quote:
Bijkletsen met Boskamp: 'Ik neem geen millimeter risico'
Jan Boskamp gaat zodra hij mag meteen weer als een raket naar Feyenoord. Even een bakkie doen met Dickie en Wimpie en ouwehoeren over voetbal. Knettergek wordt hij thuis, waar het voelt alsof hij onschuldig is opgesloten. Alle tijd dus om even bij te kletsen. SC Cambuur en De Graafschap moeten promoveren en Feyenoord had de dubbel kunnen pakken, denkt Boskamp.
Wat lijkt het lang geleden dat we op de redactie ineens met camera’s en kabels te maken kregen. Dat er vanuit het kantoor van onze hoofdredacteur Johan Derksen tv gemaakt ging worden. Hugo Camps met wodka in plaats van water in zijn glas, de enorme rookwolken van de sigaren van Johan. Een journalistiek programma moest het zijn. Anno 2020 is het topamusement. Zelfs als de bal niet rolt, blijven de kijkers komen.
Hoe ze het doen, doen ze het. Maar de afgelopen week trok Veronica Inside gewoon weer dik boven het half miljoen kijkers. Op maandag keken er 595 duizend mensen, op vrijdag zelfs 719 duizend. Aantallen waar moeiteloos de top 25 van die dagen werd bereikt. Het hoge aantal van vrijdag zal deels te verklaren zijn door het eerder die dag uitgelekte nieuws over de aanval door drie gemaskerde mannen op René van der Gijp.
De man die doorgaans de lach op zijn hand heeft, vertelde nu over hoe gemaskerde mannen hem hadden opgewacht en met hamers op zijn autoramen in waren gaan beuken. Het gewapende glas had hem voor erger beschermd. Over voetbal gaat het de laatste weken nauwelijks meer, virologen worden op de hak genomen en ook de laatste keer merkte Genee na en half uur weer op dat het toch eigenlijk over voetbal zou moeten gaan.
Niet dus. De heren aan tafel trekken sowieso wel publiek. Alleen de advertentie-inkomsten waren volgens Derksen de afgelopen maand met tachtig procent teruggevallen. Dat laatste is alleen in het voordeel van de kijker natuurlijk. De enige die wij missen is Jan Boskamp. De Rotterdammer met het hart op de tong, heeft het zwaar deze dagen, zo leerden we toen we hem spraken. Eigenlijk om het over zijn laatste wedstrijd bij Feyenoord te hebben, maar zoals dat gaat in deze tijden, ging het al snel over het virus.
Ergens in het Vlaamse land zien ze iedere avond een kolossaal silhouet voorzichtig rondschuifelen. Zodra er ook maar iemand bij hem in de buurt komt, maakt hij zich uit de voeten. Sneller dan je zou verwachten gezien het postuur. De dorpsbewoners kennen hem als geen ander. Want Jan Boskamp is niet iemand die je snel over het hoofd ziet. Boskamp heeft het niet meer. ‘We gaan hier de achtste week in. En ik ben nooit thuis. Nou word ik er echt mesjogge van. Ik wil naar De Kuip. Dat is het eerste wat ik ga doen als ze ons ooit weer loslaten. Maandag komen er weer nieuwe berichten. Daar kijk ik naar uit. Wie weet dat er dan meer kan. Krijgen we groen licht ben ik weg als een raket.’
Ik ben blij dat ik er nog ben, maar ik zou een moord doen voor een bakkie bij de training van Feyenoord
De schrik zit er goed in bij Boskamp sinds een andere opa op de school van zijn kleinkinderen het virus kreeg en overleed. ‘Ik neem geen millimeter risico, mijn kinderen en kleinkinderen bel ik elke dag. Ze vragen of ze moeten langskomen, maar dat mag niet van mij.’ De sfeer in huize Boskamp was al redelijk zwaar, want met alleen de Wit-Russische competitie is het afkickprogramma wel van een heel erg hoog cold turkey gehalte. Dus besloot Boskamp zich - alsof het allemaal nog niet deprimerend genoeg was allemaal - onder te dompelen in zijn tweede passie: de Tweede Wereldoorlog. Dag na dag ziet hij duizenden jonge mannen sneuvelen, beelden van de treinen die vertrekken en stranden vol lijken.
Maar het was tenminste iets: ‘Ik had echt mazzel dat ik vlak voor ze de boel dichtgooiden nog 104 nieuwe dvd’s op de kop had kunnen tikken. Allemaal nieuw materiaal uit Polen en Rusland dat is vrijgegeven.’ We rekenen het even snel uit. Dat zal zo ongeveer toch zes dagen non stop kijken zijn, voordat je er doorheen bent. ‘Klopt, na een dikke week waren die ook op. Ik heb zelfs de VI niet, die kocht ik hier altijd ergens, maar die winkel is ook dicht. Niet dat ik erheen zou gaan trouwens. Het is levensgevaarlijk allemaal. Bij Veronica belden ze ook, toen heb ik gevraagd of ze wel wisten dat de grenzen dicht waren. Zou ik blijkbaar nog wel overheen kunnen met een verklaring dat ik ging werken, maar ik doe het niet. Ik volg gewoon de instructies op.’ Een poging tot facetimen was ook niet echt een succes. Boskamp wist ook niet hoe het kwam, maar meer dan de helft van zijn olijke gezicht kregen we niet te zien. Of hij stiekem tv zat te kijken, wilde Genee weten uit de studio in Hilversum. ‘Ik kijk toch verdomme in dat ding.’
Dat was voorlopig de laatste keer. Boskamp waant zich in een film. ‘Ik weet nu hoe het is om in een gevangenis te zitten. Alleen ben ik nergens schuldig aan, ik heb niets misdaan.’ Maar hij telt zijn zegeningen en weet hoe gevaarlijk het is. ‘Hier in het dorp zijn al veel doden gevallen, in Molenbeek en Brussel zijn al honderden doden gevallen, daar woon ik vlakbij. Ik ben blij dat ik er nog ben, maar ik zou een moord doen voor een bakkie bij de training van Feyenoord. Ik word echt helemaal gek, wil je dat geloven jongen.’ Dat geloven we graag. Bovenop alle ellende kreeg hij ook nog het bericht dat Eddy Pieters Graafland overleden was. Zijn oude held en teamgenoot. De man die hij eerst als supporter zag keepen en met wie hij later in de kleedkamer zat. ‘De beste keeper die Feyenoord misschien ooit wel gehad heeft. Dat hele team was weergaloos. Echt, als je mij vraagt naar de beste elf van Feyenoord ooit, is het dat hele team, alleen Robin van Persie moet er nog ergens bij.’
Boskamp begint aan een minutenlang relaas over spelers die hij vanaf 1950 in De Kuip zag. Dagelijks hangt hij aan de lijn met zijn ouwe makkers. ‘Even met Wimpie Jansen bellen. Met Dickie Advocaat ook, die hebben zich ook opgesloten. We worden helemaal gek joh. We zijn normaal nooit thuis, Ik ben altijd onderweg. En nu ben ik opgesloten. Ik heb nou al die documentaires bij FOX al tachtig keer gezien. Oude wedstrijden kijken is niet leuk, je weet de uitslag al. Gelukkig heeft Feyenoord nou al een beetje een beeld, wanneer ze op gaan starten. Daar gaan ze nu weer trainen, beetje opstarten, dan een maand vakantie of zo en daarna echt richting september gaan trainen. En maar hopen dat we snel weer kunnen beginnen. Mooi dat de trainer doorgaat.’
De dubbel zat er gewoon nog in, ik zeg niet dat het zou gebeuren, maar leg mijn maar eens uit waarom het niet zo had kunnen gaan?
Dickie, zoals hij Advocaat consequent blijft noemen, moet vaak lachen als hij Boskamp hoort vertellen hoe Feyenoord gewoon de dubbel had kunnen pakken. Wij grinniken ook als Boskamp zich weer rijk rekent. ‘Kijk, je ken nou wel lachen, maar toen die storm Clara er was, stonden Utrecht-Ajax en AZ-Feyenoord op het programma. Feyenoord en Utrecht liepen als een tierelier, Ajax was toen helemaal de weg kwijt. AZ zat ook in een mindere fase. Zo raar is het dan toch niet om te denken dat Utrecht en Feyenoord die dag gewonnen zouden hebben? Op het laatst ging de ploeg ook gewoon heel goed voetballen, er waren wedstrijden bij dat je gewoon met een lekker gevoel zat te kijken. Dickie was aan een wereldserie bezig, Ajax had het overal moeilijk, dan had ik het nog wel willen zien op 22 maart met Feyenoord-Ajax. Had je ze al bijna ingehaald en dan ook nog de bekerfinale. De dubbel zat er gewoon nog in, ik zeg niet dat het zou gebeuren, maar leg mijn maar eens uit waarom het niet zo had kunnen gaan? Feyenoord pakte sinds Advocaat er kwam de meeste punten en als ze dan ook nog lekker gaan voetballen. Werelds man.’
Maar hij hoort zichzelf en heeft intussen net als iedereen van Eric Gudde vernomen hoe de competitie schriftelijk is beëindigd. ‘Ja, je mot wat beslissen. Maar eerlijk is dit niet. Ik denk niet dat er iemand in Waalwijk nog een seconde heeft gedacht dat ze erin zouden blijven en het spijt me voor ADO, maar die waren er ook al aan volgens mij. Dan is het natuurlijk wel raar dat Cambuur en De Graafschap kilometers voorstaan en er al bijna zijn en dan te horen krijgen dat het allemaal niet doorgaat. Sportief klopt dat niet. Hé en wat dacht je van onze bekerfinale, die had je toch later kunnen spelen? Maar goed, ik snap ook wel dat het nergens over gaat en dat de gezondheid voor gaat, dat de KNVB toch een beslissing moest nemen, het is dan alleen wel jammer als ze de verkeerde nemen. Cambuur en De Graafschap hebben het verdiend.’
Maar de afgelopen weken kwam hij het dorp niet uit. ‘Dat durf ik echt niet. Als ik al een keer de straat op ga en ik zie iemand anders dan loop ik er met een enorme boog omheen.’ Ja, één keer is hij in de auto gestapt. ‘Had ik bijna ruzie met de dokter, ik moest op controle voor mijn rikketik, maar ik vind het allemaal veel te link joh. Het ziekenhuis lijkt me wel de laatste plaats waar ik nou heen wil. Ik ben toch gegaan, maar dat is niet normaal joh. Iedereen van die pakken aan en alles moet met spray ontsmet worden.’ En de seconde dat het mag, stap ik meteen in mijn auto en rij ik naar Rotterdam. Ik hoor niet iedere avond in de tuin te ijsberen, ik hoor langs het veld. Lekker met mijn oude maten over voetbal ouwehoeren. Beetje kijken naar volgend seizoen. Met deze trainer krijgen die jongens zelfvertrouwen, dat heb je gezien. Bryan Linssen lijkt me een prima mannetje erbij voor Feyenoord. Met een beetje versterking moeten ze mee kunnen doen bovenin.’
Of we iets kunnen doen? ‘Een Voetbal International zou wel mooi zijn.’ We beloven hem alle edities van de afgelopen weken op te sturen. ‘Dat is werelds. Dan kan ik weer even verder.’
104 dvd’tjes uit Polen en Rusland. Dat is toch werelds