Vraag aan andere single vrouwen

quote:

Op maandag 16 maart 2020 19:16 schreef Scary_Mary het volgende:

Als je vrijheid wil en dit is hoe je het ervaart prima.

Hoe uit het egoïstische en oppervlakkige zich nu? Wat hoop je te winnen als je daar beter mee om zou kunnen gaan?

quote:

Het is niet per se sociaal gemotiveerd om een compromis op te zoeken. Ik zou het ook egoïstisch kunnen motiveren dat als ik geen rood mag, hij geen blauw.

quote:

Ah zo.
Ja, voor mij voelt het dus niet per se als iets afgenomen worden. Ik kies er zelf voor om die moeite te doen, dat is niet de schuld van de ander. Het is ook niet per se de schuld van de ander of van mij als iets niet werkt.
Tevens, ik bespaar mezelf ook emotionele energie als ik niet achteraf na hoef te denken of ik niet iets meer had moeten doen en mezelf misschien een kans ontnomen heb enzo. Dan zit ik ook niet zo met een slepende had ik maar..

Ik denk dat er wel degelijk mensen zijn die als eerste over de brug willen komen. Omdat ze nu eenmaal zo zijn of omdat ze het kunnen lijden zeg maar. In dat opzicht kun je natuurlijk emotionele energie uitsparen.
Door het positiever te benaderen, wat je wel zou willen zien om het de moeite waard te maken om iets te gaan investeren. Als je dan het niet ziet, dan voelt dat wellicht wat neutraler dan dat je negativiteit op moet zoeken om het voor jezelf te verantwoorden dat je niet aan de bak wil. De focus verleggen naar wat je wel energie oplevert, maakt het denk ik ook luchtiger.

quote:

Ik denk dat verliefdheid en echte liefde wel samen kunnen gaan. Mijn commentaar ging over de roze bril, waarin mensen wel denken te weten dat dit het helemaal is en zo blijft, dat staat niet gelijk aan verliefdheid. Op een bepaalde leeftijd moet je gewoon beter weten en ook daadwerkelijk doen.
Natuurlijk, beter start je geen relatie als je niet denkt dat dit 'm weleens zou kunnen worden, maar je hoeft iemand niet zo op te hemelen om vervolgens binnen no time weer af te serveren als die toch mens of ongeschikt voor een relatie samen blijkt.

quote:

Praktijkvoorbeeld: Andre Hazes en Bridget Maasland. Beide oud genoeg om te weten hoe de vork in de steel zit, maar ongegeneerd de socials vol kalken met love of my life geleuter. Ook als je wel zo een gevoel hebt, hou je gewoon een beetje in met uitspraken die kennelijk geen ene reet waard zijn. Niet alleen voor je liefje, maar ook voor je ex en de betrokken kinderen.

Nog een voorbeeld, het programma Catfish. Echt kromme tenen hoe weinig kritiek die lui krijgen. Ook als de tegenpartij zo een kwade genius was, je bent er toch echt zelf bij als je jarenlang je leven on hold zet voor een figuur die je nog niet eens op een videochat gezien hebt. Laat staan irl.

quote:

Tsja, ik ben misschien een beetje te cynisch om te geloven dat een klik alle issues ineens op zou kunnen lossen. Elkaar leuk vinden ja, maar ik denk niet dat als je een slecht zelfbeeld, enorme verlegenheid of sociale angststoornis hebt, een klik dit meteen automagisch oplost. In dat opzicht is gemak denk ik ook niet de juiste omschrijving. Ook niet omdat sommige mensen juist in die beginperiode onzeker zijn of het allemaal wel leuk genoeg is en ook blijft.

Het contact zou overwegend leuk, spannend, gezellig, interessant, etc moeten zijn. Dat het je meer oplevert dan dat het je kost. In dat opzicht kan een egoïstische visser misschien meer een klik voelen bij iemand die gewoon graag luistert, dan dat de tegenpartij zelf ook veel over vissen te melden heeft. Zie ook de legio voorbeelden in First Dates en hier op het forum, een klik ervaren is best relatief gezien hoe vaak het voorkomt dat maar één partij het lijkt te ervaren.

quote:

Ja en nee. Als jij mij vissen zend en ik vissen kut vind, dan komen we wellicht helemaal niet verder in gesprek. Terwijl we misschien wel hartstikke leuk hadden kunnen babbelen over onze voorliefde voor Britney Spears, die we alleen beide uit schaamte niet durven te volgen op facebook. Maar ja, als we daar niet open voor uit komen en we niet verder kijken dan de vissen, dan komen we dat niet te weten..

Als we alleen kijken naar wat we zien, dan missen we wat we niet zien en de redenen daarvoor. We zien maar een beperkt beeld en social media traint mensen ook om dat in stand te houden denk ik. Social media heeft ook echt wel wat narcistisch, maar ik denk dat het wel echt in veel mensen zit om gewoon een stukje goedkeuring te willen krijgen op een of andere manier. In dat opzicht lijkt het me dus normaal gedrag. De intensiteit er van zegt denk ik meer over in hoeverre het functioneel gedrag is, niet zozeer de wens an sich.

quote:

Graag gedaan. Ik heb er moeite voor moeten doen in die zin dat je zelf mede je omgeving en je kansen beïnvloedt. In mijn geval was dat bijvoorbeeld verhuizen en ergens anders min of meer overnieuw beginnen en een nieuw netwerk opbouwen. Ondertussen natuurlijk wel contact proberen te houden met de leuke mensen die ik achter liet. Ik bleef dus niet afhankelijk van energie slurpende mensen bij wie ik het toch nooit goed genoeg kon doen.

Wat betreft relaties en amoreus gedoe, ja dat bleek ik niet zo goed automagisch te kunnen doen. Omdat mijn zelfbeeld ook niet optimaal was onder andere. Ik denk nu ook niet dat ik god's gift voor mijn man ben, maar ik snap wel wat hij wel in me ziet. Niet alleen de positieve dingen, maar ook de negatieve dingen. We accepteren elkaar als totaalpakket en work in progress.
We hoeven niet perfect te zijn, maar waarderen wel elkaars moeite om het leuk te houden enzo. Niet het uitblijven van problemen of discussies geeft me het vertrouwen, maar dat we ons best doen om ermee te dealen als het wel gebeurt. Dat we dingen gewoon naar elkaar uit kunnen spreken en kunnen vertrouwen op elkaars goede intenties, ook als de feedback minder aangenaam is.

quote:

Ik heb me niet aangeleerd om veel mensen leuk te vinden. Wel om mijn focus te verleggen naar wat ik wel leuk vind aan of bij mensen. Ik hoef niet iedereen leuk te vinden of überhaupt een mening te vormen over alles en iedereen. Laat staan dat die ik ook hoef te communiceren.

Bij mensen die vaker bij me staan, die ik niet altijd voor het kiezen heb, is het voor mij wel belangrijk om die focus te houden. Anders is het heel makkelijk om die vervelende collega als alleen vervelend te zien en daar iedere keer aan te moeten denken als die in de buurt is. Zonde, want ik kan ook denken wat ik wel fijn vind. Als is het alleen maar de rug als said collega weer weg loopt.
Door zelf genuanceerder over mensen te gaan denken, heb ik zelf ook meer vertrouwen in dat andere mensen mij niet alleen maar ongenuanceerd beoordelen. Als ik dat ook actief uitdraag is het makkelijker om daar meer gelijkgestemden in te vinden en de toon van de omgeving te beïnvloeden. Daarin kan die vervelende collega misschien ook wel wat ontdooien, als er opgemerkt kan worden dat er wel waardering is ook al vind je elkaar niet altijd even aardig.

Met zo een instelling, waarbij ik duidelijker zend, maar ook open kan staan voor feedback, werd het ook minder belangrijk om meer mensen af te blijven lopen. Omdat het niet meer afhing van die ene klik, waarin alles automagisch zou gaan. Ik heb (beter) leren werken met wat ik heb en met wie ik wat meer wil zou willen of moeten hebben en dat heeft me gelukkiger gemaakt. Minder overgeleverd doen voelen en meer voor mij geloofwaardige en nuttige feedback opgeleverd dan ik ooit had durven hopen.

quote:

Denk dat aan jezelf werken altijd wel confronterend is als je het goed wil doen.

Ik wil je gevoel of ervaring zeker niet downplayen, maar toch wil ik even een kleine nuance aan brengen. Op het moment dat er bezuinigd moet worden kan een therapeut moeten beslissen dat zo een schema minder prioriteit kan hebben binnen de beperkte middelen en uren. Dat is een iets andere motivatie dan denken dat het niet nodig is. Zeker als iets traumatisch is of lijkt, wil je daar ook de tijd voor krijgen om dat echt goed aan te pakken. Als die tijd er niet is, dan kan het veiliger zijn om er dan maar af te blijven. Zodat je als cliënt niet halverwege een weer open gereten wond het zelf uit moet gaan zoeken, omdat het budget op is ofzo.

Warrigheid kan ook een onderdeel zijn van trauma geloof ik.

quote:

Hoe je vroeger was kan een leuk inzicht geven ja. Leuk dat je al die dagboeken nog hebt!
Maar je dagboeken zijn het verleden en om in het hier en nu ook een beetje geaard te blijven, is het misschien wel handig om ook hier actief te kijken naar de positieve krenten.

En, ook heel belangrijk, het vieren van mijlpalen! Hoe merk je dat je bepaalde dingen overwonnen hebt? Wat levert het je op? Dat mag best gevierd worden. Ook al is het iets heel kleins, gewoon een aandenken om het even extra tastbaar te maken.

quote:

Ik vind dat open zijn altijd wel een beetje relatief. Het is niet iets wat ik zo maar even aan iedereen vertel. Niet omdat ik me schaam of bang ben ofzo, maar omdat ik het gewoon niet zo relevant vind om met mensen te delen. Ik weet wie ik ben, ongeacht of een ander dat ook in mij ziet dus dat hoef ik ook niet zo nodig uit te dragen. In Nederland is het in ieder geval redelijk veilig genoeg dat je het ook niet hoeft te verbergen. Daar zit denk ik nog mijn grootste gevoel van vrijheid in.

Zoenen kan gewoon heel erg lekker zijn. Daar hoef ik niet per se verliefd voor te zijn. Het kan ook enorm intiem zijn en troostend of gewoon voor de fun. Denk dat er best een aanzienlijk aantal mensen zijn die experimenteren uit nieuwsgierigheid, omdat het ze niet tegenstaat. Niet omdat ze nou echt op het hetzelfde geslacht denken te vallen. En dat is ok lijkt me.

Wat betreft de frequenties en verhoudingen, wat maakt het voor jou uit? Als je monogaam denkt te zijn heb je maar één iemand nodig voor een relatie of om gewoon leuk te vinden toch?
Het lijkt me vooral nuttig als je weet dat je meer op het ene geslacht valt dan op de ander, zodat je je selectieproces voor daten daar op aan zou kunnen passen. Maar als dat voorlopig toch nicht im frage is, maakt het niet zoveel uit toch?

quote:

Volgens mij is mannenmake up en nagellak nog nooit zo mainstream geweest anders. Maar dat ligt misschien ook aan je omgeving? Ik zag zelfs op de Veluwe een lokale jongen met eyeliner en mascara.

Waarom zou je per se uit willen gaan van wisselende verhoudingen als je jezelf als biseksueel identificeert? Het is labeltje is geen verplichting om alle smaakjes te sparen ofzo.
Ik ken ook iemand die zichzelf als biseksueel identificeert en nog nooit hetzelfde geslacht uitgeprobeerd heeft. Voelt zich wel aangetrokken, maar nooit de juiste persoon gevonden om daar verder mee te gaan. Ook die woont nu samen met een hetero, geen issues mbt de biseksualiteit want ze zijn happy met elkaar.

Als je jezelf als biseksueel identificeert, hoef je ook niet per se alleen voor biseksuelen te gaan. Het kan handig zijn qua begrip en samen met anderen willen experimenteren enzo, maar als je monogamie na wil streven dan is één persoon toch genoeg bij wijze van?

Waarom is het eigenlijk zo belangrijk voor jou om je te identificeren met zo een labeltje? (Niet verwijtend bedoelt, gewoon interesse). Je bent en je blijft in de kern toch nog steeds dezelfde geeninspiratie, ongeacht of je kut of pik of beide wil? Voor je omgeving wordt het pas echt tastbaar als je met een (potentiële) partner thuiskomt.

Zit het in jou, is het onderdeel naar de zoektocht wie je bent? Of hebben je ouders misschien ingeprent dat je iets moet zijn of moet voelen om een bepaalde goedkeuring te krijgen ofzo? Heb je wel het gevoel dat je bij jezelf ten rade mag gaan wat je nou eigenlijk echt wil en dat als basis te gebruiken ipv labeltjes te passen in de hoop dat het kader je past?

quote:

Nou ja, met je dagboeken heb je toch ook nut van terug kijken? Het kan best wat over je zeggen waar je je tot aangetrokken voelde en waarom. Niet alleen met daten, soms is er een rode draad te ontdekken die op zich op meerdere vlakken uit. En daarmee samen kan hangen met je zelfbeeld enzo.

quote:

Als het nu goed voelt en voor je werkt, gewoon lekker je eigen gang blijven gaan Het is jouw leven, jij moet jezelf in de spiegel aan kunnen kijken en jij bent eindverantwoordelijk, niet je ouders of je buurvrouw of wie dan ook.

quote:

Op woensdag 18 maart 2020 23:45 schreef Generationalpha het volgende:

Ik had hier pas een discussie over. Dat als je een flawless persoon wilt het veel moeilijker is om een relatie te onderhouden dan bij iemand die minder perfect is.

Want bij iemand die perfect is leg je de standaard voor jezelf ook heel hoog en kun je moeilijker jezelf zijn.

quote:

Op donderdag 19 maart 2020 00:01 schreef mspoez het volgende:
[quote][ afbeelding ] Op zaterdag 14 maart 2020 12:42 schreef geeninspiratie1235 het volgende:
Ik wil toch nog even reageren op je, ook al vind ik je manier van denken erg ongezond en zeer egocentrisch. Júist omdat ik weet hoe onmogelijk ik kan zijn en júist omdat ik weet hoe goed ik het kan hebben met mezelf vind ik het heerlijk om elke keer weer te merken dat er ook een ander is die meer mijn goede kanten ziet dan mijn fouten.

Misschien scheelt het dat ik inmiddels bijna 50 ben en jij 15 (ofzo).

quote:

Op donderdag 19 maart 2020 00:05 schreef mspoez het volgende:

[..]

quote:

Op donderdag 19 maart 2020 11:14 schreef TomStall het volgende:
Klinkt als een heel tevreden single vrouw. "I don't need a man"-type. Alleen je naam al "geen inspiratie", lekker aantrekkelijk ook. LOL!

quote:

Op donderdag 19 maart 2020 16:12 schreef Granqvist het volgende:
Je punt? Dat is dan toch fijn voor haar of niet dan? Of vind je soms dat vrouwen 'need a man' types behoren te zijn? Oh en.. mannen die 'LOL!' tikken zijn niet aantrekkelijk.

quote:

Op vrijdag 20 maart 2020 10:20 schreef TomStall het volgende:
Nee geen problemen mee. Maar zet dan bij je OP ook geen trieste huilsmiley en zet het niet zo neer als een enorm dilemma waarmee je te doen hebt.

quote:

Mijn punt is dat ze heel erg in haar eigen dilemma zit: blakend van het zelfvertrouwen en zelfwaardering maar daardoor zichzelf verheven voelt boven alles en iedereen, en daardoor ook mensen af stoot en lekker alleen blijft. Dus wat is het nou? Happy single? Of zichzelf zo verheven voelen dat niemand de capaciteit heeft om haar op juiste waarde te schatten? Give me a break...! Vrouwen zoals zij moeten misschien eens wat minder tv kijken en wat minder columns en vrouwenblaadjes lezen. Misschien heb je dan wat tijd over om over normale omgangsvormen met elkaar te leren in het echte leven. Kom je ook niet zo vast te zitten in al die vreemde gedachtekronkels waardoor je uiteindelijk gewoon alleen komt te zitten met je fantastische eigenwaarde gevoel. Have fun er mee!

dus LOL, of nee: LMFAO!

quote:

Op woensdag 25 maart 2020 11:46 schreef Scary_Mary het volgende:
Is het niet juist niet egoïstisch als je het motiveert dat jij jezelf er niet geschikt voor acht? Dan denk je toch ook juist aan anderen?

quote:

Als je van elkaar weet dat er zo een overweging aan ten gronde ligt, zou het van mij niet meer hoeven nee. Maar sommige stellen vinden het bekvechten soms juist passioneel en sleurvoorkomend enzo, zij het ook niet voor eeuwig..

quote:

Klinkt als een prima motivatie, al hoop ik dat je jezelf niet totaal afsluit voor sociaal contact. Kan geen kwaad om af en toe toch nog een beetje te oefenen en te toetsen hoe het gaat. Als je alle schepen verbrand nu, kan het drempel verhogend werken om weer helemaal overnieuw te moeten beginnen zeg maar..

quote:

Ik denk dat er geen harde scheidslijn als grens te trekken is. En dat je prima eisen kan stellen, zonder dat je verwacht dat de ander zo perfect mogelijk zou moeten zijn ten allen tijde. Er zit nogal een verschil tussen perfect zijn en misbruik maken lijkt me.
Het lijkt me wel makkelijker om verschil te kunnen duiden in wat gewoon niet werkt en wat nou echt misbruik zou moeten zijn, als je beter in je vel zit enzo.

quote:

Het gaat me niet zozeer om het verliefd zijn op een al dan niet bestaand persoon, het gaat me erom hoe mensen er mee om gaan en verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag en de gevolgen daarvan enzo.

Lijkt me ook niet enorm abnormaal en best herkenbaar voor veel mensen.

quote:

Ik heb soms wel last van te weinig eigenwaarde ja. Voor mezelf salaris onderhandelen zou wel beter kunnen bijvoorbeeld, maar het is ook niet alsof ik op een houtje hoef te bijten en nooit waardering krijg ofzo. Het is dus niet alsof het standaard alleen maar in de weg zit.

quote:

Mijn partner moet wel mijn mindere kanten zien, anders ziet hij mij niet als mens denk ik. En vice versa. Het is tevens ook super vermoeiend om een perfectheidsact op te moeten blijven hangen. Zeker als je partner het misschien juist wel chill vindt dat jij ook maar gewoon mens bent.
Ik herinner me nog een gesprek met iemand die zo blij was dat hij zijn nieuwe vriendin had horen ruften. Dat had hij met 10 jaar samenwonen met de vorige niet mee gemaakt en voor hem was het een signaal dat ze gewoon met elkaar op hun gemak waren enzo.

Aan een kant ben ik best meegaand en harmonieus, maar dat hoort gewoon bij wie ik ben. Dat heeft mijn partner omgekeerd ook wel, al uit het zich soms wat anders. Soms beslis je ook gewoon om niet aan de bel te trekken, omdat je te moe bent of dat je de ander rust gunt. En soms kom je er later achter dat je in een soort glijdende schaal terecht bent gekomen waar je je niet senang bij voelt. Het hoeft niet per se door gebrek in eigenwaarde of misbruik van de ander te komen als blijkt dat je je niet ok (meer) voelt bij iets. Je kan en mag best terug komen op bepaalde dingen.
Het is dus niet dat ik na mijn verhuizing nooit meer in zo een situatie terecht ben gekomen ofzo.

quote:

Elk voordeel heb z'n nadeel, dat is een kwestie van (leren) kijken denk ik.

Ik kan zo niet beoordelen in hoeverre trauma destijds correct uitgesloten is en wie weet in hoeverre je met de kennis van nu wel binnen zo een diagnose zou kunnen vallen.

Wat wel of niet essentieel is of zou moeten zijn, is denk ik best moeilijk te bepalen. De zorg is in het huidige systeem heel afhankelijk van de zorgverzekeraars en die proberen gevoelskwesties wel heel hard te kwantificeren met behulp van harde cijfers. Als zij hard kunnen maken dat het gros van de mensen met een depressiediagnose het meest gebaat is bij een x aantal uur, dan is dat wel zo een beetje de richtlijn. Ik hoor wel dat er een beetje met diagnoses gerotzooid wordt, om het behandelprogramma optimaler in te kunnen richten, maar dat komt dan niet goed in de cijfers naar voren en dan missen de zorgverzekeraars ook een incentive om het aan te passen lijkt me.
In de commerciële wereld werkt het overigens ook lang niet altijd zo dat je targets leading zijn en dat deadlines daar maar gewoon op aangepast worden. Was het maar zo een feest..

Maar wat je zegt, we hebben niet zoveel invloed op protocollen. Tot op zekere hoogte kun je daar met de gezondheidszorg nog enigszins op inspelen door te zoeken naar een therapeut met wie het lijkt te klikken. Dat wordt bemoeilijkt door ellenlange wachtlijsten en dan beperkt worden tot de organisatie waar je dan eindelijk binnen komt, maar indien mogelijk kun je ook bij een vrij gevestigde therapeut misschien makkelijker een kennismakingsgesprek krijgen om te kijken of het klikt enzo.

quote:

Klinkt goed! Hoe merk je nu dat je je uiterlijk goed genoeg vindt? En hoe sta je stil bij waar je nu vanaf bent?

quote:

Genoeg mannen die ook weleens met een man rotzooien hoor.

quote:

Op FOK! had je een tijdje een free hug groepje geloof ik. Staat ergens nog een filmpje van als ik me niet vergis.

Het maakt denk ik wel een beetje uit, ook als je niet actief datet. Als je wel gevoelens hebt voor mensen, dan kun je wel een beetje nadenken over wat je wel fijn zou vinden en met wat voor persoon. Niet zozeer of dat nou per se een man of een vrouw zou moeten zijn, maar wat je aan iemand in de toekomst misschien wel de moeite waard zou kunnen vinden. Vanuit het idee dat je je richt op de wel positieve dingen zeg maar, wat je wel zou willen zien en vinden enzo.

quote:

Het was er maar een hoor, dus misschien beter niet daarvoor naar de Veluwe gaan

Waarom zeg je dat je zelf niet eens eyeliner draagt?

Ik denk dat het juist problemen geeft, het idee dat je zelf van alles kan en moet construeren. Dat clasht enorm als je dan niet gewenste feedback krijgt van je omgeving. Ook heel typisch zichtbaar bij dingen als een First Dates, hele verhalen van ja, ik ben zus of zo blablabla. Maar wat als je anders overkomt op je omgeving? Wat heb je dan aan je zelf geconstrueerde beeld?
Op de werkvloer ook zoiets, sommige krijgen bijkans een existentiële crisis door wat kritiek, ongeacht hoe opbouwend ook en anderen steken eigenlijk een soort dikke middelvinger op met de "daar herken ik mij niet in" en vinden de kous daarmee af. Maar ja, we moeten het tot op zekere hoogte wel enigszins met elkaar zien te rooien en daarvoor hebben we toch een beetje een middenweg nodig lijkt me..

quote:

Zou een Oh oh Chersso Samantha/Barbie bijvoorbeeld ook niet mede in de shit zitten door die enorme discrepantie van hoe ze 's ochtends "au naturel" in de spiegel kijkt en zichzelf dan vol geplamuurd en totaal verfilterd op instagram parkeert voor de likes van god weet wie? Kan me moeilijk voorstellen dat het echt positiefs bijdraagt aan je leven.
Zelfde idee ook met die hele body positivity movement. Het lijkt zo een truukje, van ik doe mee en laat mezelf zien als de rest van de kudde ofzo. Voor mij mist het de kern dat je je op je gemak in je lijf zou moeten leren voelen, terwijl de kern voor veel mensen toch lijkt dat je het zo werkt als je je maar net zo ontkleedt laat zien aan de wereld ofzo.
Ja, dat zegt ook veel over mijn perceptie, ik weet het en ik hang vast te weinig rond op social media om daar meer nuance in te zien enzo..

quote:

Maar, om nog even terug te komen op wat je geaardheid uitmaakt. Ja, ik denk misschien heel naïef dus niet zoveel. Ik ben en blijf Scary_Mary, ongeacht of ik een piem of wat anders in bed wil. Het is ook gewoon mijn privé, dus daar heeft jan en alleman verder ook niet zoveel mee te maken lijkt me. Maar goed, dat is wellicht ook teveel vanuit een hetero-normatieve gedachte van mijn kant. Als je een partner van de zelfde sekse hebt krijg je toch ook wel wat andere reacties en loop je ook tegen praktische dingen aan als samen kinderen kunnen krijgen enzo. Het is ondanks allemaal liefde niet helemaal 1 op 1 te vergelijken..

quote:

Dat is wel typerend denk ik, maar het hoeft niet te betekenen dat het nu eenmaal zo is en je daar niet beter mee om zou kunnen leren gaan ofzo.

Het kan ook wel in het verlengde liggen van focussen op positiviteit en wat je wel zou willen zien. Als je nu een verhaal zou schrijven met jezelf in de hoofdrol, zoals je nu bent, dan geef je jezelf letterlijk een plekje. Dan ben je misschien meer in het hier en nu geaard, dan dat je vlucht in een soort fantasie (escapisme) en je jezelf eigenlijk soort van wegcijfert ofzo.
En in dat hier en nu hoef je niet perfect te zijn, je kan dus best in je verhaal verwerken waar je aan zou willen werken om te verbeteren enzo.
Schrijven is niet alleen een mooie uitlaatklep, maar kan ook een prima oefening zijn. Rescripting, rewriting, ERRT etc. google maar eens hoe dat in therapie toegepast wordt.

Overigens denken mensen vaak dat sm vooral fysieke pijn is enzo, maar er zit best een psychologisch stuk bij wat misschien wel bekender voorkomt bij veel mensen die ook niet aan sm moeten denken. Jammer, want juist dat stukje herkenning qua gevoel en dynamiek kan misschien best inzicht geven of een ander licht werpen ofzo..

quote:

Is dat de meerwaarde die je zoekt dan? Dat iemand zich herkent in vergelijkbare problematiek?
Of zoek je misschien iets anders dan een gelijkgestemde?

quote:

Graag gedaan overigens. Het is fijn als iemand ook de moeite neemt om na te denken over al die lappen tekst en er ook op ingaat enzo. Dus bij deze wil ik jou ook bedanken voor alle moeite die je steekt in je reacties