![FMISDokXIBEUATX?format=jpg&name=medium]()
De plaag van vorig jaar gaat gewoon door. Ben je een willekeurige Fransoos waar nog nooit iemand van heeft gehoord? Dan win je een rit in de Tour du Rwanda. Sandy Dujardin, wie? Een nadere blik op zijn uitslagen laat zien dat hij inderdaad een veldrijder is, die dit jaar toch maar knap 30e wist te worden op het Franse kampioenschap veldrijden. Eind vorig jaar 34e in Dendermonde en 41e in Heusden-Zolder, bepaald geen hoogvlieger. Maar toch: we weten ondertussen dat bijna alle veldrijders rap zijn, en daar is Dujardin blijkbaar geen uitzondering op. Zijn uitslagen in het Franse amateurcircuit verraden ook wel enige snelheid, zo heeft hij vorig jaar toch een paar kleine koersjes in de sprint gewonnen, of haalde hij een ereplaats op door de sprint van een achtervolgende groep te winnen. Helemaal verrast mogen we dus ook niet zijn, maar het is wel extreem hinderlijk. Gelukkig heeft hij zelf al aangegeven dat dit zijn rit was en dat de rest hem minder ligt, hij zal zich hierna schikken in een dienende rol. Maar goed, zoiets zij Boileau vorig jaar ook volgens mij, dus vertrouwen doe ik het niet. Om de zaak nog wat erger te maken werd Axel Laurance nog tweede ook, weer zo'n Fransoos die niemand kent. Hij is dan wel weer een paar jaar jonger en mag daarom een talent worden genoemd, hij won vorig jaar toch maar mooi een ritje in de Vredeskoers, dus enige adelbrieven heeft hij wel. Restrepo mocht het doen met de derde plaats, terwijl Henok vierde werd. Een Afrikaan op vier, we boeken progressie. Renus Uhiriwe liet ook meteen zien waarom hij zichzelf een sprinter noemt, warempel 5e. En toch scheelde het niet veel of we hadden helemaal geen sprint gehad.
![FMIh2J2XsAUsA8g?format=jpg&name=large]()
Op de beelden valt te zien dat vooral Leo Hayter er enorm veel zin in had vandaag. Hij ging als eerste in de aanval en kreeg later het gezelschap van twee Marokkanen en Abram Stockman. De Marokkanen gingen voor de bergsprintjes en tussensprintjes, terwijl Hayter zich afzijdig hield. Eind vorig jaar liet de jongere Hayter al zien dat hij de ambitie heeft om een type De Gendt te worden, zijn knappe zeges boekte hij vanuit de vroege vlucht. Kan eindeloos blijven gaan, blijkbaar. Dat het peloton hem een voorsprong gaf van bijna vijf minuten leek een lelijke misrekening. Die voorsprong bleef heel lang zo groot, maar in de finale liep het toch ineens rap terug. De Rwandese tijdsmetingen willen nog wel eens onbetrouwbaar zijn, wat dat betreft is er weinig verschil met een Spanje. Of het tempo vooraan stokte en het peloton versnelde serieus, ook nog altijd een optie natuurlijk. Het is altijd passen en meten met zulke kleine ploegen, vooral als je net zoals Total überhaupt maar vier renners hebt. Leuke update tussendoor was wel dat er ineens een Thai was aangesloten bij de kopgroep! Huh, hoe kan dat? Achteraf is dat natuurlijk logisch, we reden rondjes op een lokaal circuit en twee van die gasten kwamen op een minuut of 40 binnen, die zijn gewoon meerdere keren ingehaald en blijkbaar zijn ze een keertje aangehaakt bij de kopgroep. Goede vervangers van Eritrea, wel.

![FMHPDOFXIAMjHPW?format=jpg&name=medium]()
Tussendoor was er ook nog een keer een aanval van een duo van ProToch, met Merchan en Wesley Mol, wie kent hem niet. Leidde allemaal tot niets. Vooraan haakten de Marokkanen een voor een af, waardoor Stockman en Hayter het samen moesten zien op te lossen. Bij het ingaan van de slotronde hadden ze nog een voorsprong van een halve minuut, wat had kunnen volstaan. Eenmaal in de slotkilometer reden de twee nog voorop, waarna Hayter - achteraf gezien te laat - Stockman achterliet. Op 300 meter van het eind werd Hayter ingerekend, waarna er alsnog gesprint kon worden. Leo had toch beter wat eerder Abram kunnen lossen, denk ik. De sprint werd ontsierd door een valpartij, gelukkig zonder grote namen als slachtoffer. Drone Hopper trok de boel aan, maar het waren de Fransen die opnieuw met de bloemen gingen lopen. Mijn gevreesde Stokbrood kwam er niet aan te pas, zesde slechts. Uiteindelijk toch een sprint, en derhalve een rit om snel te vergeten. In het klassement gebeurde niet veel, dat bewaren we voor de volgende dagen. De Tour du Rwanda gaat nu écht beginnen. Hopelijk zonder verder Frans succes. En hopelijk met goed weer, zoals vandaag. We hielden het droog, dat mag mag morgen ook het geval zijn.
![FMHq1gtWQAMjQZv?format=jpg&name=medium]()
![FMHq2HMXsAUmeT-?format=jpg&name=medium]()
Morgen volgt een belangrijke rit. De vorige keer dat we naar Rubavu gingen werd de koers beslist. Dat zal nu misschien niet het geval zijn zo vroeg in de ronde, maar het is toch een lastige etappe. Die afdaling jongens, die afdaling. Ik hoop dat alle Afrikanen op voorhand al in de aanval zijn gegaan.
![cwVppwK.jpg]()
quote:
De Tour du Rwanda is rondjes rijden door Rwanda, terwijl je steeds weer uitkomt in Kigali, dat je volgens Steef uit moet spreken als Gigali. We eindigen dan wel in Rwamagana tijdens de eerste rit in lijn, maar alle faciliteiten zitten in Kigali, dus gaan we terug naar Kigali, waar we bij het MIC Building van start gaan. Normaal gingen we tijdens de tweede rit altijd naar Huye, maar die plaats slaan we dit jaar over. In plaats daarvan gaan we naar Rubavu, ook een plaats die bijna jaarlijks op het parcours ligt. Met 156 kilometer een relatief lange rit, al vind ik het wel zonde dat men de écht lange ritten niet meer op het parcours durft te leggen. Om de Afrikanen te laten wennen aan Europese afstanden was er in 2019 een rit van 213 kilometer opgenomen, en in 2020 eentje van 206 kilometer. Een prima initiatief leek mij, maar nu zijn we weer terug bij ritten van maximaal 150 kilometer. Zonde, joh. Waarom we naar Rubavu gaan? Nou, dat staat op het kaartje. Home of Amstel! Na de ragequit van Skol moest er een nieuwe biersponsor gezocht worden en men is uitgekomen bij Amstel. Het zit die arme Rwandezen ook niet mee, hun bekendste biermerken zijn dus Skol en Amstel. En het Rwandese Amstel wordt dus gebouwen in Rubavu, daar waar Natnael Tesfatsion in 2020 de macht greep. Dat was toen de rit van 200+ kilometer, waar hij samen met Kent Main en Moise Mugisha in de kopgroep zat en de rest van de favorieten op bijna vijf minuten reed. Kleine inschattingsfout van de rest, zullen we maar zeggen. Overigens is Rubavu eerder de naam van het district en finishen we technisch gezien eerder in de plaats Gisenyi, praktisch op de grens met Congo. Maar goed, dit geheel terzijde verder allemaal. Een lastige rit, al laat het profiel van de organisatie het er wel iets lastiger uitzien dan het eigenlijk is. De klim onderweg naar Kivuraga is zeker voor Rwandese begrippen behoorlijk pittig, met 7 kilometer aan 6,5%. Maar de laatste klim van de dag is minder angstaanjagend dan het lijkt, in totaal gaat het iets van 26 kilometer omhoog aan net wat meer dan 2% gemiddeld. Onderweg zitten er uiteraard wel wat steilere stroken tussen, in het begin gaat het bijvoorbeeld een tijdje aan 6%. Alsnog wel een bepalende rit, misschien zelfs nog eerder vanwege de afdaling. Het wil nog wel eens regenen in Rwanda, en zo'n natte afdaling is altijd ellende. Dan fietsen de Afrikanen ineens achteruit en gaan de Europeanen er lachend vandoor. Ik wil mijn Afrikanen dus adviseren om tijdens deze rit goed te anticiperen, want in deze afdaling kun je de koers makkelijk verliezen. Het liefst zie ik Tesfatsion weer als eerste over de finish komen, kunnen we dat afspreken?
En de beelden van vandaag: