Zwanger en hij wilt mij niet. Wat nu?

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:49 schreef Rainbow1988 het volgende:

[..]

Niet vreemd gegaan inderdaad, het was nooit officieel geweest. Maar voor hem leek het wel als vreemdgaan. En ik kan me zelf natuurlijk niet goed praten. Wat ik deed was echt fout.

Maar waarom ben je met de pil gestopt?

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 23:38 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik vind de meeste mensen hier wel een beetje hard op TS. Ze is menselijk, en maakt fouten. Ik gun haar wel een kans om het goed te maken met de vader van haar kind.

Dit

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 23:38 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik vind de meeste mensen hier wel een beetje hard op TS. Ze is menselijk, en maakt fouten. Ik gun haar wel een kans om het goed te maken met de vader van haar kind.

Dit.

Ik zou er niet meer vanuit gaan dat het goed komt tussen jullie en je richten op de komst van je kind.

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 21:53 schreef Salvad0R het volgende:
Hoezo denken vrouwen dat ze kunnen liegen en bedriegen, en dat het daarna de schuld van de man is, dat hij ervoor kiest zo'n wijf niet meer te vertrouwen??? Waar pikken ze dat op?????

Thuis, school, media, maatschappij etc

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:51 schreef Rainbow1988 het volgende:

[..]

Dit verhaal is niet verzonnen. Was het verhaal maar fake. Ik zit er echt mee. Iedereen reageert hier een beetje ''bot''.
1. Het was inderdaad erg stom geweest dat ik stopte met de pil. Maar het ging goed tussen hem en mij en ik wilde graag kinderen. Maar ik heb het achteraf beter safe kunnen doen en niet zomaar moeten stoppen met de pil.
2. Nee, dat gaat niet. Ik ben tegen abortus. En ik ben nu al over tijd.

Heb je überhaupt ook maar 1 seconde nagedacht over wat voor effect het op dat kindje gaat hebben om in zo'n onstabiele situatie geboren te worden? Je hebt je eigen belang voordat van je kindje gezet door überhaupt zwanger te worden. Het wordt tijd dat je het belang van het kind voorop gaat stellen.

Ah, hartverwarmend, waarvoor dank maar ook echt offtopic

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 23:38 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik vind de meeste mensen hier wel een beetje hard op TS. Ze is menselijk, en maakt fouten. Ik gun haar wel een kans om het goed te maken met de vader van haar kind.

Ik ben het tot op zekere hoogte met je eens, maar soms moet je zo een kans wel verdienen. En daar vind ik ts zelf behoorlijk selfish over doen. Ze heeft meer dan een jaar gelogen, ook over het platonische contact wat ze onderhield. Daar bewust over blijven liegen lijkt toch best duidelijk te maken dat ze wist dat ze niet zuiver bezig was en dat hij dat niet zo waarderen.
Het zou van haar kant uit dan ook wel zo menselijk zijn om iets meer begrip te tonen voor die oh zo leuke vent waar ze serieus verder mee zegt te willen, want je betrouwbaarheid bewijs je niet ineens door je zichtbaarheid op social media te wissen en te zeggen dat je nu ineens wel zogenaamd betrouwbaar zou doen. Die woorden bleken eerder ook al niet zoveel waard en dan lijkt de timing van een zwangerschap ook best een beetje typisch.

Zou jij als jij die kerel was, staan te springen nadat je eerst meer dan een jaar belogen bent, dan vier maanden geleden het afkapt, ze nu ook vier maanden zwanger blijkt en niet zoveel begrip lijkt te hebben dat je niet zo enthousiast bent om samen de komende 18 jaar verantwoordelijkheid gaan te delen voor een levend wezen?

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:54 schreef Rainbow1988 het volgende:

[..]

Ene keer zegt hij niet samen en de andere keer zegt hij 'ik weet het niet'. Hij twijfelt nog.

Hartstikke begrijpelijk vanuit zijn optiek natuurlijk. Het komt hem natuurlijk ook allemaal vrij koud op zijn dak vallen. Liegende vriendin, kind op komst. Als ik hem was zou ik (gevoelsmatig iig) hard weg willen rennen, en het pleit voor hem dat hij dat nog niet gedaan heeft.

quote:

Dit maakt mij ook onzeker, omdat ik niet weet hoe mijn toekomst eruit zal zien.

Snap ik. Een eerste kind is natuurlijk sowieso hartstikke eng, zelfs als je een ondersteunende en liefhebbende partner hebt. Die onzekerheid en angst zal dan nog vele malen erger zijn wanneer die ontbreekt.

Dus ja, qua partner weet je inderdaad niet hoe je toekomst er uit gaat zien.

Maar je weet iig één ding over je toekomst vrij zeker (klopt af op hout); je gaat straks een moeder zijn. Die kleine wordt je hele wereld, en jij de zijne/hare. Richt je op die rol, bijt je er in vast desnoods. In dat opzicht is je toekomst juist erg helder.

quote:

Ik probeer nu in ieder geval niet zo achter hem aan te zitten, wat ik voorheen wel deed.

Goed zo. Ik denk dat hij dan ook voornamelijk nog wat tijd nodig heeft om alles te verwerken. Gun hem die tijd. Wellicht kan je naar hem toe aangeven dat je snapt dat hij het nu allemaal niet weet, of uiteindelijk zelfs besluit dat hij helemaal klaar met je is. Maar dat je, los daarvan, wel erg graag zou zien dat je kind een vader heeft, en dat je hoopt dat hij dat wil en kan zijn.

quote:

Ik voel me ook helemaal gesloopt.

Heb je mensen om je heen die je steunen mbt je zwangerschap? Lijkt me erg belangrijk. Iemand die je wellicht kan helpen met het regelen van al het gedoe wat er bij komt kijken?

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:51 schreef Rainbow1988 het volgende:

[..]

Dit verhaal is niet verzonnen. Was het verhaal maar fake. Ik zit er echt mee. Iedereen reageert hier een beetje ''bot''.
1. Het was inderdaad erg stom geweest dat ik stopte met de pil. Maar het ging goed tussen hem en mij en ik wilde graag kinderen. Maar ik heb het achteraf beter safe kunnen doen en niet zomaar moeten stoppen met de pil.
2. Nee, dat gaat niet. Ik ben tegen abortus. En ik ben nu al over tijd.

Ik vind het best bijzonder dat je zo een relatie, waarin je dingen verbergt en nog nauwelijks officieel samen bent geweest, laat staan samen hebt gewoond, een goede basis voor kinderen nemen wil noemen..

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:54 schreef Rainbow1988 het volgende:

[..]

Ene keer zegt hij niet samen en de andere keer zegt hij 'ik weet het niet'. Hij twijfelt nog. Dit maakt mij ook onzeker, omdat ik niet weet hoe mijn toekomst eruit zal zien. Ik probeer nu in ieder geval niet zo achter hem aan te zitten, wat ik voorheen wel deed. Ik voel me ook helemaal gesloopt.

En zo klinkt het alsof je hem ordinair aan je wilde binden dmv een kind..

Beter doe je wat je al veel eerder had moeten doen en richt jij je op een stabiele basis te creëren voor jullie kind, ongeacht wanneer of überhaupt of hij nog bijtrekt.

[ Bericht 0% gewijzigd door Scary_Mary op 27-10-2019 01:26:31 ]

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 01:17 schreef Scary_Mary het volgende:

[..]


En zo klinkt het alsof je hem ordinair aan je wilde binden dmv een kind..

Hij was wel op de hoogte van haar stoppen met de pil en heeft er dus wel aan meegedaan natuurlijk.

Het blijft een moeilijke! Ik begrijp die kerel echt wel maar haar ook. Ik denk dat ze beiden erg dom zijn geweest, maar het is nu zo en nu moeten ze toch een manier vinden om samen te werken.
TS denk eraan dat jij al moeder bent doordat je jullie baby draagt en voelt. Hij is nog geen vader en heeft ook geen echo ofzo gezien dus heeft 0,0 binding met dat kind. Sommige mannen worden zelfs pas vader als ze hun kind voor het eerst zien. De beleving is echt anders!
Laat hem nu even los en regel alles voor je moederschap en baby.

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 23:38 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik vind de meeste mensen hier wel een beetje hard op TS. Ze is menselijk, en maakt fouten. Ik gun haar wel een kans om het goed te maken met de vader van haar kind.

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 02:21 schreef Lenny77 het volgende:

[..]

Hij was wel op de hoogte van haar stoppen met de pil en heeft er dus wel aan meegedaan natuurlijk.

Ja, met een beetje biologie op school zou je wel moeten weten dat dit een logisch gevolg zou kunnen zijn. Hij is dan ook gewoon medeverantwoordelijk, zelfs als hij gewoon niet de slimste is.
Maar laten we eerlijk wezen, mededelen dat je stopt met de pil staat niet bepaald volledig gelijk aan zijn instemming om zsm samen aan een kind te beginnen. Zij is hier echt wel een stuk bewuster te werk gegaan. Zelf post ze dan ook:

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 00:51 schreef Rainbow1988 het volgende:
1. Het was inderdaad erg stom geweest dat ik stopte met de pil. Maar het ging goed tussen hem en mij en ik wilde graag kinderen. Maar ik heb het achteraf beter safe kunnen doen en niet zomaar moeten stoppen met de pil.

Sowieso een typerend gebrek aan ons en wij.

Hoe serieus kun je je relatie nemen als je zo aan het latten bent, er issues spelen en zij aangeeft:

quote:

Ik heb hem een maand niet gezien en gister spraken wij voor het eerst weer af. In die maand heb ik ook helemaal geen contact meer gehad met andere mannen. Omdat ik helemaal geen zin meer heb en alleen op het kind en hem wilde gaan focussen.

Ts ging dus al die tijd gewoon door met haar problematische gedrag, ondanks dat ze wist wat het met hem deed en dat ze zwanger van hem zou zijn. Zou hij niet geheel onterecht misschien gewoon hebben getwijfeld aan of ze überhaupt wel echt zwanger zou zijn, laat staan van hem?

Misschien zegt het ook iets, geen zin meer hebben in andere mannen en zich nu wel op "het gezin" willen focussen. Goede timing ook, net in die maand dat hij haar helemaal afgekapt heeft.

Het lijkt me best veelzeggend dat hij aangeeft er niet zo goed over nagedacht te hebben. Hoe kan dat als de relatie zo goed zat en ze klaar denken te zijn voor een kind? Waar baseer je dat klaar zijn ervoor dan allemaal op? Bespreek je dan niet eerst samen een en ander hoe je dat gaat invullen, aangezien ze elkaar vooralsnog maar twee keer per week alleen bij hem thuis treffen? In hoeverre ken je elkaars financiën als je nog zo aan het latten bent?
Wil je, als je echt van iemand zegt te houden en een toekomst samen te willen, niet heul errug zeker weten dat hij er echt aan toe is en er helemaal achter staat? Dat lijkt me wel redelijk verschillen van een hiephoi hij zegt geen nee als ik aangeef met de pil te stoppen en hij vraagt ook niet naar alternatieven zoals een spiraaltje..

quote:

Het blijft een moeilijke! Ik begrijp die kerel echt wel maar haar ook. Ik denk dat ze beiden erg dom zijn geweest, maar het is nu zo en nu moeten ze toch een manier vinden om samen te werken.
TS denk eraan dat jij al moeder bent doordat je jullie baby draagt en voelt. Hij is nog geen vader en heeft ook geen echo ofzo gezien dus heeft 0,0 binding met dat kind. Sommige mannen worden zelfs pas vader als ze hun kind voor het eerst zien. De beleving is echt anders!
Laat hem nu even los en regel alles voor je moederschap en baby.

Dat dacht ts misschien ook..? Eindelijk een remedie tegen die verlatingsangst..

Door die handige dnatest is hij juridisch gezien sowieso vastgesteld als de verwekker, dus dat betekent dat hij onderhoudsplichtig is. Zorg- en/of omgangsregeling kunnen echter niet zo vastgesteld worden volgens mij, dus ik zou niet teveel hoop blijven houden dat dit kind de oh zo gewenste lijm gaat zijn. En dat zou je ook kunnen weten als je je kop niet in het zand steekt voor die legio verhalen over gebrek aan teamwork enzo..

Voor iemand die graag vader wilde worden, is 0,0 binding wel een beetje apart niet, ongeacht hoe hij inmiddels over de moeder zou denken lijkt me. Maar goed, nog niet zo apart als verbaast zijn dat iemand je na een maand eindelijk doen wat je al die tijd zei te doen, niet meteen weer in de armen sluit. Dat is geen liefde en het is treurig voor ts dat ze niet begrijpt wat liefde is, maar als een grote meid van 28 is het niet sjiek om de ander te verwijten wat hij niet voor haar (meer) over heeft na een veel langere periode van dergelijk bewust manipulerend gedrag.

Dus eens dat ze gewoon alles moet gaan regelen voor het kind, ongeacht of hij bijtrekt of niet. Maar denk niet te gemakkelijk over je verleden ts. Als je sociale wereld vooral aan elkaar hing van met kerels sjansen, dan heb je misschien iets te goed geleerd hoe je je aan bepaalde dingen kan onttrekken, niet op hoeft te draaien voor de gevolgen van je eigen gedrag en andere lasten. Dan is het ook niet verwonderlijk dat je kritiek op je handelen en kritische vragen het liefst ontloopt.
Grote kans dat je niet voldoende geleerd hoe je een relatie opbouwt en samen echt kan leren communiceren. Een kind kan je hopelijk wel wat minder egocentrisch maken, maar reken maar van yes dat ook die in hun onschuld je op het bot kunnen kwetsen met dingen die jij nu eenmaal makkelijker als afwijzend of andere pijnlijke dingen op kan vatten. Beter wees je dat voor en laat je niet je kind of weer een kerel (of meervoud daarvan) je lapje voor het bloeden zijn. Neem gewoon fatsoenlijke therapie en werk aan jezelf.
Een rondje RET lijkt me geen overbodige luxe. Net zoals een cursus creatief script schrijven, dan komen we elkaar misschien nog eens tegen

quote:

Op zaterdag 26 oktober 2019 21:48 schreef Rainbow1988 het volgende:

Hi allemaal! Ik ben nieuw hier! Normaal zit ik nooit op forums, maar ik ben even radeloos en ben benieuwd naar jullie meningen.

Deel 1:
Ongeveer 1,5 jaar geleden leerde ik een man kennen via een vriend. Hij is 32 jaar en ik 28. Hij is niet mijn type, maar we spraken af en zagen elkaar steeds vaker. Vorig jaar was ik niet serieus en liep ik nog te ''kloten'' met andere mannen. Na enkele weken bleef ik al bij hem slapen en ondertussen had ik nog contact met andere mannen. Hier heb ik erg veel spijt van. Begin dit jaar heb ik gevoelens gekregen voor hem en probeerde ik serieus te zijn en alleen voor hem te gaan. Ik vond hem steeds leuker en leuker! Ik ben eigenlijk nog nooit zo lang samen geweest met een man. Al was het nooit officieel geweest....In de tussen tijd had ik nog steeds contact met andere mannen, maar geen seksuele contacten meer. Wel loog ik tegen hem, dat ik thuis was of aan het werk was terwijl ik met andere mannen ging afspreken. Hier kwam hij later dan ook achter, omdat ik achteraf toch de waarheid verteld of hij zag het in mijn telefoon.

Ik bleef 2 keer per week bij hem slapen en we deden veel dingen samen. Nu ben ik 4 maanden zwanger. Een maand geleden hebben wij erge ruzie gehad, omdat hij gesprekken had gelezen van mij en andere mannen. Na het lezen van de gesprekken wilde hij niets meer met mij te maken hebben. Hij wilde graag dat ik een DNA test deed, dit heb ik gedaan. Natuurlijk wist ik dat hij de vader is. Ik heb namelijk met niemand anders het bed gedeeld. Uitslag: Hij is 99,8 procent de vader van het kind. En nu? Hij wilt niet meer samen....En ik sta nu al 4 maanden er alleen voor. Ik eet slecht, ik kan me niet concentreren op werk, ik heb veel huilbuien en mijn hoofd draait hele dag toeren van het nadenken 'hoe later?' Hij heeft helemaal geen vertrouwen in mij, doordat ik ondertussen veel afsprak met andere mannen.

In de tussentijd heb ik termijnecho's gehad. Hij is nul keer meegeweest. Ik heb hem een maand niet gezien en gister spraken wij voor het eerst weer af. In die maand heb ik ook helemaal geen contact meer gehad met andere mannen. Omdat ik helemaal geen zin meer heb en alleen op het kind en hem wilde gaan focussen. Het was best awkward tijdens het afspreken. Ik heb het gevoel dat alles vanuit mijn kant komt en dat hij totaal niets boeit. Hij wilt mij en het kind niet. Dit heeft hij meerdere malen duidelijk gemaakt. Echter kan ik het nog steeds niet accepteren. Denk ik nu alleen aan mezelf? Ben ik selfish? Overdrijft hij? Is hij echt een idi**t? Ik weet het even niet meer.

In het verleden heb ik veel meegemaakt thuis. Na het overlijden van mijn moeder leed ik aan een angststoornis en werd ik thuis mishandeld door mijn vader. Ik ben van mezelf erg teruggetrokken en heb bijna geen vrienden, op enkele vriendinnen na. De afgelopen maanden heb ik me rot gewerkt, om zo een beetje afleiding te zoeken. Maar door alles heb ik heel erge moeite om alleen te zijn. Dit alles maakt het voor mij ook 100x zwaarder. Door deze situatie zie ik het soms echt niet zitten, maar wanneer ik de babykicks voel, voel ik me weer sterk en weet ik dat ik gewoon door moet gaan.

Nu heb ik wel contact met hem via WhatsApp. En ik heb ook al mijn social media verwijderd, ivm ik daar toen alle contacten had met andere mannen. Ik heb dit gedaan zodat hij mij zal gaan vertrouwen. Echter merk ik toch dat hij helemaal geen moeite doet. Hij zegt dat het niet werkt en dat we 'botsen'. Ik vind hem nog steeds leuk. En ik snap dat ik fout zat en hij geen vertrouwen meer in mij heeft. Maar mij verlaten om dat? Terwijl ik nu helemaal geen contacten meer heb met andere mannen....?

Een relatie zonder vertrouwen gaat niet. En dat hij jou niet meer vertrouwt heb je aan jezelf te danken. Dat komt ook niet zomaar terug, als het al terugkomt.

Dat jij zwanger bent staat daar los van.

Mijn advies: richt je op zwanger zijn en jouw kind gezond op de wereld te zetten. Geef hem de kans deel uit te maken van het leven van jouw kind (jullie kind dan), maar dwing dat vooral niet af. En wat de toekomst dan brengt zie je vanzelf wel.

Innerlijke rust is wat jij en jouw kind nu nodig hebben.

Ik zou me nu richten op jezelf en het kind en hem links laten liggen zoveel mogelijk.

Of hij nou wel of geen relatie wil : alimentatieverplichting hè.
Hij vond het prima je op te vullen immers.

Verder doet het er niet meer toe hoe het allemaal zo gekomen is, je zal nu verder moeten met zoals het is.

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 07:04 schreef TheoddDutchGuy het volgende:
Ik zou me nu richten op jezelf en het kind en hem links laten liggen zoveel mogelijk.

Of hij nou wel of geen relatie wil : alimentatieverplichting hè.
Hij vond het prima je op te vullen immers.

Verder doet het er niet meer toe hoe het allemaal zo gekomen is, je zal nu verder moeten met zoals het is.

Ik had ze niks gegeven. Ze wilde zelf zwanger worden.

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 07:07 schreef Poesje_Mauw77 het volgende:

[..]

Ik had ze niks gegeven. Ze wilde zelf zwanger worden.

Hij wist dat ze niet meer aan de pil zou zijn, dus nee.
En wettelijk gezien heb je nul keuze, hij heeft zelf om een vaderschapstest gevraagd.

Dat arme kind..

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 07:28 schreef PzKpfw het volgende:
Dat arme kind..

Het is TS wel gegund dat ze grip op de toekomst gaat nemen, voor haar en voor haar kind.
Mogelijk kan de huisarts advies geven over hoe je daar geholpen bij kan worden.

Ben benieuwd hoe vader aankijkt tegen de toekomst, hoe kijkt hij naar alimentatie betalen, naar contact en ouderschap?

Wat ik niet snap: waarom is nu, op 4 maanden de paniek zo hoog? Je hebt allerlei ‘beslissingsmomenten’ aan je voorbij laten gaan. Waarom was er toen geen paniek? Wat was je toekomstbeeld toen? Hoe komt het dat je verwachting zo scheef loopt met de realiteit dat je hierin pas in paniek over bent?

quote:

Op zondag 27 oktober 2019 07:07 schreef Poesje_Mauw77 het volgende:

[..]

Ik had ze niks gegeven. Ze wilde zelf zwanger worden.

Het is nog steeds jouw kind dan, dus wat een lul ben je dan als je daar geen verantwoordelijkheid voor neemt. Het is niet alsof ze alleen zwanger is geworden.