Mijn moeder kan niet praten na een herseninfarct

Ik ben op dit moment thuis, Vanochtend heb ik de kinderen naar school gebracht om ze een beetje een gevoel van normaliteit te geven. Daarna heb ik de was gedaan en het huis schoongemaakt. Zo is de boel thuis weer op orde. Vanmiddag tussen 2 en 3 hebben mijn tante en broertje een gesprek met de gynaecoloog. Hopelijk weten we dan wat meer over het plan van aanpak, bijvoorbeeld wanneer m'n moeder wordt geopereerd.

Ik wil jullie bedanken voor al jullie lieve berichten en pm's. Ik kan nu niet op alles reageren. Ik voel me zoals Palahniuk insomnia omschrijft: "Everything is so far away, a copy of a copy of a copy."

Oh ja, ik wou nog even zeggen dat de artsen tijdig hebben kunnen ingrijpen toen mijn moeder een herseninfarct kreeg. Ze lag al een dag in het ziekenhuis en kreeg bloedverdunners omdat op de ct-scan embolieën te zien waren. Dat is het eerste bericht dat ik kreeg: je moeder ligt in het ziekenhuis met een longembolie. Degenen die mijn achtergrond kennen kunnen wel raden wat ik dacht: gebeurt dit allemaal echt nog een keer? Eerst ik, daarna mijn vader, nu mijn moeder. Het is bizar.

Ik reed met mijn lief meteen naar Maastricht, door de mist, en ben een tijdje bij haar geweest. Ze was toen in goede doen. Net voor middernacht kwamen we weer in Amsterdam aan en konden we nog even de jaarwisseling met de kinderen vieren. (Die waren heel verdrietig dat we zo plotseling tijdens de festiviteiten weg moesten.)

Op nieuwjaarsdag waren mijn tante en broertje tijdens het eerste bezoekuur aanwezig, gingen toen naar het huis van mijn moeder om de kat te verzorgen en het huis schoon te maken, en 's avonds gingen ze naar het tweede bezoekuur. Toen ze er waren gingen het mis. Verschrikkelijk voor hen, maar heel fijn dat de artsen snel hebben kunnen ingrijpen doordat zij alarm sloegen. Het was wel een zwaar infarct. De artsen waren behoorlijk pessimistisch na de trombectomie, maar tegelijk ook hoopvol. We moeten een hoop geluk hebben, zeiden ze, zodat we de kans krijgen haar te opereren en de oorzaak van de stolsels weg te nemen. De artsen moeten schipperen tussen het voorkomen van nieuwe stolsels en het voorkomen van bloedingen. De oplossing voor het één is een voedingsbodem voor het ander. Voor ons is het al ontzettend fijn dat ze het zolang volhoudt zonder nieuwe embolieën en zonder bloedingen.

quote:

Op maandag 6 januari 2020 11:49 schreef vosss het volgende:
Heb je je eigen leken-diagnose nog besproken met de behandelende artsen?

We hebben geen arts meer kunnen spreken. Zo rond de jaarwisseling waren er schijnbaar minder artsen en in het weekeinde ook. Vanmiddag hebben mijn broertje en tante pas weer een gesprek en dan specifiek met de gynaecoloog. Daar kunnen we maar een beperkt aantal van onze vragen aan stellen. De situatie van mijn moeder is sowieso lastig doordat er veel verschillende expertisen bij betrokken zijn. Zo kan ze nu naar de medium care maar is nog onduidelijk op welke afdeling ze het beste zou passen.

Er zou wel vanochtend een logopedist langskomen, maar niet voor haar spraak. Ze heeft haar voedingssonde schijnbaar zelf eruit getrokken, dus het was niet de bedoeling. De logopedist gaat beoordelen of ze veilig kan eten (die kijkt dus specifiek naar het slikproces).

Het gaat ineens slechter met mijn moeder; ze heeft waarschijnlijk een epileptische aanval (gehad). De operatie is voorlopig van de baan. Eerst willen ze kijken of ze (nog) een aanval heeft. Ze slaapt veel, krijgt weer een voedselsonde en gaat misschien aan de beademing.

Het is vanochtend gebeurd en mijn broertje en tante kwamen er pas bij het bezoekuur van 2-3 achter. Ze hebben gewoon niet eens gebeld, waar ik best pissed over ben.

Op het filmpje was niks te zien. Misschien is het geen epileptische aanval geweest maar een nieuw infarct, ditmaal aan de andere kant van de hersenen (rechts). Ze wordt nu aan de beademing gelegd. Daarvoor wordt ze in slaap gebracht maar niet in slaap gehouden. Het is afwachten of ze uit zichzelf wakker wordt.

Ik blijf vanavond en vannacht nog maar in Amsterdam en misschien morgen ook nog. Ik voel me niet fit genoeg om de autoreis af te leggen. En om eerlijk te zijn vind ik het niet prettig om haar aan de beademing te zien. Dat is het laatste beeld dat ik van mijn vader heb en dat was verschrikkelijk. Ik weet even niet wat te doen. De situatie is zo onzeker - het kan alle kanten opgaan.

Ze hebben wel excuses gemaakt voor het niet bellen. Daar hebben we niks aan, maar ik kan er ook niet boos om blijven - het had toch niks aan de situatie veranderd.