[OUD] Hoe gaat het met ons? #21

quote:

Op dinsdag 12 november 2019 23:56 schreef Roxy_Monke het volgende:
Mijn leidinggevende gaat het nog even uitzoeken, maar volgens mij wordt kortdurend zorgverlof maar voor 70% uitbetaald. Ik heb de afgelopen 2 jaar bijna geen vrije dagen opgenomen (niet op vakantie geweest) dus ik heb nog genoeg vrije dagen staan. Deze komen eind van dit jaar anders toch te vervallen, ik schijn ze niet te mogen laten uitbetalen. Dus dan is de keuze snel gemaakt.

Ik denk dat de rest de komende dagen duidelijk zal worden qua mogelijkheden voor thuis behandelen. De KA wilde nog niet op de zaken vooruit lopen.

Wettelijk gezien is dat 70% ja, maar soms vullen CAO’s dat aan (ik krijg bijvoorbeeld wel 100%).

Wat een rotsituatie ook. Soms zou je als moeder op 2 plekken tegelijk willen zijn hè... Sterkte en beterschap voor Bliksem!

quote:

Op dinsdag 12 november 2019 23:23 schreef Roxy_Monke het volgende:
Ja, gezien zijn leeftijd moet er iemand 24/7 bij hem blijven. De verpleegkundigen zijn echt voor de medische zorg, ik ben er voor de dagelijkse zorg. Ik heb 2 weken vrij genomen. Gelukkig heb ik die dagen nog staan.

Wordt verder even puzzelen met alles, maar mijn moeder is gelukkig de komende dagen bereid tot bijspringen met Wolk.

Heb je op je werk geen zorgverlof? Mijn moeder werkt in het onderwijs en moet regelmatig met mijn blinde vader naar het ziekenhuis, maar daar krijgt ze verlof voor.
Ikzelf (horeca) krijg dat niet hoor. Ligt maar net aan de branche denk ik.


Edit: spuit 11.
Heel veel beterschap sowieso. Jullie krijgen wel wat op je bordje zeg.

quote:

Op woensdag 13 november 2019 18:17 schreef LeSage het volgende:

[..]

Heb je op je werk geen zorgverlof? Mijn moeder werkt in het onderwijs en moet regelmatig met mijn blinde vader naar het ziekenhuis, maar daar krijgt ze verlof voor.
Ikzelf (horeca) krijg dat niet hoor. Ligt maar net aan de branche denk ik.

Edit: spuit 11.
Heel veel beterschap sowieso. Jullie krijgen wel wat op je bordje zeg.

Dat ligt niet aan je branche, het staat in de wet: kortdurend zorgverlof is maximaal 10 werkdagen en minimaal 70% doorbetaald. Maar in het geval van Roxy is het logischer om vakantie op te nemen, want dat is 100% doorbetaald en die dagen vervallen anders per 1 januari en ze mag ze niet laten uitbetalen. Dus dan gooit ze ze weg. Dan is die 30% extra mooi meegenomen.

quote:

Op woensdag 13 november 2019 20:25 schreef Tink89 het volgende:

[..]

Dat ligt niet aan je branche, het staat in de wet: kortdurend zorgverlof is maximaal 10 werkdagen en minimaal 70% doorbetaald. Maar in het geval van Roxy is het logischer om vakantie op te nemen, want dat is 100% doorbetaald en die dagen vervallen anders per 1 januari en ze mag ze niet laten uitbetalen. Dus dan gooit ze ze weg. Dan is die 30% extra mooi meegenomen.

Ah, ik hoef er hopelijk nooit gebruik van te maken, maar wel goed om te weten
Maar deze oplossing is inderdaad wel fijner nu (ik las dat pas na mijn post )

Wat naar Roxy, dit er ook nog bij.. sterkte!

Zorgverlof is wel een heikel punt hier, officieel staat in de wet dat je er geen recht op hebt als degene in het het ziekenhuis ligt ‘ Voor iemand die bijvoorbeeld in het ziekenhuis ligt, kunt u meestal geen kortdurend zorgverlof opnemen. Want de zieke krijgt al verzorging.‘
Ik vind dat zelf belachelijk overigens, alsof je je jonge kind daar alleen achter laat. En hopelijk zijn de meeste werkgevers daar wel schappelijk in. De werkgever van mijn man was het niet toen onze dochter in het ziekenhuis lag helaas, Eva was toen net een weekje oud (en ik zo depressief dat ik amper mijn bed uit kon komen).

Jeetje Roxy ook dat nog, sterkte en beterschap voor de kleine

Ik zit er zelf even flink doorheen. De laatste terugplaatsing was weer geen succes en omdat er ook nog een embryo verloren ging bij het ontdooien zijn we geheel door deze poging heen. Rest ons dus nog de derde en tevens laatste poging (al ga ik me waarschijnlijk extra verzekeren). Opeens gaat het heel hard en komt het besef steeds meer dat dit proces gewoon eindig is. Na 5,5 jaar bezig en 4 miskramen heeft dit traject ons niets opgebracht dan heel veel pijn en verdriet. En ik trek het gewoon even niet meer Het liefst zou ik de hele dag in bed liggen. Dat doe ik niet maar ondertussen hang ik maar wat op de bank achter mijn laptop. We hebben weer een reis geboekt (dat doen we vaker bij grote teleurstellingen) maar zelfs dat maakte me maar heel even enthousiast. Nu denk ik alleen maar, dat is nog 4 maanden wachten. Wat moet ik doen tot die tijd? Het lukt me gewoon even niet om uit deze neerwaartse spiraal te komen Waarschijnlijk gaat het met een paar dagen wel weer beter maar op dit moment zie ik het allemaal echt even niet meer zitten

quote:

Op woensdag 13 november 2019 23:20 schreef MaJo het volgende:
Jeetje Roxy ook dat nog, sterkte en beterschap voor de kleine

Ik zit er zelf even flink doorheen. De laatste terugplaatsing was weer geen succes en omdat er ook nog een embryo verloren ging bij het ontdooien zijn we geheel door deze poging heen. Rest ons dus nog de derde en tevens laatste poging (al ga ik me waarschijnlijk extra verzekeren). Opeens gaat het heel hard en komt het besef steeds meer dat dit proces gewoon eindig is. Na 5,5 jaar bezig en 4 miskramen heeft dit traject ons niets opgebracht dan heel veel pijn en verdriet. En ik trek het gewoon even niet meer Het liefst zou ik de hele dag in bed liggen. Dat doe ik niet maar ondertussen hang ik maar wat op de bank achter mijn laptop. We hebben weer een reis geboekt (dat doen we vaker bij grote teleurstellingen) maar zelfs dat maakte me maar heel even enthousiast. Nu denk ik alleen maar, dat is nog 4 maanden wachten. Wat moet ik doen tot die tijd? Het lukt me gewoon even niet om uit deze neerwaartse spiraal te komen Waarschijnlijk gaat het met een paar dagen wel weer beter maar op dit moment zie ik het allemaal echt even niet meer zitten

Dikke knuffel voor jou, MaJo. Helemaal niet gek dat je er helemaal doorheen zit, jullie hebben zoveel meegemaakt al in het traject en kan me goed voorstellen dat ook het dichterbij komen van een eventueel einde van het proces erg confronterend is. Ik hoop zo ontzettend dat het jullie eens een keer wel meezit! Ik lees al mee sinds je je in wohts kwam melden en mensen steeds zeiden, laat het wat meer los, maak jezelf niet zo gek, het is heel normaal als het niet in de eerste paar maanden lukt. Ik vind het zo verdrietig dat jullie nu, zoveel later, nog steeds met lege handen staan. Je hebt er niks aan, maar ik denk regelmatig aan je!

@MaJo Ik probeer iets te bedenken om te schrijven wat troost kan geven, maar de woorden die ik vind schieten telkens tekort dus die delete ik maar weer. Ook het geven van hoop ("jullie hebben nog 2 volledige pogingen tegoed, er kan nog zo veel gebeuren"), voelen nu even misplaatst en onvoldoende. Kun je met je gevoelens goed bij je partner terecht? Begrijpen jullie elkaar? Ik denk dat dat nu even het belangrijkst is, tenminste zo voel ik dat, na het lezen van jouw verhaal. Dat jullie elkaar/jullie relatie niet kwijtraken in dit proces. Dat dát niet beschadigd raakt. Jullie hebben elkaars steun en begrip keihard nodig nu. Krijg je nog ondersteuning of begeleiding van een psycholoog?

Ik weet ook niks te zeggen MaJo. Behalve: wat kut allemaal. Sterkte en liefs en ik hoop dat je je binnenkort weer wat beter voelt .

En wat Lemijn zegt, ik hoop zo dat je je straks weer wat beter voelt!

Dat hoop ik ook. Veel sterkte MaJo, ook voor je man.

Ach Majo, jullie hebben het ook wel flink voor je kaken gekregen. Het lijkt me niet meer dan normaal dat de rek er even uit is. Ik wilde nog zeggen: gelukkig breekt die reis het donkere seizoen even, maar uuhhh... 😉

Het lijkt me helemaal geen slecht idee om eens met een professional te gaan praten.

Sterkte meisje.

Ach MaJo...

Majo

Majo ik. weet ook niet wat te zeggen dikke knuffel voor je.

Ach lieve Majo...

Majo

Oh lieve Majo.. Virtuele knuffel voor je 😘 😘

quote:

Op woensdag 13 november 2019 23:30 schreef vlindertje89 het volgende:

[..]

Dikke knuffel voor jou, MaJo. Helemaal niet gek dat je er helemaal doorheen zit, jullie hebben zoveel meegemaakt al in het traject en kan me goed voorstellen dat ook het dichterbij komen van een eventueel einde van het proces erg confronterend is. Ik hoop zo ontzettend dat het jullie eens een keer wel meezit! Ik lees al mee sinds je je in wohts kwam melden en mensen steeds zeiden, laat het wat meer los, maak jezelf niet zo gek, het is heel normaal als het niet in de eerste paar maanden lukt. Ik vind het zo verdrietig dat jullie nu, zoveel later, nog steeds met lege handen staan. Je hebt er niks aan, maar ik denk regelmatig aan je!

Bedankt voor je lieve berichtje Ook al weet je misschien niet goed wat te zeggen, het feit dat er aan je gedacht wordt helpt echt al heel erg! En jeetje, wat lijkt dat lang geleden zeg WOHTS. Al herinner ik het me ook heel goed inderdaad.

quote:

Op donderdag 14 november 2019 00:15 schreef Mrs.Peel het volgende:
@:MaJo Ik probeer iets te bedenken om te schrijven wat troost kan geven, maar de woorden die ik vind schieten telkens tekort dus die delete ik maar weer. Ook het geven van hoop ("jullie hebben nog 2 volledige pogingen tegoed, er kan nog zo veel gebeuren"), voelen nu even misplaatst en onvoldoende. Kun je met je gevoelens goed bij je partner terecht? Begrijpen jullie elkaar? Ik denk dat dat nu even het belangrijkst is, tenminste zo voel ik dat, na het lezen van jouw verhaal. Dat jullie elkaar/jullie relatie niet kwijtraken in dit proces. Dat dát niet beschadigd raakt. Jullie hebben elkaars steun en begrip keihard nodig nu. Krijg je nog ondersteuning of begeleiding van een psycholoog?

Gelukkig is de relatie met mijn man heel sterk, we groeien alleen maar meer naar elkaar toe. Natuurlijk is het af en toe moeilijk, vooral omdat ik de neiging heb om down te worden en hij om chagrijnig te worden en een kort lontje te krijgen dus dat botst wel. Maar we vinden elkaar altijd weer. We hebben ook afgesproken dat onze relatie het belangrijkste is. Als onze kinderwens daaronder gaat lijden dan stoppen we daarmee. Maar gelukkig kunnen we tot nu toe altijd goed met elkaar praten en weten we elkaar alleen maar te vinden.

De psych is ook een "leuk" verhaal. Mijn tijd daar was "op" dus bij de laatste afspraak kon ik haar vertellen dat mijn schoonmoeder was overleden en dat ik weer een miskraam had gehad. Heel erg natuurlijk maar het traject moest afgerond worden Heb daardoor nu ook niet heel veel vertrouwen in de gezondheidszorg. Ik zou er wel baat bij hebben maar ik zie er tegen op om weer van vooraf aan te beginnen. Juist met deze psych had ik wel een goede klik.

quote:

Op donderdag 14 november 2019 05:33 schreef Gaoxing het volgende:
Ach Majo, jullie hebben het ook wel flink voor je kaken gekregen. Het lijkt me niet meer dan normaal dat de rek er even uit is. Ik wilde nog zeggen: gelukkig breekt die reis het donkere seizoen even, maar uuhhh... 😉

Het lijkt me helemaal geen slecht idee om eens met een professional te gaan praten.

Sterkte meisje.

Qua vakantie is het niet de meest zonnige keuze nee Maar ik heb er ontzettend veel zin in Ik hou heel erg veel van de winter gek genoeg

Bedankt voor alle andere reacties en knuffels Dat doet echt goed.

Majo zoals hierboven al beschreven zijn er gewoon geen juiste woorden, maar weet dat er aan je gedacht wordt en dat er met je meegeleefd wordt. Goed dat je het hier ook met ons kan en durft te delen Fijn om te lezen dat je zo'n goede relatie hebt met je man! Sterkte!

Majo hier wordt ook vaak aan je gedacht.

Majo

Majo

Och Majo, wat verdrietig

Lieve Majo, heel begrijpelijk dat je er even helemaal doorheen zit. Ik denk dat het een écht rouwproces is. Dit kindje was welkom, had in jullie gezin al een eigen plekje en toekomst, maar dit is jullie nu ontnomen. Hoe pril en onzeker het ook was, lijkt het me volkomen normaal om door een periode van rouw te gaan. Neem alle tijd hiervoor, veel sterkte .