abonnement iBood bol.com Vodafone Ziggo Coolblue
  Moderator zondag 1 maart 2020 @ 11:44:29 #1
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_191769609


Na een topic over Zuid-Amerikaans wielrennen en Aziatisch wielrennen mag het Afrikaanse wielrennen natuurlijk niet achterblijven. Afrika is het continent dat de laatste jaren steeds meer in opkomst is, zowel binnen als buiten de sport. Het is het continent van de onbegrensde mogelijkheden, en dus is het vooral voor ons als wielerliefhebbers interessant om de ontwikkeling van het Afrikaanse wielrennen te volgen. Qua fysiek talent is Afrika onverslaanbaar, nu is het alleen nog de vraag hoe en of zich dat gaat vertalen naar prestaties op de fiets. Een beschouwing per land volgt, in volgorde van belangrijkheid. Geheel subjectief uiteraard.


Eritrea
De bakermat van het Afrikaanse wielrennen. Het land waar men toch nog iets positiefs heeft overgehouden aan de kolonisatie. De Italianen brachten naast een hoop verderf ook de fiets met zich mee. Zij waren het ook die de eerste wedstrijden organiseerden, waarna de Eritreers verliefd werden op de fiets. Na het vertrek van de Italianen bleef de liefde voor de fiets bestaan. Het is een van de populairste sporten in Eritrea, misschien zelfs wel de populairste. Ieder weekend worden in hoofdstad Asmara de straten afgezet zodat er wedstrijden kunnen worden afgewerkt. Wedstrijden op verschillende niveau's, want Eritrea is een van de weinige Afrikaanse landen waar men een systeem van doorstroming kent. Beginnende Eritreers gaan van start op het laagste niveau en kunnen zich een weg omhoog werken als ze goed blijken te zijn. Het levert een gezond systeem op, waarin de grootste talenten vanzelf boven komen drijven. Eritrea heeft een vrij goede infrastructuur, zowel qua wegennet als clubs. Enkele bekende clubs luisteren naar de namen Eritel, Asbeco en Sembel. Bijna alle bekende Eritrese wielrenners hebben voor een van deze clubs gereden, ze komen nooit uit het niets.

Voor de Eritreers is het wielrennen een afleiding, een manier om even de dagelijkse beslommeringen te vergeten. Want die zijn er natuurlijk genoeg in Eritrea, het is niet meteen het fijnste land op aarde. Niet voor niets dat zoveel mensen het land hebben ontvlucht. Het is natuurlijk een dictatuur, zoals je wel vaker ziet in Afrika. In Eritrea draait alles om Isaias Afewerki, de man die sinds Eritrea in 1991 onafhankelijk werd met de scepter zwaait. Dankzij het nog steeds bestaande conflict met buurland Ethiopi groei je als jonge jongen liever niet op in Eritrea, de kans dat je aan een dienstplicht met onbekende duur mag beginnen is vrij groot. Een manier om de dienstplicht te ontlopen is door op een andere manier iets bij te dragen aan het land. Bijvoorbeeld door heel hard te fietsen. De bekende Eritrese wielrenners hoeven uiteraard het leger niet in, zij maken reclame voor het land. Een extra motivatie voor jonge jongens om te beginnen met fietsen, al zouden ze dat zonder die motivatie waarschijnlijk ook wel doen. Goede nieuws is dan weer dat de spanningen tussen Eritrea en Ethiopi de laatste tijd wat minder zijn geworden, sinds Ethiopi een nieuwe premier heeft. Het verdwijnen van de spanningen zou ervoor kunnen zorgen dat Eritrea als wielernatie nog verder gaat groeien. Rust is het belangrijkste om te kunnen groeien, eigenlijk is het knap dat men tussen alle onrust door toch nog wielrenner heeft weten af te leveren. Nu alleen nog even ervoor zorgen dat de media wat minder gecensureerd wordt en dat de doorsnee Eritreer over een telefoon met internet kan beschikken, dan kan ik misschien wat meer meekrijgen van de gebeurtenissen in het Eritrese wielrennen, want daar hoor je dus nooit wat over.

Goed, wat droge feiten dan. De Eritrese wielrenners, wie, waar?
WT:
Merhawi Kudus (Astana)
Amanuel Gebreigzabhier (Dimension Data)

PCT:
Natnael Berhane (Cofidis)
Awet Gebremedhin (Israel Cycling Academy) - een vluchteling. Na een WK wielrennen gevlucht, beschikt tegenwoordig ook over een Zweeds paspoort.

CT:
Mekseb Debesay (Bike Aid)
Yakob Debesay (Groupama-FDJ Continental) - stagiair, tevens broertje van Mekseb
Metkel Eyob (Terengganu Cycling Team) - schroeien in Azi
Natnael Testatsion (Dimension Data Continental)
Nahom Desale (BEAT) - nog een vluchteling, terechtkomen in Nederland en dankzij een of ander project om Eritrese vluchtelingen weer aan het fietsen te krijgen fietst hij nu al twee jaar voor BEAT, samen met Daniel Abraham.
Daniel Habtemichael (7 Eleven - Cliqq - Air21 by Roadbike Philippines)
Natnael Mebrahtom (7 Eleven - Cliqq - Air21 by Roadbike Philippines) - lekker man, Filipijns ploegje.

Technisch gezien rijden er dus vrij weinig Eritreers op fatsoenlijk niveau rond. Dat heeft verschillende oorzaken, nog even los van het niveau van de renners. Zo is het haast onmogelijk om een visum aan te vragen voor een Eritrese wielrenner. Landen zijn nogal bang dat zo'n jongen blijft hangen in het land nadat hij een tijdelijk visum heeft gekregen, de vluchtelingencrisis ligt nog vers in het geheugen. Toch slaat dit enorm door, want zelfs iemand als KUDUS heeft hier af en toe nog problemen mee. Al zoveel jaar prof en dan nog vertrouwen sommige landen hem niet, een schande natuurlijk. Veel Eritrese wielrenners zijn daarom vroegtijdig afgevoerd. Daniel Teklehaimanot bijvoorbeeld, de man die jaren voor Dimension Data reed. Eerst nog wel met fatsoenlijke resultaten, maar na een tijd begon dat wat tegen te vallen. Omdat het ook nog eens veel moeite was om iedere keer een visum voor hem aan te vragen werd hij bedankt voor bewezen diensten, net als Mekseb Debesay. Qua niveau liet Mekseb aardige dingen zien als hij kon koersen, maar vaak kon hij niet koersen dankzij blessures of visumproblemen. Ook daar waren ze snel klaar mee en nu fietst Mekseb voor Bike Aid. Teklehaimanot is na een jaartje Cofidis nu terechtgekomen bij een Franse amateurploeg, samen met boezemvriend Tesfom Okubamariam. Ook dat was ooit een groot talent, maar op een passage bij een of andere Japanse ploeg na heeft hij nergens ooit een kans gekregen.

Als we na jonge Eritreers kijken moeten we vooral Biniam Girmay en Henok Muluberhan noemen. Jongens die dit jaar voor het WCC rijden, het World Cycling Centre. Daar verwachten we veel van, vooral van Girmay. Typische Eritreers. Ze zijn bijna allemaal snel en ze kunnen aardig klimmen, dat liet Girmay zien tijdens de laatste rit van de Tour de l'Avenir. Werd toch mooi vijfde bergop, terwijl hij in het begin van het jaar nog sprintjes won in Gabon en Rwanda. Neefje van Meron Teshome overigens, dat was ook weer zo'n Eritreer waar ik een paar jaar geleden veel van had verwacht. Na een passage bij Bike Aid verdween hij ook snel richting de vergetelheid. Ik kan nog wel een uur doorgaan met het noemen van namen van Eritreers, maar ze zullen zichzelf in de toekomst maar moeten bewijzen, zelf maar een plaats afdwingen in het topic. Al wil ik nog wel een uitzondering maken voor De Neus. Sirak Tesfom, de jongen met de grootste neus van het peloton. Is al wat ouder, van 1994, maar sinds vorig jaar rijdt hij overal waar hij fietst de stenen uit de straat. Gaat er ooit een ploeg zijn die hem de kans geeft? Waarschijnlijk niet, dus zien we hem snel ook weer richting de anonimiteit verdwijnen. Net als grote talenten als Saymon Musie, Awet Habtom en Solomon Zemenfes, waar zijn ze allemaal gebleven? Ik weet het niet, het is een tragedie.

Koersen, zijn er Eritrese koersen? Ja, die zijn er dus. Ieder weekend. Ook had Eritrea een aantal jaar een paar wedstrijden op de kalender van de UCI staan, zoals de Tour of Eritrea. Om onduidelijke redenen is deze koers na de editie van 2017 weer van de kalender verdwenen. Hopelijk keert het snel terug op de kalender, dat maakt het wat makkelijker om het Eritrese wielrennen te volgen. Qua uitslagen moet je het nu doen met de Eritrese kampioenschappen, en hopen dat ze meedoen aan koersen in andere landen. Vorig jaar werd in Eritrea dan wel weer de Africa Cup georganiseerd, dat was zelfs een 1.1-wedstrijd. Maar of dat een jaarlijks dingetje gaat worden, geen idee. Het Afrikaanse wielrennen is zoals de woestijn. Je loopt eindeloos in de verzengende hitte door het zand, op zoek naar een oase. Als je er eindelijk een ziet blijkt het dan meestal ook nog eens een fata morgana te zijn. Er is veel ruimte voor verbetering, laat ik het maar op een eufemistische manier uitdrukken.


Zuid-Afrika
Voor sommige mensen misschien het grootste wielerland van Afrika, ik zet het lekker op de tweede plaats. Natuurlijk ook weer een land met een geschiedenis, maar ik doe er waarschijnlijk goed aan dit niet te uitgebreid te bespreken. Zuid-Afrika is tegenwoordig in ieder geval een van de landen waar het goed mogelijk is om aan fietsen te doen. Ook hier zijn er aardig wat clubs, met een toereikend wegennet. Renners uit Europa trekken zelfs naar Zuid-Afrika omdat je hier perfect de dopingcontroleurs kan ontlopen kan trainen. Tom Dumoulin vindt dit leuk. Al kan je dan wel net als Vakoc en De Plus worden aangereden, ook dat is Afrika. Zuid-Afrika is een prachtig land, met nog steeds de wrange nasmaak van gebeurtenissen uit het verleden vers in het geheugen. Dat er sprake is van tweespalt zie je ook goed terug in het Zuid-Afrikaanse wielrennen. Bijna alle wielrenners stonden niet vooraan toen het pigment uitgedeeld werd, donkere Zuid-Afrikanen op de fiets kom je minder snel tegen. Ze zijn er wel, zoals Songezo Jim bijvoorbeeld. Hij kreeg een paar jaar geleden een kans van Dimension Data, maar omdat je er alleen op basis van de gunfactor niet komt is hij inmiddels ook alweer van het voorfront verdwenen.

Wie zijn er dan nog wel?
WT:
Daryl Impey (Mitchelton-Scott) - de veteraan, klein dopingprobleempje achter de rug, ieder jaar schroeien Down Under en sinds een paar maanden heeft hij nog een rit in de Tour gewonnen ook.
Ryan Gibbons (Dimension Data) - de jongere en minder goede uitvoering van Impey, zou je kunnen zeggen
Reinardt Janse van Rensburg (Dimension Data) - Reinie!
Stefan de Bod (Dimension Data) - Stefan de God
Jacques Janse van Rensburg (Dimension Data)
Jaco Venter (Dimension Data)
Jay Robert Thomson (Dimension Data)
Willie Smit (Team Katusha-Alpecin) - Willem Jakobus, met dat zielige verhaal
Nic Dlamini (Dimension Data) - started from the township, now we here
Louis Meintjes (Dimension Data) - in het laatste wiel, alweer.

Daarnaast heb je sinds kort heel wat jongens op continentaal niveau, gaat me wat te ver om die allemaal op te noemen. Sinds 2019 zijn er twee nieuwe Zuid-Afrikaanse continentale ploegen, waar wel een aantal goede jongens rijden. Clint Hendricks is bijvoorbeeld niet heel slecht. Met Gustav Basson en Main Kent heeft Zuid-Afrika een aantal behoorlijk jonge hardrijders, in principe gasten die voor Dimension Data in aanmerking zouden moeten kunnen komen. Een van de twee continentale ploegen is TEG Procycling, Jason Oosthuizen is de jongste daar en lijkt het grootste talent te zijn. De andere ploeg is ProTouch, daar rijden over het algemeen wat oudere jongens. Rohan Du Plooy is een van die gasten, hij heeft dit jaar laten zien aardig snel te zijn. Eddie van Heerden is dan weer een van mijn persoonlijke favorieten, die is ook al 25 maar fietst pas sinds een paar jaar. Kan wel wat, als Afrikanen wat beter in de markt lagen zou hij ook op hoger niveau mogen rijden waarschijnlijk. Buiten Zuid-Afrika heb je ook nog Brendon Davids, die sinds vorig jaar voor een Australische continentale ploeg rijdt. Kan ook wel wat, maar uiteindelijk is het meestal toch gerommel in de marge. Misschien dat de nieuwe generatie meer kan laten zien, onder aanvoering van Marc Pritzen, Callum Ormiston en Ryan Terry. Of misschien dat Devin Shortt zich via de amateurploeg van Caja Rural op kan werken naar de profploeg. Je weet het niet zeker, maar waarschijnlijk niet.

Zuid-Afrikaantjes hebben natuurlijk de mazzel Dimension Data een Zuid-Afrikaanse ploeg is. Hoewel het de vraag is hoeveel profijt ze daar ondertussen nog van hebben. Gezien het beleid van de laatste jaren moet je als Zuid-Afrikaan of Afrikaan berhaupt enorm veel mazzel hebben, je dwingt niet zomaar een plek af. De voorkeur gaat uit naar nobuddies als Slagter, Walscheid en dat soort werk. In dat kader is het prettig dat er meer Zuid-Afrikaanse ploegen zijn ontstaan. Veel jongens krijgen nu een kans op een hoger niveau, al hebben de Zuid-Afrikanen over het algemeen niet echt te klagen. Ze krijgen vaak wel een plekje bij een amateurploeg ergens in Frankrijk of Spanje, zoals Byron Munton en Morne van Niekerk. Die laatste rijdt nu zelfs op continentaal niveau rond in Frankrijk, zonder veel aansprekende resultaten. Over het algemeen vallen de Zuid-Afrikanen erg tegen. Als Impey met pensioen gaat blijft er weinig over. De Bod, Gibbons en Meintjes, dat kan beter.

Gelukkig organiseren ze in Zuid-Afrika ook steeds meer wedstrijden op niveau, al schuilt daar een geniepige reden achter. Zuid-Afrika wil graag de Africa Tour winnen, dat is handig voor het prestige maar ook om plaatsjes af te dwingen voor het WK en dat soort werk. De laatste jaren werden ze vaak afgetroefd door Eritrea, dus hebben ze iets verzonnen. Ze organiseren meerdere 2.2 en 1.2-wedstrijden, zoals de Tour de Limpopo en de Tour of Good Hope. Vervolgens nodigen ze voor deze wedstrijden alleen Zuid-Afrikanen uit, waardoor de Zuid-Afrikanen uiteraard ook winnen. Punten voor Zuid-Afrika, geen punten voor Eritrea. Derhalve staat Zuid-Afrika nu eerste, gefeliciteerd hoor! Echt, lekker gewerkt. Zuid-Afrika dus, heb je niets aan. Al is het wel fijn dat er hier een afdeling van het WCC zit, WCC Africa. Jongens als Froome en Kudus zijn hier gepasseerd, voor ze naar Europa gingen. Verder is Zuid-Afrika dus vrij kut, in vergelijking met andere Afrikaanse landen leeft het wielrennen hier ook veel minder. Als ik wel eens wat beelden zie van die koersjes daar staat er echt nooit iemand langs de kant van de weg. Dat doen ze in Eritrea beter.


Rwanda
Nog zo'n land met een vreselijke geschiedenis. Iets met Hutu's en Tutsi's, iets met een genocide, ergens in 1994. Dat ging allemaal niet helemaal lekker, maar tegenwoordig gaat het een stuk beter met Rwanda. Na de genocide kwam Paul Kagame naar voren als sterke man en sindsdien regeert hij met ijzeren hand. Je kan heel veel vraagtekens zetten achter het beleid van deze man, maar het politieke gehalte van dit topic kan beter vrij beperkt blijven. Hoewel de Belgen in Rwanda zijn gepasseerd hebben zij niet net zoals de Italianen in Eritrea de fiets achtergelaten. Niet op dezelfde manier. Het duurde in Rwanda veel langer voor de fiets echt populair werd. Het was een vervoersmiddel, niet meer dan dat. Tot men na de genocide manieren moest vinden om de relaties tussen het volk te lijmen. Sport is een van de manieren om dat te doen. En dus werd het wielrennen gepromoot. Vooral nadat Jock Boyer vanuit Amerika naar Rwanda vertrok, hij richtte een wielerschool op en sindsdien is Rwanda bezig aan een opmark. Dat Boyer verder ook geen man van onbesproken gedrag is schuiven we ook maar even terzijde, het werk dat hij heeft geleverd is indrukwekkend. Binnen een paar jaar begonnen de eerste Rwandezen door te breken. Adrien Niyonshuti, die zijn ouders verloor tijdens de genocide, werd de eerste Rwandees in de World Tour. Hij groeide mee met MTN-Qhubeka en later Dimension Data, in zo ongeveer iedere koers van betekenis werd hij de eerste Rwandees. Uiteindelijk werd ook hij weer bij het grof vuil gezet wegens gebrek aan prestaties, maar de deur naar Rwanda werd geopend.

In de jaren daarna is Rwanda vooral populair geworden dankzij Stephan van der Zwan. De Louis van Gaal van het wielrennen heeft Rwanda in z'n eentje op de kaart gezet. Niemand had ooit gehoord van de Tour de Rwanda, die arme Rwandezen wisten ook helemaal niet hoe je met twitter moest werken enzo, maar gelukkig was daar Steef. Hij vertrok naar Kigali en liet zien hoe je een koers onder de aandacht brengt. Sindsdien is de Tour de Rwanda de belangrijkste koers van Afrika geworden. Sinds dit jaar is het zelfs een profkoers. De Tour de Rwanda is van het niveau 2.1 en dit jaar stond er zelfs een team uit de World Tour aan de start. Astana trok richting Rwanda met Merhawi KUDUS en hij won meteen het rondje waar hij in 2012 als junior zijn doorbraak beleefde. Het bekendste element van de Tour de Rwanda ligt ergens in een achterafstraatje in de hoofdstad Kigali, de Muur van Kigali. Dat had eerste een moeilijke Rwandese naam, maar dankzij Steef is het nu heel simpel de Muur van Kigali. Sindsdien kent iedere wielerliefhebber deze steile straat met de kasseien, fantastisch. Je zou kunnen zeggen dat sponsor Skol ook een rol heeft gespeeld, maar dat zou oneerlijk zijn ten opzichte van Steef. De Belgjes achter Skol hebben veel geld in de Tour de Rwanda gepompt en dankzij deze connecties zijn er ook wat Rwandese junioren naar Belgi afgereisd vorig jaar, maar dat kan natuurlijk niet op tegen het getwitter van Steef.

Niet alleen de Tour de Rwanda is aan het groeien, het wielerland als geheel wordt steeds beter. Daarom gaan er ook verhalen over een WK in Rwanda. De president van de UCI, David Lappartient, wil graag een WK in Afrika. Landen mogen zich nog een paar maanden aanmelden, maar voorlopig lijken alleen Marokko en Rwanda interesse te hebben. Het plan van Rwanda is inmiddels ingediend, dus krijgen we in 2025 wellicht een WK in Rwanda. Dat zou fantastisch zijn, want Rwanda staat inmiddels overal wel bekend als het land waar zo ongeveer de meeste mensen naar de koers komen kijken. Het volk staat overal rijen dik langs de kant van de weg, het levert imponerende beelden op. De wegen zijn ook nog eens goed, wat wil een mens nog meer? En er zijn ook geen vervelende meerenners, want als je het in je hoofd haalt mee te rennen mag je meteen 100 jaar naar de gevangenis. Leuk land dus, Rwanda.

We hebben nu alleen nog een paar goede Rwandese wielrenners nodig. Adrien Niyonshuti werd het niet, hij moest het vooral van zijn verhaal hebben. De renners die nu proberen door te breken zijn allemaal van na de genocide, ze moeten het niet meer van het verhaal hebben. De hoop was gevestigd op Joseph Areruya, sinds vorig jaar renner van Delko-Marseille. Joseph is een blok graniet op de fiets, in Afrika liet hij mooie dingen zien. Voor Europa is hij blijkbaar wat te ongepolijst, het komt er niet helemaal uit. Al werd hij begin dit jaar wel de eerste donkere Afrikaan die Parijs-Roubaix mocht rijden. Buiten tijd kwam hij aan bij de velodroom, maar toch. Andere jongens om in de gaten te houden zijn Samuel en Moise Mugisha. Samuel rijdt al een paar jaar bij Dimension Data Continental, net als Areruya wist hij ooit de Tour de Rwanda te winnen. Samuel heeft alleen die laatste stap niet kunnen zetten, dus we zien hem waarschijnlijk ook weer vrij snel richting de anonimiteit verdwijnen. Moise Mugisha is ook weer zo'n ongepolijste renner. Kan heel hard rijden, maar de rest moet hij nog leren. Typisch Afrikaans, het fysieke talent is er maar alle andere aspecten van het wielrennen beheerst men nog niet. Coach van Team Rwanda en voormalig lid van Rock Racing Sterling Magnell heeft er zijn handen vol aan. Tactiek, rijden in het peloton, dalen, noem het maar op. Allemaal ondermaats.

Een stap in de goede richting is het oprichten van een eigen ploeg. Sinds dit jaar heeft Rwanda een continentale ploeg, Benediction Excel Energy. Rijden alleen maar acht renners voor, dat is een beetje jammer. Alsnog rijden jongens als Eric Manizabayo, Didier 'Mbappe' Munaneza en Jean Claude Nzafashwanayo daardoor meer wedstrijden op een hoger niveau, kan ze alleen maar helpen. Yvus Nkurunziza reed ook voor dit team, maar hij heeft in de tussentijd ook nog wat koersen mogen afwerken voor een amateurclub uit Monaco. Allemaal DNF, maar toch. Het wielrennen in Rwanda staat nog echt in de kinderschoenen, veel meer dan in andere Afrikaanse landen. In Eritrea lopen ze een jaar of 20 voor op Rwanda, misschien wel meer. Op echte Rwandese toppers gaan we nog wat langer moeten wachten, maar dat WK komt er. Ik heb er nu al zin in.


Ethiopi
Een interessant land, het wielrennen zou hier eigenlijk groter moeten zijn dan in Eritrea. Ethiopi heeft meer dan 100 miljoen inwoners, terwijl er in Eritrea slechts vijf miljoen wonen. Het is alleen zo dat de Italianen nooit helemaal zijn doorgedrongen in Ethiopi. Ze hebben daar niet hun stempel kunnen drukken zoals ze in Eritrea hebben gedaan. Daarnaast wonen er in Ethiopi ook een hoop verschillende volkeren, die niet allemaal iets met de fiets hebben. Fietsen is in Ethiopi vooral populair in het noorden, daar waar de Tigrinya wonen. Toevallig ook de grootste bevolkingsgroep van Eritrea. Onder de Tigrinya, voornamelijk Christenen, is het wielrennen krankzinnig populair. Voor de rest bestaat het overgrote deel van Ethiopi uit bevolkingsgroepen die wat meer richting de islam leunen, daar maakt het wielrennen om wat voor reden dan ook minder indruk. Lopen is populairder, en dat kunnen ze wel behoorlijk goed. Enfin, in het noorden van Ethiopi is wielrennen dus wl populair. Daar komen ook alle goede Ethiopische wielrenners vandaan.

Een van de steden waar wielrennen populair is luistert naar de naam Mek'ele. Uit deze stad is Tsgabu Grmay afkomstig, de enige Ethiopische wielrenner die actief is in de World Tour. De eerste Ethiopir die een grote ronde reed, de eerste op zo ongeveer ieder gebied. Hij kreeg ooit een kans bij MTN-Qhubeka, maar werd daarna weggetrapt door Doug Ryder omdat hij lui zou zijn. Heeft in de jaren daarna toch een mooie carrire uit weten te bouwen, de afgelopen Vuelta reed hij nog een aantal keer goed in beeld. Al jaren roept Tsgabu dat er nog veel grotere talenten op komst zijn in Ethiopi. We moeten hem maar geloven op zijn woord, want ook vanuit Ethiopi krijgen we niet veel mee. Af en toe duikt er ergens een Ethiopisch talent op. Hailemelekot Hailu, die reed nog een jaar voor de amateurploeg van Caja Rural bijvoorbeeld. En zo had je ooit Temesgen Buru die een jaar voor Burgos reed. Gerommel in de marge, helaas. Ook Ethiopirs komen niet makkelijk aan de bak in Europa, daarnaast kampen ze met dezelfde achterstanden als andere Afrikanen. Toch lijkt er nu wel echt eentje aan te komen: Mulu Hailemichael. Samen met landgenoot Milion Beza rijdt hij voor Dimension Data Continental en waar Beza niets liet zien ontpopte de piepkleine Hailemichael zich wel. Mulu is een klimmer, en wat voor een. Vijfde in de loodzware Valle d'Aosta, daarna won hij een koersje op de Monte Grappa. Hij zal zodra het niet bergop gaat nog veel bij moeten leren, maar dit kan zomaar een echt goede Afrikaan gaan worden. Al dachten we dat ook van Hafetab Weldu, nadat hij eveneens wat mooie uitslagen liet noteren namens DiDataCont. Ondanks een paar sterke wedstrijden wilde niemand hem en nu zit de man met de na Sirak Tesfom mooiste neus van Afrika bij Bike Aid, waar hij amper koersen rijdt.

Aangezien wielrennen toch wel wat aan populariteit lijkt te winnen in Ethiopi kunnen we hopen dat er in de toekomst meer goede renners uit dit land gaan komen. Bij de junioren beginnen ze al aan de hegemonie van Eritrea te tornen. Normaal winnen de Eritreers altijd met twee vingers in de neus, dit jaar werden ze te kijk gezet door de Ethiopirs en de Rwandezen. Welay Berehu moeten we bijvoorbeeld in de gaten gaan houden, amai. Ethiopirs hebben alleen nog wel een eigen ploeg nodig, en ze mogen ook wel weer wat wedstrijden gaan organiseren. In het verleden zagen we 2.2-wedstrijden als Tour Meles Zenawi georganiseerd worden, maar dat soort evenementen zijn vaak geen lang leven beschoren. Wij hopen op progressie, want als je ziet wat er in Eritrea allemaal mogelijk is zouden de mogelijkheden hier helemaal eindeloos moeten zijn.


Algerije
Langzaam kom ik uit bij de landen waar ik wat korter van stof kan zijn. Vooral de landen in het noorden van Afrika hebben toch wat minder mijn interesse, al is dat niet helemaal terecht. Wielrennen is hier immers gewoon heel populair. Bijkomend voordeel is dat ze hier enorm veel wedstrijden organiseren. Er zijn tal van 2.2-wedstrijden in Algerije, hoewel... ik lieg een beetje. Er waren enorm veel 2.2-wedstrijden in Algerije. Vorig jaar had je de GP d'Alger, Tour d'Algerie en Tour d'Oranie om maar wat te noemen. Niet de meest boeiende koersen, maar wel UCI-koersen met een deelnemersveld dat niet enkel bestond uit Algerijnen. Dit jaar zijn alle koersen van de kalender verdwenen en worden ze alleen nog maar op lokaal niveau georganiseerd. Met vooral Algerijnen dus, vrij jammer. Het wielrennen in Algerije heeft dus een stap achteruit gezet, terwijl Algerije wel een van de beste Afrikaanse landen is. Waar andere Afrikaanse landen vooral progressie boeken zie ik in het noorden van Afrika eerder achteruitgang.

Terwijl ze vorig jaar juist nog wel wat moois neer leken te zetten. Een nieuwe continentale ploeg, met Davide Rebellin als kopman! Sovac-Natura4ever werd alleen niet echt een doorslaand succes. De ploeg bestond uit een paar Belgen, Rebellin en Algerijnen. Deze Algerijntjes mochten vooral in Afrika rijden, terwijl het Europese programma van de ploeg uitsluitend werd afgewerkt door de Gaetan Bille's en de Laurent Evrards van deze wereld. Zonde, het project is daarom een jaar later alweer volledig geflopt. Rebellin begon nog wel aan het jaar bij deze ploeg, maar vertrok een paar maanden later. Nu zijn er alleen nog Algerijnen over, waaronder alle Mansouri's. Abderrahmane, Islam, Oussama en Hamza. Ze stonden allemaal op het lijstje van de hoop, maar doorbreken is enorm moeilijk.

De enige die het ooit tot Europa heeft gehaald is Youcef Reguigui, vriend van het forum. Hij reed een aantal jaar voor Dimension Data, maar het is een terugkerend verhaal. Ook Rekiki werd na een paar jaar bedankt voor bewezen diensten en na een jaar voor die ploeg van Sovac gereden te hebben fietst hij nu in Maleisi voor Terengganu, de ploeg van Eyob en Ovechkin. Daar rijgt hij de ereplaatsen aaneen, maar winnen lukt hem nog steeds niet echt. Wel gewonnen tijdens de vierjaarlijkse Afrikaanse Spelen, waar hij Gibbons in het sprintje te snel af was. Je zou voor minder. In een verder verleden kende Algerije trouwens nog wel een andere prof, niemand minder dan Abdel-Kader Zaaf. Die ene jongen van die anekdote met de bidon waar in plaats van water sterke drank in bleek te zitten, dat is de nalatenschap van Algerije in het wielrennen. Er is ook hier ruimte voor verbetering, zou je zeggen. We moeten maar hopen dat iemand als Oussama Cheblaoui plotseling heel goed blijkt te zijn, volgens mij komt er verder niet veel aan vanuit Algerije.


Marokko
Nog maar een land uit het noorden van Afrika. Een vergelijkbaar verhaal met Algerije. Al lijken ze in Marokko ieder jaar meer wedstrijden te organiseren. Ook een aantal wedstrijden op UCI-niveau, zoals de Challenge du Prince. Een reeks van wedstrijden, net als Les Challenges de la Marche Verte. Ook veel amateurwedstrijden hier, zo'n beetje het enige positieve dat ik kan melden over Marokko. Verder is het hier gewoon een enorme strontpot, vooral vorig jaar ging het goed mis. Tijdens de Ronde van Marokko van 2018 besloten de Marokkaanse renners te staken. Ze hadden al een tijd geen geld meer ontvangen van de Marokkaanse bond. Geen salaris, geen prijzengeld, helemaal niks. Terecht om te staken, zou je zeggen. De Marokkaanse bond vond van niet. Alle betrokken renners werden publiekelijk door het slijk gehaald, daarnaast kregen ze ook allemaal een mooie schorsing opgelegd. Afrikaanse praktijken? Afrikaanse praktijken. Men lijkt er niet veel voor over te hebben om de Marokkaanse wielrenners naar een hoger niveau te brengen, we hoeven dus in de toekomst niet veel van Marokko te verwachten. Al zie je die problemen met geld overal, in Zuid-Afrika hebben ze daar ook altijd gezeik mee. Moeten de renners zelf hun vlucht richting een WK regelen en dat soort werk, altijd gezellig.

Enfin, Marokko dus. Op papier wel een aantal talenten, maar wederom is dat lastig te vertalen naar de praktijk. De afgelopen jaren heb ik talloze Marokkaanse talenten gevolgd, alleen maar om te zien dat ze blijven hangen. Abderrahim Zahiri bijvoorbeeld. Klein klimmertje, kreeg vorig jaar een kans bij een continentaal ploegje rondrijdend op een Bulgaarse licentie. Matxin was daar nogal bij betrokken, dus misschien ging het via hem. Hoe dan ook, hij liet daar best wat aardige dingen zien. Won een ritje in de Toscane-Terre bijvoorbeeld, een ritje over onverharde wegen in een 2.2-koers. Daarna nog wat ereplaatsen, 10e in de lastige Ronde de l'Isard en tiende in de Ronde van Estland. Als hij een Italiaans vlaggetje had gehad was dat misschien wel genoeg geweest, zonder dat vlaggetje fietst hij dit jaar voor een Franse amateurploeg. Het leven is soms vrij oneerlijk. Zahiri had best een paar jaar op WT-niveau mogen rijden, zoals landgenoot Anass At El Abdia wel is gelukt. Na een goed WK in Qatar kreeg deze jongen een kans bij UAE-Emirates. Daar reed hij de afgelopen twee jaar voor. Matxin zei ooit nog dat hij El Abdia een groot talent vond, maar de sympathieke Marokkan mocht toch wieberen. Wederom gezeik met het regelen van een visum en ook met enige regelmaat geblesseerd, dan ben je een vogel voor de kat. Nu rijdt Anass de stenen uit de straat voor VIB Sports, ook niet mis. Vooral goed in Turkije, maar ook een 10e plaats in Villafranca de Ordizia. Goed hoor.

Nouja, verder blijven alle Marokkaanse talenten dus hangen. Ik had gehoopt dat Amin Galdoune een goede sprinter kon worden, maar dat lukt niet. Ik had gehoopt dat Mehdi El Chokri een goede klimmer kon worden, maar Mehdi boekt weinig progressie ondanks het feit dat hij toch een kans heeft gekregen van Dimension Data Conti. Mohcine El Kouraji dan maar, nee, ook niet. Allemaal afgeschreven, door naar de volgende generatie. Imad Sekkak rijdt voor het WCC, waar hij weinig laat zien. Jammer, wordt hem ook niet. Youssef Bdadou mag het dan gaan doen, maar ook dat wordt niet evident. Nee, de beste Marokkaanse wielrenners zijn tot nu toe de jongens die in Europa geboren zijn. Nacer Bouhanni bijvoorbeeld. Een Europese opleiding maakt toch wel een wereld van verschil, daar kan geen misverstand over bestaan. Wellicht dat de Marokkanen dan maar moeten hopen op Omar El Gouzi, een Italiaan met Marokkaanse roots die voor Tirol Cycling Team rijdt.

Marokko wil dus ook misschien het WK organiseren, maar dat gaan we dus niet doen. Als je niet eens je eigen renners kan betalen heeft het geen zin een WK te organiseren. Al heeft Lappartient al gezegd dat hij minder geld gaat vragen aan een Afrikaans land dan aan een Europees land, maar toch. Verder kunnen ze wel een wedstrijdje organiseren in Marokko hoor. Vaak Afrikaanse kampioenschappen hier, en dit jaar de Afrikaanse Spelen. Dat gaat op zich wel goed, maar ze moeten toch eerst maar eens hun interne strubbelingen gaan oplossen voor ze een echt groot evenement gaan organiseren.


Kenia
Het land van Chris Froome, jawel. Al is het lastig om Froome een echte Keniaan te noemen. Nee, dat telt niet mee. Hij leerde fietsen van David Kinjah, toch een naam die genoemd moet worden als we het over Kenia hebben. Het Keniaanse wielrennen is pas echt gaan groeien nadat Nicholas Leong besloot naar Kenia te vertrekken. Een of andere fotograaf uit Singapore, ofzo. Hij vroeg zich op een dag af hoe het kon dat er in Kenia zoveel goede hardlopers waren, maar geen wielrenners. Als die jongens daar allemaal het fysieke talent hebben om marathons te lopen, waarom zouden ze dan geen goede wielrenners kunnen zijn? Voor zo'n marathon heb je toch vooral uithoudingsvermogen nodig, als ze dat daar allemaal hebben kunnen ze ook goede wielrenners zijn. Dus ging hij naar Iten, the home of champions. Daar waar alle Kenianen en vaak genoeg ook andere atleten op grote hoogte trainen. Hij verzamelde wat mensen rond zich en besloot willekeurige Kenianen op de schouder te tikken, met de vraag of ze misschien wielrennen wilden uitproberen. Op meerdere plaatsen in Kenia worden (of werden) wedstrijd georganiseerd, waarna men onder de jonge bevolking deelnemers probeerde te verzamelen. Een aantal van die jongens mochten zelfs testen afleggen, waarna aan de hand van de resultaten werd besloten of ze welkom waren in het trainingscentrum in Iten.

Het verhaal wil dat ze Salim Kipkemboi rond zagen rijden op een oude fiets met een paar kilo hout achterop. Ze hielden hem aan en vroegen hem of hij een keer mee wilde trainen met de rest van de groep. Salim had die groep al een aantal keer zien trainen en het waren meteen zijn idolen geworden, hij zei dus meteen ja. En zo geschiedde. Blijkt dat Salim daarvoor al aan wielrennen deed, maar goed, je moet het soms wat mooier maken dan het is. Enfin, de afgelopen jaren zijn er wel steeds meer Kenianen op de fiets gezet en daardoor zien wij heel sporadisch een Keniaan in beeld verschijnen. Een paar jaar terug begon men een samenwerking met een Australische sponsor, waardoor er een continentale ploeg ontstond met een paar Keniaanse renners. Die samenwerking duurde niet lang, maar er volgde daarna wel een samenwerking met Bike Aid. Daardoor hebben er de afgelopen jaren wat Kenianen voor Bike Aid gereden. Salim Kipkemboi, Suleiman Kangangi en Geoffrey Langat. Vooral Kipkemboi en Kangangi lieten wat mooie dingen zien, Kipkemboi leek zelfs een tijd op een gigantisch groot talent. Versloeg vorig jaar in een of ander koerske in de zandbak zomaar Rebellin, dan kan je wel wat.

Dit jaar is de progressie alleen helemaal tot stilstand gekomen. Een conflict tussen de Kenianen en Bike Aid. Blijkbaar hebben ze niets of weinig betaald gekregen. Voor straf hebben ze daarom dit jaar geen koers gereden voor Bike Aid. De Kenianen zijn weer terug bij af, ze rijden alleen in Afrika rond. Kipkemboi mocht het dit jaar toen met de Ronde van Rwanda, waar hij vrij snel uitviel na een valpartij. Daarna reed hij wat lokale koersen in Kenia en mocht hij opdraven in de Ronde van Congo. Eeuwig zonde, dit had er eentje kunnen worden. Zeker met dit weggegooide jaar erbij wordt het waarschijnlijk niets meer. Voorlopig geen Kenianen in de World Tour dus. Het is ook lastig, het project in Kenia bestaat nog niet zo lang. Ze zijn hier pas een jaar of 10 bezig, wonderen mogen we eigenlijk ook niet verwachten. Het project heeft nu alleen wel een nieuwe impuls nodig, alles lijkt volledig stil te liggen. Ripkemboi.


Gabon
Ik noem Gabon alleen even tussen neus en lippen door omdat ze hier jaarlijks een van de weinige profwedstrijden van Afrika organiseren. Lange tijd was het zelfs de enige profkoers. La Tropicale Amissa Bongo. Echt een enorme kutkoers eigenlijk, vaak alleen maar vlakke ritten die eindigen in een massasprint. Daardoor kon Niccolo Bonifazio dit jaar het eindklassement winnen. Enige mooie was dat Biniam Girmay dit jaar een rit won, verder was het eigenlijk een koers om snel te vergeten. Wel een mooie gelegenheid voor de Afrikaanse renners om zich te meten met de Europese renners, er staan hier toch altijd wat mooie ploegen aan de start. De Gaboneesjes zelf zijn alleen niet zulke goede coureurs. Meestal halen ze de finish niet eens. Er is geen enkele Gabonese wielrenner die dit jaar een punt heeft gescoord op de CQranking, een prestatie op zich. Over het Gabonese wielrennen hoeft u dus niet na te denken, op de Tropicale Amissa Bongo Bongo na is het een land om weinig rekening mee te houden. 't Is dat ze Aubameyang hebben. Geoffrey Ngandamba is de beste Gabonese wielrenner, hij werd dit jaar 43e in de Bongo Bongo Tour.


Burkina Faso
Ja, ook in Burkina Faso doen ze aan wielrennen. Niet echt op een bijzonder hoog niveau, maar ze hebben wel een UCI-wedstrijd. De Tour du Faso, 2.2. Vorig jaar gewonnen door Mathias Sorgho, de veteraan van het Burkinese wielrennen. Sinds kort is er opvolging in aantocht, de nieuwe hoop van Burkina Faso luistert naar de naam Paul Daumont. Deze jongen viel vorig jaar voor het eerst op in de Tour de l'Espoir, de Afrikaanse Ronde van de Toekomst. Hij werd 7e, voor iemand uit Burkina Faso niet slecht. Dit jaar werd ie slechts 19e, maar zijn piek volgde later. Zo won hij recent de Ronde van Ivoorkust, jawel! Daumont is een mooie jongen, met een prachtig geblondeerd kapsel. Staat bij niemand op de radar, want wie heeft er ooit gehoord van Burkina Faso? Desondanks een jongen die een kans hoort te krijgen in Europa. Dat moet hij dan maar afdwingen in Yorkshire, hij is van de partij. Verder valt er weinig te vertellen over Burkina Faso. Ja, dat Abdoul Aziz Nikiema een van de weinige Afrikanen is die ooit op doping is betrapt. Geen feit om trots op te zijn.


Kameroen
In dit land organiseren ze wel eens een koers. De Ronde van Kameroen bijvoorbeeld, netjes 2.2. Ook de GP Chantal Biya is een begrip in heel Afrika. Wedstrijden met een opmerkelijk deelnemersveld, meestal. Een of andere amateurploeg uit Frankrijk, een amateurploeg uit Nederland, een paar Slowaken en dan nog wat Afrikaantjes. Kameroeneesjes ook, met name Clovis Kamzong. Dat is de beste renner van Kameroen. Al wat ouder, hij is van 1991. Toch is hij al jaren een stabiele kracht in het Afrikaanse circuit, hij noteert ieder jaar wel een paar mooie uitslagen. Dit jaar werd hij vijfde in de Ronde van Kameroen, maar hij won wel twee ritten. Kameroen is verder wel een land waar het wielrennen aan het groeien is, mede dankzij de Tour de l'Espoir. Deze Afrikaanse variant van de Ronde van de Toekomst bestaat sinds vorig jaar en het speelt zich af in Kameroen. Voorlopig is die koers wel steeds een strijd tussen Eritrea en Rwanda, met dit jaar inmenging van Ecuador. Kameroen zelf speelt nog niet echt een rol, maar wat niet is kan nog komen. Alleen al dat dit land is gekozen om de wedstrijd te organiseren is een positief teken, er zijn mensen die iets in Kameroen zien. Dat heb je nodig voor het iets kan worden.


Tunesi
Als ik Rafaa Chtioui zeg, wat zeggen jullie dan? Naast gezondheid waarschijnlijk dat hij in het verleden voor Acqua & Sapone en Europcar reed. Jawel, we hadden ooit een Tunesische prof. Was helemaal geen slechte renner, reed best wat mooie uitslagen bij elkaar. Ook toen hij later uit Europa verdween bleef hij nog een paar jaar schroeien, zo reed hij namens een ploeg uit Dubai in 2015 alles aan gort. Sindsdien hebben we niets meer van hem vernomen, net zoals we van alle andere Tunesirs ook niets vernemen. Tunesi is weer zo'n land in het noorden van Afrika, waar men maar geen progressie weet te boeken. Een paar jaar geleden leken ze best wat leuke talenten te hebben, maar dat komt er niet echt uit. Je ziet ze ook steeds minder koersen rijden, de liefde voor de koers is wat bekoeld. Maher Hasnaoui bijvoorbeeld, reed ook een paar jaar voor zo'n ploeg uit Dubai. Reed af en toe zelfs goed. Hoor je niets meer van. Ook Ali Nouisri gaat tegenwoordig anoniem door het leven. Hij rijdt voor een ploeg uit Qatar en wist namens die ploeg vorig jaar nog wel het een en ander te winnen, dit jaar is ie niet veel verder gekomen dan het nationale kampioenschap tijdrijden. Er zit verder ook weinig in de pijplijn in Tunesi qua aanstormend talent. Nee, hier moeten we het niet van hebben.


Egypte
Nog zo'n land waar ze ieder jaar minder hard gaan fietsen. Nochtans een land waar de renners interessante namen hebben. Islam Ramadan, je zou voor minder. Talaat Shawky, was ook geen verkeerde. Egypte heeft wel nog een eigen 2.2-koers, maar geen renners om die koers ook zelf te winnen. Dit jaar ging de overwinning naar een Griek, de eerste Egyptenaar was Sayed Elkhouly op de 28e plaats. Nee, dat is niet best. Mohamed Mahmoud werd 36e, ook niet fraai. Ik vrees dat Egypte een groot probleem heeft. Een paar jaar geleden zag het er mooier uit allemaal, maar alle onrust daar zal ook geen goede uitwerking hebben op het aanstormende talent. Die staan waarschijnlijk allemaal ergens op een plein te rellen, is wel wat spannender dan een rondje fietsen. Terwijl Egypte toch een van de grotere landen van het Afrikaanse wielrennen zou moeten zijn. Om de zoveel jaar organiseren ze hier de Afrikaanse kampioenschappen, ergens hebben ze toch wel iets met de koers. Komt er alleen in de praktijk vrij matig uit.


Togo
Abdou-Raouf Akanga, dat is de enige Togolees die ooit op enig niveau heeft gereden. Abdou-Raouf kreeg een paar jaar geleden een kans aangeboden om voor Bike Aid te rijden, maar dankzij visumproblemen (terugkerend verhaal) kon hij nooit een koers voor die ploeg afwerken. Hij bleef dus hangen in Afrika en kon alleen wat lokale wedstrijden rijden. Zijn eigen carrire zag hij daarom vroegtijdig stranden, al won hij in 2016 wel een rit in de Ronde van Benin! Om toekomstige Togoleesjes een kans te geven op een betere toekomst begon hij een project, Up2School-Kpalim Cycling Project. In zijn eigen streek in Togo verzamelt hij jonge kinderen die een dubbele opleiding krijgen. Ze gaan naar school en ze krijgen fietsles. Een uniek project, in die regio in ieder geval. Abdou is een lieve jongen, zijn verrichtingen zijn te volgen via twitter. I_Am_Akanga. Mooie jongen, een voorbeeld voor heel Togo.


Angola
BAI - Sicasal - Petro De Luanda. Watte? Ja, dit is de continentale ploeg van Angola. Een ploeg die voor de helft uit Angolezen bestaat en voor de andere helft uit Portugezen. Ze deden zelfs mee aan de mythische Volta, geweldig toch? Niet dat ze er iets van kunnen, de beste Angolees werd 96e. Dario Antonio was bijna drie uur langer onderweg dan Joao Rodrigues, al kunnen we daar best begrip voor opbrengen. Andere Angolezen als Bruno Araujo, Gabriel Cole en Jose Cruz Tutu haalden de finish niet eens. Jammer, want Bruno Araujo staat stiekem toch wel op het lijstje van de hoop. Hij is pas 20, wie weet wordt het nog wat. Hij is in ieder geval de kampioen van Angola, en in allerlei kleine wedstrijden in Angola eindigt hij vaak vooraan. Als hij het in Portugal moet laten zien is het alleen een ander verhaal, de finish halen is vaak al een uitdaging. Beste Angolees ooit is Igor Silva, hij is 35 en werd dit jaar zowaar derde in de Ronde van Egypte. Zo ongeveer de enige Angolees die niet voor de Angolese ploeg rijdt, al was hij in het verleden dan wel weer actief voor Banco-BIC-Garmin. Zou het wat uitmaken? Een 103e plaats in de Volta in 2014, niet echt dus. Angola is dus ook niet echt het grote wingewest van het Afrikaanse wielrennen. Helaas.


Namibi
Windhoek! Dat is de hoofdstad van Namibi. Een land dat enigszins te vergelijken valt met Zuid-Afrika. Het zijn voornamelijk de lichter getinte jongens die hier de show stelen. Of nouja, dat is wat overdreven. Bekendste exponent van Namibi is waarschijnlijk nog steeds Dan Craven. DanFromNam, de man die alleen opviel vanwege zijn gigantische baard. Reed ooit voor Europcar, naar verluidt omdat hij daar zelf zijn plekje had gekocht. Kon er verder geen reet van, maar het is wel een gezellige jongen. Best actief op twitter, probeert het Afrikaanse wielrennen ook een beetje te promoten. Geen verkeerde vent. Namibi ken ik verder van Petrus Lotto, de jongen met de fantastische naam die ooit nog voor MTN-Qhubeka reed. Goed was hij niet, maar dat maakt niet uit. Wel een kleurrijke jongen, net als Raul Costa Seibeb. Die overleed dan alleen weer in 2017 nadat hij in Namibi werd aangereden door een auto. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met Namibi. Ooit had ik verwacht dat Till Drobisch een goede renner zou worden, maar dat is niet gelukt. Dankzij zijn Duitse naam kreeg hij wel een plek bij een Duits ploegje, maar de resultaten bleven achterwege. Nieuwe hoop is Alex Miller, een jongen uit 2000 die meteen bij de eerste poging kampioen van Namibi werd. Mocht daarna naar het WCC, waar hij meteen een mooie OTL noteerde tijdens Parijs-Roubaix U23. Maakt niet uit, we houden hem in de gaten. Toevallig is nu net de Tour de Windhoek bezig, een amateurkoers in Namibi. De jonge Zuid-Afrikaan Marc Pritzen won daar gisteren een rit, goed bezig Marc. Tristan de Lange, Hendrikus Coetzee, Dieter Koen, Xavier Papo, Namibirs hebben wel goede namen. Nu nog goede prestaties.


Ivoorkust
Een van de weinige landen in die streek van Afrika waar ze een beetje aan wielrennen doen. Ivoorkust heeft ook al een aantal jaar een eigen 2.2-koers, al lijkt die wedstrijd sinds dit jaar alleen nog maar een amateurkoers te zijn. Dit jaar gewonnen door de geweldenaar Paul Daumont. De laatste keer dat het 2.2 was won dan weer de bekendste wielrenner van Ivoorkust, Issiaka Cisse. Deze jongen is al jaren een vaste waarde in het Afrikaanse circuit. Lang geleden mocht hij een tijdje voor het WCC rijden, maar geen enkele ploeg toonde interesse. Dus ging hij weer terug naar Afrika, waar hij al jaren z'n koersjes wint. Vorig jaar won hij dus de ronde van zijn eigen land, dit jaar pakte hij een ritje mee in de Ronde van Kameroen. Een andere semi-bekende Ivoriaan is Abou Sanogo, die jongen zie je ook wel altijd een paar keer per jaar vooraan verschijnen in dat soort wedstrijden. Ik vrees dat er verder niet veel te melden valt over Ivoorkust, er moet hier nog veel gebeuren voor het ergens op begint te lijken.


Mauritius
Dit eilandje hoort ook bij Afrika. Het ligt weliswaar behoorlijk ver weg van het vasteland, ergens voorbij Madagaskar in de Indische Oceaan. Heel groot is het eiland niet en er wonen ook niet bijzonder veel mensen (ongeveer een miljoen), toch komen er de laatste jaren steeds meer wielrenners vandaan. De familie Rougier-Lagane bijvoorbeeld, de broertjes Christopher en Gregory rijden allebei voor een Franse amateurploeg. Dat is sowieso het verhaal van Mauritius, bijna al die gastjes rijden voor een of andere Franse ploeg. Olivier Le Court ook, die fietst voor GSC Blagnac, toch geen kleine ploeg in Frankrijk. Dylan Redy en Alexandre Mayer zijn met z'n tweetjes voor dezelfde Franse ploeg actief, wel zo gezellig. Het zijn allemaal jonge gasten, Redy is bijvoorbeeld pas 20. Die staat stiekem wel op het lijstje van de hoop, net als Andriano Azor. Met zo'n naam moet je wel goed zijn, zou je zeggen. Viel dit jaar nog niet mee, maar hij is pas van 2000. Hij heeft nog wat tijd, vorig jaar won hij de African Youth Games voor landgenoot Fernando Charlot dus talent zal er wel zijn. Deze eilanders moeten we dus een beetje in de gaten gaan houden.


Democratische Republiek Congo
Congo is natuurlijk altijd een gecompliceerd onderwerp. Qua wielrennen lijkt vooral de DRC van de fiets te houden, over het andere Congo hoor je minder. Het zal wel een erfenis van de Belgen zijn dat ze hier zijn gaan fietsen, hebben die patjepeers toch nog op een bepaalde manier iets fatsoenlijks achtergelaten. Verder wel belachelijk wat de Belgen hier allemaal uitgespookt hebben, Congo: een geschiedenis van David Van Reybrouck moet iedereen gelezen hebben. Leopold II is een drinker. Maar goed, Congo dus. Daar hebben ze wel wat wedstrijden, zoals de Tour de Congo. Amateurkoersje, gewonnen door de jonge Rwandees Jean Claude Nzafashwanayo. Congoleesjes komen er nog niet echt aan te pas, ze zijn hier niet zo ver in hun ontwikkeling. Loick Tshiyana Kamena werd 28e in de Ronde van Kameroen dit jaar, dat is waar ze hier trots op moeten zijn. Tijdens de Afrikaanse spelen eindigden er wel een paar jongens wat meer vooraan, Kyaviro Muhindo werd 21e bijvoorbeeld. Ik vrees alleen dat we deze namen niet hoeven te onthouden. Het zal van een volgende generatie afhangen of we ooit een Congolees vlaggetje in actie gaan zien.


Mali
Zelfs in Mali zijn er mensen die hard kunnen trappen. Daar gaan we alleen nooit iets van horen, toch wil ik nog graag even Yaya Diallo genoemd hebben. Die werd vorig jaar 13e in de Tour de l'Espoir, een Malinees met een fatsoenlijk resultaat! Daarna heb ik alleen niets meer van Yaya gehoord, dat is jammer. Staat desondanks nog steeds op het lijstje van de hoop. Volgens firstcycling heeft hij dit jaar een rit gewonnen in de Tour de Sahel, een rittenkoers in Mauritani. Wel gaaf, maar ik weet niet of dat hem ooit een plek in Europa gaat bezorgen. Mali mag je dus meteen weer vergeten eigenlijk, sorry.


Nigeria
Het enige wat ik van het Nigeriaanse wielrennen weet is dat ze altijd met z'n allen achteraan eindigen als ze een keer meedoen aan een koers. Vaak op drie kwartier van de winnaar ofzo. En ze gaan vrij snel naar de uitgang, meestal. DNF of OTL, veel meer smaken heeft Nigeria niet. Nigeria is een land met enorm veel inwoners, maar wielrennen leeft er niet echt. Lijkt me de schuld van Boko Haram, klootzakken. Als er nog een Europeaan is met wat ambitie die ergens iets neer wil zetten: ga naar Nigeria. 190 miljoen inwoners, daar moeten er een paar tussen zitten die hard kunnen fietsen. Harder dan Azeez Mutiu en Kurotimi Abaka in ieder geval, die werden tijdens de Afrikaanse spelen 65e en 73e. De beste Nigerianen daar, de rest werd op enorm grote achterstand gereden of noteerde weer lekker ouderwets een OTL. Meeste inwoners van heel Afrika, daar moet meer mogelijk zijn.


Guinee-Bissau
Sinds dit jaar heeft Guinee-Bissau een eigen continentale ploeg. Guerciotti - Kiwi Atlantico, jawel. Hebben ze daar iets aan? Nee, natuurlijk niet. Er rijden zeven jongens uit Guinee-Bissau voor deze ploeg, allemaal met een keurige 0 op de CQranking. Het is vooral een excuusploeg, waar vijfderangs Spanjaarden aan de bak komen. David Galarreta en Mikel Ugarte, wie kent ze niet. Vreemde ploeg, hebben op wat koersjes in Spanje na ook weinig gereden. Nog leuker, de jongens uit Guinee-Bissau hebben zelfs helemaal niets gereden. Niets, geen enkele wedstrijd. Wat een fantastische ploeg is dit, geweldig. Toch weer een soort van uitbuiting van Afrika, in een of ander derdewereldland goedkoop een licentie nemen, paar gasten aantrekken die je vervolgens geen koersen laat rijden en dan een Bask van 37 z'n profdebuut laten maken. Fenomenaal. Guinee-Bissau kunnen we dus ook van het lijstje strepen, ze hebben hier een veel te lange weg te gaan.


Oeganda
Charles Kagimu!!! De boezemvriend van Salim Kipkemboi. Aangezien wielrennen in Oeganda niet heel groot is zijn er weinig bekende wielrenners uit dit land, maar er wordt wel aan fietsen gedaan. Charles is begonnen in Oeganda, maar omdat hij talent liet zien werd hij al snel naar buurland Kenia gebracht, waar hij in Iten terechtkwam. Daar bleek hij zo goed te zijn dat hij werd opgenomen in het team. Niet veel later werd hij stagiair bij Bike Aid, want dat was toen nog een gelukkig huwelijk. De afgelopen tijd heeft Kagimu voor Bike Aid gereden, maar ook hij is dit jaar niet aan koersen toegekomen door het gedoe waar ook de Keniaantjes last van hebben. Jammer, Kagimu leek best hard te kunnen trappen. Sympathieke knul ook, hij is behoorlijk goed te volgen op sociale media, dit in tegenstelling tot de meeste Afrikanen. Oeganda heeft verder geen andere toppers, geen wedstrijden en geen infrastructuur, of wat had u verwacht?


Ghana
Best een groot land, maar geen wielerland. Ze doen hier amper aan fietsen, al kom je de Ghanese nationale ploeg soms wel tegen in het buitenland. Iemand als Anthony Boakye heb ik wel een paar keer in de uitslagen voorbij zien komen, maar verder heb ik me altijd verbaasd over hoe weinig de Ghanezen met wielrennen lijken te hebben. Sowieso is het in die hoek van Afrika met een vergrootglas zoeken naar wielrenners of landen waar het ook maar enigszins lijkt te leven. Een groeimarkt, om het maar even voorzichtig te zeggen.


Senegal
Zelfde verhaal als Ghana. Ook hier leeft het eigenlijk voor geen meter, zal wel komen omdat ze dankzij het Dakargebeuren een hekel hebben gekregen aan de ASO. Er zijn wel Senegalese wielrenners, maar daar hoef je geen geld op in te zetten als ze meedoen aan een wedstrijd. Fallou Mbow is momenteel kampioen van Senegal, gefeliciteerd Fallou!


Botswana
Lekker man, Botswana. Ik kende ooit een wielrenner uit Botswana, Bernardo Ayuso. Deze jongen groeide op in Spanje en reed jarenlang rond in het Spaanse amateurcircuit. Reed zelfs nog een paar jaar voor een Baskische ploeg, wat een topper. En keer per jaar ging ie dan naar Botswana om daar nationaal kampioen te worden, goed man. Sinds 2017 is hij alleen van de aardbodem verdwenen. De nieuwe heerser in Botswana luistert nu naar de naam Abeng Malete. Botswaneesjes dienen verder vooral als kanonnenvoer voor de Zuid-Afrikaantjes tegenwoordig. In Zuid-Afrika organiseren ze dus allerlei wedstrijden om punten te scoren. Om aan voldoende deelnemers te komen nodigen ze dan gasten uit Lesotho en Botswana uit, zodat het nog ergens op lijkt. Die kunnen er verder qua niveau niets van, waardoor de Zuid-Afrikanen toch wel winnen. Waardeloos, waardeloos, waardeloos.


Tanzania
Richard Laizer reed ooit voor Bike Aid! Verder weet ik echt helemaal niets over Tanzania, behalve dat ze hier de Kilimanjaro hebben. Op zich wel leuk om daar een paar fietspaden aan te leggen, lijkt me. Dan krijgen we meer Richard Laizers, die dan misschien wel verder gaan komen dan een 34e plaats in de Tour de Rwanda als hoogtepunt.


Zambia
Zambiaantjes moet je kort houden! Nou, dat is aardig gelukt. Tien jaar geleden reed er een Zambiaan voor MTN Cycling, de voorloper van wat nu Dimension Data is. Jupiter Naneembo, een gigantisch groot talent. Jupiter reed rond alsof hij van een andere planeet was. Dat vonden ze bij MTN niet echt eerlijk ten opzichte van de rest, dus liet Doug Ryder hem gaan. Sindsdien hebben we nooit meer wat vernomen van de Zambiaantjes. Ja, je moet ze toch kort houden he. Hier krijgen we weer brieven over, dat heb ik nou al weer door. Goed man, die Zambiaantjes.


Zimbabwe
Zimbabwaantjes worden ook behoorlijk kort gehouden, geen enkel probleem. In Zimbabwe val je eigenlijk alleen op door het hebben van een briljante naam. Zo is Advocate Phiri geen slechte hoor, Alvin Makurumidze werd dan weer mooi 50e tijdens de Afrikaanse Spelen. Andrew Chikwaka, 83e in de Tour de Limpopo, je zou voor minder. Nee, sorry, ik weet niets over Zimbabwe. Behalve dat het een vreemd land is, maar we zijn in ieder geval van Mugabe af.

Ik denk dat ik nu toch minstens de helft van de Afrikaanse landen besproken heb. De landen die ik niet heb besproken willen niets met wielrennen te maken hebben, zijn er ng slechter in of ik ben ze simpelweg vergeten. Benin is zo'n land, daar doen ze wel aan wielrennen maar niet op hoog niveau. Heel sporadisch zie ik wel eens iemand uit Burundi in de uitslagen verschijnen. De jongens uit Soedan komen altijd met z'n allen buiten tijd binnen, net als de nomaden uit Libi. Op Madagaskar schijnt er ook wel eens gefietst te worden, ik meld het maar voor de volledigheid. Verder hebben de andere Afrikaanse landen echt niets met wielrennen, voor zover ik weet. De landen die er wl wat mee hebben gaan we volgen in dit topic. Hoera.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator zondag 1 maart 2020 @ 11:45:22 #2
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_191769625
De beelden blijven wat achter, maar Rein schijnt bijna ingelopen te zijn. Moise Mugisha nog maar eens in de aanval, zou spannender kunnen zijn dan allerlei interviews.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_191769833
quote:
0s.gif Op zondag 1 maart 2020 11:45 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
De beelden blijven wat achter, maar Rein schijnt bijna ingelopen te zijn. Moise Mugisha nog maar eens in de aanval, zou spannender kunnen zijn dan allerlei interviews.
Beeld doet het wel bij jou?
Wind extinguishes a candle and energizes fire
  Moderator zondag 1 maart 2020 @ 12:07:38 #4
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_191769945
Diaz gaat op het allerlaatste moment voorbij Mugisha. :'(

Tesfatsion pakt de eindzege! *O*
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_191770018
quote:
0s.gif Op zondag 1 maart 2020 12:07 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Diaz gaat op het allerlaatste moment voorbij Mugisha. :'(

Tesfatsion pakt de eindzege! *O*
Gefeliciteerd, geen nieuw trauma ^O^
pi_191770040
Demain, on roule
  Moderator maandag 2 maart 2020 @ 23:51:07 #7
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_191804913


Ja, het is binnen. Na het trauma in Gabon is er nu de glorietocht in Rwanda. Op n seconde na wint Tesfatsion de twee belangrijkste wedstrijd van Afrika, toch een prestatie die redelijk uit de lucht komt vallen. Al ging het niet van harte, hij had het nog moeilijk tijdens de laatste rit. Gelukkig had hij een goede ploeg om zich heen, dat scheelde behoorlijk. Tijdens de laatste beklimming van de Tour du Rwanda 2020 moest Tesfatsion passen, terwijl Muluberhan nog makkelijk met latere winnaar Diaz mee aan het peddelen was. Bij het volgende beeld reed Muluberhan ineens op kop voor Tesfatsion, de ploeggenoten hadden dus oog voor elkaar. Fraaie zaak. Henok is een wereldgozer, zijn 10e plaats is dan eigenlijk weer wat te min voor de prestatie die hij afgelopen week geleverd heeft. Als ze die Fedorov nou wat beter in het oog hadden gehouden... dan had hij in ieder geval nog een rit gehad, nu blijft de teller op nul staan. Alle aandacht gaat uit naar Tesfatsion, maar Muluberhan heeft ook weer een stap vooruit gezet. Ook ploeggenoten Yemane, Tesfom en Tewelde deden het prima. Yemane neemt zelfs nog een trui mee naar huis, hij heeft de meeste punten verzameld bij de tussensprints.



Natnael Tesfatsion mocht na zijn zege even uitleggen hoe hij het allemaal voor elkaar had gekregen. Daardoor hoorde ik hem eigenlijk voor het eerst Engels praten en dat viel me alles mee. Behoorlijk goed Engels, toch weer een bonuspuntje. Hij legde en passent ook nog even uit waarom hij het tijdens de zesde rit zo lastig had. Eigenlijk voelde hij zich helemaal niet slecht, legde hij uit. Nee, hij moest door de regen zijn bril afdoen omdat hij niets meer zag. En toen kwamen alle druppels in zijn ogen, waardoor hij nog steeds niet zag. Daarom moest hij de andere jongens laten gaan en bleef hij alleen met Muluberhan over. Allemaal de schuld van de regen dus, anders had hij met een paar minuten voorsprong gewonnen. Iemand moet hem alleen wel even vertellen dat het in Europa ook kan regenen, en dat hij dus maar beter aan die druppels kan wennen. Maar, buiten dat, feest! Na alle prijsuitreikingen nodigde Tesfatsion al zijn landgenoten uit op het podium, om te zingen en te dansen. Hij mocht zelf ook nog even op de schouders, lekker man. Volksfeestje, helemaal niks mis mee.



Voor dat feest gevierd kon worden moest er eerst nog een rit verreden worden. Een korte maar lastige rit, met onderweg een nieuwe klim. Letterlijk nieuw, want de weg is blijkbaar pas vorig jaar aangelegd. Met het oog op de Tour du Rwanda en eventueel het WK? Wie zal het zeggen, het komt in ieder geval goed uit voor de koers. Een lastige klim van zes kilometer aan 6,5%, met onderweg stroken richting 20% blijkbaar. Volgens Strava 5,5 kilometer aan 7%, nouja, zoiets dus. Rein Taaramae heeft de KOM! Rein ging gisteren in de aanval en even leek het er sterk op dat hij zijn benen had hervonden. Lang reed hij solo vooraan, waarna hij op de voorlaatste klim plafonneerde. Zijn aanval leverde wel iets op, want doordat Mount Kigali een klim van de buitencategorie was verzamelde Rein veel bergpuntjes. Voor de rit stond hij op 0 punten, aan het eind van de dag nam hij de bergtrui mee naar huis. Dat had misschien iets beter geregeld kunnen worden door de organisatie. Goed, Rein reed dus solo met een minuut of 3/4 voorsprong op het peloton, waar zeker tijdens de eerste passage niet heel veel gebeurde.



Pas richting het eind van de eerste ronde ging het goed los. Moise Mugisha ging in de aanval! Een aanval op de leiderstrui. En Mugisha reed weg, tot hij lek reed. Hij werd snel geholpen door een ploeggenoot, maar moest wel de rest van de rit op een fiets rijden die te groot voor hem was. Moise is maar een klein mannetje, maar wel met een leeuwenhart. Dus ging hij tijdens de tweede en laatste ronde gewoon weer in de aanval, op die te grote fiets. Ook tijdens de tweede beklimming van Mount Kigali gebeurde er niet gek veel, maar daarna ging het los. Zo ongeveer rond de tweede beklimming van de Wall of Kigali ging Mugisha in de aanval, de kilometers daarna reed hij een voorsprong van een halve minuut bij elkaar. Bij lange na niet genoeg, hij moest immers anderhalve minuut goedmaken. Na de twee beklimming van de Wall of Kigali moesten we alleen nog naar Rebero, waar wel nog een andere lastige kasseienklim lag. Aan de voet van dit klimmetje had Mugisha nog een seconde of 20 over op de achtervolgers, waar Muluberhan nog steeds Tesfatsion kon ondersteunen. Op deze klim moest Tesfatsion lossen, terwijl mannen als Diaz, Main en Schelling wel nog wat in de tank hadden. Diaz had zelfs nog heel veel over, hij fladderde naar Mugisha toe. Mugisha bleef dapper op de trappers duwen, maar tijdens de laatste 300 meter viel hij volledig stil. Diaz passeerde hem en reed zo naar de ritzege. Zuur voor Mugisha, hij had het absoluut verdiend om te winnen. Zonder die lekke band had hij waarschijnlijk wel de rit gewonnen, en misschien ook het klassement. Grote klasse van de kleine Rwandees, een dappere jongen waar we nog veel plezier aan gaan beleven. Volgens een mannetje van zijn ploeg gaan we hem later dit jaar ook nog in Belgi aan het werk zijn, SACA komt in augustus onze kant op.



Een renner die het logo van Delko kust, daar moeten we toch even aan wennen. Na een passage in Isral en Oostenrijk denkt Diaz nu definitief aan doorbreken. Altijd wel een goede klimmer geweest, in de marge. Wel altijd wisselvallig, zo ook tijdens deze Tour du Rwanda. Bijzonder jammer voor Mugisha dat hij uitgerekend gisteren een goede dag had. Verder geniet ik wel echt van die Mugisha. Hij doet nog niet zo lang mee met de grote jongens, is eigenlijk pas vrij laat begonnen. Een paar jaar geleden hoorde je al verhalen dat hij een gigantisch grote motor had, maar de rest nog moest leren. Nou, dat is eigenlijk nog steeds zo. Hij gaat altijd in de aanval, altijd. Als hij dat allemaal wat beter zou timen zit er misschien nog wel meer in. Verbazingwekkend hoe dicht hij hier bij de zege kwam, als ze in Rwanda netjes blijven slijpen kan het misschien ooit wel echt iets worden. Al is hij al relatief oud, maarja. Goed, leuke renner in ieder geval. Weet je wie ook een leuke renner is? Kent Main. Derde gisteren, straffe prestatie voor een renner die toch niet al te licht is. Grote opgeschoten jongen, eigenlijk meer een tijdrijder dan een klimmer. Dacht ik tenminste altijd, maar mijn woorden zijn de afgelopen dagen aardig gelogenstraft. Hij komt ten opzichte van Schelling helaas twee tellen tekort, anders hadden we een volledig Afrikaans podium gehad. Enfin, NTT, letten we op? De nummer 1 en de nummer 4 van het klassement contracteren, gaarne.



Vermakelijke rit wel, uiteindelijk. Minder vermakelijke beelden, dat moet met het oog op de toekomst wel wat beter. In plaats van het interviewen van een gek met een slijptol kan je ook prima wat beelden van de koers uitzenden, geen enkel probleem. Nouja, nemen we ze voorlopig nog maar even niet kwalijk. Ze wagen in ieder geval een poging. Toch is dat wel het laatste zetje dat deze koers nodig heeft, goede beelden. Het zou toch wel fijn zijn om niet afhankelijk te zijn van twitter. Maar goed, ik heb alsnog genoten. Het blijft een wonderlijke koers, met na flink wat grasduinen uiteindelijk toch mooie sfeerbeelden. En een mooie einduitslag, gelukkig. Weer een overwinning voor Eritrea, de derde in totaal. Na Teklehaimanot in 2010 en KUDUS vorig jaar is het nu dus Tesfatsion. Niks mis mee. Ook weer een Afrikaanse overwinning, de enige niet-Afrikaan die ooit won blijft Kiel Reijnen. Dat vind ik toch wel mooi meegenomen. Al blijft het jammer dat zoveel ritten naar Restrepo gingen. Met een beetje meer geluk had Muluberhan de eerste rit gewonnen en had Biniam een keer Restrepo verslagen, dan zag het er al heel anders uit. Nu is het ietwat uit balans, met maar twee Afrikaanse ritoverwinningen. Nouja, goed, ik zal verder niet klagen. Het podium mag er zijn. Twee Afrikanen en de enige WT-renner aan de start, je zou voor minder.



Na de koers was het tijd om te feesten. Dat begon al op het podium, waar de Eritreers zich verzamelden. Ook Debesay mocht mee het podium op, waarom niet. Na de podiumceremonie ging het alleen maar verder. Tesfatsion kreeg als winnaar een gigantische taart aangeboden, die hij zo te zien samen met Moise Mugisha heeft opgepeuzeld. Die taart konden ze ook wel gebruiken, want volgens de renners uit Rwanda was dit de zwaarste editie van de koers ooit. Ze vroegen zich af welke sadist dit parcours had uitgetekend. Alleen maar een goede zaak, die jongens doen zo wat extra koersheidhard op. Ze hadden nog genoeg energie over om ongemakkelijk te dansen, dus het was in ieder geval niet t zwaar.

tour_du_Rwanda twitterde op zondag 01-03-2020 om 21:06:45 #TdRwanda After Party #Rwanda ns fought for yellow jersey with their direct rival #Eritrea But in After party of Tour, they danced together one of the popular song from #Asmara We are brothers #FairPlay https://t.co/WCP4m36LPg reageer retweet


Bijkomend positief nieuws is dat het vrouwtje van de UCI erg enthousiast is. Nog nooit zo'n sfeer gezien en dat soort teksten. Dat WK komt er, dat kan niet anders. 2025 wordt een fantastisch jaar.

Amina_Lanaya twitterde op zondag 01-03-2020 om 13:00:10 Outstanding crowd along the Wall of Kigali on the @tour_du_Rwanda. Never experienced such an amazing atmosphere! Congratulations to @cyclingrwanda & president @abdallahmurenz2, Minister of Sports @auroremimosa, Mayor of Kigali @PudenceR for their dedication in developing cycling! https://t.co/D2lvuM1Cvk reageer retweet
Nou, dan gooien we de resterende beelden er nog even in:

Helaas, de Tour du Rwanda is gedaan. Het was weer een fantastisch editie. Een prachtige winnaar, al blijft die missende tand een hinderlijk element. Laten we hopen dat de koers volgend jaar nog mooier wordt, met meer en betere deelnemers. Dat is voor de Afrikaanse deelnemers misschien nadelige, maar om te groeien heb je dat wel nodig.

Nu gaan we verder met andere koersen. Die Tour de l'Espoir heb ik inmiddels opgegeven, dus gaat het vizier richting de Afrikaanse kampioenschappen, die zo rond 23 maart schijnen te beginnen op Mauritius. Zuid-Afrika heeft de selectie in ieder geval alvast rond, Kent Main mag het daar gaan doen. In de tussentijd moeten we even op onze honger zitten, al is vandaag wel de Tour of Good Hope begonnen. Dat was vorig jaar nog een 2.2-koers, maar is nu weer een nationale wedstrijd. Niet echt de moeite van het bespreken waard dus, maar ik ben toch een aandachtig volger aangezien de Afrikaanse afdeling van het WCC aanwezig is. De eerste rit eindigde in een sprint, gewonnen door de niet zo boeiende Zuid-Afrikaan Travis Barrett. De nummer drie, die is dan wel weer interessant. Bizaye Redae, afkomstig uit Ethiopi. Is nog een junior, al lijkt hij wel weer 58 maar dat geheel terzijde. Bizaye gaat op het lijstje van de goede hoop, ha ha ha ik schater. :T Ayoub Sahiri werd vierde, daarom was die jonge Algerijn er dus niet bij in Rwanda. Al is deze koers in Zuid-Afrika toch een wat minder alternatief, maar afijn.



Dit is een junior.

Tot ziens. Tot Afrika.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_191807338
En toen reed hij de teambus naar huis. Einde.

Tof verslag. ^O^
Jack does it in real time...
  dinsdag 3 maart 2020 @ 09:18:53 #9
328924 Frozen-assassin
STAY STRONG APPIE
pi_191807996
Lekker sjoemelen met geboortedatums genot _O_
  Moderator woensdag 4 maart 2020 @ 19:53:16 #10
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_191834001


Tesfatsion is inmiddels terug in Eritrea, alwaar hij onthaald is alsof hij de Tour de France heeft gewonnen. :D _O_



De renners van lokale ploegen als Eritel en Asbeco vormen een fietsende erehaag, dat is toch wel vrij fascinerend allemaal.



Stel je voor dat je als Eritreer ooit een keer een echt grote koers wint, dan hoef je de rest van je leven niets meer te doen. _O-

Alvast voor de agenda van volgend jaar: de Tour du Rwanda zal dan verreden worden van 21 t/m 28 februari. Ik zit nu al klaar.



Al heb ik ook wel zin in september, dan krijgen we met een beetje mazzel de bevestiging dat het WK in 2025 inderdaad naar Rwanda gaat. Begint er wel steeds positiever uit te zien eigenlijk. Directeurtje van de UCI kraamt dit soort teksten uit, dan begint het ergens op te lijken:
quote:
Dit is je eerste contact met Rwanda en zijn nationale tour, wat zijn je indrukken?

Eerlijk gezegd ben ik onder de indruk van populaire ijver. Mij ​​is er altijd over verteld, er is mij veel verteld: "Je zult zien, de Tour du Rwanda is fantastisch", maar je moet het echt zien om het te geloven. Toen ik in de auto zat, op de Kigali-muur, zag ik deze menigte, deze kinderen, deze families en ik had koude rillingen. Ik had nog nooit zoiets sterk gevoeld in het racen en toch heb ik al Belgische klassiekers of etappes van de Tour de France gevolgd. Deze test wordt door de hele bevolking geduwd, door de overheid. De Ronde van Rwanda is een referentie in de ontwikkeling van onze sport en daarom kunnen we spreken van een kandidatuur op het juiste spoor voor de organisatie van de 2025 Worlds.
http://www.rfi.fr/fr/spor(...)ne-voie-Amina-Lanaya

De Tour of Good Hope is toch ook wel lachen hoor. Gisteren een tijdrit, gewonnen door Jaco Venter. Een naam die de lezer misschien wat zegt, want Jaco Venter reed de afgelopen jaren voor MTN en Dimension Data. Na jaren trouwe dienst bij het grof vuil gezet, waarna hij besloot te gaan mountainbiken samen met Jacques Janse van Rensburg. Blijkbaar doet hij toch niet alleen aan mountainbiken, hij komt de rest op de weg nog even naar huis fietsen. Jacques doet ook mee, hij werd 7e. Vandaag werd Jaco Venter dan weer tweede, achter voormalig dopingzondaar Nolan Hoffmann. The Hoff, geen misselijke renner hoor. Enfin, leukste van die wedstrijd is dus vooral de deelname van de Afrikaanse afdeling van het WCC. Er is ook een vrouwenkoers waar wat renners van dat geheel aan de start staan, waardoor ze een recordaantal opvallende nationaliteiten bij elkaar weten hebben te verzamelen. Lesotho, Botswana, Zimbabwe, je zou voor minder allemaal. Onze nieuwe vriend Bizaye Redae is twee dagen achter elkaar tweede bij de junioren geworden, lekker hoor.

WCCAfrica twitterde op dinsdag 03-03-2020 om 10:39:40 Stage 2 of #TOGH. 45km, 308m elevation. Temperatures will go up to 35 degrees by midday. 🇩🇿 🇧🇼 🇪🇹 🇱🇾 🇱🇸 🇳🇦 🇹🇳 🇿🇼 all part of our Africa Championships training camp. https://t.co/OP542nemhx reageer retweet
Bij de hoofdmacht van het WCC hebben ze ook weer wat Afrikanen rondlopen, kwam ik dankzij de firstcyclinggoden achter. Zij publiceerden een voorlopige startlijst van de Tour de Normandie, waar het WCC aanwezig zal zijn. We noteren de namen van Imad Sekkak, Jean Eric Habimana, Welay Berehe en Tiano Da Silva. Imad Sekkak is een klein Marokkaantje, hij reed vorig jaar ook al voor het WCC. Ik had hem eerder al gespot op een foto van het WCC, geen verrassing dus. Jean Eric Habimana reed vorig jaar een aantal koersen voor het WCC toen hij nog junior was, dit jaar reed hij namens de continentale ploeg van SKOL en Adrien Niyonshuti de Tour du Rwanda. Mag dus ook wat in Europa gaan rijden, niks mis mee. Welay Berehe reed vorig jaar eveneens voor het WCC, al was ook hij toen nog junior. Nu eerstejaars belofte dus, en volgens mij eentje om in de gaten te houden. Tiano Da Silva is dan weer een niet enorm goede Zuid-Afrikaan. Wel eerstejaars belofte ook, wie weet kan hij zich nog ontwikkelen.

Voorbehoud is wel nog dat de jongens een visum zien te regelen. Een eventuele Eritrese afvaardiging blijft nog wat achter, al had ik een tijdje terug op een foto wel Yohannes Gebrehiwet gespot. Nouja goed, onder meer dankzij het WK van 2025 mogen we verwachten dat het WCC meer koersen gaat rijden en meer Afrikanen een kans geeft. Dat is blijkens het interviewtje met het directeurtje ook een van de doelen, de Afrikanen in 2025 niet voor spek en bonen laten meerijden. Goede signalen, in principe. Nu de praktijk nog even afwachten.

CyclingAfrica twitterde op woensdag 04-03-2020 om 12:25:00 @PelotonMag @asmaraasmra @WCC_cycling @FirstCycling @WCCAfrica Yes, we talked to @EricHABIMANA9 today and he confirmed he's been invited. He's working on his visa right now. reageer retweet


[ Bericht 1% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 04-03-2020 23:49:14 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_191834261
quote:
0s.gif Op woensdag 4 maart 2020 19:53 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:


Alvast voor de agenda van volgend jaar: de Tour du Rwanda zal dan verreden worden van 21 t/m 28 februari. Ik zit nu al klaar.

Ik neem aan dat we met een Fok! Delegatie naar Rwanda gaan?
Wind extinguishes a candle and energizes fire
  Moderator woensdag 18 november 2020 @ 14:05:06 #12
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_196302345
Er is al 258 dagen niet in dit topic gepost. Maar nu hebben we een goede reden om dat wel weer te doen, want er is koers! De GP Chantal Biya, een 2.2-koers in Kameroen, is vandaag begonnen. Een koers ter ere van de first lady van Kameroen, dat zijn meteen heerlijk Afrikaanse praktijken. Het deelnemersveld is matig gestoffeerd, eigenlijk staat alleen Rwanda met een sterke ploeg aan de start. Met Areruya, de twee Mugisha's, Munyaneza en het grote talent Renus Uhiriwe moeten ze deze koers eigenlijk makkelijk kunnen winnen. Kameroen zelf zal het nog altijd van Clovis Kamzong moeten hebben, al kwam er tijdens de eerste rit een andere Kameroener bovendrijven. Rwanda liet vandaag meteen zien de grote favoriet te zijn, energiebom Moise Mugisha heeft direct gewonnen. Hij reed met Michel Tientcheu (waar ik nog nooit van had gehoord) naar de finish en versloeg hem in de sprint. De rest kwam op 44 seconden binnen.



Maar er is ook ander nieuws, minder leuk nieuws. Het gaat over Ethiopi. Een paar weken geleden las ik nog nietsvermoedend een groot interview over de toekomst van het Ethiopische wielrennen, voor iedereen een aanrader:
https://prodige-mag.wixsite.com/peloton-mag/ethiopian-cycling

Negasi Hailu Abreha, Hagos Welay Berehe en Bizaye Tesfu Redae, allemaal werden ze nog prominenter genoteerd op het lijstje van de hoop. Maar toen brak de pleuris ineens uit in Ethiopi. Met name in de regio Tigray. En wat wil het toeval? Laat dat nu net de enige regio van Ethiopi zijn waar ze aan wielrennen doen. Voor meer achtergrond lees je het artikel hierboven maar. Kort gezegd komt het er op neer dat in de regio Tigray eigenlijk dezelfde mensen wonen als in Eritrea, met daardoor ook dezelfde interesses. We moeten ons nu dus ineens zorgen maken over onze getalenteerde Ethiopirs, en vooral hopen dat ze zich momenteel niet in hun thuisregio bevinden.

Er is alleen n renner die zich daar wl bevindt, een Eritreer. Awet Gebremedhin. Gevlucht van Eritrea naar Zweden, maar zijn familie kwam nooit verder dan vluchten naar Ethiopi. Hij ging op bezoek bij zijn familie en zit nu vast.

quote:
Awet Gebremedhin (Israel Cycling Academy) heeft nog geen contract voor volgend seizoen, maar de tot Zweed genaturaliseerde Eritrer heeft belangrijkere dingen aan zijn hoofd. Volgens zijn zus zit hij namelijk ondergedoken in de Ethiopische regio Tigray, waar een conflict dreigt uit te monden in een burgeroorlog.

Na een seizoen waarin Gebremedhin slechts 11 koersdagen had, keerde hij terug naar Mekele. Deze stad in het noorden van Ethiopi is de hoofdstad van de regio Tigray, waar een bloedig conflict woedt tussen de regering en lokale troepen. Bij aanvallen over en weer zijn waarschijnlijk honderden doden gevallen. De stad werd al gebombardeerd en vele duizenden mensen zijn op de vlucht geslagen.

Marcelino Pacheco, de manager van Gebremedhin, probeert al enkele weken contact te krijgen. “We zijn op zoek naar een team voor 2021 en we wilden contact opnemen, maar ik heb hem al twee weken niet gesproken”, zegt Pacheco tegen de Spaanse sportkrant Marca. “Gelukkig woont zijn zus in Zweden en zij vertelt dat Gebremedhin met zijn gezin ergens is ondergedoken, wachtend tot alles voorbij is.”

“Er wordt gezegd dat er een burgeroorlog op het punt staat uit te breken en we zijn echt bezorgd. Laten we hopen dat het conflict niet erger wordt, want we maken ons zorgen om onze vriend”, besluit Pacheco.

Aan het begin van dit seizoen werd Gebremedhin overgeheveld van de hoofdmacht van Israel Start-Up Nation naar de continentale ploeg, Israel Cycling Academy. In 2019 wist hij onder meer de Ronde van Lombardije en de Giro d’Italia uit te rijden.
Begin dit jaar kwamen ze bij Israel nog met dit filmpje over Awet, in Ethiopi. Goed voor wat meer context.

Ik zou het erg waarderen als ze snel stoppen met vechten daar. Net nu het Ethiopische wielrennen bezig is aan een opmars krijg je dit soort kutkloterij.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator donderdag 19 november 2020 @ 17:43:24 #13
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_196322321


Paultje Daumont, jawel! De grote Burkinese belofte, regelt hier gewoon even het sprintje.

Iets mindere dag van de Rwandese goden, maar Moise Mugisha staat nog steeds aan de leiding.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator zondag 22 november 2020 @ 16:31:22 #14
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_196364614
Zo, de GP Chantal Biya was me het koersje wel hoor. De derde rit zou de enige rit zijn die niet door een Afrikaan gewonnen werd. Er deed een ploeg mee uit Slowakije, en de beste renner van die ploeg bleek Lukas Kubis te zijn. Komt uit 2000, kan zomaar daadwerkelijk een echt talent blijken te zijn. Hij won voor Clovis Kamzong en Moise Mugisha, die wel uit wist te lopen op veel van zijn concurrenten. Een prima dag dus, al bij al.



Gisteren werd de vierde rit verreden, een rit met een hellende aankomst. Hier wist Moise Mugisha zijn overmacht tentoon te spreiden. Uitgebreid juichend kwam hij over de streep. Beetje omkijken enzo, waar zijn jullie dan? Zijn grootste concurrent, Lukas Kubis, werd tweede op een paar tellen. Renus Uhiriwe werd derde, eindelijk een keer een mooie uitslag voor hem. Een groot talent, maar hij heeft deze dagen vooral moeten knechten. Logisch ook. Levert wel wat op, want Rwanda heeft de zaken volledig onder controle. Met Yaya Diallo zien we ook de beste Malinees ver van voren, geinig.

twitter



De vrouw waar de koers naar is vernoemd kwam zowaar even opdagen, de altijd elegante Chantal Biya. Kan Moise toch maar mooi boven z'n bed hangen.



Vandaag volgde de laatste rit. Bij Rwanda hadden ze er wel vertrouwen in. Even dansen voor de wedstrijd, niks aan de hand:

twitter


De koers werd blijkbaar live uitgezonden in Afrika, dat leverde de volgende fantastische beelden op:
twitter

CAN HE HOLD ON? CAN HE HOLD ON?

Nee, het arme Kameroenertje Herv Raoul Mba wordt op het laatste moment ingehaald door een werkelijk uitzinnige Paul Daumont. Mba lijkt iets minder blij. Tweede ritzege voor Daumont, die toch maar mooi even laat zien dat hij het grootste Burkinese talent is. Koop je verder niets voor, want who gives a fuck, maar toch. Even later zien we Moise Mugisha in zijn gele trui juichend over de finish komen, het is binnen. Rwanda wint de GP Chantal Biya, Moise Mugisha was onklopbaar. ARE YOU WOTCHING @dougryd? Qua cijfers schijnt Moise Mugisha al een tijd enorm indrukwekkend te zijn, op alle andere gebieden heeft hij alleen nog veel te leren. Het zou een leuke gok kunnen zijn voor Qhubeka, maar waarschijnlijk kiezen ze voor de 'veilige' opties, oftewel een hoop Europese bagger. Doug, je bent een eikel.

Mooie jongens.




Volledige rituitslag en het volledige eindklassement:
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Gezellig met z'n allen het volkslied zingen:
twitter


Het vervelende nieuws tussendoor was dat La Tropicale Amissa Bongo niet door zal gaan. Toch altijd de opener van het seizoen, en een van de twee profkoersen in Afrika. Bijzonder jammer. We zullen tussen 18 en 24 januari iets anders moeten doen met onze tijd. De organisatie geeft alleen niet op, men gaat proberen een andere datum te vinden zodat de koers toch nog in 2021 afgewerkt kan worden. Hopen op het beste dan maar, anders sterft dit topic helemaal een stille dood. Gelukkig hebben we voorlopig in ieder geval de Tour du Rwanda nog.

twitter


[ Bericht 6% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 22-11-2020 18:35:06 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator maandag 23 november 2020 @ 11:51:39 #15
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_196375308
twitter


Ik zit nu al klaar.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_196375418
Niet met La Tropicale, nee nee nee :(
  Moderator vrijdag 27 november 2020 @ 15:43:57 #17
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_196438610
Genoten van de presentatie van de Tour du Rwanda 2021. _O_

Om te beginnen komen we natuurlijk lekker in de sfeer met het promotiefilmpje:


Daarna ging het over de sponsoren, over de leiderstruien, etc. etc. Duurde allemaal lang, terwijl we natuurlijk op de deelnemende ploegen en het parcours zaten te wachten. Goed, toen werden uiteindelijk de deelnemende ploegen onthuld:

Grotendeels vergelijkbaar met vorig jaar. Rwanda valt dus nog steeds niet in de smaak bij de grote ploegen. Op zich logisch in dit geval, gezien je met de coronaonzekerheid zit. Maar goed, zonder corona hadden ze ongetwijfeld ook geen interesse gehad. De organisatie wilde de koers koste wat kost door laten gaan met het oog op het WK van 2025, even bewijzen dat ze zelfs in lastige omstandigheden een wedstrijd kunnen organiseren.

We zien een paar verrassingen. Een negatieve verrassing is het ontbreken van de nationale ploeg van Eritrea. Vorig jaar wonnen ze dankzij Tesfatsion de Tour du Rwanda, nu zouden ze niet eens aanwezig kunnen zijn. Het mannetje van de organisatie probeerde dit wel te duiden: het is niet zo dat de ploeg niet welkom is, nee, ze hebben zichzelf (nog) niet kandidaat gesteld. Er zijn nog twee lege plekken, dus eventueel zou Eritrea alsnog deel kunnen nemen. Laten we het hopen, zonder Eritrea is dit ineens een veel minder leuke koers. Hoewel er ook een positieve verrassing is: Team Medellin doet mee! Zien we volgend jaar Oscar Sevilla in Rwanda? Dat zou werkelijk schitterend zijn. Wel geinig trouwens dat Pineau denkt dat hij hier even puntjes kan komen stelen met zijn B&B-mannen. En WT-ploeg, vier proconti en de rest allemaal van nog lager niveau. Blijft zonde, maar goed, in 2022 kunnen we pas echt conclusies trekken vermoedelijk.

Dan, het parcours. Lastiger dan ooit, zo op het eerste oog. Bijna iedere dag een aankomst bergop, je zou voor minder. Alleen de lange rit ontbreekt. De afgelopen jaren vonden ze het belangrijk om een rit van meer dan 200 kilometer in het parcours te leggen, om de Afrikaantjes te laten wennen aan de lengte. Dat is niet meer nodig, blijkbaar. Langste rit is nu 170 kilometer lang, verder vooral korte ritten. Kort, maar lastig. Tussen 21 en 28 februari krijgen de renners het volgende voorgeschoteld:









Een paar klassieke aankomsten, maar ook wel weer wat noviteiten zo te zien. Dat gaan we volgend jaar eens nader bestuderen. Alleen even hopen dat Eritrea alsnog meedoet. Verder heb ik er weer norm veel zin in.

Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator dinsdag 2 maart 2021 @ 00:22:22 #18
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_198279482
Wow, er is zowaar een reden om dit topic te kicken!

De vorige post ging over de Ronde van Rwanda, die eigenlijk gisteren afgelopen zou zijn. Maar nee, dat liep even iets anders af. Men besloot de Ronde van Rwanda een paar maanden te verplaatsen. Niet omdat het zo slecht gaat in Rwanda, nee, dat is eigenlijk best onder controle. Als Google een beetje accuraat is hadden ze gisteren maar 60 positieve gevallen, dat is te overzien. Het hebben van een sterke leider die zonder veel overleg beslissingen kan nemen is af en toe ook een voordeel, zullen we maar zeggen. Men besloot de koers vooral te verplaatsen omdat men bang was dat bepaalde ploegen vanwege allerhande reisbeperkingen niet naar Rwanda zouden kunnen of willen vliegen. In een poging daadwerkelijk alle ploegen aan de start te krijgen verplaatsen we de mooiste wedstrijd van het jaar naar mei.

twitter


Nog 60 nachtjes slapen. Lange nachten wel. Gelukkig kunnen we in de tussentijd wel genieten van koers in Afrika!

Er gaat gekoerst worden, jawel, daadwerkelijk. Vanaf morgen is het bal, in Egypte. Ja, Egypte. Daar worden de komende dagen de Afrikaanse kampioenschappen verreden. Een aangename verrassing, want die kampioenschappen gingen in 2020 juist weer niet door. Toen zouden we eigenlijk gaan fietsen op Mauritius, wat wel grappig was geweest. Maar goed, niets daarvan, in 2021 bevinden we ons in Egypte. Het programma:



De aanwezige landen:

twitter


Het is nu al een onthoofd kampioenschap, want we missen twee belangrijke landen. Eritrea, laten we daar mee beginnen. Het praktisch altijd overheersende Eritrea is er niet bij. Ze stonden ook al niet op de startlijst voor de Ronde van Rwanda, wat is er met mijn Eritrea aan de hand? Het is een feit dat praktisch alle goede Eritreers momenteel in Europa aanwezig zijn en ook daadwerkelijk gaan koersen. Woensdag staan Biniam Girmay, Yakob Debesay, Merhawi KUDUS (de echte) en Natnael Berhane aan de start in Laigueglia, Natnael Tesfatsion en Amanuel Gebreigzabhier staan dan weer op de rol voor de GP Industria & Artigianato, allemaal tijdens deze kampioenschappen zo'n beetje. Muluberhan is ook in Itali, dus dan blijft er verder weinig over. Buiten dat kom ik ook steeds meer voormalige talenten tegen in het buitenland. Drie grote talenten van nog niet eens zo lang geleden bevinden zich tegenwoordig allemaal in Groot-Britanni. Awet Habtom, Saymon Musie, Zemenfes Solomon, allemaal hebben ze het hazenpad gekozen. Mooi van het wielrennen gebruikgemaakt om te kunnen vluchten, toen het met de carrire toch niet zo bleek te vlotten. Terwijl ik vooral van Habtom en Solomon veel had verwacht, maarja, het valt allemaal niet mee voor Afrikaanse wielrenners. Blijft sowieso ook een merkwaardig lang, dat Eritrea. Maar toch, ondanks alles blijven er genoeg fietsende Eritreers over in Eritrea, je kunt altijd een team afvaardigen, dan maar het C-garnituur. Vreemde kwestie, geen goed nieuws.

Ook Ethiopi ontbreekt, maar dat heeft dan weer een logische reden. Het gaat nog steeds niet goed in Ethiopi. Ik kan me voorstellen dat het aan de aandacht is ontsnapt, want kerona en whogivesafuckikkomdaarnooit, daarom deel ik wel even een recent berichtje van de NOS:
quote:
Zorgen om wreedheden Tigray, VS vraagt Ethiopi en Eritrea om terugtrekking
De Verenigde Staten willen dat Eritrea en Ethiopi per direct hun troepen terugtrekken uit de Ethiopische regio Tigray. Minister van Buitenlandse Zaken Blinken zegt in een verklaring "ernstig bezorgd" te zijn over wreedheden en misdaden tegen de menselijkheid.

Verder roept hij de internationale gemeenschap, en in het bijzonder de Afrikaanse Unie, op om zich nadrukkelijker te bemoeien met de situatie in Tigray. Er moet onder meer een onafhankelijk onderzoek naar mensenrechtenschendingen komen, vindt Blinken.

Dorpen weggevaagd
De verklaring van de minister komt een dag nadat de krant The New York Times had bericht over een geheim Amerikaans overheidsrapport. Daarin staat geschreven dat de Ethiopische autoriteiten zich samen met milities en Eritrese soldaten op systematische wijze schuldig maken aan etnische zuiveringen.

Er zouden complete dorpen zijn weggevaagd, waarvan de inwoners zijn verdwenen. Het rapport werd eerder deze maand opgesteld. Begin november viel het Ethiopische leger Tigray binnen, volgens premier Abiy Ahmed om een einde te maken aan een opstand.

Grensconflict met Eritrea
De regio is de basis van het gewapende Tigray People's Liberation Front (TPLF), dat bijna dertig jaar aan de macht was in Ethiopi. Het land vocht onder de TPLF-leiding een bloedige grensoorlog uit met het aan Tigray grenzende buurland Eritrea.

Premier Abiy sloot nadat hij aan de macht was gekomen vrede met Eritrea. Het leverde hem in 2019 de Nobelprijs voor de Vrede op. Maar de TPLF was het niet eens met de vrede, waardoor de spanning in het grensgebied nooit is verdwenen.

Sinds de inval in Tigray is het onduidelijk wat er precies gebeurt in Tigray; de regio is nagenoeg niet toegankelijk voor hulpverleners en journalisten. Daardoor is ook niet bekend in hoeverre de Ethiopische autoriteiten nog controle hebben over het gebied.

Er zijn berichten dat Eritrea steeds meer gebied in handen krijgt, hoewel dat land ontkent berhaupt betrokken te zijn bij het conflict.

Zo af en toe komt er een flard nieuws naar buiten. Mensenrechtenorganisatie Amnesty International schreef vrijdag bijvoorbeeld op basis van interviews met 41 getuigen en overlevenden dat Eritrese militairen eind november zeker honderden ongewapende burgers hebben gedood in Tigray.

Mannen en jongens zouden op straat zijn gexecuteerd en er zijn tal van meldingen van verkrachtingen. Verder bevestigen de getuigenissen verklaringen over willekeurige beschietingen en plunderingen, aldus de mensenrechtenorganisatie. Ook zijn er berichten over massagraven.

De VN noemde begin deze maand de situatie "extreem alarmerend". Volgens het Ethiopische Rode Kruis verergert de humanitaire crisis in de regio.

Steeds meer mensen zijn voor voedsel afhankelijk van noodhulp en er zouden zo'n 2 miljoen mensen op de vlucht zijn geslagen vanwege het geweld.
https://nos.nl/artikel/23(...)m-terugtrekking.html

Het is een gecompliceerde situatie. De afwezigheid van Eritrea zou hier ook weer mee te maken kunnen hebben, want Eritrea bemoeit zich ook met dit conflict. Het draait dus allemaal om de regio Tigray, waar toevallig de Tigray wonen. Dat is ook de grootste bevolkinsgroep van Eritrea. Veel Tigray uit Eritrea zijn gevlucht naar Ethiopi, zoals er ook veel gevlucht zijn richting Europa. Al die gevluchte Eritreers worden nu door de Eritrese troepen opgezocht in Ethiopi en als je wordt gevonden loopt dat niet echt fraai voor je af. Dat is een bijkomend probleem, terwijl er zonder die Eritrese bemoeienissen al voldoende gedoe was. In Ethiopi zelf gaat dus de nobelprijswinnaar (lol) helemaal los tegen de Tigray. Nu is Ethiopi ook wel een land met een stuk of 90 stammen, dat levert altijd wel een leuke voedingsbodem op voor conflicten. Maar goed, de Tigray waren altijd machtig en nu niet meer. Ze deden een poging om toch weer wat macht terug te pakken en dat wil onze vriend Abiy Ahmed met harde hand de kop indrukken. Iedere Tigray is eigenlijk zijn leven niet zeker.

En dan zou je natuurlijk kunnen denken, ja, de Tigray. Het zal wel. Nee, het zal niet. De Tigray zijn net toevallig die ene stam die van wielrennen houdt. De Eritreers zijn verliefd op de fiets, en dat zijn voornamelijk Tigray. Ze hebben hun liefde voor de fiets doorgespeeld aan de Ethiopische Tigray, die dus net over de grens wonen. Daardoor zien we tegenwoordig Tsgabu Grmay vaak hevig schuddend in beeld terwijl hij een ploeggenoot probeert af te zetten voor de sprint, wat toch wel enigszins kolderiek is. Maar we hebben er ook onze kleine vriend Mulu aan te danken. En nog meer talenten. Negasi Abreha bijvoorbeeld. Zijn verhaal deelde ik al eens in het Qhubeka-topic, maar het kan geen kwaad om het nog een keer te delen. Vooral omdat het zo schrijnend is. En we zijn nu weer een paar weken verder, maar de situatie wordt niet beter.

quote:
NEGASI HAYLU ABREHA: THE RIDER WHO CAN’T GO HOME

[EDITORIAL]: Every morning when the Ethiopian road race champion, Negasi Haylu Abreha, wakes up he has no idea whether his family are alive. He has no way of being able to call home or message them immediately to check.

WHY?

Negasi, who in 2021 will ride his second year with the Team Qhubeka Continental team, is from Mek’ele, the main town in the region of Tigray, Ethiopia. It’s a region that’s seen conflict arise between national government forces and the region’s ruling party, following an outbreak of hostilities in early November. It’s a situation that’s continued unabated, which at the time of writing has seen the United Nations declare its concern over a potential humanitarian crisis in the region.

This conflict arose on 4 November 2020, the exact same date that Negasi travelled from Bologna to Rome after the conclusion of racing for the season for the NTT Continental cycling team. He was returning home to his family after his first full season with the team having shown tremendous promise.

Once in Rome he was set to catch a flight to Addis Ababa and then an onward connection to Mek’ele. After arriving and waiting to board his flight he received a phone call from Team Manager Kevin Campbell, who had been at home scrolling through the news feed on his phone and taken note of the reported tensions arising in northern Ethiopia.

After further investigation and attempting to contact the Ethiopian embassy to get clarity on the current situation, it was clear that the people from the region of Tigray were to be cautious as all domestic flights to the region were cancelled immediately. If Negasi had boarded his flight he would have been stranded in Addis Ababa and there was major concern that his safety could be at great risk. It was agreed that it would be better to wait until there was more information regarding the situation, and only return home when safe to do so.

This decision created an immediate situation at the airport as Negasi’s luggage had already been loaded onto the Addis Ababa-bound flight and required one of our team’s staff members, Martina Alessandri, explaining the situation to airport officials over the phone. The youngster then opted to sleep in the airport, hoping to get onto the first flight back to Bologna; however, as the ticket office only opened after 6am he eventually was only able to return later that afternoon.

Negasi returned to the team house in Lucca, alone, as all of his teammates had already left for home, and stayed until the end of the month, at which point the rental agreement for the premises came to an end. With the situation over a return home to Ethiopia still unclear he moved indefinitely into the apartment of another staff member, Damian Murphy, until there was an option for him to be hopefully be reunited with his family.

That has never happened so he will wait now until early March when the team house is available again to join his Continental teammates for the start of their 2021 season. His hopes of a return home on hold, indefinitely.

IN HIS OWN WORDS

It is very difficult (to stay in touch with my family) because all the network coverage in Tigray has been shut off. I am sometimes able to call my mom on a Sunday. We keep the calls very, very short. It is usually “Hello Negasi, we are okay, everyone is fine and we love you. Ciao.” My mother told me to never ask more about the situation over the phone out of fear for their safety.

I am very scared for my family and friends. I only see pictures of what might be on social media or what people send me. I know the places in the pictures from my home region, and I can see the death, destruction and poverty happening there now.

For sure it’s difficult (for me at the moment). I have stress for my family but also, I am very grateful and happy because I have people around me from the team that are helping me a lot. The team give me a place to stay, provide all my food and make sure I am always able to train. I am still motivated to train because I know If I can be successful, I can help my family more.

I am very happy to be in this team. They are like family to me now: Kevin, Martina, Oksana, Damian – everyone, they all help me a lot. The team has provided me with a big opportunity.

If I wasn’t a bike rider I would be in Ethiopia now where it would be dangerous and a very difficult life. In my region and hometown many people are dying every day. Maybe it is between 500 – 700 people who are dying every day.

There is no food or water, they have closed everything. There are no shops and businesses open. My parents can do nothing. My brother is older than me, he is a hairdresser but he cannot work now. I have three younger sisters, normally they should be in school, but all the schools are closed. With the help of a friend I was able to send them some money last year.

But for now they all do nothing, they just survive.
De huidige generatie Ethiopische wielrenners zit nu noodgedwongen in Europa en kan niet naar huis. Geen idee hoe het met familie en vrienden gaat. Slecht, waarschijnlijk. De volgende generatie Ethiopische godstalenten ligt nu ergens te schuilen in een kelder of is simpelweg al dood. Een pijnlijke affaire. Het is berhaupt verschrikkelijk, maar als ze ook nog eens aan mijn wielrenners komen ben ik er helemaal klaar mee. De Eritreer Awet Gebremedhin, die nog een aantal jaar voor Israel reed, zit nu ook nog steeds vast in Ethiopi gok ik. Dat was een paar maanden terug in het nieuws, daarna niets meer van gehoord. Geen nieuws is slecht nieuws in dit geval, ga ik vanuit. Hij en zijn familie zijn Eritrea ontvlucht, als ze worden gevonden, tja, geen hogere wiskunde. Ik ben ook wel benieuwd waar mijn Ethiopische vrienden van het nieuwe Nippo-Provence-PTS zijn. Welay Berehe is gespot in het tenuetje van zijn nieuwe ploeg, die is dus veilig in Europa. Bizaye Redae heb ik dan weer nergens gezien, als die jongen maar niet in Ethiopi zit nu. Het grootste talent ooit, zul je altijd zien dat hij door een nobelprijswinnaar om het leven wordt gebracht. Altijd tegen mij.

Maar afijn. Terug naar het sportgedeelte dan maar. Morgen beginnen we dus met de ploegentijdritten. Er gaat iets opmerkelijks gebeuren, er gaat een ander land winnen. Sinds 2009 wordt de ploegentijdrit verreden. In dat jaar won Zuid-Afrika, sindsdien won Eritrea negen (!) keer achter elkaar. Dat wordt morgen een ander verhaal. Als je niet meedoet kun je ook niet winnen. Zuid-Afrika komt hier onder meer met Ryan Gibbons en Kent Main aan de start, dus die gaan voor de tweede keer in de historie de ploegentijdrit winnen. Rwanda zal wel tweede worden, met Areruya en de Mugisha's. Eigenlijk een floptoernooi zonder Eritrea, maar het is wel leuk om berhaupt koers te zien in Afrika. Wedstrijden voor de junioren ook, erg mooi. Kunnen we weer wat jongens op het lijstje van de hoop gooien.

We gaan er toch maar goed voor zitten, bij gebrek aan beter.



[ Bericht 1% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 02-03-2021 00:43:52 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator woensdag 3 maart 2021 @ 23:49:45 #19
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_198312163
Nou jongens, de eerste twee dagen van de fantastische Afrikaanse kampioenschappen zitten er alweer op. En wat een spektakel was het!

Gisteren werden de ploegentijdritten verreden, met over het algemeen een indrukwekkend deelnemersveld. Zo stonden er bij de junioren vrouwen liefst twee landen aan de start! De Zuid-Afrikaanse junioren wonnen met een formidabele voorsprong van drie seconden op een aantal Egyptische meisjes. Bij de junioren mannen stonden er al meer ploegen aan de start, maar het hield alsnog niet echt over. Zes landen, liefst. Algerije won, voor Rwanda en Zuid-Afrika. Tot nu toe zo'n beetje het enige dat niet door de Zuid-Afrikanen gewonnen is.

Bij de vrouwen won Zuid-Afrika wel, met een ruime voorsprong op Rwanda. Verrassend genoeg werd Ethiopi derde, dat land heeft toch een aantal sporters richting Egypte weten te sturen. Ze zouden niet meedoen, maar dat blijkt dus niet helemaal te kloppen. Ondanks de vreselijke toestanden in het noorden van het land zijn er toch een aantal renners gevonden die namens Ethiopi willen fietsen. Vreemde praktijken, ik weet het ook allemaal niet meer. Eritrea is in ieder geval wl daadwerkelijk afwezig. Nergens een Eritreer te bekennen. Gelukkig in Europa wel. In Laigueglia stonden er mooi zes aan de start, een unicum gok ik zomaar. Met Biniam op de 9e plaats ook nog een mooi resultaat, toch nog iets dat de burger moed kan geven. Hoewel er verder weinig hoop is, als we Herman Beysens mogen geloven. Dat is een voormalige knecht van Merckx (staat tenminste in ieder interview van hem) die al jaren betrokken is bij allerlei Afrikaanse koersen. Vooral in Rwanda. Beetje rondrijden namens Skol, biertje erbij, goed leven.
quote:
“Er is nochtans talent, zeker in Rwanda en Eritrea. Dat laatste land telt vijfduizend amateurs en organiseert elk weekend wedstrijden, maar door de oorlog met Ethiopi ligt alles op zijn gat. Neen, het zal van Rwanda moeten komen, met zijn milde klimaat, zijn goede wegen en zijn degelijke wielerclubs. In andere Afrikaanse landen geloof ik niet. Te corrupt, te slechte wegen, te warm…”
Dat Skol stijgt hem langzamerhand wel naar het hoofd, het moet van Rwanda komen, oei. Maar, wel weer een extra signaal dat het in Eritrea niet zo goed gaat. Het ligt op z'n gat, dat begin ik onderhand wel te geloven. Geen aanwezigheid in de Ronde van Rwanda, hier niet aanwezig, niet best. Deels door de oorlog die er nu weer aan de gang is in Tigray, maar ook deels door corona. Ze schijnen daar al sinds maart 2020 in een lockdown te zitten, lekker joh. In een dictatoriaal geleid land wonen hoeft niet altijd een voordeel te zijn. Het kan, met een Kagame. Met een Afewerki zit je dan weer iets dikker in de shit. Geen koers voor de Eritreers, wel ellende.

Goed, de ploegentijdrit van de mannen kende dan weer een vrij voorspelbaar verloop. Uiteraard won Zuid-Afrika, met Kent Main en Ryan Gibbons en zonder Eritrea is dat een vrij helder verhaal. Rwanda werd tweede, op meer dan twee minuten. Samuel Mugisha werd ziek wakker en moest vervangen worden door Jean Eric Habimana, maar dat zal het verschil niet hebben gemaakt. Nee, er is nog werk aan de winkel voor onze Rwandese vrienden. Ofschoon enkele Rwandezen op prachtige Pinarello's te bewonderen zijn. Cadeautje van Paul Kagame himself, naar het schijnt. Je zou voor minder.

Graag nog even aandacht voor het schitterende podium:

De hoogspanningsmast steelt de show. _O_

Vandaag was het dan weer tijd voor de individuele tijdrit. Een simpel overzicht:
twitter


Zuid-Afrika wat de klok slaat, alleen bij de beloften mannen vissen ze achter het net. Wat kan liggen aan het feit dat ze berhaupt geen belofte aan de start hadden. De elite en beloften reden samen, maar met slechts twee deelnemers per land en de logische keuze voor Gibbons en Main konden ze bij de beloften berhaupt niet winnen. Saai toernooitje, zonder mijn Eritrese vrienden. De grootste verrassing van de dag is dat Tsgabu Grmay plotsklaps aan de start stond. Nochtans afkomstig uit Mekele, de hoofdstad van de regio Tigray. Terwijl z'n familie mogelijk een groot probleem heeft komt hij als Tigray vrolijk uit voor Ethiopi. Even lekker een koersje rijden in Egypte en snel weer terug naar Europa, zal het idee zijn. Bijzonder, erg bijzonder. De focus was er alleen niet echt, hij werd slechts vijfde op bijna vijf minuten van Ryan Gibbons, de logische winnaar. Kent Main dus tweede, de altijd ondergewaardeerde Kent Main. Had makkelijk voor Qhubeka kunnen rijden, maarja, een anonieme Deen of wat voor ellende ze dan ook gehaald hebben is beter. Mooie derde plaats voor Moise Mugisha, al is meer dan drie minuten verliezen op zo'n beeldschone Pinarello ook weer niet echt heel erg ideaal te noemen. Andere mooie jongens in de uitslag: Charles Kagimu 6e! Jawel, Oeganda boven. De tweede Oegandees is 13e geworden, eentje met een prachtige naam. Jordan Schleck! Ja! Eerstejaars belofte, al een paar jaar flink aan het schroeien in Oeganda en Kenia. Zou lachen zijn als we meer van hem gaan horen, een nieuwe Schleck heeft cultpotentie. Kipkemboi leeft ook nog, prachtige 11e plaats. De Burkinese hoop Paultje Daumont 10e, achja, die kunnen we ondertussen eigenlijk ook wel weer afschrijven. Een 7e plaats voor Habimana is dan weer best prima, relatief gezien. Maakt wel onderdeel uit van de talentvolle Rwandese generatie waar we volgens Herman Beysens rekening mee moeten houden.

Nog een een keer een hoogspanningsmast, ik ben fan:



Bij de vrouwen won Carla Oberholzer voor Frances Janse van Rensburg, geen familie van Reinardt of Jacques. Van Rensburg is wel heel erg jong, 19 nog maar. Zou eventueel wat kunnen worden. Oberholzer is oud, hebben we niets aan. Aan de andere deelnemers ook niet echt, pover deelnemersveld. Valt niet mee, voor de vrouwtjes in Afrika. Afgaande op de foto's rijden de Rwandese vrouwen bijvoorbeeld niet op Pinarello's, verschil moet er zijn. Bij de junioren vrouwen won ook weer een meisje uit Zuid-Afrika, leuk voor haar. Bij de junioren mannen won Pedri Crause, een jongen die eigenlijk niet van start zou gaan. Komt eigenlijk uit het mountainbiken en volgens mij is hij alleen hier omdat iemand anders ziek afhaakte. Nouja, dat is misschien wel een talent dan. Al bedroeg zijn voorsprong op de nummer 2, de Rwandees Etienne Tuyizere, slechts zeven tellen. Niet echt een ruime marge, met een beetje mazzel had Rwanda zowaar een keer goud kunnen winnen. Samuel Niyonkuru, op onderstaande foto rechts, werd vijfde, om een (eigenlijk niet eens zo leuke) rubriek in stand te houden vermelden we voor de volledigheid dat hij na het toernooi de bus terug naar huis rijdt.



Nou, dat was 'm verder wel weer. Er is eigenlijk geen reet aan zonder Eritrea en met een beperkt contingent Ethiopirs. Morgen gaan we verder met de mixed relay (lol). Vrijdag en zaterdag het echte werk, de wegritten. Nog meer goud voor Zuid-Afrika, gok ik zomaar. Gibbons vs Rekiki, zou ik zomaar durven te stellen. Bij de junioren mannen zie ik Rwanda dan wel weer winnen. Verder ja, geen idee. Achja. Toedels he.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator zaterdag 6 maart 2021 @ 20:42:35 #20
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_198362453
Jaja, jaja. De Afrikaanse kampioenschappen zijn weer voorbij. Wat een fenomenaal toernooi was het. Met het absolute hoogtepunt op donderdag, de mixed relay! Er deden liefst drie landen mee, in Afrika neemt men deze nieuwe discipline dus ook uiterst serieus. Op twitter wist men er nog een positieve draai aan te geven:

twitter


ProTouch had dan weer een iets praktischer argument, zelfs met deze nutteloze discipline vallen er blijkbaar punten te rapen. Daarom eigenlijk des te vreemder dat niet meer landen meededen, al was het maar voor de vorm.

twitter


De winst ging - uiteraard - naar Zuid-Afrika, met een voorsprong van bijna vier minuten op Rwanda en meer dan vijf minuten op Ethiopi. (lol)

Over Ethiopi gesproken, de RAI is nog op bezoek geweest bij de altijd sympathieke Negasi Abreha die in Itali moest blijven omdat het zo'n shitshow is in zijn eigen land. Kijktip, ook al lult er steeds iemand in het Italiaans door de genterviewden heen. Eigenlijk geen kijktip dus, maar toch. We kennen zijn verhaal ook al lang en breed, dus eigenlijk heb je er niets aan, maar hey, bewegende beelden zijn altijd leuk.

twitter


Goed, gisteren werden de wegritten bij de junioren verreden. Bij de meisjes stonden er liefst 12 deelnemers aan de start! De Zuid-Afrikaanse Chante Olivier won met vier minuten voorsprong op een meisje uit Egypte. Echt een volledig nutteloos toernooi eigenlijk, op deze manier. Bij de jongens was het gelukkig iets beter, maar 28 deelnemers is ook geen vetpot. Het goede nieuws was dan weer dat Zuid-Afrika eindelijk een keer verslagen werd. Zoals ik voorspelde ging Rwanda met de overwinning aan de haal, altijd feest om per ongeluk een keer gelijk te krijgen. Etienne Tuyizere reed iedereen de vernieling in, hij won met anderhalve minuut voorsprong op de Marokkaan Mohammed Sanbouli. Een paar tellen later druppelde zijn landgenoot Samuel Niyonkuru binnen, Rwanda laat hier wel weer even zien dat we de toekomst van het Afrikaanse wielrennen in dat land moeten zoeken. Zeker als Eritrea er geen zin meer in heeft. Zuid-Afrika was nergens te vinden, ook wel een keer prettig. Etienne Tuyizere werd ook al tweede tijdens de tijdrit, ik schrijf zijn naam op. Hij kwam met de fiets (wederom een fraaie Pinarello) boven het hoofd over de streep, een mannetje hoor.



Vandaag werden dan de wegritten voor de mannetjes en de vrouwtjes verreden. U23 ook meteen, maar die reden samen. Het parcours in de buurt van een paar piramides in Gizeh was een kilometer of 15 lang, met onderweg een keer een klimmetje van anderhalve kilometer aan een procent of zes. Dat zorgt voor een afvallingsrace, zeker in Afrika. Bij de vrouwen liet Zuid-Afrika er geen gras over groeien. Na een paar rondjes reden er nog maar vier vrouwen in beeld, drie uit Zuid-Afrika en eentje uit Namibi. Carla Oberholzer bleek logischerwijs de sterkste te zijn, onder de aanwezige dames ook zo ongeveer de enige die ooit in Europa heeft gereden. Weer Zuid-Afrika, maar gezien de deelnemerslijst is dat niet zo onlogisch. 29 deelnemers berhaupt maar, lollertoernooi. In Afrika zijn de vrouwen al nooit zo populair, maar met corona erbij houdt het al helemaal niet over. Frances Janse van Rensburg werd vierde, en eerste bij de U23. Voor wat het waard is.

Bij de mannen was mijn gok dat het tussen Gibbons en Reguigui zou gaan, maar daar dacht Gibbons heel anders over. Wel flink wat deelnemers zowaar, 83 stuks! Waarvan er 23 de finish wisten te halen, lol. Het rondje bleek pittig te zijn. Halverwege zaten er nog maar een stuk of 10 renners vooraan, bij het ingaan van de laatste drie rondes hadden we er nog maar vijf over. Gibbons, Main, de verrassend sterke Nassim Saidi, Rekiki en Grmay. Gibbons was overduidelijk bang voor de sprint van Rekiki en koos daarom voor een solo. Dat lukte, met voorsprong wist hij dit wonderlijke toernooi volledig winnend af te sluiten. Verrassend genoeg werd Reguigui niet tweede, nee, die eer was weggelegd voor zijn landgenoot Saidi. Jeetje. De ondergewaardeerde Main werd vierde, voor Grmay. De rest deed amper mee. Arme Rwandeesjes zaten geen moment in de wedstrijd. De rest is gewoon niet goed genoeg. Charles Kagimu en Salim Kipkemboi konden het ook niet bolwerken, helaas. De jeugd had tijdens dit toernooi duidelijk niet de toekomst, want Travis Barrett was de eerste U23 op de 10e plaats. Oeps.



twitter


Gelukkig was Gibbons er wel bij mee. Wint de ploegentijdrit, de tijdrit, de mixed relay en de wegrit. Mag gezien de concurrentie (of het gebrek daaraan) ook wel, maar toch. Je zou hem bijna een speciaal Afrikaans truitje gunnen. Als Europa er eentje heeft, waarom Afrika dan niet?



Blijkt er aan de andere kant toch nog een mooi uitzicht te zijn, niet alleen hoogspanningsmasten daar.

Enfin, dat waren de Afrikaanse kampioenschappen. Nu kan dit topic weer aan een nieuwe winterslaap beginnen. We zijn met een beetje mazzel terug in mei, in die maand staat de Tour of Limpopo op het programma! En een paar koersen in Marokko! En natuurlijk de Tour du Rwanda. _O_ Van 2 tot 9 mei, zet het in je agenda. Tenzij ze het weer verplaatsen of helemaal afgelasten, maar daar hopen we natuurlijk niet op.

In de tussentijd zullen we het moeten doen met een paar Afrikaanse optredens in Europa. Zo hopen we bijvoorbeeld op het altijd sympathieke en warme Delko. Als we in mei terugkeren moet Bini toch wel een keer een koers hebben gewonnen, toch?

twitter
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator vrijdag 12 maart 2021 @ 20:17:10 #21
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_198467527
quote:
NEGASI ABREHA CAN’T GO HOME
On the final weekend of February, the U23 elite Italian cycling season officially kicked off. On the start line was a hoard of riders, all waiting to test the effectiveness of their off-seasons. Pre-race nerves are always greater on this first start line than during the rest of the season, and likely to include trivial concerns of having over-indulged in nonna’s home-cooked food to more tangible woes on how to fund their upcoming season (new wheelset not included), the fear of moving up from the juniors, or the pressure of being in their final year as a U23. But there was one rider on the start line with a unique set of worries, one that involves civil war in his home region of Tigray, Ethiopia, where his family still resides. This rider, who might otherwise go unnoticed on the start line were it not for his Ethiopian National Champion jersey, ended up having an off-season unlike no other.

Rewind to the 4th November 2020: promising 21-year-old Negasi Abreha was due to catch a flight from Bologna, Italy to his home city of Mek’ele in the Tigray region of Ethiopia. The journey is a long one; it involves a change in Rome, then Addis Ababa, the country’s capital, before Negasi would take an internal flight for the final 800 km back to his home city, after a season spent racing on the U23 circuit with NTT Pro Cycling Continental Team, now Team Qhubeka ASSOS’ continental and feeder team, Team Qhubeka.

Negasi made the same journey in June in the opposite direction. He’d landed in Lucca, settled in with his new team and set about learn the ropes of racing and living in Europe, in what would be a crazy season with limited racing opportunities thanks to COVID19. 2020 had, in short, been pretty hard for Negasi, but as he would soon be reminded, the stresses of a limited racing season diminish in comparison to real life and the increasingly aggressive situation back home in Ethiopia.

Most of Negasi’s teammates had already left Lucca for their off-seasons. He was one of the last to go. Team Qhubeka’s Manager, Kevin Campbell, had been following the situation in Ethiopia alongside Negasi, where tension was building between the Tigray region, located in the North of the country on the Eritrean border, and the Federal Ethiopian Government. Disputes over elections are cited as the reasoning for increased militarisation of the region, but these were just the latest issues in a long-running feud between the two camps. But Negasi was going home, he was looking forward to it, his family were waiting for him. Even when the region’s leader and leader of the Tigray People’s Liberation Front (TPLF) gave a statement on 2nd November to journalists that the Ethiopian Federal Government was about to attack the region, his flight plans remained the same.

Things changed quickly on the 4th. Negasi had made it to Rome and was waiting for his second flight. He was preoccupied and kept scrolling Twitter to see what the situation was in his region. The news was mixed. Armed conflict had broken out. The TPLF had made a pre-emptive attack on an outpost of the Federal Government, and civil war had started. At the same time, Kevin was glued to the news at the team’s Service Course in Lucca. He called Negasi in Rome, who had just received news that all flights from Addis-Ababa to Tigray were now cancelled.

‘It was a moment of big stress for me. I did not know what to do, or what was happening. Almost immediately the phone networks and internet were cut off in Tigray so I could not contact my family,” Negasi says. “Kevin was optimistic that the flights might re-start in a week – I didn’t think so. He suggested I could pitch up in a hotel in Addis-Ababa, but as a Tigrayan I might get arrested. There was already a lot of hatred for Tigrayans in other parts of Ethiopia. We decided that I would come back to Lucca.” Negasi is at times hesitant with his choice of words, but speaking with a speed and passion that extenuates the emotions of his recollections.

Negasi then proceeded to tell the airline that he was not taking the flight. He would have to sleep in the airport until the following morning when the Ethiopian Airlines ticket desk re-opened. At the same time, his team, who rallied around him from the outset, were planning on how or where Negasi could stay.

Whilst all of these decisions and new travel logistics were being made, Negasi tried in vain to contact his family and tell them that, no, he would not be coming home just yet. There was no way to get through to them. The immediacy of the blackout was the starkest reminder for this young Tigrayan that the conflict was real, and the fear of not knowing about his family, or his family not knowing about him, was a burden they would all have to carry for the next 50 days.

As with anything taking place in the Tigray region, contact and information are extremely hard to come by. The Federal Government forces, who argue that their actions are in a policing sense to control the aggression of the TPLF, have cut the phone, power and data networks, as well as the Internet. In the last few weeks of February, phone networks were turned on sporadically, with no notice. At the same time, fighting is widely considered to be still taking place, despite affirmation from the Federal Government to the international community that the conflict has subsided.

For Negasi, contacting his family became an impossibility that weighed heavy on him. Eventually current Trek-Segafredo rider Amanuel Ghebreigzabhier was able to help make contact. At home in Eritrea, he got the message over to Negasi’s family in Tigray that Negasi was safe, and was able to relay back to Negasi that his family was also alive and safe. It was still some time after that when Negasi got to speak in person with his family.

“When I finally spoke to my mother she cried so much. All she said was: ‘you are alive, Negasi, you are alive.’ She really hadn’t known where I had been since I never arrived off the plane. No-one did. I felt the same, speaking to her. It was an emotional moment that I will not forget. She told me that I was safe in Italy and needed to stay there. That I should not ask her about the situation, but chat about other things, for her safety because we don’t know who might be listening, but also to save me stress. I was very relieved, but still very anxious for them,” Negasi recalls.

That call lasted just 5 minutes.

It is interesting to watch Negasi as he talks. He’s comfortable around us, open and warm, but there are moments of preoccupation. He wrings his hands when the topic gets hard. But then, almost as quickly, as the conversation changes to something more positive, his face lights up with a broad smile. At times he covers his face in the inside of his elbow to hide his youthful embarrassment as we joke with him. In a way, it mirrors Negasi’s current situation: joy at the opportunity he faces, yet out-and-out fear of the unknown, totally uncontrollable situation that is taking place in his home region.

“It’s now been 125 days since conflict started in Tigray, and it has been a very stressful time,” he says. Negasi is sitting at the dining table in the team’s shared house, just back from an endurance ride. “I have to check social media to find out what is happening – Facebook or Twitter, always, but when I do this my stress levels get even higher, especially when I see news on the number of dead each day.”

He scrolls down his news feed – it’s all Tigray related. Negasi visibly bristles as his thumb hovers over photos of people drinking water from puddles, lines of refugees and wounded civilians wrapped in bandages. In the current age of social media and fake news, validity of posts is never clear-cut, but it’s undeniable that the media blackout is causing huge amounts of stress because of the unknown.

Currently both the United Nations and Red Cross are pushing for access into the Tigray region to overt a humanitarian crisis. Basic essentials for life have been cut off, including water, power and medical supplies. This is due to the ongoing conflict, which many believe currently sees the TPLF holding the majority of the region against the national forces, whilst at the same time the silent participation of Eritrea is further exacerbating the impact on civilians. Some experts predict war crimes similar to those seen during the Balkans conflict or even in Rwanda being discovered.

We move off the news feed towards his profile, where he is looking for a photo of the day he won the Ethiopian National Title. He stops at his friends list, pointing out a former member of his local team. “He is dead, so I had to share something about him. The Eritrean army came into his house and…” Negasi gestures a gun going off with his hand. There’s a moment of silence.

He then finds the photo of him and his entire family celebrating his win, which went uncontested last year due to COVID-19. A 23-lap course in his home region – of course it would be held in Tigray, it’s Ethiopia’s heartland of cycling, he confirms – it was a race of attrition and he spent the final 6 laps making break after break until the penultimate lap when he stayed away. His brother was on the finish line, calling his mum each lap to update her.

“We’re not a rich family, nor a smart one. There are six of us kids living with our mother in the centre of the city,” he says. “My youngest brother and sister are 12 and 14 – I tell them they’ve got to study but right now there is no school so everyone is at home. One brother is a hairdresser but he can’t work. There is no food or money for anyone. My mum tells me that they’re doing fine, but I know her too well.”

While his family dealt with the abrupt end of daily life as they once knew it amidst the conflict, Negasi arrived back in Lucca. The team put him up in an apartment with two Eritrean teammates, who were stuck in Italy because the conflict had affected their flight from Addis Ababa to Asmara, the capital of Eritrea. As the lease ran out on that apartment and the two Eritreans got seats on a charter flight home, Negasi moved into Team Qhubeka ASSOS’ Head of Marketing Damian Murphy’s apartment in Lucca, who was home in South Africa for the off-season.

We ask Negasi if there was any ill feeling between the Eritrean and Tigrayan contingents of the team and he replies with a broad smile: “Not at all. We are riders. We race bikes. This has nothing to do with politics. I’m here for my work.”

But when you’re wearing the National Champions jersey, politics can be hard to avoid. He posted photos of riding in and around Lucca in the winter – in social-media friendly conditions like snow, rain and other conditions he would not normally experience. “I got comments from Tigrayans questioning how I could ride in the Ethiopian National Champion’s jersey, after so much killing and death. My reply is the same: This is cycling. This is not politics. I can’t let it bother me. I feel Tigrayan first, then Ethiopian. I still remember with so much pride the day that I won the race, so I don’t feel it is the right place to make any political statements.” Negasi continues with resolve, demonstrating a deeper understanding of the situation and sport – an even thornier position given that the national federation are based outside of Tigray.

Our questions go back to Negasi’s family and friends.

“I’m really happy that I’m here because it is an opportunity for me – not just for me, for my family too. At home my family can do nothing but survive,” he says. “Everything is closed, shops, schools, businesses. My old teammates cannot train. If you want, you can go outside between 7am and 4pm but after that it is forbidden, way too dangerous. People are desperate and will try to rob everyone – fortunately, my family is not rich. It is very hard. No-one really knows how many people die each day. I speak to my family when the network works, but I never know if it’ll work or not when I try to call. I have a special mobile VOIP that calls their network from Eritrea, on the occasion it is connected. I also have sent money home through a friend in Addis Ababa and with the help of Tsgabu Grmay, who rides for Team BikeExchange. He is my idol and friend. He is from Tigray, but now in Spain away from his wife and child who are stuck in Addis.”

But whilst all of this was happening around Negasi, the consummate professional has continued to train. For the past couple of weeks, he’s made a conscious effort to avoid social media before training, adopting a monastic routine of waking up, praying, eating breakfast, then riding. No screens before the bike. His biggest goal is getting a professional contract, which could come through the WorldTour partner of his current continental team.

He’s impressed the staff so far: “We would see Negasi every two days or so over the winter, when he would drop by the service course here to say hi,” Kevin Campbell, Team Qhubeka Manager, says. “It is something that I’ve encountered a lot with African athletes. They have this amazing ability to accept situations outside of their control. Negasi has been hugely strong, although we have had to guide him fairly strictly on what to wear whilst riding in bad weather.” He laughs, gently chiding Negasi, who’s grown to see the friendly South African as a father figure.

Daniele Nieri, Team Qhubeka’s Director Sportif interjects: “Can you imagine not speaking to your family for over 50 days? Not knowing what is happening to them? I think that any European would have gone crazy. Living alone, too. Just thinking about the situation and not knowing. It’s been amazing to see how strong and independent he has been. From a riding standpoint, he has trained well. You can certainly see a progression in his technical ability after getting through a winter on European roads.”

So, what lies ahead for Negasi? Heading into 2021, he is motivated and determined to start his season. There is still much to learn, but now that he is back in the team house and surrounded by his teammates, he will have more stimulus to take his mind off the situation at home. “Every time I speak with my mother, she tells me to focus, train hard, and respect other riders,” he says. “For her, the most important thing is that I’m here and that I make the most of this opportunity. I will help them where I can, but who knows when this will all end.”

That really is the biggest unknown about the current situation: when it will end. What will be the ultimate outcome for Tigray? How many will die? When will access be granted for humanitarian aid to enter the region? How desperate does the situation have to become in order for this to be realised?

More trivially, it leads us to wonder how this conflict may affect the future of cycling in Ethiopia. Tigray – because of the historical links to Italy through its proximity to Eritrea – is the bike racing homeland of the country. It’s the place where the top cyclists have always come from – and, until bike riding spreads further around the country – the talent will continue to come from Tigray, and only Tigray.

For politicians, the warring factions and humanitarian aid providers, cycling isn’t important. And within cycling, the issues caused by this conflict are also largely unimportant – what’s the likelihood that anyone will consider Negasi’s situation while on the start line of that first race of the season? It is only the hard results in races that determine a rider’s progression, success and development within the sport. For Negasi, an African rider attempting to break into a Europe-centric sport with such high barriers of entry for those from other continents, this is just another hurdle along the way to achieve his dream of getting a professional contract.

Now, Negasi will continue his daily routine of waking up, praying, eating breakfast, not checking social media and then training. The talented athlete is committed to maximising this rare opportunity that he has been presented with and dreaming of when he will next see his family.
https://cyclingtips.com/2(...)il-war-cant-go-home/

Een flinke longread over Negasi en de situatie in Tigray.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_199039560
quote:
0s.gif Op dinsdag 2 maart 2021 00:22 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[ twitter ]

Nog 60 nachtjes slapen. Lange nachten wel. Gelukkig kunnen we in de tussentijd wel genieten van koers in Afrika!

twitter


We kunnen ook gaan genieten van Jos bij koers in Afrika!
  Moderator zaterdag 17 april 2021 @ 13:13:44 #23
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199039712
quote:
0s.gif Op zaterdag 17 april 2021 12:50 schreef wimderon het volgende:

[..]

[ twitter ]

We kunnen ook gaan genieten van Jos bij koers in Afrika!
Dit is oprecht erg leuk nieuws. :)

Alle kleine beetjes aandacht zijn mooi meegenomen. Hopelijk in de toekomst helemaal live, dat ben ik volledig met Jozee eens.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  zaterdag 17 april 2021 @ 16:55:18 #24
414990 Immerdebestebob
Frikandellenfetisjist
pi_199042298
quote:
0s.gif Op zaterdag 17 april 2021 13:13 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]

Dit is oprecht erg leuk nieuws. :)

Alle kleine beetjes aandacht zijn mooi meegenomen. Hopelijk in de toekomst helemaal live, dat ben ik volledig met Jozee eens.
Laat dat wk er maar snel komen.
  Moderator zaterdag 17 april 2021 @ 17:22:29 #25
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199042470
quote:
1s.gif Op zaterdag 17 april 2021 16:55 schreef Immerdebestebob het volgende:

[..]

Laat dat wk er maar snel komen.
Nog een paar maanden geduld, dan krijgen we het te horen. Marokko of Rwanda.

Steef en ik zijn heel bang voor mevrouw Amina Lanaya. Meneer Mohammed Ben El Mali vertrouwen we ook voor geen meter.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  zaterdag 17 april 2021 @ 17:23:24 #26
328924 Frozen-assassin
STAY STRONG APPIE
pi_199042476
quote:
0s.gif Op zaterdag 17 april 2021 17:22 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]

Nog een paar maanden geduld, dan krijgen we het te horen. Marokko of Rwanda.

Steef en ik zijn heel bang voor mevrouw Amina Lanaya. Meneer Mohammed Ben El Mali vertrouwen we ook voor geen meter.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Nou dat is wel een gelopen race dan ;(
  zaterdag 17 april 2021 @ 17:30:51 #27
414990 Immerdebestebob
Frikandellenfetisjist
pi_199042549
quote:
0s.gif Op zaterdag 17 april 2021 17:23 schreef Frozen-assassin het volgende:

[..]

Nou dat is wel een gelopen race dan ;(
Wellicht beslissen ze vast een extra wk en doen de er een in Marokko en een in Rwanda.
  Moderator zaterdag 17 april 2021 @ 17:43:17 #28
61302 crew  UIO_AMS
Dobbelsteenavonturier
pi_199042690
Mooi topic. Mijn neef woont en werkt in Mali en coacht daar een lokale ploeg. Heb een tenue van die ploeg gekocht. Schitterende kleuren: hoofdmoot is paars/blauwig met de kleuren van de Malinese vlag aan de uiteinden.
Als niets meer baat kan een worst geen kwaad.
Op dinsdag 7 december 2010 12:50 schreef yvonne het volgende:
Beste moderator UIO_AMS
Stuur een mod weg.
pi_199043967
Hopelijk Rwanda maar Marokko zou ook al een goede stap zijn.
  Moderator vrijdag 23 april 2021 @ 23:56:00 #31
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199131976
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 april 2021 22:09 schreef wimderon het volgende:
https://www.cyclingnews.c(...)r-de-lunsar-gallery/

@:Rellende_Rotscholier vindt dit leuk.
Dit is inderdaad erg leuk om te volgen. ^O^

De schrijver van dit artikel is ook echt een drijvende kracht achter deze koers, mede dankzij hem zijn de genoemde sponsoren betrokken bij deze koers, waardoor het enigszins ergens op lijkt. Al staat het allemaal nog heel erg in de kinderschoenen, waardoor je het nog niet serieus hoeft te nemen. Maar het enthousiasme is aanstekelijk en dat kan op termijn eventueel wel iets op gaan leveren. Al is er zoals ook in het artikel genoemd wordt in West-Afrika een nog langere weg af te leggen dan in Oost-Afrika. En daar is de weg al gigantisch lang.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  zaterdag 24 april 2021 @ 10:54:08 #32
328924 Frozen-assassin
STAY STRONG APPIE
pi_199134978
Gaat Tour du Rwanda wel door?
  Moderator zaterdag 24 april 2021 @ 17:26:29 #33
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199138803
quote:
0s.gif Op zaterdag 24 april 2021 10:54 schreef Frozen-assassin het volgende:
Gaat Tour du Rwanda wel door?
Jazeker!

Volgende week gaat de mooiste ronde van het jaar beginnen. Om alvast de smaak te pakken te krijgen heeft de organisatie het beste wieleranthem ooit op youtube gegooid. Op repeat, en dan nog een keer.


_O_
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  zaterdag 24 april 2021 @ 20:05:27 #34
458271 LekkerWeertje
Als de zon schijnt
pi_199140955
quote:
0s.gif Op zaterdag 24 april 2021 17:26 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]

Jazeker!

Volgende week gaat de mooiste ronde van het jaar beginnen. Om alvast de smaak te pakken te krijgen heeft de organisatie het beste wieleranthem ooit op youtube gegooid. Op repeat, en dan nog een keer.


_O_
Dit is fantastisch. Geweldig om te zien dat 2005 zijn weg naar de Tour du Rwanda heeft gevonden. Toen was er nog eens goede EDM in de mainstream.

*O* "We really gonna have fun. You don't wanna miss out." *O*
pi_199201024


Oscar gaat dat spel hier regelen.
  donderdag 29 april 2021 @ 06:16:35 #36
414990 Immerdebestebob
Frikandellenfetisjist
pi_199201216
quote:
0s.gif Op donderdag 29 april 2021 02:19 schreef wimderon het volgende:
[ afbeelding ]

Oscar gaat dat spel hier regelen.
Ben je niet bang voor Terenganu of B&B?
  Moderator vrijdag 30 april 2021 @ 00:04:26 #37
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199214625
Hey hallo daar, wat fantastisch dat je hier bent, in dit unaniem belachelijk succesvolle topic over de koers op het wonderschone continent Afrika. Zondag gaat hier de mooiste koers van het jaar beginnen, de onvolprezen Tour du Rwanda. In het kader van de voorpret neem ik jullie mee op reis naar Rwanda. We gaan nog eens even kort (lang) de geschiedenis van het land, de koers in het land, het parcours en de deelnemers overlopen. Dit alles uiteraard wel weer met het beste wieleranthem ooit op repeat. Hij staat hierboven al, maar ik plaats hem hier ook nog een keer want dit mag aan niemands aandacht ontsnappen.


*O*

Goed, over de geschiedenis van Rwanda kun je een boek schrijven. Dat gaat mij wat te ver, in principe kunnen we het wel wat korter samenvatten, zoals ik vorig jaar ook al deed. Rwanda is een land in Oost-Afrika, alwaar er tegenwoordig bijna 13 miljoen mensen resideren. De bevolking neemt snel toe, een paar jaar geleden waren het er nog maar tien miljoen. Rwanda, officieel de Republiek Rwanda, grenst aan Congo-Kinshasa, Oeganda, Tanzania en Burundi. Qua oppervlak best een klein land, je hebt in Afrika behoorlijk wat landen die aanmerkelijk groter zijn. Ooit hadden de Duitsers het hier voor het zeggen, daarna kwamen de Belgen. Liep dat goed af? Nee, natuurlijk niet. Oh oh oh, wat hebben de Belgen er een tyfuszooi van gemaakt, met uiteindelijk een genocide tot gevolg. Dat is uiteraard het belangrijkste verhaal dat er over Rwanda te vertellen valt. 1994, geen best jaar. Hutu's, tutsi's, u kent het wel neem ik aan. Ging bepaald niet goed, we spreken al snel over een miljoen slachtoffers. Ook na die genocide, die relatief kort duurde, was het nog een tijd onrustig. Uiteindelijk kwam Paul Kagame aan de macht, een tutsi. Hij is nu nog steeds de grote leider, en hij regeert met ijzeren vuist. Op papier gaan heel veel zaken in Rwanda goed, maar op de achtergrond speelt er nog steeds een hoop. Er schijnt nog steeds gedoe te zijn tussen hutu's en tutsi's, vooral op de arbeidsmarkt wil er nog wel eens sprake zijn van discriminatie. Economisch gaat het wel behoorlijk goed, zeker in vergelijking met andere Afrikaanse landen. Hoewel ook hier die economische voorspoed is voorbehouden aan de elite, het grootste gedeelte van het volk leeft zoals te verwachten valt in armoede. China is hier uiteraard ook weer bij betrokken, dat land investeert in zo ongeveer ieder Afrikaans land. Paar miljard in je land pompen om vervolgens alle grondstoffen te kunnen plunderen, prima deal voor China. Voor de Afrikaanse landen en ook voor Rwanda lijkt het me minder gunstig, het is eigenlijk modern kolonialisme. Enfin, Kagame valt vooral op door een beleid te voeren waardoor vrouwen aan de macht komt. In de Rwandese politiek hebben veel vrouwen een vooraanstaande positie. Lekker vooruitstrevend, zeker voor Afrikaanse begrippen. Verder is Rwanda een erg proper land, maar het is altijd de vraag hoe zoiets tot stand komt. Dat is eigenlijk vrij logisch: als je in Rwanda betrapt wordt op het weggooien van je afval pleuren ze je meteen in de cel. Nee, dan wil je graag je teringzooi bij je houden. Hoeft niet altijd nadelig te zijn, ze hebben in Rwanda bijvoorbeeld plastic tasjes verboden en dat lijkt me een ontwikkeling die alleen maar toe te juichen valt. Minder rommel is altijd beter. Eens in de zoveel tijd wordt er ook een nationale schoonmaakdag georganiseerd, mag iedereen lekker komen vegen. Zou hier niet werken, maar met een autoritaire leider aan het roer kun je dit soort dingen wel voor elkaar krijgen. De hoofdstad van Rwanda is Kigali, een behoorlijk moderne en vooruitstrevende stad. Een stad waar eigenlijk continu gebouwd wordt, het staat vol met allerlei moderne architectuur. Er wordt veel genvesteerd in de hoofdstad, het is anders dan je vooraf zou verwachten. De rest van het land blijft alleen een beetje achter, maar Kigali mag er zijn. Hoewel je in Kigali zelf ook een aantal buitenwijken hebt waar je liever niet wil vertoeven. Een van de verwijten die men Kagama graag maakt. In het centrum van Kigali is alles prachtig, met de lokale elite gaat het goed. Maar met de rest van het volk? Misschien iets minder.



Alsnog is dat allemaal arrogant Westers gelul. Tuurlijk, vanuit onze maatstaven valt er genoeg aan te merken op Rwanda. Maar als je er vanuit Afrikaans perspectief naar kijkt is er in de omringende landen vooral veel jaloezie. Relatief gezien gaat het fantastisch in Rwanda. En ja, Kagame is een autoritaire leider. Kritiek vindt ie niet zo leuk. Wierd Duk zou zeggen: gewoon geen kritiek hebben, dan kun je hier een prima leven leiden! Er is laatst nog een niet al te flatteus boekje verschenen over de heer Kagame. Psychopaat, controlfreak. Ruimt iedere tegenstander in binnen- en buitenland uit de weg met hulp van doodseskaders. Dat soort werk, goed voor het humeur. Iedereen die positief is over Rwanda trapt in propaganda, teksten van jewelste. Nou, prima, dan trappen we maar in propaganda. Maar hebben we toch ook deze kanttekening weer geplaatst, vanuit onze ivoren Westerse toren. De arrogantie. Een land richting de verdoemenis helpen en daarna met het vingertje wijzen. Maar ok, dit allemaal terzijde verder. Over Rwanda kunnen we verder vooral vertellen dat het land opvalt door het landschap, het wordt niet voor niets het land van de duizend heuvels genoemd. Er is een wat vlakker deel langs het Kivumeer, een vulkanisch deel in het noorden en her en der kom je wegens de ligging rond de evenaar wat tropisch regenwoud tegen. In Rwanda kun je zomaar wat berggorilla's tegenkomen, dat maakt van het land een populaire toeristische bestemming. Om al die toeristen te kunnen ontvangen worden er vooral in de buurt van het Kivumeer de prachtigste huisjes neergezet, waar je in alle luxe kunt verblijven. In een poging Rwanda wat beter op de kaart te zetten na alle tragische gebeurtenissen uit het verleden is Kagame druk bezig met het gebruiken van sport. Zo sponsort Rwanda sinds een tijd Arsenal. Visit Rwanda! Een sponsordeal van een slordige 30 miljoen, je zou voor minder. Scheelt dat de heer Kagame een grote fan is van Arsenal, wat natuurlijk volkomen begrijpelijk is. Ook het wielrennen wordt eigenlijk gebruikt als manier om af te rekenen met het verleden. Door de Tour du Rwanda laat men Rwanda zien als een veilig, rustig en gastvrij land. Een schoon land, een net land. Een land waar de mensen massaal staan te juichen. Braaf, zonder mee te rennen. Ook dat heeft een reden: als je besluit mee te rennen pleuren ze je ook zonder pardon weer in de gevangenis. En daar kom je niet zo snel uit, het valt dus aan te raden om gewoon op je plek te blijven staan. Toch schijnt dat wielrennen voor het Rwandese volk wel een uitkomst te zijn. Dankzij de sport kijkt men niet meer naar hutu of tutsi, men kijkt naar atleten. Even vergeet men de geschiedenis, de onderlinge verschillen, de miserie. Tijdens de koers denkt men alleen maar aan de koers. Daarom is de Tour du Rwanda zo'n enorm succes. Sport als bindmiddel.


(ligt het aan mij, of is dit eigenlijk een foto om heel erg ongelukkig van te worden?)

Al heb ik wel meteen een andere belangrijke kanttekening te plaatsen, het zou zomaar zo kunnen zijn dat we het dit jaar zonder een imponerende mensenmassa moeten doen. Het biermerk Skol, trouwe sponsor van de Tour du Rwanda, is dit jaar net wat minder trouw. Ze zijn afgehaakt en sponsoren deze editie van de Tour du Rwanda niet. Reden? Er mag volgens het biermerk geen volk langs de kant van de weg staan, en dus heeft het geen zin om geld te pompen in deze koers. Dubieus, maar er staat natuurlijk wel een Belg aan het roer van Skol. En die Belgen deugen niet, weten we. Al deugt een land als Frankrijk natuurlijk ook niet, die kwamen laatst ook tot de conclusie dat ze in 1994 misschien wel meer hadden kunnen doen. Achteraf is mooi wonen. Maar goed, dit jaar dus waarschijnlijk minder mensen langs de kant van de weg, maar het land blijft verder even mooi natuurlijk. En het is nog steeds het land waar mogelijk een WK georganiseerd gaat worden. #Rwanda2025. Nog een paar maanden wachten, dan gaan we het horen. In september, tijdens het WK, gaan we te horen krijgen welk Afrikaans land het WK wielrennen in 2025 mag organiseren. Het gaat tussen Rwanda en Marokko. Rwanda is er heel druk mee bezig, over Marokko hoor je niets. Normaal gesproken zou je dus denken dat het voor Rwand gaat zijn, maar er werken bij de UCI enkele mensjes die banden hebben met Marokko. Steef en ik vertrouwen de boel daarom nog niet helemaal. Hoewel we allemaal hopen op Rwanda, dat zou toch schitterend zijn. In Kigali zijn er ook mooi hotels genoeg, de wegen zijn breed, proper en schoon. Het parcours zou uitdagend kunnen zijn. Miljoenen mensen langs de kant van de weg. Dit mogen ze ons niet ontnemen.

In eerste instantie wist men niet zeker of men vanwege corona wel een koers moest organiseren dit jaar. Maar juist vanwege het mogelijke WK in 2025 wilde men laten zien dat de organisatie ijzersterk is. Het organiseren van een groot evenement in lastige tijden, een stevig statement. Wel een statement dat enigszins is veranderd, want de Tour du Rwanda vindt niet plaats op de oorspronkelijke datum. Tussen 21 en 28 februari hadden we moeten koersen, maar dat feest ging niet door. Corona, uiteraard. De organisatie was vooral bang dat ploegen Afrika niet zouden willen of kunnen bereiken, vandaar dat men besloot het feest een paar maanden te verschuiven. Nu gaan we derhalve koersen tussen 2 en 9 mei. Het wordt de 13e editie van de Tour du Rwanda, de derde keer dat het een koers is op 2.1-niveau. Vorig jaar schreef ik een vrij lang stuk over de geschiedenis van deze koers, die pleur ik nu wel even in een spoiler, voor de echte liefhebber. Blik ik vervolgens even terug op vorig jaar.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Na een fantastisch dansje van KUDUS en een motorisch ongecontroleerde voorstelling van Taaramae en Badilatti werd Merhawi gekroond tot winnaar van de Tour du Rwanda van 2019. Vijf jaar op rij won een Rwandees, nu won er voor de tweede keer een Eritreer. Dat was het einde van mijn terugblik vorig jaar. In de volgende zin gaf ik aan te vrezen dat het voorlopig de laatste Afrikaanse overwinning zou zijn, maar dat pakte iets anders uit. We gaan naar de memorabele editie van 2020. Een editie die begon met een van de vele solo's van Yevgeniy Fedorov, iedereens favoriete renner uit Kazachstan. Goed, misschien is Otto Vergaerde een net wat minder grote fan, maar verder vinden we hem allemaal een fenomeen. De boomlange Kazach gooide er vorig jaar de ene na de andere solo uit. Zo wist hij vorig jaar de eerste rit van de Tour de Langkawi te winnen en was hij ook in de Tour of Szeklerland succesvol. Tijdens de eerste rit van de Ronde van Rwanda van vorig jaar ging hij op pad met de sympathieke Mongool Maral-Erdene Batmunkh en een groot Rwandees talent, Renus Uhiriwe. Richting het eind van de rit gooide hij de overbodige ballast overboord en soleerde hij naar de zege. Achter hem werd Henok Muluberhan tweede, op de lastige en hellende aankomst in Kigali. Henok leek toen de kopman te worden van de Eritreers, maar dat zou anders aflopen.



De tweede rit zou eindigen in Huye, waar vaak de eindwinnaar van de Tour du Rwanda wint. Dat was afgelopen jaar niet het geval, maar we kregen wel een mooie finale te zien. Weer een lastige aankomst. Heuveltje en dan nog een stuk naar de finish. Op het juiste moment ging iedereens favoriete pygmee, Mulu Hailemichael, in de aanval. Hij kwam met een kleine voorsprong op het aanstormende peloton als winnaar over de streep. Restrepo won de sprint van het peloton, hij klopte Biniam Ghirmay. Toch alvast een teken aan de wand. Het was een rit die weinig verschillen opleverde, iets wat normaal wel het geval is als er richting Huye wordt gereden. Die verschillen begonnen pas tijdens de derde rit te ontstaan. Onderweg naar Rusizi verloor leider Fedorov bijvoorbeeld al snel een minuut of vier. Maar een stuk of 10 renners wisten binnen dezelfde minuut te fietsen, en dat zonder aankomst bergop. Hoewel in Afrika vaak juist de aankomsten na een afdaling voor de grote verschillen weten te verzorgen. In Rusizi maakten we het begin van het tijdperk Restrepo mee. Samen met Biniam reed hij aan het eind van de rit weg van een select groepje met daarin onder meer Tesfatsion en Muluberhan. Er kwam geen sprint tussen Restrepo en Ghirmay. Biniam wist dat hij leider zou worden, dus ondernam hij geen poging om Restrepo het vuur aan de schenen te leggen. Eerlijk verdeeld, min of meer.



Tijdens de vierde rit zou hij daar snel spijt van krijgen, want toen ging het helemaal los. Koersen in Afrika is altijd onvoorspelbaar, en in Rwanda al helemaal. Er kan geen moment van verslapping zijn, je moet continu geconcentreerd zijn. Dat de ploegen hier steevast maar uit vijf renners bestaan speelt daarbij zeker een rol. De controle is vaak ver te zoeken. Zo kon het gebeuren dat tijdens de vierde etappe, de langste van het stel met meer dan 200 kilometer, Natnael Tesfatsion ineens in een kopgroep zat. De tijdsverschillen vlogen alle kanten op, op een bepaald moment had de kopgroep, met daarin ook Kent Main en Moise Mugisha, meer dan tien minuten voorsprong. En toen waren het er ineens maar vier. Hoe dan ook, een gigantische voorsprong voor deze renners. En die voorsprong wisten ze vol te houden tot aan het eind. Met speels gemak zelfs, de groep met daarin de favorieten kwam op een kleine vijf minuten binnen. In het slot van de rit ontspon zich een interessant tactisch steekspel. Main, Mugisha en Tesfatsion waren de sterksten in de kopgroep. Main ging in de aanval en leek op weg naar de ritzege, totdat hij pas in de allerlaatste meters werd bijgehaald door Tesfatsion, die erop en erover ging. Ritwinst, plus de leiderstrui. Een nieuw succes voor de jonge Eritreer, na zijn ritzege en bijna eindwinst in de Tropicale Amissa Bongo.



Met een voorsprong van twee minuten op Moise Mugisha en bijna vijf minuten op jongens als Ghirmay, Quintero en Restrepo mocht Tesfatsion zijn leiding gaan verdedigen. Een makkelijkere opdracht dan in de Tropicale, zou je verwachten. Toen ging het om een paar tellen, nu om een paar minuten. Maarja, koersen in Rwanda is zo evident nog niet. Hoewel de vijfde rit een makkelijk te nemen horde bleek. Heel kort en relatief vlak. Het werd een sprint, die werd gewonnen door Restrepo. Zijn tweede ritzege, maar daar zou het niet bij blijven. Tesfatsion werd netjes derde, iets wat hem de volgende dag niet zou lukken. Rit zes, dat was er eentje hoor. Zoals altijd weer veel hoogtemeters. Op en af. Maar, bijkomend effect, het regende. Dat doet het in Rwanda nog wel eens. En dat vinden de Afrikaanse renners over het algemeen niet zo leuk. Zo ook tijdens deze rit. Er was vrij weinig aan de hand voor de Eritreers, tot er een natte afdaling bedwongen moest worden. Tesfatsion raakte z'n brilletje kwijt, kreeg spetters in z'n ogen en reed daarna met dichtgeknepen remmen naar beneden. Zoiets was het verhaal. Hoe dan ook, hij verloor daardoor samen met Henok en Biniam bijna drie minuten op Restrepo, Quintero en Schelling. Maar erger nog, Moise Mugisha pakte ook een minuut terug. Zou er dan toch weer een nieuw drama ontstaan voor Tesfatsion? In ieder geval was er alvast het drama dat Restrepo ondertussen op drie ritzeges stond. Te weinig Afrikaanse overwinningen, teveel Colombiaanse. En dan was het ergste nog niet geweest.



De zevende rit was een typische rit voor de Ronde van Rwanda. Een bijzonder korte tijdrit, met onderweg de Muur van Kigali. Ontdekt door niemand minder dan de enige echte Steef. Diezelfde Steef heeft sinds kort een dwergstaat ontdekt tussen Frankijk en Spanje. Andorra, heeft ie het genoemd. Geen idee of ze daar ook een steile helling met steentjes hebben, maar voor zijn bamboefiets blijft niets verborgen dus we zullen het snel vernemen. Goed, de tijdrit over de Muur van Kigali dus. Gewonnen door Restrepo, uiteraard. Evenaarde daarmee het record van Kiel Reijnen uit 2011. Vier ritten in dezelfde rondje, je zou voor minder. Biniam Ghirmay werd tweede, voor de zoveelste keer. Tesfatsion werd 20e en verloor een kleine halve minuut, maar hij wist dan wel weer zijn dichtste belager, Moise Mugisha, voor te blijven. Zo trok hij met anderhalve minuut voorsprong op Mugisha en ongeveer twee minuten op de rest naar de laatste rit, een korte maar buitengewoon pitte rit in en rond Kigali. Een rit met een nieuwe klim, eentje van de buitencategorie zelfs. Mount Kigali, zes kilometer aan 6,5%. Hallo zeg. Een paar keer de Muur van Kigali onderweg en de lastige klim naar Rebero, eentje van drie kilometer aan 6% met tussendoor ook een kasseistrook. Rein Taaramae ging tijdens deze rit in de aanval, zowaar een teken van leven van hem. In de finale van de rit ging Moise Mugisha in de aanval, terwijl Tesfatsion het zwaar had. Mugisha reed een mooie voorsprong bijeen, een voorsprong die eigenlijk nog mooier had kunnen zijn. Mugisha had pech en reed niet meer op zijn eigen fiets. De fiets waar hij op reed was eigenlijk te klein, waardoor hij niet eens al zijn kracht uit kon spelen. Mede daardoor ging de ritzege aan zijn neus voorbij. Op de lastige aankomst in Rebero kwam aan het eind van het verhaal Jos Manuel Diaz opzetten, als een duveltje uit een doosje. Mugisha viel stil en Diaz passeerde hem, op weg naar de ritzege. Diaz kennen we ondertussen, recentelijk haalde hij in de Ronde van Turkije precies zo'n geintje uit. Een geslepen renner, zou je kunnen stellen. Mugisha werd tweede, met veel pijn en moeite wist Tesfatsion 9e te worden op ongeveer 40 seconden van de winnaar. Dat was meer dan voldoende, de eindoverwinning was binnen.



Aan het eind van het verhaal hield Tesfatsion 54 seconden voorsprong over op Moise Mugisha, die twee keer genoegen moest nemen met de tweede plaats. Een povere ronde voor de Rwandezen. Geen ritzege n geen eindzege, dat kwam hard aan in het land van de duizend heuvels. Hoewel ze in ieder geval nog konden genieten van een Afrikaanse overwinning. De tweede Eritrese zege op rij. Na KUDUS in 2019 Tesfatsion in 2020. De derde Eritrese zege in totaal, Teklehaimanot won ook al eens in 2010. Voor Tesfatsion was de wraak zoet. In de Tropicale verloor hij het klassement in de laatste rit, met n lullige seconde achterstand op de winnaar. Even niet opletten bij een tussensprint en het was klaar. Daar was nu geen sprake van. De laatste dagen was het niet heel soeverein meer, maar zijn ritzege was eclatant en de verdediging uiteindelijk goed genoeg. Mede dankzij deze zege rijdt hij nu voor Androni, namens die ploeg gaat hij de Giro rijden waardoor hij zijn titel niet kan verdedigen. Naast Tesfatsion en Mugisha stond Patrick Schelling op het podium, maar die bleek achteraf stout te zijn geweest. Terbutaline, je zou natuurlijk spontaan astma krijgen van de schoonheid van Rwanda. Achteraf gezien werd Kent Main gepromoveerd naar het podium, een volledig Afrikaans podium derhalve. Allemaal niet actief in de World Tour, mede omdat ze bij Qhubeka blijkbaar geen vertrouwen hadden in Tesfatsion. Namens Androni laat hij momenteel zien dat ze daar ongelijk hadden, zoals altijd.




Ach, de prachtige editie van 2020. Toen we van corona nog niet hadden gehoord of het in ieder geval nog niet echt serieus namen. Een prachtige Afrikaanse zege. Voorlopig is de Tour du Rwanda bijna iedere keer door een Afrikaan gewonnen. Kiel Reijnen zat een keer in de weg, de eikel. De Rwandezen wonnen met enige regelmaat, tot het een 2.1-koers werd. Toen kwamen enkele procontinentale ploegen en incidenteel zelfs een WT-ploeg. Die concurrentie maakt de boel een stuk lastiger, al won vorig jaar een renner die voor zijn nationale ploeg reed terwijl hij onder contract stond bij een continentale ploeg. Het kan dus wel. Mugisha, die er verrassend genoeg niet bij lijkt te zijn dit jaar, kwam nog aardig dichtbij. Zonder pech was het misschien wel gelukt. Ik vrees voorlopig wel dat het dit jaar een ander verhaal gaat worden. Dat vreesde ik vorig jaar al, maar nu zie ik het helemaal somber in voor mijn Afrikanen. Er zijn er heel wat niet aanwezig nu, het seizoen in Europa is immers in volle gang. In de voorbereiding laten de ploegen hun Afrikanen hier nog wel deelnemen, nu blijkt dat toch iets lastiger te zijn. Het parcours lijkt dit jaar ook extra lastig te zijn, maar dat gaan we tijdens de volgende post eens nader beschouwen. Stay tuned, voor meer Rwandees genot.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator zaterdag 1 mei 2021 @ 02:42:05 #38
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199227958
Hey hey hey, stelletje muzungu's, daar zijn we weer. Vandaag gaan we het parcours eens nader inspecteren. Ik zou zeggen, ga er eens even lekker voor zitten en laat je meeslepen.







Bijna traditiegetrouw begint de Tour du Rwanda bij de arena van Kigali. De eerste van acht ritten vertrekt vanuit het Sports Village, dat vrij recent nog flink onder handen is genomen. In het stadion, de Kigali Arena, kunnen - als corona ooit weg is - 40.000 mensen plaatsnemen, waar er eerst slechts plaats was voor 25.000 zielen. Volgens Steef kan dit ook zomaar de finishlocatie worden mocht het WK in 2025 naar Rwanda vertrekken. En hij kan het weten, als ontdekker van Gigali. Want zo moet je dat volgens Steef uitspreken. Gigali. Steef komt overigens zelf nooit meer in Rwanda, want de laatste keer dat hij er was kreeg hij ruzie met de Franse organisator. Altijd die Fransen he, deugen niet. Laatst kwam het bericht dat de voormalige organisator van de koers is overleden, misschien wel degene waar Steef ruzie mee had. Wie zal het zeggen. Boeit verder ook niet echt. De rit zelf is redelijk eenvoudig. De Tour du Rwanda begint makkelijk, dit is eigenlijk zo'n beetje de enige kans voor de sprinters. Er staan er een paar aan het vertrek, niemand minder dan vriend van het forum Alfdan De Decker bijvoorbeeld. Nou, Alf, het zal nu meteen moeten gebeuren. Anders wordt het huilend naar huis gaan. De rit krijgt n ster, kent ongeveer 1200 hoogtemeters en zou te doen moeten zijn. Een keer een klimmetje onderweg van vier kilometer aan 4%, daarna bereiken we vrij snel een lokaal circuit in Rwamagana. Dit is de stad van een van de grootste helden van Rwanda, Adrien Niyonshuti. Tot nu toe nog steeds de enige Rwandees die ooit in de WT heeft gereden, en de Rwandees die al fietsend de Olympische Spelen wist te halen. Hij reed jarenlang voor wat nu Qhubeka-Assos is, vooral vanwege zijn verhaal. Slachtoffer van de genocide, verloor zo ongeveer zijn hele familie en moest als wees door. Bleek goed te kunnen fietsen en werd dus prof, een prachtig verhaal. Hoewel hij uiteindelijk niet goed genoeg was voor de WT. Kreeg geen nieuw contract meer bij Qhubeka en toen was het klaar. Gedurende zijn carrire was hij al bezig met een eigen ploeg in Rwanda en daar is hij in de tussentijd steeds mee doorgegaan. Die ploeg wordt sinds vorig jaar gesponsord door Skol en is sinds vorig jaar continentaal. Ze doen uiteraard ook mee aan deze Tour du Rwanda. De Skol Adrien Niyonshuti Cycling Academy, SACA kortweg. Ook Valens Ndayisenga, voormalig winnaar van de Tour du Rwanda, komt uit deze stad. Ook gestopt inmiddels, erg jammer. Het lokale rondje in Rwamagana kent wat hoogteverschil, maar dat is allemaal goed te overzien. Al eindigde de laatste aankomst in deze stad niet in een sprint, koersen in Afrika is altijd onvoorspelbaar. In 2018 won de Algerijnse veteraan Azeddine Lagab hier vanuit de vlucht, hij was diabetesboy David Lozano te snel af. En jaar eerder was Bonaventure Uwizeyimana dan weer net het aanstormende peloton te snel af. Gezien de kleine ploegen en het toch niet volledig vlakke parcours zijn de vluchters niet kansloos. Maar toch, Alf, nu of nooit.





Bij het begin van de tweede rit zijn we weer terug in Kigali. Dat is bewust gedaan. Kigali is altijd een stad waar een groot deel van de ronde zich afspeelt, maar nu wegens corona wil men de reisbewegingen het liefst nog meer beperken. Dus hup, zoveel mogelijk in Kigali blijven. Goed, de start ligt nu bij de MIC Building, de thuisbasis van de Muhima Investment Company. Jaja, hartje Kigali, allerlei sicke bedrijven bij elkaar. Ook hier zorgt de elite goed voor zichzelf. Enfin, weer een korte rit. Kilometer of 120, dat stelt niet heel veel voor. Twee sterren, omdat we toch flink wat hoogtemeters voorgeschoteld krijgen. Sowieso bevinden we ons ook op hoogte. Een niet te onderschatten factor, zodra er in Rwanda een beetje geklommen moet worden gaat het al snel richting de 2000 meter. Valverde wordt geen wereldkampioen in 2025, zoveel lijkt me duidelijk. In het begin van de rit moet er flink geklommen worden, die stevige klimmetjes kort achter elkaar. Een keer vijf kilometer aan 5%, bijvoorbeeld. Daar gaat wel een sterke kopgroep ontstaan. Die kopgroep trekt vervolgens naar Huye, daar waar de Tour du Rwanda bijna jaarlijks aankomst. Het was een paar jaar de traditie dat de winnaar in Huye ook het eindklassement zou winnen, maar daar kwam vorig jaar verandering in. De altijd sympathieke Mulu Hailemichael won met een slimme aanval in de slotfase de rit, maar kwam niet eens in de buurt van de eindzege. In de jaren daarvoor zagen we Joseph Areruya hier een keer solo aankomen, in 2018 deed Samuel Mugisha dat dunnetjes over en in 2019 was het dan weer Merhawi KUDUS die van zich liet spreken. Normaal is een aankomst in Huye altijd enorm belangrijk, maar dit jaar gaat dat net als in 2020 minder het geval zijn vermoed ik. Vooral omdat de rit niet echt lang is en ook niet buitengewoon zwaar. Lastig, maar er komt nog veel lastiger werk aan. Het scheelde niet veel of Restrepo won vorig jaar, hij zou dat dit jaar zomaar wel eens voor elkaar kunnen krijgen in Huye. De slotfase van de rit is altijd interessant, met een stuk van anderhalve kilometer aan 5% en daarna nog een vlakker stuk richting de finish. Timing blijkt hier de afgelopen twee jaar enorm belangrijk te zijn.





De derde rit gaat zowaar niet van start in Kigali. In plaats daarvan bevinden de renners zich in Nyanza, de voormalige hoofdstad van het koninkrijk Rwanda. Een stad met behoorlijk wat historisch erfgoed, derhalve. De koningen van Rwanda woonden hier, hun oude paleis is nog te bewonderen. Ook wel een vrij populaire toeristische plaats daardoor, genoeg hotels te vinden in Nyanza. De laatste koning van Rwanda, die dan weer om het leven kwam in het Huye van de vorige rit, woonde hier. Nouja, logisch eigenlijk. Maar, erfgoed dus. Gaaf.



Pittig ritje gaat dit wel worden. De volle vier sterren, amai. Meer dan 3000 hoogtemeters, dat is niet kinderachtig. In eerste instantie rijden we van Nyanza terug naar Kigali en dat deel van de rit valt enorm mee. Het gaat wel continu op en af, want land van de duizend heuvels, maar relatief gezien is het makkelijk. De eerste klimmetjes die de renners tegenkomen kennen ze nog van de vorige rit, al rijden ze nu in tegengestelde richting. Voorbij Kigali wordt het steeds lastiger. Met 171 kilometer is dit sowieso de langste rit. Al valt dat eigenlijk nog tegen. De afgelopen jaren koos men steevast voor een rit van 200 kilometer, al was het maar om de Afrikanen te laten wennen aan Europese afstanden. 171 kilometer valt nog mee, al zal dit sowieso een slopende rit worden met gigantische tijdsverschillen. Halverwege de rit een keer zes kilometer aan 7% en vijf kilometer aan 4%, dan gaat er al niet veel volk meer bij elkaar zitten. Stevig stuk boven de 2000 meter ook bij die tweede klim, telt allemaal mee. Lange afdaling daarna, soms ontstaan in Rwanda juist daar de verschillen. Qua weer kun je het ook prima vergelijken met het Baskenland en Romandi, de kans op een droge week is nihil. Regenen gaat het toch wel ooit, of misschien zelfs vaak. Allemaal factoren om rekening mee te houden. Ploegen van vijf renners, bijna geen controle. De koninginnenrit, misschien. Na een wat langere vlakke fase gaan we naar Tetero, een beklimming van de buitencategorie, ja! Buitencategorie is een categorie die in Rwanda net iets anders werkt dan in Europa. We noteren 6,4 kilometer aan 6,6%. Voor Rwandese begrippen is dat heftig. Rwanda kent duizend heuvels, maar die heuvels zijn nooit lang. Een klim van 20 kilometer aan stevige percentages is hier niet te vinden. Vandaar stellen ze de eisen hier wat naar beneden bij. Zes kilometer aan 6,6% kan prima buitencategorie zijn. En laten we eerlijk zijn, dat gaat met het aanwezige veld hier ook voor genoeg verschil zorgen.

Na deze klim van de buitencategorie volgt een weg die als glooiend valt te omschrijven. Paar keer op en af, met onderweg heel veel bochten. Altijd een brede weg, maar door al dat bochtenwerk is ook dit weer een gevaarlijk moment. Kan genoeg gebeuren. En als dat nog steeds niet het geval is hebben we altijd de slotklim nog. De organisatie heeft dit jaar gekozen voor enorm veel aankomsten bergop, veel meer dan normaal. Eigenlijk zie je dat in Afrika amper, maar nu eindigt zo'n beetje iedere rit boven op een berg. In dit geval gaan we voor het eerst aankomen in Gicumbi, een district (akarere) in de noordelijke provincie van Rwanda. De hoofdstad is Byumba, tevens de hoofdstad van de provincie. En in dat Byumba komen we eigenlijk aan, maar in Rwanda vinden ze het vaak fijner om de naam van het district te gebruiken in plaats van de naam van de stad. Raar, maar waar. Onderweg naar Gicumbi, of Byumba, gaat het in de laatste vijf kilometer nog eens aan 4% gemiddeld omhoog. Dat wordt geen eenvoudige opgave voor de renners. Een dag voor de klimmers. In Byumba, waar ongeveer 70.000 mensen wonen, vinden we ook een groot vluchtelingenkamp, dat van Gihembe. Daar zitten vooral veel Congolezen, arme drommels. Toch de tragiek van Afrika.





Na een passage in het noorden van Rwanda zijn we weer terug bij af, in Kigali. In de Special Economic Zone, ditmaal. Impressionant hoor, pleur een drone de lucht in en je houdt er bijzondere beelden aan over. Flink wat industrie bij elkaar, dicht in de buurt van het vliegveld. De eerste van zijn soort in Afrika, dat soort propaganda. Artikel na artikel over deze zone, ik zal het jullie verder besparen. De etappe wordt weer lastig. Drie sterren, bijna de volle mep. Een kilometer of 50 korter dan de vorige rit, maar met vier stevige beklimmingen onderweg kan het weer bijltjesdag worden. In het begin ligt er al een kort, pittig klimmetje op het parcours terwijl ze ons nog in de SEZ bevinden. Daarna valt het een tijdje behoorlijk mee terwijl de renners gezellig door Kigali rijden. Buiten de stad gaat het pas echt los, met weer een stevige klim. Vijf kilometer aan 7%, hallo zeg. Dat is voor Rwandese begrippen een joekel van een klim. Na deze klim volgt er niet echt een afdaling, het gaat in de 15 kilometer daarna nog steeds voornamelijk omhoog, met aan het eind van dit stuk nog een keer een klim van vijf kilometer aan 4%. Dat wordt lossen bij de vleet. Ook weer dik boven de 2000 meter, geen sinecure. Vervolgens een langere afdaling en een vrij lang vlak stuk, zoals we inmiddels moeten weten minstens zo gevaarlijk. In de slotfase van de rit komen we de voorlaatste klim tegen, Kivuraga. Volgens de organisatie vijf kilometer aan 6,5%, andere bronnen spreken zelfs van zeven kilometer aan 6,5%. Loeiend zwaar, in ieder geval, er zit zelfs een kilometer aan 9% tussen. Er volgt weer een afdaling, waarna het nog een aantal kilometer licht naar beneden loopt, alvorens we beginnen aan de slotklim. Opnieuw een aankomst bergop, ik heb dit nog niet eerder meegemaakt in Rwanda. Richting de stad Musanze gaat het volgens de organisatie 3,6 kilometer omhoog aan 4,7%, andere bronnen laten de eerste 600 meter weg en komen aan 3 kilometer tegen 5,7%. Toch weer flink lastig, derhalve. Wat ergens wel weer merkwaardig is, want vorig jaar kwam er ook een rit aan met Musanze. Die rit kende een volledig vlakke aankomst en werd in de sprint gewonnen door Jhonatan Restrepo. We nemen dit jaar een paar alternatievere routes, die allemaal beduidend lastiger zijn. Straffe kost.





De vijfde rit begint niet in Kigali, schokkend. In plaats daarvan gaan de renners van start in Nyagatare, het grootste district van Rwanda. Dit district ligt in het uiterste noorden van Rwanda en is vrij ver verwijderd van Musanze, de finishplaats van de vorige rit. Het plan was nochtans om de reisbewegingen te beperken, maar hier neemt men toch een aardige omweg. In zekere zin ook een vreemde omweg, want de coureurs fietsen nu weer terug naar het toch redelijk onvermijdelijke Kigali. Enfin, een relatief eenvoudige rit. Twee sterren, maar met 150 kilometer dan wel weer relatief lang. Voor Afrikaanse begrippen, in ieder geval. Tussen Nyagatare en Kigali gaat het de hele dag op en af, maar grootste beklimmingen komen de renners niet tegen. Alsnog lastig, want dat is het hier altijd. Onderweg fietsen we weer door Rwamagana, het land van Adrien Niyonshuti, die misschien wel de nieuwe Rwandese bondscoach gaat worden. Zou wel mooi voor hem zijn, toch wel zo'n beetje de ideale persoon om het Rwandese wielrennen nog wat verder op de kaart te zetten, al is zijn werk bij zijn eigen ploegje ook niet te onderschatten. Voorbij Rwamagana volgt er het klimmetje naar Ntunga dat ook al in de eerste rit zat, maar dan van de andere kant. Stelt niet heel veel voor. Daarna maken de renners ook niet veel meer mee, tot ze aankomen in Kigali. Daar volgt aan het eind van de rit een klim naar Kimironko. Die klim zat vorig jaar ook al in het parcours, toen tijdens de eerste rit. Een muur van jewelste, in de laatste kilometer gaat het aan 9% omhoog. Het Kazachse wereldwonder Fedorov won vorig jaar vanuit de vlucht, vanuit het peloton bleek Henok Muluberhan de sterkste te zijn op deze muur, voor Ghirmay. Evenwel bleven de verschillen toen redelijk beperkt, dat zal nu niet anders zijn. Gezien de ligging op het parcours kan dit ook zomaar een rit voor de vluchters worden. De finish ligt naast de Kimironko Market, ziet er gezellig uit.





Voor de verandering gaan we maar weer eens van start in Kigali. Ditmaal bij het Kigali Business Centre, alle economische hoogtepuntjes van de stad komen aan bod. Het wordt een beetje een merkwaardige route, grotendeels in tegengestelde richting ten opzichte van de derde rit. Ook wel eigen aan Afrika, je hebt hier over het algemeen minder begaanbare wegen dus kom je qua parcours al snel uit op dezelfde weg. Maar ach, als je in tegengestelde richting rijdt heeft toch niemand dat in de gaten. We gaan weer naar Gicumbi, van deze kant levert dat na een stuk of 30 vlakke kilometers een klim op van 10 kilometer aan 5%. Da's lang, zie je in Rwanda niet al te vaak. Hierna gaat het een beetje op en af over de hoogvlakte, waarna er een pittige afdaling volgt. Een paar ritten terug ging men omhoog naar de klim van de buitencategorie met de naam Tetero, nu wordt daar juist afgedaald. Gaat ook weer verschil opleveren, ongetwijfeld. Na deze afdaling is het een kilometer of 25 min of meer vlak, waarna het weer omhoog gaat. Gako, 6,5 kilometer aan 4%. Klinkt iets minder boeiend, maar we zijn al een tijd bezig dus dit kruipt ook gewoon in de benen. Sowieso is dit met 150 kilometer ook weer geen korte rit, bovendien is ie voorzien van vier sterren. Dan weet je dat het serieus is. Voelt eigenlijk raar dat ik moet zeggen dat 150 niet kort is, maar goed, we hebben nog een lange weg af te leggen in Afrika. Ooit wordt zo'n afstand hopelijk iets normaler en krijgen we ook wat langer werk, maarja, geduld. Enfin, na Gako dalen we weer af richting Kigali, waarna de zoveelste aankomst bergop gaat volgen. Mont Kigali, een klim die vorig jaar debuteerde. Een nieuwe weg, die de organisatie extra mogelijkheden geeft. Het is een extreem brede weg, die best lang gewoon rechtdoor gaat. Maar dan wel pittig omhoog. Met zes kilometer aan 6% wederom een klim van de buitencategorie. Een ongeziene hoeveelheid aankomsten bergop, en ook echt aankomsten bergop waar ik verschil verwacht. Lastigste Tour du Rwanda ooit, die durf ik al aan. Al gaat het misschien juist weer zorgen voor een saaiere koers, want de aanvalslust kan door zo'n aankomst wel ietwat getemperd worden. We gaan het meemaken. In de laatste kilometer gaat het nog eens steil omhoog, pittig, pittig, pittig.





Dit is een copy paste van vorig jaar. Ook toen was dit de 7e rit. Het gebruikelijke rondje, met onderweg de Wall of Kigali, ontdekt door onze Steef. Kwa Mutwe, dat vond hij niet tot de verbeelding spreken. Nee, Wall of Kigali, Mur de Kigali, dat ligt beter in het gehoor. De rit begint in Nyamirambo, een wijk in Kigali. Na een kort rondje door de wijk slaan de renners rechtsaf en begint de lastige Muur van Kigali. Voorzien van steentjes. Nouja, neem aan dat iedereen dit fenomeen ondertussen wel kent. Vorig jaar werd deze tijdrit gewonnen door Restrepo, hij was Ghirmay net te snel af. De verschillen kunnen hier ondanks de geringe afstand toch flink aflopen, maar na al het geweld van de vorige ritten verwacht ik dat deze rit niet enorm belangrijk gaat zijn. Ze hadden er beter een paar kilometer aan toe kunnen voegen, naar mijn bescheiden mening. Maarja, ach, muurtje van Kigali, altijd lachen. Na de muur volgt er nog een bocht naar rechts en dan loopt het nog een aantal meter verder omhoog over het asfalt. Gemene klim, gemeen tijdritje. Maar minder belangrijk dus. Vermoedelijk zonder een mensenmassa, in ieder geval zonder een overdosis Skol.





En dan zijn we alweer aangekomen bij het slotstuk van de Tour du Rwanda. Terwijl de Giro tegen deze tijd al is begonnen sluiten we de mooiste ronde van het jaar af. De laatste rit is kort, maar pittig. Enorm pittig. Vorig jaar was het al een lastige rit, maar dit jaar hebben ze er ook weer wat van weten te maken. De rit begint en eindigt bij Canal Olympia, wat blijkbaar een soort van bioscoop is. Er is ook een theater buiten. Canal slaat op Canal+, dan weet je het wel. Tijdens deze rit gaan de renners drie keer een lokaal rondje afwerken. In dit rondje komen ze twee kasseienklimmetjes tegen. Weer de Muur van Kigali, maar ook de lastige klim naar Rebero. Deze klim zat vorig jaar ook in het parcours en verdient het predicaat moeilijk. Sowieso is ie gedeeltelijk voorzien van kasseien, maar het gaat sowieso 3,5 kilometer omhoog aan 6%. Goed. Beginnen met Rebero, daarna de Wall of Kigali. Een paar kilometer later weer Rebero, weer de muur, weer Rebero en weer de muur. Na de derde passage over die muur, kort maar enorm steil, rijden we weer naar Rebero. Nu rijden we na 3,5 kilometer klimmen alleen niet rechtdoor, maar volgt er een bocht naar links. Na die bocht moet er nog eens anderhalve kilometer geklommen worden, aan 7%. De organisatie vindt dat de klim naar Rebero slechts 1,1 kilometer lang is aan 7,2% en vindt dat de slotklim 2,8 kilometer aan 7,3% telt, maar aan het eind van de rit kom je toch echt aan 5 kilometer aan 6,5%. Steeds steiler richting de top, met dus ook nog een stukje kasseien tussendoor. Vorig jaar won Jos Manuel Diaz in Rebero, hij snelde Moise Mugisha voorbij in de laatste meters. Nu moet er nog anderhalve kilometer langer geklommen worden, jongens toch. Loodzwaar.



Moedergods, wat een parcours. Het is altijd lastig in Rwanda, maar dit jaar doen ze er een schepje bovenop. Bijna iedere dag een aankomst bergop. Wat heb ik een medelijden met de mindere klimmers. Eigenlijk met alle renners, want niemand gaat het hier makkelijk krijgen. Een ware uitputtingsslag, ik heb er zin in. Ik heb er enorm veel zin. Ik heb me er een partij zin in, dat willen jullie niet weten. Ik zit, nee, ik sta te popelen. Is het al zondag?



[ Bericht 0% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 01-05-2021 12:17:08 ]
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
pi_199230767
quote:
Alfdan De Decker rijdt Ronde van Rwanda: "Met ritwinst daar wordt niet gelachen"

Wielerfans die de brug naar de Giro willen maken, hebben de Ronde van Romandi om zich zoet mee te houden. En vanaf zondag is er ook een meer exotisch alternatief, met de Ronde van Rwanda. Met Tarteletto-Isorex komt er ook n Belgisch team aan de start in Kigali. Alfdan De Decker is de sprinter van de ploeg en mikt op een ritzege. "Ik hoop op zingende en dansende mensen langs de kant. Dat zou me wel blij maken, zeker in deze tijden."

De Ronde van Rwanda is al toe aan de 13e editie. Met Israel-Start Up Nation staat er dit jaar n WorldTour-team aan de start, en ook Total Direct Energie, Androni en B&B Hotels zijn van de partij. De bekendste namen op de startlijst zijn Frans, met bijvoorbeeld Pierre Rolland of Alexis Vuillermoz.

Ook Oscar Sevilla - 44 intussen en koersend voor het Colombiaanse Team Medellin - duikt nog eens op, naast ook heel wat lokale renners. Kigali verwelkomt ook een kwintet Belgen, allemaal koersen ze voor het continentale team Tarteletto-Isorex. Antwerpenaar Alfdan De Decker is een van hen.

"Voor mij is het ook een verrassing dat ik daar start. Het parcours is niet helemaal mijn ding, maar dat avontuur en die beleving, die cultuur daar opsnuiven, dat trok me wel aan."

"Ik zal renners ontmoeten die ik nog nooit gezien heb en zal proberen wat contact te leggen, dat zal ook wel plezant zijn. Ik heb eerst thuis wel overlegd of ze het zagen zitten, maar ze zeiden: "Je moet dat doen"."

"En dan komt erbij dat "ons bobonne", mijn oma, er in haar kinderjaren heeft gewoond en zij was superjaloers. Toen ik het vertelde, blonken haar ogen, zij wou eigenlijk graag mee", lacht De Decker. "Ik probeer wel een souvenir voor haar mee te pikken en zal veel foto's en filmpjes sturen via WhatsApp."

"Ons bobonne" heeft er nog gewoond en zij was superjaloers. Toen ik het vertelde, blonken haar ogen, zij wou eigenlijk graag mee.

"Hopelijk fans langs de kant"
De 24-jarige De Decker staat te boek als een sprinter. Vorig werd hij bijvoorbeeld derde in de GP Monser na Fabio Jakobsen en Timothy Dupont. De acht ritten in Rwanda, telkens in en rond Kigali, zijn best pittig maar hij hoopt toch enkele keren zijn kans te kunnen gaan.

"Ik hoop eigenlijk al de eerste rit mee te pikken, over lokale rondes met een hoogteverschil zoals in de Vlaamse ardennen, dus dat moet wel te doen zijn. Het zou mooi zijn, meteen een rit meepikken."

"Daar wordt ook niet mee gelachen, zeker in deze coronatijden. Winnen is winnen. Misschien opent het deuren voor volgend seizoen."

"Ik hoop ook op zingende en dansende mensen langs de kant. Dat zou me wel blij maken, zeker in deze tijden." Hoe zit het eigenlijk met corona daar? "Ik weet niet wat de cijfers zijn, maar er zou niet al te veel aan de hand zijn daar. Bij aankomst moeten we n dag in quarantaine."

Niet te warm, wel regenseizoen
Wie Afrika zegt, denkt natuurlijk aan de zon, hoe warm kan het komende week worden? "Dat valt best mee, rond de 20 graden. Het is wel regenseizoen."

"Daarom laten ze de ritten al vrij vroeg starten, zodat we tegen 13 uur binnen zijn, want vanaf 14 uur verwachten ze dan wel serieuze regenval. Hopelijk klopt hun timing, ik zou toch liefst niet in zo'n bui belanden!"

Ziet zijn valies er nu anders uit dan voor een rittenkoers in Europa? "Het zal daar wel in orde zijn. Maar met ploegmaat Andreas Goeman neem ik wel een waterkoker mee en wat eten dat we zo kunnen opwarmen. Malariapillen ook, antibiotica en zalf tegen de malariamug gaan ook mee."

Ik neem wel een waterkoker mee en wat eten dat we zo kunnen opwarmen. Ook malariapillen, antibiotica en zalf tegen de malariamug.

Gefrustreerd over Scheldeprijs
De koersen waar een continentaal team als Tarteletto kan starten, zijn sinds corona niet dik gezaaid. "Gelukkig kwam er last minute nog de ronde van Valencia bij. Maar voor veel jongens is dit het enige doel om naar uit te kijken, ze leven er echt naartoe en zijn toch wat opgewonden."

Want veel is er dus niet om naartoe te leven. "Wij hebben 15 renners, maar vaak worden telkens dezelfde 7 opgesteld omdat zij het niveau wat beter aankunnen."

"Maar jongens die erbij kwamen om in het amateurcircuit prijzen te rijden, die vallen nu vaak uit de boot. En de Vierdaagse van Duinkerke is nu ook al afgelast. Het is niet simpel. Maar daarvoor is Rwanda ook wel leuk: meteen 8 koersdagen."

Jongens die in het amateurcircuit rijden, vallen nu vaak uit de boot. En de Vierdaagse van Duinkerke is ook al afgelast. Het is niet simpel.

Wordt dat deel van het peloton, op het continentale niveau, soms wat in de steek gelaten? "Ja, misschien wel. De Scheldeprijs bijvoorbeeld, daar laten ze een Ierse en een Nederlandse continentale ploeg starten, terwijl wij de enige Belgische continentale ploeg zijn."

"Daar was ik wel wat gefrustreerd over, ze laten ons opnieuw in de steek. Al weet ik niet wat er speelt van hogerhand."

Na ruim 2 jaar was er voor De Decker geen plaats meer bij Wanty. "Een sorry heb ik nooit gekregen. Het is boven mijn hoofd beslist. Tot half januari had ik wel nog contact met Hilaire Van Der Schueren, die had me graag gehouden, zo zei hij toch, maar het is niet gelukt."

"Jammer, ik was een van de weinige renners die podium reed in een coronajaar, maar daar werd weinig rekening mee gehouden."

Gelukkig geen Halfdan
Tot slot kan een vraag over zijn originele voornaam niet ontbreken. "Die komt uit het Noors, van de oude vikingen. Mijn papa heet Harald en in die Noorse mythologie is Halfdan de vader van Harald, daarom hebben mijn vader en opa die naam gekozen. Ik ben er wel trots op."

"Bij de inschrijving was het wel even spannend: ze moesten aantonen dat je in een andere taal de H mocht laten vallen en dat was niet zo simpel. Als ik pech had gehad, was het Halfdan geworden, dan was ik toch "vies" geweest op mijn papa", lacht De Decker.
https://sporza.be/nl/2021(...)achen~1619768692094/
  zaterdag 1 mei 2021 @ 15:46:48 #40
241690 kibo
communistenjager
pi_199233192
Wat zou het toch geweldig zijn als deze Ronde integraal zou worden uitgezonden door Eurosport.
Zal ongetwijfeld prachtige beelden opleveren van landschap, publiek, entourage.
Amusementswaarde veel hoger dan Romandie. om maar wat te noemen .......
  Moderator zaterdag 1 mei 2021 @ 16:05:59 #41
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199233410
"Tour du Rwanda, sport du velo
Abantu ibihumbi ku misozi igihumbi;
Ihuruje amahanga,
Everybody eohh eohh eohh"

De songtekst van het anthem, eigenlijk wel een cruciaal stukje informatie. Sport du velo, dat had ik er nog nooit in gehoord. Maar, dit uiteraard weer geheel terzijde. We gaan doorrrrrrrrrrrrr.

Na de geschiedenis en het parcours houden we de deelnemers over. Zeker geen onbelangrijk element van een koers. Net als vorig jaar staan er 16 ploegen aan het vertrek, iedere ploeg kent opnieuw slechts vijf renners. Dat is eigenlijk wel leuk wegens het gebrek aan controle, maar zodra je een mannetje (of twee) verliest wordt het ineens wel een grimmige zaak om die acht dagen af te werken. In totaal slechts 80 renners, dat is eigenlijk gewoon doodzonde. Als je het niveau in Afrika omhoog wil halen kan het geen kwaad om naast langere ritten ook meer deelnemers te hebben. Een peloton met 80 man is heel anders dan een peloton met 160 man. Met 80 man fiets je zo even naar voren als het nodig is, positionering is dan toch minder relevant. Een paar ploegen erbij was mooi geweest, 100 man zou toch wel een minimum moeten zijn. Hoewel we uiteindelijk zelfs slechts 75 renners lijken te hebben, Ethiopi schijnt toch afgehaakt te zijn.

Er valt nog genoeg te verbeteren dus. Maar goed, de deelnemers dus. De officile startlijst ontbrak vrij lang, maar terwijl ik deze post aan het typen was kwam ie ineens online. Moet je alles wat je al hebt getypt ineens gaan herschikken, irritant enzo. Maar goed, toen ik begon waren alle ploegen en deelnemende renners wel zo ongeveer bekend. Wel redelijk wat verschillen ten opzichte van vorig jaar. Geen Delko, want Delko heeft zoals we nu weten geen geld meer. Dan is een reis naar Afrika inderdaad een financile inspanning die je prima kunt missen. Helaas daardoor dus geen Biniam, Mulu of Yakob Debesay aan de start. Bijzonder jammer, altijd tegen mij. Ook geen Team Novo Nordisk, zou het wat uitmaken? Vino-Astana Motors is er ook niet bij, ofschoon ze vorig jaar nochtans een rit wonnen met het fenomeen Fedorov. De Angolese grapjassen van Bai Sicasal zijner ook niet bij, maar die gaan we ook niet missen. In principe zouden Vino-Astana Motors en Team Novo Nordisk er dit jaar wel weer bij zijn, maar dan alleen in februari. Nu de koers is verplaatst naar mei zijn deze ploegen afgehaakt. Het Amerikaanse Wildlife Generation is een van de vervangers, net als het Tarteletto-Isorex van naar wij nu weten Halfdan. Voor men de officile starlijst online gooide kregen we eerst allemaal andere feitenstrooisels. Kom op organisatie, prioriteiten. Maar, nu we er toch zijn:




Maar ach, toen kwam uiteindelijk toch de officile startlijst. Hoera!



Rugnummer 1 is voor Sirak Tesfom, De Neus. De nationale ploeg van Eritrea won vorig jaar de wedstrijd, Natnael Tesfatsion was aan het feest. De ploeg van vorig jaar was alleen wel een stuk sterker dan deze ploeg. Al moet ik blij zijn dat er berhaupt een Eritrese ploeg van de partij is. Toen in eerste instantie de ploegen werden onthuld ontbrak Eritrea. Er is natuurlijk nogal wat gedoe in Ethiopi en Eritrea, en daardoor staat het wielrennen in Eritrea weer op een wat lager pitje. Ze waren er ook niet bij tijdens de Afrikaanse kampioenschappen, allemaal slechte tekenen. Maar door de verplaatsing van de Tour du Rwanda naar mei is er toch een Eritrese equipe aanwezig. Jeej! Sirak Tesfom is dus de kopman, terwijl hij vorig jaar moest knechten voor Tesfatsion en Muluberhan. Al knechtend werd hij vorig jaar 26e, terwijl hij in 2019 nochtans 5e was geworden in Rwanda. Nu zal hij niet moeten knechten, dus komt een prestatie zoals in 2019 eerder in beeld. Winnen zal moeilijk worden voor Sirak, maar een top 10 moet tot de mogelijkheden behoren. Sterke renner. Hij wordt ondersteund door Nahom Zerai, een renner die ik nog niet kende. Eerstejaars belofte, uiteraard ken ik hem niet. Geen Eritrese kampioenschappen vorig jaar, geen Afrikaanse kampioenschappen voor Eritrea. Al het jonge grut uit Eritrea is nu dus onbekend. Normaal heb je nog wel n of twee uitslagen, nu nul. Al werd Nahom in 2019 derde tijdens het kampioenschap tijdrijden voor junioren in Eritrea, daar mag je het dan mee doen. Jongste deelnemer, september 2002. Benieuwd of dit een groot talent is, valt geen zinnig woord over te zeggen. Sela Weldemicael ken ik ook al niet. 2001, nul uitslagen. Alleen in Eritrea zelf waarschijnlijk, maar het is onmogelijk om daar informatie over te vinden. We zullen moeten afwachten. Mehari Tewelde is iets bekender, ook van 2001. Hij was er vorig jaar al bij en mocht toen net als Tesfom vooral knechten. Werd 22e, niet slecht voor een eerstejaars belofte. Nu een jaartje ouder, misschien ook wel een jaartje beter. Laten we het hopen. Tomas Goytom is de vijfde Eritreer. Zijn grootste wapenfeit is dat hij in 2018 samen met Biniam Ghirmay over de streep kwam tijdens het Afrikaans kampioenschap voor junioren. Biniam won daar alles, mocht naar het WCC in Zwitserland en de rest is geschiedenis. Goytom werd tweede en moest in Eritrea blijven, het ligt soms dicht bij elkaar. Weer een onbekende factor dus, Eritrea mist een hoop gevestigde namen. In februari kunnen ze nog wel eens wat jongens opstellen die nog niet in Europa zijn aangekomen, zoals Tesfatsion en Muluberhan vorig jaar, of Ghirmay het jaar ervoor. Nu zitten ze bijna allemaal in Europa en de ploegen zijn er niet happig op om ze midden in het seizoen naar Afrika te sturen. Een ploeg vol nobele onbekenden, maar dat biedt dan wel weer de gelegenheid tot ontplooiing van nieuw talent.


Bini links. Wint en mag naar Europa. Tomas Goytom rechts. Tweede en mag nergens naartoe. Het lot van een Afrikaanse renner kort samengevat.

Hierna is de nationale ploeg van Rwanda aan de beurt, alwaar Samuel Mugisha de kopman is. Mugisha won in 2018 deze wedstrijd, de laatste keer dat de koers 2.2 was. In die tijd kwam er ook een mooie docu voorbij op de Belgische tv, waarbij de familie van Mugisha werd gevolgd. Een heus volksfeest toen men via de radio vernam dat Samuel won. Leuk, sympathiek. In die tijd leek het er ook nog wel even op alsof Samuel misschien iets kon bereiken in Europa, maar dat viel tegen. Na zijn tijd bij de opleidingsploeg van Qhubeka kon hij alleen nog maar bij een Franse amateurploeg terecht. Nee, het doorbreken van de Rwandezen gaat nog niet echt vlotjes. Namens de nationale ploeg reed hij vorig jaar ook de Ronde van Rwanda en dat viel tegen. Een 14e plaats, ai ai ai. Hij zou het nu beter moeten doen, want hij schijnt echt toegewerkt te hebben naar deze ronde. Een piek op het juiste moment is geen overbodige luxe, met deze concurrentie zal het nodig zijn. Jean Bosco Nsengimana is van de partij als ervaren kracht, die mag de jonkies gaan sturen. Zijn beste prestaties liggen al een tijd acter hem. Gelukkig is er veel jong grut in aantocht. Drie van de grootste talenten van Rwanda maken de ploeg compleet: Barnab Gahemba, Renus Uhiriwe en Eric Muhoza. Gahemba was vorig jaar de beste eerstejaars belofte in de Tour du Rwanda, met een 34e plaats. Dat moet nu beter kunnen. Uhiriwe is eigenlijk degene die de zaakjes het best op orde heeft, hij heeft namelijk een contract in de wacht gesleept bij de continentale ploeg van Qhubeka. Enige vreemde is dat hij pas net was aangekomen in Itali en zijn eerste koersjes daar had afgewerkt en daarna ineens halsoverkop weer terug moest keren naar Rwanda. Eigenlijk zou hij deze koers niet rijden, maar op het laatst werd besloten dat hij dan toch maar op moest draven. Ergens wel zonde, want hij was net in Europa en misschien was het voor hem wel beter geweest om daar de rest van het jaar te blijven en zoveel mogelijk te koersen op Europese wegen. Van de andere kant is hij nog steeds jong (2001) en krijgt hij nog kansen genoeg om zich te laten zien. Uhiriwe is een groot talent, maar het is niet echt een klimmer. Daarom mocht hij ook niet meedoen aan de Afrikaanse kampioenschappen, dat vond men te zwaar voor hem. Deze Tour du Rwanda is vl zwaarder, en hier mag hij dan wl weer aan meedoen. Dat vond Sterling Magnell, lange tijd de coach van de Rwandezen, maar een vreemd verhaal. Van Uhiriwe hoeven we tijdens deze loodzware Tour du Rwanda geen grootse dingen te verwachten. Vooral een paar keer in de aanval gaan en misschien hoog eindigen tijdens de eerste rit. Zijn kracht ligt vooral op andere terreinen. Ik kijk met name uit naar Eric Muhoza, de jongste van het stel. Van 2002, nu dus eerstejaars belofte. Daar hoor ik al jaren de wildste verhalen over. Reed bij de junioren iedereen naar huis in Rwanda. Hoeft niet alles te zeggen, maar het zorgt er wel voor dat ik heel graag wil weten hoe goed hij nu echt is. Familie van Adrien Niyonshuti ook, meen ik ooit gelezen te hebben. Kan ik nu niet meer vnden, maar laten we voor de leuk doen alsof het echt zo is. Leuk detail in dat geval.



Komen we uit bij Team Total Direct Energie. Qua namen lijken ze daar een hoofddoel te hebben gemaakt van deze koers. Vuillermoz, Geniez, Cristian Rodriguez. Dat zijn niet de minsten. Ook niet de besten. Ook allemaal jongens met een verhaal. Vuillermoz was bijvoorbeeld geblesseerd en maakt in Rwanda zijn rentree. Of hij meteen in vorm is valt dus te bezien. Hij wil zelf vooral genieten van het fraaie Rwanda. De persberichtjes vlogen me om de oren. Wat was ie blij hier te zijn en wat vond ie het allemaal mooi, al dat volk dat zo enthousiast is. Daar doe je het voor. En misschien dat de benen na een paar dagen ergens op beginnen te lijken. Hoewel zijn vorm ook voor de blessure nog niet heel denderend was, Pikachu kwam razendsnel en een paar flitsen later was hij weer terug in de vergetelheid. Enfin, alsnog een jongen om in de gaten te houden. Geniez is ook een wonderlijk verhaal. Een paar goede dagen per jaar en de rest van de tijd zie je hem niet. Spijsverteringsproblemen, zegt 'm zelf. Als hij dat onder controle kan houden gaan we hem zien schitteren, maar de kans is vooral groot dat we hem niet gaan zien. En dat valt te hopen, want net als Hivert is Geniez zo'n walgelijk onvoorspelbare renner die al je karretjes in de poep rijdt. Opsluiten. Dan houden we Cristian Rodriguez over als kopman. De altijd regelmatige Cristian Rodriguez, die ongeacht het niveau van de koers toch wel 20e wordt. Je zou hem in je eigen dorp een rondje om de kerk kunnen laten rijden en dan wordt hij 20e. Geen enkel probleem. In principe zou hij hier op papier een van de grote favorieten moeten zijn om de ronde te winnen, zeker met zoveel aankomsten bergop. Maarja, Cristian Rodriguez. Winnen? Het zou eigenlijk een beetje vies voelen. Met een 23e plaats in de Tirreno (ja!) en een 35e plaats in de Itzulia gaat hij toch hoog op het lijstje staan. De ploeg wordt aangevuld met Marlon Gaillard en Valentin Ferron, twee jongere renners waar ik niet direct veel van verwacht. Ferron lijkt nog wel een aardig talent te zijn, Gaillard kan er niks van. Nog wel een kleine kanttekening: Total Direct Energie scoorde wel punten door een paar fietsen te geven aan B&B, want de fietsen van B&B waren nog niet allemaal aangekomen in Rwanda. We worden allemaal betere mensen van een stukje fietsen in Rwanda. Tevens staat de babbelbox vandaag in Kigali en vraagt zich af: wat heeft u wel eens vervoerd met de fiets?




Total Direct Energie is een van de drie procontinentale teams. Povere cijfers, eigenlijk. En WT-ploeg en drie proconti's. De rest continentaal of nationaal. Met het oog op 2025 zou ik in de komende jaren graag meer grote ploegen aan het vertrek zien hier. Nog geen onvertogen woord gehoord van welke deelnemer dan ook, het zou een openbaring kunnen zijn voor veel Europese ploegen. Maar goed, er staan ook een paar continentale knallers aan de start. Laten we maar gewoon beginnen met de grootste klapper: Team Medellin. De Colombianen zijn voor het eerst in Afrika, op verzoek van de nestor. Oscar Sevilla, de enige echte, doet ons allemaal een enorm plezier en is aanwezig. O+ Hij wilde dit norm graag. Oscar begon als kleine jongen in Europa, vanwege een of andere gynaecoloog moest hij uitwijken naar Zuid-Amerika. Vanuit Zuid-Amerika kwam hij ook in Noord-Amerika terecht en hij heeft zelfs koersen afgewerkt in Azi. Tour of Qinghai Lake, bijvoorbeeld. Bijna alle continenten gehad, maar Afrika ontbrak. Daar komt nu verandering in, Babyface zet voet op Afrikaanse bodem. Man van de wereld. En nog steeds een enorm goede renner, op 44-jarige leeftijd. Al ging hij tijdens de afgelopen Ronde van Colombia een paar keer stevig ten onder. Vooral de lange aankomsten bergop op grote hoogte waren van het goede teveel. Voordeel voor Oscar: geen beklimmingen van 50 kilometer lang dik boven de 3000 meter hier. Al is 2000 meter nog steeds hoog. En al dat werk op en af is misschien wat te explosief voor hem. Maar toch kijk ik er naar uit. Oscar moet hier, zoals in iedere koers, hoog kunnen eindigen. Fenomeen, wat een man. Oscar neemt Weimar Roldan en Walter Vargas mee naar Afrika. Weimar Roldan is ook vrij oud en kent nogal wisselende resultaten. Soms komt ie best aardig mee, maar vaak genoeg is het ook een simpele knecht. Dat zal nu ook wel zo zijn. Walter Vargas is vooral een sterke tijdrijder. Dan hebben we Bernardo Suaza en Brayan Sanchez nog. Suaza kan behoorlijk klimmen, al kwam hij in de afgelopen Ronde van Colombia niet verder dan een 45e plaats. Maarja, dat team zat ook vol met kleppers dus dan wordt het al snel knechten. Brayan Sanchez won in die Ronde van Colombia zowaar twee ritten. Een beetje een vreemde patriot. Heeft wonderdagen en mindere dagen. Won gewoon de tijdrit, voor Sevilla. Amai. En was sterk op een lastige aankomst heuvelop, zo'n aankomst die ze in Rwanda meer dan genoeg hebben. Brayan Sanchez, toch eentje om in de gaten te houden.



Na Medellin staat een van de twee Rwandese continentale ploegen op de startlijst. Benediction Ignite, een ploeg met vooral outsiders. Bekende namen, maar geen renners waarvan ik verwacht dat ze in de buurt van de zege gaan komen. Joseph Areruya, die kennen we allemaal wel. En brok graniet op de fiets, wat het hem eigenlijk alleen maar moeilijker maakt om deze ronde te winnen. In 2017 lukte dat, maar toen lag het niveau nog lager. Sindsdien heeft hij het zwaar. Vorig jaar werd hij slechts 11e. Hij gaat wel altijd in de aanval, dat is heel sympathiek. Maar winnen? Nee, lijkt me niet. Didier "Mbappe" Munyaneza is ook altijd een renner om in de gaten te houden, al viel hij de afgelopen twee jaar wel tegen. In de twee jaar daarvoor werd hij steeds 8e, maar vorig jaar kwam hij niet verder dan de 39e plaats. Mbappe moet beter kunnen. Ook iemand die graag in de aanval gaat, en normaal gesproken behoorlijk goed kan klimmen. Wellicht dat Eric Manizabayo zelfs de kopman gaat zijn, hij werd vorig jaar immers 10e. Is ook nog heel jong, wellicht dat hij het afgelopen jaar weer wat beter is geworden. De ploeg wordt aangevuld door de veteraan Patrick Byukusenge, die in dienst mag rijden, en niemand minder dan Xxx Uwiduhaye. Xxx, want Uwiduhaye heeft geen voornaam. Dat klinkt gek en is ook zo, maar in Rwanda kan zoiets gebeuren. Zijn ploeggenoten hebben dit probleem opgelost door hem de naam Paul te geven. Paul Uwiduhaye voor vrienden, dus. Maar Xxx op de starlijst. Blijft allemaal bijzonder he? Net als de trainingsbroeken van Benediction Ignite, daar is Thijsje Zonneveld jaloers op.



Gaan we door met B&B Hotels p/b KTM. B&B Hotellen, altijd een fascinerende ploeg. Die hier daadwerkelijk met een paar grote namen aan de start komen. Geen wielervolger zal onbekend zijn met de namen Gautier, Hivert, Rolland en Pacher. Veel vergane glorie, maar toch, namen. Alan Boileau mag de onbekende man van het gezelschap zijn. Een jonge renner, die nog niet enorm veel heeft laten zien. Werd vorig jaar wel vierde in de Ronde van de Isard, wat wil zeggen dat hij moet kunnen klimmen. Cyril Gautier heeft dan weer te horen gekregen dat hij zoveel mogelijk in de aanval moet gaan, als hij zijn Europcarbenen weer kan vinden kunnen we nog wat beleven. De altijd onvoorspelbare klootzak Jonathan Hivert zou hier ook zomaar ineens weer kunnen scoren. Want net als je het niet verwacht doet ie het wel, eikel. Al schijnen zijn rugproblemen wel heel serieus te zijn, want zijn laatste straffe stoot dateert eigenlijk alweer van 2019. Desondanks gewoon een tweejarig contract gekregen van non-valeur Pineau. Walgelijk. Dat we Hivert maar niet mogen zien deze week. Normaliter zullen we vooral op Pacher en Rolland moeten letten. Quentin Pacher is eigenlijk wel gewoon de beste renner van B&B en hij kan een behoorlijk eind klimmen, maar heeft genoeg body om zich ook op andere terreinen te redden. Eigenlijk een ideale renner voor de Tour du Rwanda, het werk op en af zou hem moeten liggen. Hij viel dan wel weer uit in de Ronde van Turkije. Daar werd hij 9e op een lastige aankomst bergop, maar een paar dagen later lag ie op de grond. Is ie helemaal hersteld? Geen idee. Als hij hersteld is kan hij hier hoge ogen gaan gooien. Zo niet, dan kijken we naar Pierre Rolland. Pierre is natuurlijk een jongen met een erelijst van hier tot ginder, maar de afgelopen jaren stelt het niet heel veel meer voor. Al kwam hij vorig jaar nog even tot leven. Goed in de Dauphine, en een behoorlijk goede Tour. Dit jaar is hij heel voorzichtig begonnen. In Turkije leek het niet echt ergens op, bijvoorbeeld. Maarja, hij is wel iemand die er ineens kan staan. Ik vlak hem zeker niet uit. Als we de sosjuls van B&B een beetje volgen hebben ze er sowieso enorm veel zin in. Ze weten niet wat ze meemaken en kijken hun ogen uit. Je zou voor minder. Filmpjes met meerennende kinderen, een man die aan een vrachtwagen hangt, je maakt het allemaal mee in Rwanda. En het uitzicht he, het uitzicht.



Gaan we door met Androni-Giocattoli. Vorig jaar een van de grote ploegen hier, met name dankzij Jhonatan Restrepo. Die won liefst vier ritten, jongens toch. Restrepo is er dit jaar weer bij. Toch verwacht ik niet direct dat hij ditmaal weer vier ritten gaat winnen, want Restrepo heeft namelijk corona gehad. En bij hem was het niet zomaar een griepje, hij is een maand ziek geweest. Althans, hij heeft een maand niet kunnen fietsen. Komt bijna op hetzelfde neer. Is nu pas eigenlijk weer een maand echt serieus aan het trainen, waardoor het wel heel bijzonder zou zijn als hij net als vorig jaar het veld zou komen opvegen. Nee, dit is eerder een manier om weer op te bouwen. Denken we. Verder heeft Androni sowieso geen al te beste ploeg bij, wat kan liggen aan het feit dat ze op het laatste moment toch naar de Giro mochten. Anders had Tesfatsion hier bijvoorbeeld zijn titel kunnen verdedigen, maar de Giro gaat logischerwijs voor. Mijn medeleven gaat uit naar Leonardo Marchiori. Een jonge sprinter, die erg lijkt op Malucelli. Klein, gedrongen. Vooral geschikt voor korte en vlakke ritten. Nou, dan zit je in Rwanda helemaal verkeerd. Marchiori kan misschien tijdens de eerste rit iets laten zien, daarna wordt het afzien. Wellicht dat hij z'n motor hier wat kan vergroten, dat zal hard nodig zijn. Anders hebben we de zoveelste Guardini te pakken. Janos Pelikan stond oorspronkelijk op de startlijst, daar had ik een heel hilarisch stukje over getikt. Dat Savio een Hongaar haalde speciaal omdat de Giro van start zou gaan in Hongarije, maar dat we toen helemaal niet van start gingen in Hongarije. En dat pelikanen niet kunnen fietsen. Maar, Pelikan is er helemaal niet bij. In plaats daarvan staat Santiago Umba aan het vertrek! De extreem jonge Colombiaan, het nieuwe pareltje van Savio. Geen Giro voor hem, maar wel de Tour du Rwanda. Meteen een jongen om in de gaten te houden, want we hebben al gezien dat Umba bijzonder goed kan klimmen. Hoewel hij nog niet even regelmatig is, logisch gezien zijn leeftijd. Maar wel een leuke renner om naar uit te kijken, kan hoog eindigen in dit veld. Ouderdomsdeken Alessandro Bisolti mag de jonkies gaan begeleiden. Waarbij we verder vooral uitkijken maar Marti Vigo del Arco. Weer zo'n leuk experiment. Laten we een langlaufer halen, eentje die ooit zelfs meedeed aan de Olympische Spelen. Het kan allemaal tegenwoordig. Paar amateurkoersen gereden dankzij corona en hoppa, het was alweer geregeld. Je kan beter uit een andere sport komen dan het wielrennen, maakt je kans om prof te worden alleen maar groter. Marti Vigo begon dit jaar met een valse start, maar heeft inmiddels de Ronde van Turkije in de benen. Daar reed hij geen moment in beeld, maar misschien kan hij in Rwanda zijn gigantische testresultaten omzetten naar de praktijk.



De volgende ploeg op de startlijst is het fantastische Maleisische Terengganu. Vorig jaar waren ze er ook al bij, en toen wist Carlos Quintero vijfde te worden. Quintero is dit jaar ook weer enorm op dreef, flink aan het schroeien in Turkije. Zodra het bergop gaat is Quintero een gevaar, en het gaat dit jaar enorm vaak bergop. Quintero is erbij, en gaat zijn prestatie van vorig jaar kunnen verbeteren, gok ik. Mocht dat niet het geval zijn, dan hebben ze altijd Metkel Eyob nog. Recordhouder in Rwanda, in totaal won Eyob hier vijf ritten. Wel allemaal toen het nog 2.2 was. Vorig jaar was Eyob ziek en moest hij snel afstappen. Hopelijk gaat het dit jaar beter en kan hij zich tonen. Ook een goede klimmer, zou eigenlijk wel weer een rit moeten kunnen winnen. Artem Ovechkin is er ook nog, de Russische renner die nooit een klimmer was tot hij ineens op continentaal niveau begon te schroeien. Al is dat schroeien ook wel weer voorbij, maar toch een renner die je niet uit mag vlakken. Twee Aziaten maken de ploeg compleet. Choon Huat Goh uit Singapore. Geen goede renner, goh, dat had je vast niet verwacht. Muhammad Nur Aiman Mohd Zariff is de enige Maleisir van dienst. Ook niet echt een fenomeen, vooral knechten voor Quintero en Eyob mogen we verwachten.



Er zijn ook een aantal nationale ploegen aanwezig, waaronder die van Algerije. De meest in het oog springende naam is die van veteraan Azzedine Lagab. Oud, maar nog niet versleten. In het verleden won hij nog wel eens wat, maar die tijden zijn wel voorbij. Vorig jaar 31e hier, dat was niet best. Zal vooral veel in de aanval moeten gaan, wil hij opvallen. Nassim Saidi is er ook bij, die viel dit jaar op tijdens de Afrikaanse kampioenschappen. Kon het Ryan Gibbons nog behoorlijk moeilijk maken, al won Gibbons uiteindelijk wel. Vooral een sprinter, maar dat parcours tijdens de Afrikaanse kampioenschappen in Egypte was niet vlak. Komt dus ook aardig een heuvel over, Saidi. Wat hij in Rwanda kan doen gaat wel een verrassing zijn, want om een of andere reden reed hij hier nog niet eerder, terwijl hij wel al 26 is en al jaren zo'n beetje alles koerst in Afrika. Ayoub Sahiri is jong (2001) en heeft ooit wel laten zien talent te hebben. Benieuwd wat hij kan in Rwanda, al verwacht ik er niet direct veel van. Hamza Mansouri is een van de vier fietsende Mansouri's in Algerije. Kunnen allemaal wel wat, maar niet genoeg om echt memorabel te zijn. Hamza is ook blijven hangen. Dit jaar wat verre ereplaatsen in Turkije, niets wat doet vermoeden dat je deze naam vaak gaat horen de komende dagen. Mohamed Amine Nehari maakt het vijftal compleet. Geen uitslagen van enige importantie.



We gaan door met Israel, de enige WT-ploeg aan de start. Al sturen ze niet echt hun sterkste ploeg. Oorspronkelijk was het wel de bedoeling dat Seb Berwick zou rijden, een interessante klimmer, maar hij is vervangen door een Isralir van de continentale ploeg. Sowieso staan er met Edo Goldstein, Omer Lahav en Guy Sagiv drie Isralirs aan het vertrek. Twee van de continentale ploeg, eentje van de WT-ploeg. Lahav is nog jong en was er vorig jaar ook al bij, maar presteerde anoniem. Guy Sagiv is vaak blij als hij de finish haalt en Edo Goldstein (niet te verwarren met Omer Goldstein die voor de WT-ploeg rijdt) is nog heel jong. Werd dit jaar wel al 17e in de Giro del Belvedere, zou dus zomaar een talent kunnen zijn. Maar we houden niet direct veel rekening met hem, de aandacht gaat vooral uit naar James Piccoli. De Canadees schroeide in 2019 heel Amerika plat, maar zijn overstap naar de World Tour viel niet mee. Matige resultaten vorig jaar, tot nu toe niet veel betere resultaten dit jaar. Toch zou hij als klimmer hier zijn ding moeten kunnen doen. Als het hem maar beter vergaat dan Patrick Schelling vorig jaar. Israel heeft ook nog Norman Vahtra bij, een sprinter uit Estland. Norman kan tijdens de eerste rit zijn ding doen en daarna zit hij dik in de shit. Isral heeft niet de beste renners meegenomen, maar verder zijn de kleppers wel op de afspraak. De eigenaren zijn in Rwanda, echt waar. Die puissant rijke patser uit Canada is er bijvoorbeeld bij. Want er zijn parallellen tussen Rwanda en Isral. Allebei een genocide meegemaakt, dat soort teksten. De band tussen beide landen moet aangehaald worden, en Isral zou misschien ook wel een kans willen geven aan een jonge Rwandese renner. Alles wordt uit de kast gehaald om een goed figuur te slaan. Lesgeven op schooltjes, spullen uitdelen aan de kindertjes. Een ronkend persbericht. Je zou ze bijna sympathiek gaan vinden. Maar dan toch net niet helemaal.



Dan kunnen we door naar een van onze favoriete ploegen, Bike Aid(s)! Nikodemus Holler is op papier de kopman. Inmiddels ook alweer wat ouder. Veel mooie ereplaatsen bij elkaar gefietst, al is het parcours in Rwanda uiteindelijk toch vaak te lastig voor hem. Maar dat maakt niet uit, dan gaat hij als mentor verder. Een rol die hem ook goed ligt, Niko maakt altijd een sympathieke indruk. Is vaak druk bezig met de Afrikanen. Ditmaal neemt Bike Aid twee jonge Afrikanen mee, Charles Kagimu uit Oeganda en Salim Kipkemboi uit Kenia. Van Kipkemboi dachten we allemaal dat hij een fenomeen was toen hij ooit Rebellin klopte in de zandbak, maar daarna heeft hij dat soort prestaties nooit meer kunnen herhalen. Jammer, heel jammer. Ook Kagimu heeft uiteindelijk niet vaak zijn talent kunnen laten zien. berhaupt omdat ze niet veel hebben gekoerst. Visumproblemen, corona, noem het allemaal maar op. Ach, Salim Kipkemboi heeft in ieder geval wel zijn eigen hut laten bouwen in Kenia, daarmee maakt hij daar al stevig de blits. Ook wat waard. Zijn vorige passage in Rwanda viel niet mee. Kagimu is hier berhaupt nog nooit geweest. Tegen beter weten in blijf ik hopen op mooie prestaties van de nog steeds jonge Oegandees en Keniaan. Hup Salim en Charles! Ande van Engelen is er ook nog, een Nederlander, ja! Fietst inmiddels ook al jaren bij Bike Aid en laat soms mooie dingen zien, maar dit is te lastig voor hem. Nee, eigenlijk moeten we vooral kijken naar de Zweed. De boomlange Erik Bergstrom Frisk is een sterke klimmer. In de gaten houden.



De volgende ploeg is de tweede Rwandese continentale ploeg en de derde Rwandese ploeg in totaal. Skol Adrien Niyonshuti Cycling Academy, SACA kortom. En hier zit meteen weer een verhaal. SACA is de ploeg van Moise Mugisha, die vorig jaar tweede werd. Hij had zelfs kunnen winnen, volgens sommige bronnen. Maar, Moise Mugisha is er dit jaar niet bij! Hoe kan dat nou? Het schijnt dat hij ruzie heeft met zijn ploeg. Waarom? Geen idee. Het is wel zo dat Rwandese wielrenners niet altijd even gedisciplineerd zijn. Sterling Magnell, die jarenlang allerlei Rwandese renners heeft begeleid, heeft hier al vaker over verteld. Zodra de Rwandese wielrenners succes hebben denken sommigen dat ze er al zijn en willen ze niet altijd meer luisteren naar de coach. Zoiets zou ook bij Moise Mugisha gebeurd zijn. Of het ging gewoon ordinair om geld, dat valt ook niet uit te sluiten natuurlijk. Hoe dan ook, Moise Mugisha is er niet bij, en dus is de beste Rwandees van de vorige editie afwezig. Pijnlijk, vooral omdat de Rwandezen zo graag weer eens willen winnen. Het zal nu van Jean Eric Habimana moeten komen, het grootste talent van de ploeg. Vorig jaar slechts 38e, maar dat was zijn eerste jaar als belofte. Hij zou nu beter moeten zijn. Seth Hakizimana deed vorig jaar ook mee, werd toen 49e. Nee, daar gaan we niet op letten. Shemu Nsengiyumva werd vorig jaar 33e, hmm, is 'm ook niet echt. Fidel Dukuzumurenyi, - Dukuzumurenyi op de startlijst, werd vorig jaar zo'n beetje laatste. Nee, zonder Moise Mugisha wordt het lastig voor deze ploeg. Jean Baptiste Nsabimana is er ook bij. Heel jong, 19 nog maar. Heeft amper uitslagen, dus het is lastig om hier iets over te zeggen. Ai, Moise, had nu toch maar geen ruzie gemaakt jongen. Hup Habimana, dan maar.



Een wat korter intermezzo tussendoor. Tarteletto-Isorex. Die zouden eerst niet meedoen, maar mochten invallen. Qua renners hebben ze toch wel een probleem. Alfdan De Decker geeft het in het interview hierboven zelf gelukkig al aan, het is niet echt een koers voor hem. Het zal tijdens de eerste rit moeten gebeuren, daarna kan hij net zo goed meteen weer naar huis gaan. Andreas Goeman is volgens mij ook vooral een snelle renner die veel gaat afzien in Rwanda. Voormalig veldrijder, dat dan weer wel. Elias Van Breussegem is de koning van de DNF, al drie stuks te pakken dit jaar. Gianni Marchand is ook vooral een sprinterstype, al komt hij ook nog wel redelijk een heuvel over. Vooral in het verleden, de afgelopen jaren noteert hij niet echt veel goede resultaten meer. Lennert Teugels is waarschijnlijk de meest interessante renner van deze ploeg. Lijkt redelijk te kunnen klimmen, wat je hard nodig gaat hebben de komende week. Maarja, verder niet echt een ploeg waar we veel aan gaan hebben, vermoedelijk.



We zijn er bijna. Echt waar. ProTouch is de voorlaatste ploeg. Met Kent Main als absolute kopman. Werd vorig jaar derde, na het schrappen van Schelling. Reed aanvallend en pakte vooral daardoor veel tijd. Komt als klimmer tekort, maar is wel een sterke rouleur. Deze editie ligt hem iets minder, denk ik. Vooral vanwege die aankomsten bergop. Maar alsnog verwacht ik een mooie prestatie van hem. En ik hoop dat hij toch nog ooit de WT gaat halen, want daar is hij goed genoeg voor. Hup Kent. Gustav Basson is ook een sterke renner, maar niet echt een klimmer. Calvin Beneke is gewoon niet zo goed, kan gebeuren. Andries Nigrini (vernoemd naar Andries Jonker neem ik aan) is jong, maar niet buitengewoon getalenteerd. Callum Ormiston heeft meer talent, al wordt het ondertussen wel tijd dat hij dat eens gaat laten zien. Alle ballen op Kent Main, en verder niks.



Houden we Wildlife Generation Pro Cycling over, een Amerikaanse continentale ploeg uit Californi. Bij deze ploeg kijk ik vooral uit naar de lange blonde manen van Alex Hoehn. Een klimmer, zeer zeker. 13e in Turkije, recentelijk. Niet heel denderend, maar kan in deze koers ook best een eind komen. Dan heb je Sergei Tvetcov nog, de Roemeense Moldavir. Kan ook altijd wel wat in dit soort koersen. Cormac McGeough, Jason Saltzman en Spencer Petrov zijn dan weer namen die me minder zeggen, we houden vooral Hoehn in de gaten. Cormac McGeough z'n laatste tweet is dat de Ronde van Rwanda niet doorgaat. Ik weet niet of dat een poging tot humor is, maar als dat zo is vind ik het niet voor te lachen. Dat de ploeg staat voor het promoten van gezondheid van lichaam en planeet vind ik dan wel weer nobel.



En dan had Ethiopi er dus eigenlijk ook moeten zijn. Maarja, de situatie in dat land is niet zo gunstig. Desondanks waren ze toch van plan een ploeg te sturen vol met renners die ik niet ken. De bekendste Ethiopirs zijn nu in Europa. Grmay, Hailemichael, Abreha... Misschien dat er nog wat andere renners ergens ondergedoken zitten, het is kommer en kwel. Daarom kwam Ethiopi in eerste instantie aanzetten met Sintayehu Kebede, Samson Alemayahu, Yared Beharu, Hamza Hassen en Adisu Mekonnen. Allemaal nog nooit van gehoord. En dat gaat zo blijven, want ze staan dus uiteindelijk niet op de officile startlijst. Helaas, erg jammer. Hopelijk is het volgend jaar weer rustig in Ethiopi en Eritrea, al was het maar voor de koers.

75 renners dus slechts. Met Cristian Rodriguez, Quentin Pacher, Pierre Rolland, Carlos Quintero, Kent Main, Oscar Sevilla, Alex Hoehn, James Piccoli, Alexis Vuillermoz, Sirak Tesfom en nouja shit nu ben ik als een Emil alle namen aan het opnoemen als favoriet laat maar. Maar goed, in ieder geval vooral veel buitenlandse favorieten, voor de Afrikanen ziet het er dit jaar minder goed uit. De beste Rwandees ontbreekt, goede Eritreers ontbreken, Ethiopi is er niet eens bij, ga zo maar door. We krijgen vermoedelijk een winnaar van een ander continent. Misschien wel voor het eerst een Europeaan. Toch blijf ik hopen op een Afrikaanse verrassing. Een Rwandese verrassing, dat mag ook.

Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  Moderator zaterdag 1 mei 2021 @ 16:10:57 #42
198822 crew  Rellende_Rotscholier
Robbertje matten met de wouten
pi_199233468


Ook nog wel handig. Zoals Alfdan al aangaf gaan ze vanwege het regenseizoen vroeg van start, al gaan ze eigenlijk altijd vroeg van start in Rwanda. Ook in februari of vroeger in november was het altijd vroeg op de dag koers. Vooral te volgen op twitter. #TdRwanda2021. Iedere dag samenvattingen bij GCN, dat is dan wel weer leuk. Wel pas 's avonds, maar goed, beter iets dan niets. Misschien dat er ook het een en ander live wordt uitgezonden in Rwanda zelf, maar daar heb ik nog niks over gehoord.

Morgen gaat het feest beginnen. De enige kans voor Alfdan De Decker, Leonardo Marchiori, Norman Vahtra en dat soort jongens. Hoewel het ook goed kan zijn dat deze rit al niet eens geschikt voor ze is. Toch een hellende aankomst, al is dit met afstand de makkelijkste rit van het geheel.


quote:
Bijna traditiegetrouw begint de Tour du Rwanda bij de arena van Kigali. De eerste van acht ritten vertrekt vanuit het Sports Village, dat vrij recent nog flink onder handen is genomen. In het stadion, de Kigali Arena, kunnen - als corona ooit weg is - 40.000 mensen plaatsnemen, waar er eerst slechts plaats was voor 25.000 zielen. Volgens Steef kan dit ook zomaar de finishlocatie worden mocht het WK in 2025 naar Rwanda vertrekken. En hij kan het weten, als ontdekker van Gigali. Want zo moet je dat volgens Steef uitspreken. Gigali. Steef komt overigens zelf nooit meer in Rwanda, want de laatste keer dat hij er was kreeg hij ruzie met de Franse organisator. Altijd die Fransen he, deugen niet. Laatst kwam het bericht dat de voormalige organisator van de koers is overleden, misschien wel degene waar Steef ruzie mee had. Wie zal het zeggen. Boeit verder ook niet echt. De rit zelf is redelijk eenvoudig. De Tour du Rwanda begint makkelijk, dit is eigenlijk zo'n beetje de enige kans voor de sprinters. Er staan er een paar aan het vertrek, niemand minder dan vriend van het forum Alfdan De Decker bijvoorbeeld. Nou, Alf, het zal nu meteen moeten gebeuren. Anders wordt het huilend naar huis gaan. De rit krijgt n ster, kent ongeveer 1200 hoogtemeters en zou te doen moeten zijn. Een keer een klimmetje onderweg van vier kilometer aan 4%, daarna bereiken we vrij snel een lokaal circuit in Rwamagana. Dit is de stad van een van de grootste helden van Rwanda, Adrien Niyonshuti. Tot nu toe nog steeds de enige Rwandees die ooit in de WT heeft gereden, en de Rwandees die al fietsend de Olympische Spelen wist te halen. Hij reed jarenlang voor wat nu Qhubeka-Assos is, vooral vanwege zijn verhaal. Slachtoffer van de genocide, verloor zo ongeveer zijn hele familie en moest als wees door. Bleek goed te kunnen fietsen en werd dus prof, een prachtig verhaal. Hoewel hij uiteindelijk niet goed genoeg was voor de WT. Kreeg geen nieuw contract meer bij Qhubeka en toen was het klaar. Gedurende zijn carrire was hij al bezig met een eigen ploeg in Rwanda en daar is hij in de tussentijd steeds mee doorgegaan. Die ploeg wordt sinds vorig jaar gesponsord door Skol en is sinds vorig jaar continentaal. Ze doen uiteraard ook mee aan deze Tour du Rwanda. De Skol Adrien Niyonshuti Cycling Academy, SACA kortweg. Ook Valens Ndayisenga, voormalig winnaar van de Tour du Rwanda, komt uit deze stad. Ook gestopt inmiddels, erg jammer. Het lokale rondje in Rwamagana kent wat hoogteverschil, maar dat is allemaal goed te overzien. Al eindigde de laatste aankomst in deze stad niet in een sprint, koersen in Afrika is altijd onvoorspelbaar. In 2018 won de Algerijnse veteraan Azeddine Lagab hier vanuit de vlucht, hij was diabetesboy David Lozano te snel af. En jaar eerder was Bonaventure Uwizeyimana dan weer net het aanstormende peloton te snel af. Gezien de kleine ploegen en het toch niet volledig vlakke parcours zijn de vluchters niet kansloos. Maar toch, Alf, nu of nooit.
Het blijft toch een merkwaardige sport h, dat wielrennen.
  zaterdag 1 mei 2021 @ 16:21:18 #43
328924 Frozen-assassin
STAY STRONG APPIE
pi_199233626
Korte etappes en kleine ploegen. Nog genoeg te doen in Rwanda. Wel sympathiek dat ze gewoon gaan fietsen . Zoals kibo zegt zou het natuurlijk mooi zijn als er wat coverage was op tv. Trekt wellicht nog meer ploegen aan.

Voor Adams is dit gewoon een lekker excuus voor een vakantie in Rwanda. Waarom zou je niet. Prachtig land fantastisch volk.
  zaterdag 1 mei 2021 @ 16:39:31 #44
168304 Mani89
We try not to sexualize them.
pi_199233832
Het zal @Rellende_Rotscholier verblijden dat ik vandaag op de fiets een hele groep overjarige iets te dikke grijzende donkere mannen op een racefiets zag in vol Eritrea wielertenue. De integratie is compleet.
Reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep. Kom Terug.
  zondag 2 mei 2021 @ 10:58:11 #45
311938 Kopiko
We were so happy...
pi_199243587
Sauza, Mohd Zariff en Teugels in het offensief. Mbapp en sierlijke Sirak in de contra.
  zondag 2 mei 2021 @ 12:50:10 #46
311938 Kopiko
We were so happy...
pi_199245323
twitter
pi_199245518
Amai, vijf Columbianen in de top 8. Gekoloniseerd in de Fok vocabulaire.
  Moderator zondag 2 mei 2021 @ 13:05:21 #48
362868 crew  Slobeend
of all places
pi_199245552
Brayan is in vorm dit jaar, volgend jaar naar Europa? @Koffieplanter
  zondag 2 mei 2021 @ 14:07:29 #49
168304 Mani89
We try not to sexualize them.
pi_199246619
quote:
1s.gif Op zondag 2 mei 2021 13:05 schreef Slobeend het volgende:
Brayan is in vorm dit jaar, volgend jaar naar Europa? @:koffieplanter
Die is bijkans bejaard voor een Colombiaan, ik denk dat dat ship is gesailed.
Reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep. Kom Terug.
pi_199246706
Komen er nog ergens beelden online?
abonnement iBood bol.com Vodafone Ziggo Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')