WGR Werk, Geldzaken, Recht en de Beurs
Hier kun je alles kwijt over sollicitaties, werksituaties, belastingen, (handelen op) de beurs, hypotheken, beleggingen en salarissen, arbeidscontracten of geschillen met je (huis)baas. Alles over werk, geldzaken en recht dus.
Vakkenvuller zijn bij de Praxis. Ik werkte sneller dan er verwacht werd dus stond een groot deel van de dag niets te doen. En alsof het niet erg genoeg was ook nog 8 uur lang gemarteld worden met Sky Radio.
Dat soort baantjes zijn inderdaad de beste motivatie om een diploma te halen jaquote:Op dinsdag 11 augustus 2020 12:12 schreef sjorsie1982 het volgende:
[..]
Vakantiebaantjes zijn het ergste. Voor 2 gulden per uur je helemaal laten uitbuiten.
Als je dan de volwassen collegas ziet dan zorg je er wel voor dat je op school blijft.
Paar dagen ingevallen als grofvuil ophaler met de wagen. Smerige teringzooi soms. Van die lui die de hele groenbak vullen met hondenstront, restaurants waar ze de mosselen in de warmte gewoon ik de bak pleuren (meer maden dan mosselen) etc.
Vond ik geweldig. Alle bladen gratis lezen.quote:
Mediaexpres...Dat is lang geleden.Dat gesticker idd.Pleuriswerk voor die paar euro.Was het al helemaal vergeten.
Bezorger bij een apotheek. Kwam er binnen via een oud-collega die er al werkte als bezorger. Klonk als een vrij relaxed baantje. De werkelijkheid was wat minder relaxed:
Full time bleek er niet in te zitten in tegenstelling tot wat er eerst gezegd was. Het werden 4 dagen. Mijn 2 x een halve dag 'inwerken' bleek voor eigen rekening te zijn en mocht de naam inwerken ook nauwelijks hebben. Na deze 2 dingen had ik er eigenlijk al een slecht gevoel over maar goed, ik zat verlegen om werk dus dan pik je dat maar.
Het werk zelf was jakkeren en jagen en vaak moest je als een idioot rijden om alles op tijd af te krijgen, en pauzes overslaan en/of inkorten. Dat had dan weer alles te maken met het complete gebrek aan efficiëntie. 2 x per dag of vaker bij hetzelfde adres langs gaan gebeurde om de haverklap. Tot een keer of 10 per dag in dezelfde straat of in dezelfde flat komen was ook doodnormaal. Nou zou me dat een worst wezen als je ook maar een beetje de tijd had maar die had je dus niet.
Je werd constant gebeld door de apotheker of de assistentes met onderbrekingen:
"Ben je al bij mevrouw Fonk geweest? Die belde net. Oh, ja je moet er wel vóór half elf zijn hoor want daarna is ze met haar zoon weg!"
-"Hm, weet niet zeker of ik dat haal, ben nu daar en daar en duurt nog wel even voordat ik daar kom."
"Ja, kan je niet nu er even langs gaan dan?"
-"Dat kost me weer 15-20 minuten en het is écht druk vandaag
"
"Nou, doe het toch maar even!
"
En dan kwam je daar aan, en kreeg je nog regelmatig te horen:"Och jongen, die hadden best overmorgen mee gekund met mijn wekelijkse medicijnrol hoor."
Of ergens langs geweest zijn, niemand thuis, en binnen een half uur gebeld worden dat mevrouw echt wel thuis was en dat ze haar medicijnen nú moest hebben. Ik kon het dan niet laten om als ik daar voor de tweede keer stond eventjes te benadrukken dat ik 2-3 keer aangebeld had en op het raam geklopt had.
"Neeeeeee hoor, ik ben echt de hele tijd thuis geweest! Ik ben alleen heel even naar de buurvrouw geweest/de hond uitgelaten/naar de brievenbus geweest/een kleine boodschap gedaan/iets anders!"
Er was ook een wantrouwig sfeertje van de rest van het personeel en de apothekers naar de bezorgers. Dat was ook ontzettend vervelend. Ontbrak er iets bij de bezorging, dan was het:"Weet je zeker dat je het wel goed hebt gedaan en het niet bij iemand anders bezorgd hebt of zo? Ik heb die ketoconazol er vanochtend vroeg zelf bij gedaan!". En dan bleek 10 minuten later dat dat spul nog ergens in de apotheek rond slingerde.
.
Het toppunt was een keer dat ik een hele tray Nutridrink bezorgd had bij een zeer hoogbejaarde mevrouw. Dat weegt een paar kilo en dus bood ik aan om dat spul eventjes bij haar binnen te zetten ergens (normaal was het echt pillen in de handen duwen en meteen weer verder). Ik dat spul netjes op haar aanwijzen op tafel gezet. De volgende dag word ik tijdens mijn route gebeld:"Hee, mevrouw Jans zegt dat ze haar Nutridrink gisteren niet ontvangen heeft. Weet jij daar iets van?"
-"Daar heb ik gisteren een hele tray bezorgd, nog speciaal voor mevrouw binnen op tafel gezet."
"Oh, ok. Ja, ze zegt dat ze 'm niet gehad heeft en de thuiszorg kan ook nergens in huis iets vinden."
-Op haar eettafel, tegen de muur aangeschoven heb ik het neer gezet. Weet het nog precies, want normaal loop ik niet naar binnen maar omdat het zo zwaar was heb ik het even voor haar binnen gezet, op haar aanwijzen."
En daarna ben ik nog 3 keer gebeld met de vraag of ik het écht, écht, écht zeker wist. 2 keer door dezelfde assistente en 1 keer door de apotheker. Dan zakt je broek ook af hoor.
En de auto's, die hebben ontzettend te lijden van al die stops maar daar werd echt geen preventief onderhoud aan gedaan. Dus in de praktijk reden we met gare koppelingen, banden, accu's, startmotors, storingen in de boordcomputer en allerlei andere grote en kleine problemen en schades totdat je letterlijk niet meer kon rijden. En dat was vaak. En dan kwam dat verwijtende ondertoontje weer. "Ja, die auto heeft pas 90k gereden en er is de hele tijd van alles kapot. Jullie moeten er wel wat zuinig op zijn hè.".
Op een gegeven moment was ik echt paranoïde op die auto's. Bij elk geluidje, kuchje, knippering, hapering was ik bang dat ik weer stil zou komen te staan.
Uiteindelijk ben ik er wegbezuinigd nadat er een andere eigenaar kwam die flink ging snoeien. Werd de sfeer ook niet beter op. De ene na de andere assistente stapte op, ook die met een vast contract.
Ze hebben me nog een keer gevraagd of ik terug wilde komen, door ziekte was er iemand langdurig uitgevallen. Ik heb vriendelijk bedankt...
Full time bleek er niet in te zitten in tegenstelling tot wat er eerst gezegd was. Het werden 4 dagen. Mijn 2 x een halve dag 'inwerken' bleek voor eigen rekening te zijn en mocht de naam inwerken ook nauwelijks hebben. Na deze 2 dingen had ik er eigenlijk al een slecht gevoel over maar goed, ik zat verlegen om werk dus dan pik je dat maar.
Het werk zelf was jakkeren en jagen en vaak moest je als een idioot rijden om alles op tijd af te krijgen, en pauzes overslaan en/of inkorten. Dat had dan weer alles te maken met het complete gebrek aan efficiëntie. 2 x per dag of vaker bij hetzelfde adres langs gaan gebeurde om de haverklap. Tot een keer of 10 per dag in dezelfde straat of in dezelfde flat komen was ook doodnormaal. Nou zou me dat een worst wezen als je ook maar een beetje de tijd had maar die had je dus niet.
Je werd constant gebeld door de apotheker of de assistentes met onderbrekingen:
"Ben je al bij mevrouw Fonk geweest? Die belde net. Oh, ja je moet er wel vóór half elf zijn hoor want daarna is ze met haar zoon weg!"
-"Hm, weet niet zeker of ik dat haal, ben nu daar en daar en duurt nog wel even voordat ik daar kom."
"Ja, kan je niet nu er even langs gaan dan?"
-"Dat kost me weer 15-20 minuten en het is écht druk vandaag
""Nou, doe het toch maar even!
"En dan kwam je daar aan, en kreeg je nog regelmatig te horen:"Och jongen, die hadden best overmorgen mee gekund met mijn wekelijkse medicijnrol hoor."
Of ergens langs geweest zijn, niemand thuis, en binnen een half uur gebeld worden dat mevrouw echt wel thuis was en dat ze haar medicijnen nú moest hebben. Ik kon het dan niet laten om als ik daar voor de tweede keer stond eventjes te benadrukken dat ik 2-3 keer aangebeld had en op het raam geklopt had.
"Neeeeeee hoor, ik ben echt de hele tijd thuis geweest! Ik ben alleen heel even naar de buurvrouw geweest/de hond uitgelaten/naar de brievenbus geweest/een kleine boodschap gedaan/iets anders!"
Er was ook een wantrouwig sfeertje van de rest van het personeel en de apothekers naar de bezorgers. Dat was ook ontzettend vervelend. Ontbrak er iets bij de bezorging, dan was het:"Weet je zeker dat je het wel goed hebt gedaan en het niet bij iemand anders bezorgd hebt of zo? Ik heb die ketoconazol er vanochtend vroeg zelf bij gedaan!". En dan bleek 10 minuten later dat dat spul nog ergens in de apotheek rond slingerde.
. Het toppunt was een keer dat ik een hele tray Nutridrink bezorgd had bij een zeer hoogbejaarde mevrouw. Dat weegt een paar kilo en dus bood ik aan om dat spul eventjes bij haar binnen te zetten ergens (normaal was het echt pillen in de handen duwen en meteen weer verder). Ik dat spul netjes op haar aanwijzen op tafel gezet. De volgende dag word ik tijdens mijn route gebeld:"Hee, mevrouw Jans zegt dat ze haar Nutridrink gisteren niet ontvangen heeft. Weet jij daar iets van?"
-"Daar heb ik gisteren een hele tray bezorgd, nog speciaal voor mevrouw binnen op tafel gezet."
"Oh, ok. Ja, ze zegt dat ze 'm niet gehad heeft en de thuiszorg kan ook nergens in huis iets vinden."
-Op haar eettafel, tegen de muur aangeschoven heb ik het neer gezet. Weet het nog precies, want normaal loop ik niet naar binnen maar omdat het zo zwaar was heb ik het even voor haar binnen gezet, op haar aanwijzen."
En daarna ben ik nog 3 keer gebeld met de vraag of ik het écht, écht, écht zeker wist. 2 keer door dezelfde assistente en 1 keer door de apotheker.
Dan zakt je broek ook af hoor. En de auto's, die hebben ontzettend te lijden van al die stops maar daar werd echt geen preventief onderhoud aan gedaan. Dus in de praktijk reden we met gare koppelingen, banden, accu's, startmotors, storingen in de boordcomputer en allerlei andere grote en kleine problemen en schades totdat je letterlijk niet meer kon rijden. En dat was vaak. En dan kwam dat verwijtende ondertoontje weer. "Ja, die auto heeft pas 90k gereden en er is de hele tijd van alles kapot. Jullie moeten er wel wat zuinig op zijn hè.".
Op een gegeven moment was ik echt paranoïde op die auto's. Bij elk geluidje, kuchje, knippering, hapering was ik bang dat ik weer stil zou komen te staan.
Uiteindelijk ben ik er wegbezuinigd nadat er een andere eigenaar kwam die flink ging snoeien. Werd de sfeer ook niet beter op. De ene na de andere assistente stapte op, ook die met een vast contract.
Ze hebben me nog een keer gevraagd of ik terug wilde komen, door ziekte was er iemand langdurig uitgevallen. Ik heb vriendelijk bedankt...
Wat ook wel schrijnend was aan dat werk bij de apotheek maar niet aan die toko zelf ligt. Je moest vaak hele bakken medicijnen bij dementerende mensen bezorgen. Want die moeten tegenwoordig zo lang mogelijk thuis blijven wonen. En die wisten dan niet meer dat de thuiszorg ze die pillen netjes komt voeren en gingen er zelf mee aan de slag.
Totaal onverantwoord maar helaas het gebeurt. Mijn oma had in haar laatste jaren ook een bak aan medicijnen in de keuken staan en dan kon de hulp zo snel even iets niet vinden en hop dan werd er meteen weer een lading pillen bezorgd.quote:
Wat ook wel schrijnend was aan dat werk bij de apotheek maar niet aan die toko zelf ligt. Je moest vaak hele bakken medicijnen bij dementerende mensen bezorgen. Want die moeten tegenwoordig zo lang mogelijk thuis blijven wonen. En die wisten dan niet meer dat de thuiszorg ze die pillen netjes komt voeren en gingen er zelf mee aan de slag.
Op zondag 22 november 2015 20:44 schreef Bart2002 het volgende:
"Je bent wel een ongelooflijk eigenwijs pijpje drop."
"Je bent wel een ongelooflijk eigenwijs pijpje drop."
Ik gaf het wel altijd aan als ik het niet meer vertrouwde. Daar werd nooit iets mee gedaan uiteraard maar dan had ik iig gedaan wat ik kon.quote:
[..]
Totaal onverantwoord maar helaas het gebeurt. Mijn oma had in haar laatste jaren ook een bak aan medicijnen in de keuken staan en dan kon de hulp zo snel even iets niet vinden en hop dan werd er meteen weer een lading pillen bezorgd.
Keertje op een DC gewerkt. Natuurlijk mocht je pas naar huis als al het werk klaar was als je de avonddienst had, want 's ochtends gingen de chauffeurs rijden. Maarja door vertragingen met vrachtwagens die onze kant op kwamen, reed die soms pas om 21:00 de dok in, terwijl je dienst 13:00 tot 22:00 was. Moest je dan dus nog in een uur tijd die vrachtwagen leegpakken en verdelen als je op tijd naar huis wilde gaan. Maar dat duurde altijd wel langer, dus kwam je om 01:30 ofzo een keer pas buiten.
En ook gewoon tijd voor tijd zoals het dan gaat, wat je vervoglens nooit op kon nemen "want het is druk" en structureel te weinig personeel want niemand trok het lang. Uiteindelijk ongeveer 2 maanden gedaan en daarna gestopt.
En ook gewoon tijd voor tijd zoals het dan gaat, wat je vervoglens nooit op kon nemen "want het is druk" en structureel te weinig personeel want niemand trok het lang. Uiteindelijk ongeveer 2 maanden gedaan en daarna gestopt.
Daar hebben ze op bedacht dat de rol dan in een afsluitbare geldkist gaat, sleuteltje in de zorgmap voor de thuishulp.quote:
Wat ook wel schrijnend was aan dat werk bij de apotheek maar niet aan die toko zelf ligt. Je moest vaak hele bakken medicijnen bij dementerende mensen bezorgen. Want die moeten tegenwoordig zo lang mogelijk thuis blijven wonen. En die wisten dan niet meer dat de thuiszorg ze die pillen netjes komt voeren en gingen er zelf mee aan de slag.
Ging bijna altijd goed. De rol kwam eens per twee weken door de brievenbus. Mijn moeder heeft me een keer gebeld dat ze niet wist wat ze ermee moest.
The love you take is equal to the love you make.
Wat voor koekjesquote:
Koekjes inpakken was wel het ergste.
Maar zoals meer hier hielp dat om op school te blijven.
Wat een treurigheid. En de hele dag sky radio.
quote:
Op 
bokkenpootjes vooral. Die crème in een grote trechter is nog steeds een nachtmerrie...De zandkoekjes waren wel te doen.
AC restaurant... leek me wel leuk en gezellig. Nouja, mocht beginnen in de spoelkeuken. Keihard werken.
Later mocht ik dan frituren. jeuj. Ze hadden ook zo'n ijs machine en al het eten stond op ijs. Dat moest dan dagelijks worden vervangen. Wat een werk....
Frituur schoonmaken was ook een bende. Altijd uitkijken om niet uit te glijden op die vloer. Echt een teringzooi.
Het erste was nog, het was aan de snelweg. Normaal gingen ze met de regiotaxi(lekker goedkoop). Maar toen ze wisten dat ik een auto had moest ik ze een voor een thuis gaan brengen....
Later mocht ik dan frituren. jeuj. Ze hadden ook zo'n ijs machine en al het eten stond op ijs. Dat moest dan dagelijks worden vervangen. Wat een werk....
Frituur schoonmaken was ook een bende. Altijd uitkijken om niet uit te glijden op die vloer. Echt een teringzooi.
Het erste was nog, het was aan de snelweg. Normaal gingen ze met de regiotaxi(lekker goedkoop). Maar toen ze wisten dat ik een auto had moest ik ze een voor een thuis gaan brengen....
Haha jij bent een vrouw dat lees je zo.quote:
Bezorger bij een apotheek. Kwam er binnen via een oud-collega die er al werkte als bezorger. Klonk als een vrij relaxed baantje. De werkelijkheid was wat minder relaxed:
Full time bleek er niet in te zitten in tegenstelling tot wat er eerst gezegd was. Het werden 4 dagen. Mijn 2 x een halve dag 'inwerken' bleek voor eigen rekening te zijn en mocht de naam inwerken ook nauwelijks hebben. Na deze 2 dingen had ik er eigenlijk al een slecht gevoel over maar goed, ik zat verlegen om werk dus dan pik je dat maar.
Het werk zelf was jakkeren en jagen en vaak moest je als een idioot rijden om alles op tijd af te krijgen, en pauzes overslaan en/of inkorten. Dat had dan weer alles te maken met het complete gebrek aan efficiëntie. 2 x per dag of vaker bij hetzelfde adres langs gaan gebeurde om de haverklap. Tot een keer of 10 per dag in dezelfde straat of in dezelfde flat komen was ook doodnormaal. Nou zou me dat een worst wezen als je ook maar een beetje de tijd had maar die had je dus niet.
Je werd constant gebeld door de apotheker of de assistentes met onderbrekingen:
"Ben je al bij mevrouw Fonk geweest? Die belde net. Oh, ja je moet er wel vóór half elf zijn hoor want daarna is ze met haar zoon weg!"
-"Hm, weet niet zeker of ik dat haal, ben nu daar en daar en duurt nog wel even voordat ik daar kom."
"Ja, kan je niet nu er even langs gaan dan?"
-"Dat kost me weer 15-20 minuten en het is écht druk vandaag
"Nou, doe het toch maar even!
En dan kwam je daar aan, en kreeg je nog regelmatig te horen:"Och jongen, die hadden best overmorgen mee gekund met mijn wekelijkse medicijnrol hoor."
Of ergens langs geweest zijn, niemand thuis, en binnen een half uur gebeld worden dat mevrouw echt wel thuis was en dat ze haar medicijnen nú moest hebben. Ik kon het dan niet laten om als ik daar voor de tweede keer stond eventjes te benadrukken dat ik 2-3 keer aangebeld had en op het raam geklopt had.
"Neeeeeee hoor, ik ben echt de hele tijd thuis geweest! Ik ben alleen heel even naar de buurvrouw geweest/de hond uitgelaten/naar de brievenbus geweest/een kleine boodschap gedaan/iets anders!"
Er was ook een wantrouwig sfeertje van de rest van het personeel en de apothekers naar de bezorgers. Dat was ook ontzettend vervelend. Ontbrak er iets bij de bezorging, dan was het:"Weet je zeker dat je het wel goed hebt gedaan en het niet bij iemand anders bezorgd hebt of zo? Ik heb die ketoconazol er vanochtend vroeg zelf bij gedaan!". En dan bleek 10 minuten later dat dat spul nog ergens in de apotheek rond slingerde.
Het toppunt was een keer dat ik een hele tray Nutridrink bezorgd had bij een zeer hoogbejaarde mevrouw. Dat weegt een paar kilo en dus bood ik aan om dat spul eventjes bij haar binnen te zetten ergens (normaal was het echt pillen in de handen duwen en meteen weer verder). Ik dat spul netjes op haar aanwijzen op tafel gezet. De volgende dag word ik tijdens mijn route gebeld:"Hee, mevrouw Jans zegt dat ze haar Nutridrink gisteren niet ontvangen heeft. Weet jij daar iets van?"
-"Daar heb ik gisteren een hele tray bezorgd, nog speciaal voor mevrouw binnen op tafel gezet."
"Oh, ok. Ja, ze zegt dat ze 'm niet gehad heeft en de thuiszorg kan ook nergens in huis iets vinden."
-Op haar eettafel, tegen de muur aangeschoven heb ik het neer gezet. Weet het nog precies, want normaal loop ik niet naar binnen maar omdat het zo zwaar was heb ik het even voor haar binnen gezet, op haar aanwijzen."
En daarna ben ik nog 3 keer gebeld met de vraag of ik het écht, écht, écht zeker wist. 2 keer door dezelfde assistente en 1 keer door de apotheker.
En de auto's, die hebben ontzettend te lijden van al die stops maar daar werd echt geen preventief onderhoud aan gedaan. Dus in de praktijk reden we met gare koppelingen, banden, accu's, startmotors, storingen in de boordcomputer en allerlei andere grote en kleine problemen en schades totdat je letterlijk niet meer kon rijden. En dat was vaak. En dan kwam dat verwijtende ondertoontje weer. "Ja, die auto heeft pas 90k gereden en er is de hele tijd van alles kapot. Jullie moeten er wel wat zuinig op zijn hè.".
Op een gegeven moment was ik echt paranoïde op die auto's. Bij elk geluidje, kuchje, knippering, hapering was ik bang dat ik weer stil zou komen te staan.
Uiteindelijk ben ik er wegbezuinigd nadat er een andere eigenaar kwam die flink ging snoeien. Werd de sfeer ook niet beter op. De ene na de andere assistente stapte op, ook die met een vast contract.
Ze hebben me nog een keer gevraagd of ik terug wilde komen, door ziekte was er iemand langdurig uitgevallen. Ik heb vriendelijk bedankt...
Vakman pur sang
Transportplanner bij een afvalverwerker... 's morgens om 6 uur toen ik nog in m'n nest lag belde er altijd wel een chauffeur die ziek/zwak/misselijk was of problemen had met de wagen bij het opstarten.
Vervolgens de hele dag misschien wel 100x de telefoon met klanten die klaagden dat we nog niet langs waren geweest of juist te vroeg en de containers dus nog niet buiten stonden
Als je dan de chauffeur belde om te vragen hoe dat zat 9 van de 10x een grote bek want 1001 redenen waarom het zo is gelopen.
Daar moeten werken met een antiek systeem dat meerdere keren per dag kuren vertoonde en kaarten etc niet werden geupdatet, dus je wist ook nooit precies waar de chauffeurs waren.
Verder een hoop tokkies als collega's, niemand daar deed wat anders dan werken en op zaterdag misschien voetballen, kon met niemand een normaal gesprek voeren
Mooiste was nog dat ik daar aangenomen was om ook echt optimalisaties te gaan doen etc, mar daar kwam je dus totaal niet aan toe omdat je de hele dag brandjes aan het blussen was en gezeik aan het aanhoren was.
Vind dan maar eens de tijd en rust om in wat routedata te duiken...
Maandje of 3 volgehouden, toen maar opgestapt.
Soms als ik die wagens nog zie rijden op de weg krijg ik gewoon kippenvel, wat een ballentent was dat om voor te werken
Vervolgens de hele dag misschien wel 100x de telefoon met klanten die klaagden dat we nog niet langs waren geweest of juist te vroeg en de containers dus nog niet buiten stonden
Als je dan de chauffeur belde om te vragen hoe dat zat 9 van de 10x een grote bek want 1001 redenen waarom het zo is gelopen.
Daar moeten werken met een antiek systeem dat meerdere keren per dag kuren vertoonde en kaarten etc niet werden geupdatet, dus je wist ook nooit precies waar de chauffeurs waren.
Verder een hoop tokkies als collega's, niemand daar deed wat anders dan werken en op zaterdag misschien voetballen, kon met niemand een normaal gesprek voeren
Mooiste was nog dat ik daar aangenomen was om ook echt optimalisaties te gaan doen etc, mar daar kwam je dus totaal niet aan toe omdat je de hele dag brandjes aan het blussen was en gezeik aan het aanhoren was.
Vind dan maar eens de tijd en rust om in wat routedata te duiken...
Maandje of 3 volgehouden, toen maar opgestapt.
Soms als ik die wagens nog zie rijden op de weg krijg ik gewoon kippenvel, wat een ballentent was dat om voor te werken
Ik was niet zo van de bijbaantjes eigenlijk... was ook niet zo nodig bij ons thuis. Hieronder toch ff mijn ervaringen.
Toen ik 13 (1993) was heb ik eens gewerkt voor Media Expresse. Ik moest op zaterdagochtend de Donald Duck, Margriet, Libelle en andere weekbladen bezorgen. Na 4 weken kwam ik er achter dat ik liever zaterdag ochtend lui op de bank lag met mijn eigen Donald Duckje.
Van mijn 15e tot 16e (1996) heb ik wat ingevallen als zaterdag kracht bij een videotheek. Was op zich wel leuk werk. Beetje lullen over films en videobanden terug spoelen enzo. Mocht ook altijd nieuwe films mee naar huis nemen om ze aan te raden aan klanten.
007 James Bond Goldeneye was net uit en die film werd de hele dag afgespeeld. Ik kan die scene in die stripclub van Valetin Zukovsky nog dromen. "Standddd byyy yourrrrr mannnnn"
Nadeel was dat er ook een hoop porno werd gekocht. Liep je weer naar het magazijn om de videocassette te pakken en keek je op de doos zag je 2 kerels elkaar pijpen...
Het minste wat ik heb gedaan heb, was toen ik een jaar of 17 (1997) was. Mijn broertje van toen 13 had een krantenwijk overgenomen van een vriend die op vakantie was ofzo. Niet wetende wat voor zwaar werk het was. Op last van mijn ouders moest ik hem dus mee helpen. 2 weken lang (6 dagen per week) moesten we dus het dagblad van mijn woonplaats bezorgen, dat was echt kut! Zwarte vingers van die gore inkt en het regende klachten van abonnees.
Van het geld heeft 'ie toen wel Tomb Raider voor de PSX gekocht, dus dat was wel tof.
Daarna geen bijbaantjes meer gehad.
Toen ik 13 (1993) was heb ik eens gewerkt voor Media Expresse. Ik moest op zaterdagochtend de Donald Duck, Margriet, Libelle en andere weekbladen bezorgen. Na 4 weken kwam ik er achter dat ik liever zaterdag ochtend lui op de bank lag met mijn eigen Donald Duckje.
Van mijn 15e tot 16e (1996) heb ik wat ingevallen als zaterdag kracht bij een videotheek. Was op zich wel leuk werk. Beetje lullen over films en videobanden terug spoelen enzo. Mocht ook altijd nieuwe films mee naar huis nemen om ze aan te raden aan klanten.
007 James Bond Goldeneye was net uit en die film werd de hele dag afgespeeld. Ik kan die scene in die stripclub van Valetin Zukovsky nog dromen. "Standddd byyy yourrrrr mannnnn"
Nadeel was dat er ook een hoop porno werd gekocht. Liep je weer naar het magazijn om de videocassette te pakken en keek je op de doos zag je 2 kerels elkaar pijpen...
Het minste wat ik heb gedaan heb, was toen ik een jaar of 17 (1997) was. Mijn broertje van toen 13 had een krantenwijk overgenomen van een vriend die op vakantie was ofzo. Niet wetende wat voor zwaar werk het was. Op last van mijn ouders moest ik hem dus mee helpen. 2 weken lang (6 dagen per week) moesten we dus het dagblad van mijn woonplaats bezorgen, dat was echt kut! Zwarte vingers van die gore inkt en het regende klachten van abonnees.
Van het geld heeft 'ie toen wel Tomb Raider voor de PSX gekocht, dus dat was wel tof.
Daarna geen bijbaantjes meer gehad.
You Don't Stop Playing Because You Get Old. But You Could Get Old If You Stop Playing.
Moest...?quote:
AC restaurant... leek me wel leuk en gezellig. Nouja, mocht beginnen in de spoelkeuken. Keihard werken.
Later mocht ik dan frituren. jeuj. Ze hadden ook zo'n ijs machine en al het eten stond op ijs. Dat moest dan dagelijks worden vervangen. Wat een werk....
Frituur schoonmaken was ook een bende. Altijd uitkijken om niet uit te glijden op die vloer. Echt een teringzooi.
Het erste was nog, het was aan de snelweg. Normaal gingen ze met de regiotaxi(lekker goedkoop). Maar toen ze wisten dat ik een auto had moest ik ze een voor een thuis gaan brengen....
Ik werkte ooit ergens waar ze ook verwachtten dat je je eigen auto gebruikte om tussen locaties te rijden voor de post. Ze hadden gewoon leenauto's "Maar die waren niet voor de uitzendkrachten".
Gelukkig hadden we een goede intercedente die we toen voor de hoe-gaat-het-gesprekken hebben laten komen op de tijd dat we altijd begonnen met de post. Ze heeft direct ervoor gezorgd toen dat we de kosten met terugwerkende kracht terugkregen van het bedrijf. Ging om een behoorlijk bedrag.
Het ergste was nadat ik na jarenlang k-baantjes (waar ik me prima vermaakte) te hebben gehad, de baan kreeg die ik altijd had willen hebben. 
Op papier was het perfect.
Ging helemaal mis! Ik ben sociaal onhandig en dat heeft vreemd genoeg altijd juist voor me gewerkt, maar hier dus niet! Het bleek heel politiek, je moest vriendjes worden met de juiste mensen. Eindeloos vergaderen, je voorzichtig uitdrukken, zichtbaar zijn. Heel veel sociale verplichtingen ook buiten kantoor.
Ik paste totaal niet! Heel pijnlijk, want voor mijn gevoel had ik er mijn halve leven naartoe gewerkt. En als ik dan zei waar ik werkte, was iedereen knetterjaloers. Liever toch pallets sjouwen dan (wat ik als student deed; als ik terug had gekund had ik het gedaan).
Op papier was het perfect. Ging helemaal mis! Ik ben sociaal onhandig en dat heeft vreemd genoeg altijd juist voor me gewerkt, maar hier dus niet! Het bleek heel politiek, je moest vriendjes worden met de juiste mensen. Eindeloos vergaderen, je voorzichtig uitdrukken, zichtbaar zijn. Heel veel sociale verplichtingen ook buiten kantoor.
Ik paste totaal niet! Heel pijnlijk, want voor mijn gevoel had ik er mijn halve leven naartoe gewerkt. En als ik dan zei waar ik werkte, was iedereen knetterjaloers. Liever toch pallets sjouwen dan (wat ik als student deed; als ik terug had gekund had ik het gedaan).
Welke baan was dat dan?quote:
Het ergste was nadat ik na jarenlang k-baantjes (waar ik me prima vermaakte) te hebben gehad, de baan kreeg die ik altijd had willen hebben.
Ging helemaal mis! Ik ben sociaal onhandig en dat heeft vreemd genoeg altijd juist voor me gewerkt, maar hier dus niet! Het bleek heel politiek, je moest vriendjes worden met de juiste mensen. Eindeloos vergaderen, je voorzichtig uitdrukken, zichtbaar zijn. Heel veel sociale verplichtingen ook buiten kantoor.
Ik paste totaal niet! Heel pijnlijk, want voor mijn gevoel had ik er mijn halve leven naartoe gewerkt. En als ik dan zei waar ik werkte, was iedereen knetterjaloers. Liever toch pallets sjouwen dan (wat ik als student deed; als ik terug had gekund had ik het gedaan).
Dat is ook naar ja. Kan het niet aan de werkplek/werkgever liggen dat het daar mis ging en dat hetzelfde werk op een andere werkplek wel je droombaan is? Ik heb een aantal keren in principe hetzelfde werk voor verschillende werkgevers gedaan en bij de één was het een warm bad en de ander een ijskoude douche met vooral dat politieke geneuzel waar jij het over hebt.quote:
Het ergste was nadat ik na jarenlang k-baantjes (waar ik me prima vermaakte) te hebben gehad, de baan kreeg die ik altijd had willen hebben.
Ging helemaal mis! Ik ben sociaal onhandig en dat heeft vreemd genoeg altijd juist voor me gewerkt, maar hier dus niet! Het bleek heel politiek, je moest vriendjes worden met de juiste mensen. Eindeloos vergaderen, je voorzichtig uitdrukken, zichtbaar zijn. Heel veel sociale verplichtingen ook buiten kantoor.
Ik paste totaal niet! Heel pijnlijk, want voor mijn gevoel had ik er mijn halve leven naartoe gewerkt. En als ik dan zei waar ik werkte, was iedereen knetterjaloers. Liever toch pallets sjouwen dan (wat ik als student deed; als ik terug had gekund had ik het gedaan).
Geen klote baan maar in de detachering wel twee klote opdrachtgevers gehad. Daar was ik gelukkig snel weg.
Bij eentje omdat zij om elk witwasje mensen eruit gooiden en dan wel zo erg dat aan het begin van de maand hadden ze 10 mensen ingehuurd en aan het eind van de maand was er nog 1 over. Vervolgens verwachten dat de detacheerders weer een blik met nieuwe mensen klaar hebben liggen.
Bij de andere kon ik niet met de teamleider en manager om gaan. Ik wilde meer doen op de afdeling en zij hielden dat steeds tegen.
Bij eentje omdat zij om elk witwasje mensen eruit gooiden en dan wel zo erg dat aan het begin van de maand hadden ze 10 mensen ingehuurd en aan het eind van de maand was er nog 1 over. Vervolgens verwachten dat de detacheerders weer een blik met nieuwe mensen klaar hebben liggen.
Bij de andere kon ik niet met de teamleider en manager om gaan. Ik wilde meer doen op de afdeling en zij hielden dat steeds tegen.
Corporate translator
Ik doe nu soortgelijk werk in een kleiner bedrijf inderdaad, en ik ben 100 keer blijer. Ik word wel steeds nerveus als er intern veranderingen zijn, want blijkbaar is het model/cultuur van dat eerdere bedrijf wel de norm waar iedereen naartoe werkt.quote:
[..]
Dat is ook naar ja. Kan het niet aan de werkplek/werkgever liggen dat het daar mis ging en dat hetzelfde werk op een andere werkplek wel je droombaan is? Ik heb een aantal keren in principe hetzelfde werk voor verschillende werkgevers gedaan en bij de één was het een warm bad en de ander een ijskoude douche met vooral dat politieke geneuzel waar jij het over hebt.
Ik geef liever geen details, maar een groot bedrijf dat echt al jaren in de top 15 van favo werkgevers staat. Het ligt dus ook echt wel aan mij!quote:
|
|
