Gemengd buitenlands gezin

Dag,

Ik heb een buitenlandse vrouw met wie ik nu drie jaar samenwoon in Nederland. Zij had al een zoontje van nu elf jaar oud. Hij komt binnenkort naar Nederland om bij ons te wonen. Hij spreekt geen Engels en al helemaal geen Nederlands. Gelukkig kent hij wel het alfabet. De afgelopen weken zijn wij druk geweest om een geschikte basisschool te vinden, maar ik heb nog helemaal niet nagedacht over hoe ik met hem om dien te gaan.

Ik geef les aan 16- tot 19-jarige pubers (en ouder, maar dat zijn geen pubers meer), maar een 11-jarig jochie is natuurlijk een hele andere leeftijdscategorie. Ik kan goed met mijn studenten omgaan, kan goed luisteren, maar ben weer wat slechter in het aanzetten tot het gewenste gedrag.

Mijn vrouw is fel en duidelijk in wat ze wil, ook naar hem toe. Nu luistert hij nog goed naar haar, maar het zal misschien anders worden als hij straks in de puberteit zit. Hij is opgegroeid bij opa en oma, zoals gebruikelijk is in haar thuisland. Zij heeft altijd gewerkt en geld opgestuurd en zag hem een paar keer per jaar. Biologische vader is niet in beeld. Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.

Ik heb hem een paar keer, een paar dagen achter elkaar, ontmoet en hij hunkerde toen wel naar een vaderfiguur. Hij trok na één dag steeds naar mij toe; spelen, voetballen (wat hij overigens goed kan) en zwemmen. Hij is, buiten het spelen om, erg rustig en mak voor een kind. Maargoed, ik heb geen ervaring. Nu we zelf over kinderen aan het nadenken zijn, wil ze hem er ook graag bij hebben, wat ik natuurlijk snap. Een kind hoort bij zijn moeder/vader.

Ik hoop dat dit voldoende achtergrondinformatie is, want ik ben namelijk op zoek naar mensen met een soortgelijke situatie of in ieder geval mensen die ervaringen hebben met een samengesteld gezin, buitenlands of niet. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en ben er ook van overtuigd dat het wel los zal lopen: ik ben mbo'ers in alle denkbare categorieën gewend laten we maar zeggen. Do's en dont's voor mijn persoonlijke situatie zijn echter meer dan welkom.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 14:58 schreef Geerd het volgende:
Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.

Nou dan weet je het wel weer

Wat is dit voor kansloze reactie? Ik vraag om tips hoe om te gaan met je 'stiefkind'.
Maargoed, jij ook een fijne dag!

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 16:04 schreef Cryptocoryne het volgende:
Je vriendin de opvoeding laten doen.
Stiefkinderen opvoeden is vrij ondankbaar werk.
Hij zal de taal snel genoeg oppakken.

We hebben het er al over gehad wat zij van mij verwacht straks. Ik denk inderdaad dat ik me, zeker in het begin, niet al teveel moet bemoeien met de opvoeding. Het blijft toch haar kind. Gelukkig denkt zij redelijk hetzelfde over opvoeding, dus ik wil me er op den duur wel degelijk mee bemoeien.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 16:14 schreef maily het volgende:
Het gemis van opa en oma zal hem ook zwaar vallen denk ik.
Succes met deze uitdaging

Gelukkig heeft hij mijn ouders al ontmoet toen we daar met zijn allen waren een tijdje geleden. Na één dag was hij al niet bij mijn vader weg te slaan en hij ging zelfs al mee met een dagje uit zonder zijn moeder en/of rest van zijn familie, maar met mijn (Nederlandse) vrienden en familie die daar waren.

Hij heeft zelf ook heel veel zin om te komen. Elke dag vraagt hij of de IND al iets heeft laten weten. Neemt niet weg dat hij zijn echte opa en oma natuurlijk zal missen. Iets om rekening mee te houden inderdaad.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 16:30 schreef De_Onnoembare het volgende:
Je hebt sowieso een gaatje in je hoofd als je andermans kinderen gaat opvoeden vind ik persoonlijk, maar dan ook nog 1 die al 11 is, geen woord NL/Engels spreekt (jij spreekt zijn taal wel?) en uit een land komt waar 'jongetjes alles mogen' (Noord-Afrikaans/MO?) dan weet je dat dit alleen maar gezeik op gaat leveren.

Dikke no go zo het voor mij zijn.

Dat vind ik de makkelijke weg. Wat zou jij doen als je vrouw, van wie je heel veel houdt, uiteindelijk graag bij haar kind wil zijn? Zeker als je zelf ook een gezinnetje wilt stichten met haar. Dat kun je niet maken, tegenover haarzelf niet, maar zeker ook niet tegenover haar andere kind dat natuurlijk ook het één en ander van ons hopelijk 'happy life' mee zou krijgen als hij nog daar zou wonen.

Mijn vrouw komt uit Thailand overigens, had ik misschien in de OP er nog bij moeten vermelden. En het is niet zo dat jongens alles mogen, maar ze worden wel heel anders opgevoed dan bijvoorbeeld meisjes.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 16:47 schreef Cryptocoryne het volgende:

[..]

Hou er wel rekening mee het leuke kind wat hij daar was hier kan veranderen in een draak van een kind. Zeker als er een nummer 2 bij komt. Ik denk dat je hier een beetje te licht over denkt.

Dat kan zeker en daarom ben ik ook op zoek naar tips om dat zoveel mogelijk te voorkomen. Maar het kan natuurlijk ook net zo goed dat hij net zo'n taalgevoel als moeder heeft, de taal zich snel meester is, op het gymnasium komt, advocaat wordt en ons een mooie oude dag bezorgt om het maar even te chargeren.
Garanties heb je nooit.

Het is ook niet alsof ik heel veel keuze heb. Ik kan haar niet verplichten om een gezinnetje met mij te stichten en hem buiten te sluiten, behalve de relatie beëindigen, maar dat is ook niet wat ik wil. Hij hoort bij haar, klaar. Ik kan haar niet tot de keuze dwingen om voor mij of voor haar zoon te kiezen. Welke man kan dat wel? Dan ben je gewoon een klootzak imho, al helemaal als je al - relatief - diep in een relatie zit en weet dat ze een kind heeft.
Ik was vrijheid - blijheid, het ene feestje na het andere, het ene reisje na het andere. Zij was al wel iets serieuzer met haar toekomst bezig, maar ze rolde een beetje met mij mee zeg maar.
Vijf jaar geleden toen we elkaar ontmoetten, was ik heel stellig dat ik nooit kinderen wilde hebben en ook niet echt op haar zoon zat te wachten. Het was eigenlijk nooit echt onze bedoeling om helemaal verliefd te worden op elkaar. Het heeft ook een jaar geduurd voordat ik moest toegeven aan mijn gevoelens voor haar.
Tot we vorige zomer toevalligerwijs in een bungalow op een familiecamping in Italië terechtkwamen en daar allemaal happy families zagen en onze kinderwens ook ineens begon te kriebelen. Een maand later gooide ze voorzichtig een balletje op wat ik er van zou vinden als ze haar zoon graag bij zich wilde hebben in Nederland, samen met een kleintje erbij.

Dus het is niet alsof dit ineens uit de lucht komt vallen, maar er is inmiddels bijna een jaar verstreken waarin we echt wel de voors en tegens tegen elkaar afgewogen hebben. Het komt er echter eigenlijk altijd op neer dat ze hem verschrikkelijk is gaan missen nu er 10.000km tussen haar en haar zoon zit en ze hem maar een paar keer per jaar ziet.

[ Bericht 1% gewijzigd door DjVero op 16-05-2019 18:32:47 ]

Omdat ze dacht dat ze dat wel aankon. Hij groeide immers toch al op bij grootouders.
Omdat ze dacht dat die paar keer per jaar hem zien afdoende zou zijn.
Omdat ze dacht dat ze zelf ook geen kinderen meer wilde hebben.

Niet dus. Ze gaf dit vorig jaar aan.
En over gevoelens praten, je 'fouten' - voor zover je over een fout kunt spreken - erkennen, is not done in de Thaise cultuur (gezichtsverlies), dus het was wel echt een issue voor haar om het hier met mij over te hebben.

Jezus, waarom heb ik het gevoel me hier te moeten verdedigen i.p.v. dat ik inhoudelijke tips krijg waar we rekening mee kunnen / moeten houden? Waar we dus wat mee kunnen! Denkt men dat we daar niet over nagedacht hebben? Dat we roekeloos bezig zijn ofzo? Wij willen ook het beste voor hem.

Het gaat toch wel gebeuren, want de aanvraag bij de IND is vorige maand al gedaan. Hij wil zelf ook heel graag. Ik vraag me af hoeveel aanvallende replies hieronder zullen komen of een kind van 11 daar wel logisch over na kan denken. Hij roept al sinds dat zijn moeder tweeënhalf jaar geleden hier naartoe is gekomen (8 jaar oud) dat hij graag naar ons toe wil.

Of moet ik me niets aantrekken van dat soort replies en me richten op inhoudelijke tips van mensen die iets soortgelijks meegemaakt hebben of in ieder geval ervaring hebben met gemengde gezinnen? Als die überhaupt nog komen...

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 18:56 schreef Lemijn het volgende:
Geen ervaring hier. Het is ook best een uitzonderlijke situatie natuurlijk dus ik vind het niet gek dat het niet regent van de herkenning. Los daarvan snap ik wel dat jullie in deze situatie zijn beland, al is die bepaald niet ideaal. Ik zeg niet dat het fout is hoor, maar moeder en kind denken dat het veel beter wordt als ze bij elkaar zijn terwijl zij al heel lang niet meer zijn eerste opvoeder is, toch? Dus je voorbereiden op pittige jaren lijkt me slim, en ook niet te snel een baby erbij doen in de mix is misschien ook zinnig.
Verder hebben scholen de laatste jaren wel wat ervaring kunnen opdoen met kinderen die geen Nederlands spreken, met de vluchtelingen. Per gemeente zal het verschillen hoe ze dat hebben gedaan, soms zijn er bijvoorbeeld schakelklassen gemaakt waar alle buitenlandse kinderen bij elkaar eerst genoeg Nederlands leerden voor de verder gingen in een klas van hun eigen niveau. Misschien kan je hier vast naar informeren?
Verder is het advies voor een stiefouder altijd houd je zoveel mogelijk en zo lang mogelijk op de achtergrond, dat lijkt me hier ook opgaan omdat zij eerst hun band samen weer moeten versterken maar tegelijk ben jij de kenner van de gewoontes etc hier.
Kortom: als hij er eenmaal is de eerste maanden/jaren? zoveel mogelijk investeren in elkaar. Er voor elkaar zijn en geduld hebben. Tijdig hulp inschakelen.

Veel succes!

Ik begrijp dat mijn situatie op zichzelf staat en dat dit niet een alledaags iets is.
Maandag hebben we een gesprek op een basisschool met speciale nieuwkomersklassen. De schoolleidster vertelde me dat ze op het moment ook een Thais jongetje onderwijzen. De baas van mijn vrouw (ook Thaise) heeft een zoontje van zijn leeftijd - wel in NL geboren - en is net als hij gek op voetbal.
ISK ben ik mee bekend. Sommige van mijn studenten hebben dat traject gevolgd. Zij zijn vaak op nog latere leeftijd naar Nederland gekomen. Met hen gaat het ook relatief goed.
Een babytje uitstellen is misschien ook niet eens zo'n gek idee. We hebben nog even.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 19:06 schreef Fancy2 het volgende:

[..]

Misschien moet je het niet te veel overdenken hoe je het gaat aanpakken. Vaak komen situaties niet zoals je het hebt overdacht. Dus bekijk het in de eerste maanden eerst maar gewoon per dag en doe wat goed of juist voelt. Je kunt het daarna dan alsnog met de moeder bespreken hoe en wat.

Misschien is dit ook wel het beste advies. Ik ben al geen planmatig type, alleen hier gaat het niet om mijn eigen leven.

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 21:07 schreef Cryptocoryne het volgende:

[..]

Nondeju, en daar wil jij een jong mee krijgen? Ze heeft haar jong op alle mogelijke manieren in de steek gelaten en nu haar eierstokken rammelen moet hij dus opeens naar Nederland komen? Ongelooflijk dat jij denkt dat ze een geschikte moeder is.
Een vrouw die haar jong zo makkelijk in de steek laat zou ik per definitie al wantrouwen, je mag nooit je kind in de steek laten, ook niet omdat je een betere toekomst in het westen hebt gevonden. Als je dat doet ben je de titel Moeder onwaardig. Je laat nooit je jongen in de steek, maakt niet uit wat de reden is, ze zijn door jou hier gekomen en ze in de steek laten is not done, nooit onder geen enkele omstandigheid.
Sorry voor de rant maar je jong laten zitten omdat het beter uitkomt kan niet.

Ik heb geen idee of je me op de kast probeert te jagen of dat je echt zo denkt wat je hebt geschreven, namelijk een typisch Westerse nitwit-reactie. Zo werkt het misschien in je veilige Nederland, waar ondanks een hoop gemopper wel heul veul goed geregeld is. Ooit buiten Europa geweest? En dan bedoel ik niet twee weken lang in één of ander cheap-ass all-inclusive resort, waar je enige zorg is of je wel een stoeltje bij het zwembad kunt bemachtigen, maar in de echte rural gebieden van Zuid-Amerika, Afrika of Azië? In sommige gebieden mogen moeders blij zijn als hun kind door de eerste paar levensjaren komt.
Nou is mijn vrouw niet in zulke omstandigheden opgegroeid, maar voor haar was geen geld om naar school te gaan bijvoorbeeld. Zij heeft jarenlang weken van 60-70 uur gedraaid om haar zoon én haar ouders te onderhouden. Zij begrijpt meer van hard werken en waardeert haar kansen veel meer dan jij en ik ooit samen.

[ Bericht 1% gewijzigd door DjVero op 16-05-2019 21:57:39 ]

Veel plezier met die denkwijze dan!

#doeslief

quote:

Op donderdag 16 mei 2019 22:16 schreef Doedezemaar het volgende:

[..]

Je situatie lijkt me ontzettend ingewikkeld, veel wijsheid toegewenst

Dank je

quote:

Op vrijdag 17 mei 2019 09:32 schreef Sisu het volgende:
Djvero,
Ik heb ook geen advies, maar wilde alleen even zeggen dat ik echt met grote verwondering dit topic zit te lezen. Wat mooi dat je dit samen met je partner aan gaat. Zijn jullie getrouwd? Want het lijkt me -slechtste scenario - toch wel verstandig om hier afspraken over te maken. Al is het alleen maar dat je het voor jezelf hebt uitgezocht. Dat klinkt wellicht wat harteloos van me, maar een vriend van ons had ook een puberzoon in huis toen hij een nieuwe vriendin had en dat is echt rampzalig afgelopen. En hij was ‘ gewoon’ Nederlands hoor, maar echt een manipulatieve ****. Heeft hen een hoop geld gekost. Overigens zijn ze nog steeds samen, maar die zoon is echt van het rechte pad af. Heel moeilijk om te zien.

Je lijkt me echt een vent met een gouden hart. Ik was even bang dat je te naïef zou zijn, maar uit je verdere replies lees ik af dat je genoeg levenservaring hebt om dit rustig het hoofd te kunnen bieden. Je komt er wel. Ook in je rol als stiefouder. Daar ben ik zeker van.

Zelf denk ik dat je hier niet op de juiste plek zit met je hulpvraag.
Zijn er geen Facebook groepen waarop je je kunt aanmelden? Zouden er toch wat overeenkomsten kunnen zitten met adoptieouders die oudere kinderen hebben geadopteerd? Heel veel succes en wijsheid toegewenst. Hopelijk kan hij snel naar Nederland, zodat hij eerst nog even een zomervakantie heeft om te wennen. Tenminste ietswat warme temperatuur voordat de winter start.

Edit:
Hoe stabiel is de relatie met je vriendin eigenlijk?
Toevallig postte je laatst iets in een ander topic dat ik veel meelees over een jongere student die achter je aanzit en toen kreeg ik het idee dat jij het idee had dat je een excuus had om vreemd te mogen gaan.

Wij zijn getrouwd inderdaad. Vrij recent ook. Onze relatie is heel stabiel, al zeg ik het zelf. Dat van die student klopt, maar vreemdgaan zou ik nooit doen. Makkelijk gezegd natuurlijk, maar in de afgelopen vijf jaar heb ik in ieder geval nooit mijn best hoeven doen om niet vreemd te gaan. Ik hou van haar.
We hebben de komst van haar zoon uiteraard meerdere malen uitgebreid besproken; met elkaar, familie, vrienden, collega's, wie niet eigenlijk.

Mijn vrouw is lid van verschillende Facebook-groepen waarvan in Nederland wonende Thaise mensen ook lid zijn. Ongetwijfeld dat daar leden tussen zitten die met hetzelfde gedeald hebben, maar ze wil eigenlijk geen of zo min mogelijk contact met andere Thai die hier wonen. Mochten we tegen problemen aanlopen, en dat zal ongetwijfeld gebeuren, hebben we een plek om eventuele 'ervaringsdeskundigen' aan te spreken.

quote:

Op vrijdag 17 mei 2019 09:37 schreef Stormqueen het volgende:

[..]

Typische reactie weer. Nee, dat is niet het enige wat is toegestaan. Als dat je conclusie is, is het duidelijk dat je dit subforum totaal niet kent.
Maar TS heeft een hulpvraag. Hem vertellen dat jij zijn keuzes echt nooit zou maken helpt hem op geen enkele manier.

Ach, ik liet mij donderdag wat opnaaien. Iedereen heeft natuurlijk wel ergens een mening over. Normaal gesproken boeit me dat ook niet, het was alleen frustrerend om de zoveelste post te lezen waar ik niks mee kan, maar aan de andere kant, als hij zijn mening daarover wil spuien, staat hem (of anderen) dat vrij wat mij betreft.

quote:

Op vrijdag 17 mei 2019 10:53 schreef FlippingCoin het volgende:
Ik vind het raar dat je je kind een paar keer per jaar ziet en dan wel mee moet verhuizen naar een vreemd land.

Hij hoeft niet hea. Mijn vrouw heeft hem het afgelopen jaar meerdere keren gevraagd, "lieverd, wil je echt naar Nederland? Het is hier compleet anders hea?" "Ja mam, ik wil heel graag naar jou en 'papa' toe." En ja, hij noemde mij na de eerste ontmoeting drie jaar geleden na een paar dagen al 'pa'. Als hij nee had gezegd, dan had mijn vrouw, hoe pijnlijk ook voor haar, die beslissing geaccepteerd.

quote:

Op dinsdag 21 mei 2019 05:02 schreef Lunatiek het volgende:
Ik vermoed dat het handig is dat jij je als inboorling met de formele kant van de opvoeding gaat bemoeien, want jij kent de weg. School regelen, de voetbalclub, de taalcursus. Dan laat je niet alles aan je vrouw over, je laat je inzet zien, maar je komt niet te dicht bij die jongen.
Daarin kun je ook wat makkelijker plannen. Eerst dit, dan dat.

Je kunt functioneren als "taalouder", tweetalige gezinnen schijnen het beste te werken als je consequent één taal spreekt tegen het kind en de andere ouder de andere taal.

Ik zou alvast wat huisregels doornemen met je vrouw. Bij een baby groeit dat vanzelf, maar nu moet je het pakket klaar hebben: hoe laat naar bed, wat wordt er van hem verwacht in het huishouden (opruimen, afwassen), hoeveel zakgeld, eventueel kleedgeld, wat voor tv-programma's, eigen telefoon en zo ja welke voorwaarden, enz. Het zou jammer zijn als je daarover gaat kibbelen met je vrouw.

Huisregels zijn een goed idee. Mijn vrouw denkt daar redelijk hetzelfde over. Met je tweede punt over taal ben ik het niet helemaal eens. Als moeder alleen Thais met hem spreekt, zal hij minder gauw zijn best doen om met mij te communiceren, omdat hij verwacht dat moeders het toch wel vertaalt.

quote:

Op vrijdag 17 mei 2019 12:58 schreef Myrr het volgende:
Stukje eigen ervaring hier. Mijn zusje is Thais en hier gekomen toen ze 7/8 was.

In Thailand worden kinderen door heel de familie opgevoed. Vaak op het platte land terwijl moeders werkt in de stad. Het is daar niet zoals hier dat je 1 of 2 ouders hebt waar je naar luistert en mee samen woont. Ze wonen daar met hele families in 1 woning zijn veel minder opstandig dan de kinderen hier. Ze respecteren volwassenen, ouderen, leerkrachten. Ik vind ze in ieder geval heel mak vergeleken met hier. Pas als ze volwassen worden zijn Thaise mensen kut.

Vader ligt inmiddels in scheiding, en zusje wil heel graag bij mijn vader blijven wonen.

Kijk het even aan, maar eh als je een kind hierheen haalt en opvangt in jouw huis dan mag je op zijn minst je verantwoordelijkheid daarvoor nemen. Het is een jongetje van elf en er wordt hier gepraat alsof hij 18 is en er geen land meer mee te bezeilen valt.

Dank. Willen moeder en vader zelf ook dat je zusje bij hem blijft btw?