OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Dag,
Ik heb een buitenlandse vrouw met wie ik nu drie jaar samenwoon in Nederland. Zij had al een zoontje van nu elf jaar oud. Hij komt binnenkort naar Nederland om bij ons te wonen. Hij spreekt geen Engels en al helemaal geen Nederlands. Gelukkig kent hij wel het alfabet. De afgelopen weken zijn wij druk geweest om een geschikte basisschool te vinden, maar ik heb nog helemaal niet nagedacht over hoe ik met hem om dien te gaan.
Ik geef les aan 16- tot 19-jarige pubers (en ouder, maar dat zijn geen pubers meer), maar een 11-jarig jochie is natuurlijk een hele andere leeftijdscategorie. Ik kan goed met mijn studenten omgaan, kan goed luisteren, maar ben weer wat slechter in het aanzetten tot het gewenste gedrag.
Mijn vrouw is fel en duidelijk in wat ze wil, ook naar hem toe. Nu luistert hij nog goed naar haar, maar het zal misschien anders worden als hij straks in de puberteit zit. Hij is opgegroeid bij opa en oma, zoals gebruikelijk is in haar thuisland. Zij heeft altijd gewerkt en geld opgestuurd en zag hem een paar keer per jaar. Biologische vader is niet in beeld. Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.
Ik heb hem een paar keer, een paar dagen achter elkaar, ontmoet en hij hunkerde toen wel naar een vaderfiguur. Hij trok na één dag steeds naar mij toe; spelen, voetballen (wat hij overigens goed kan) en zwemmen. Hij is, buiten het spelen om, erg rustig en mak voor een kind. Maargoed, ik heb geen ervaring. Nu we zelf over kinderen aan het nadenken zijn, wil ze hem er ook graag bij hebben, wat ik natuurlijk snap. Een kind hoort bij zijn moeder/vader.
Ik hoop dat dit voldoende achtergrondinformatie is, want ik ben namelijk op zoek naar mensen met een soortgelijke situatie of in ieder geval mensen die ervaringen hebben met een samengesteld gezin, buitenlands of niet. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en ben er ook van overtuigd dat het wel los zal lopen: ik ben mbo'ers in alle denkbare categorieën gewend laten we maar zeggen. Do's en dont's voor mijn persoonlijke situatie zijn echter meer dan welkom.
Ik heb een buitenlandse vrouw met wie ik nu drie jaar samenwoon in Nederland. Zij had al een zoontje van nu elf jaar oud. Hij komt binnenkort naar Nederland om bij ons te wonen. Hij spreekt geen Engels en al helemaal geen Nederlands. Gelukkig kent hij wel het alfabet. De afgelopen weken zijn wij druk geweest om een geschikte basisschool te vinden, maar ik heb nog helemaal niet nagedacht over hoe ik met hem om dien te gaan.
Ik geef les aan 16- tot 19-jarige pubers (en ouder, maar dat zijn geen pubers meer), maar een 11-jarig jochie is natuurlijk een hele andere leeftijdscategorie. Ik kan goed met mijn studenten omgaan, kan goed luisteren, maar ben weer wat slechter in het aanzetten tot het gewenste gedrag.
Mijn vrouw is fel en duidelijk in wat ze wil, ook naar hem toe. Nu luistert hij nog goed naar haar, maar het zal misschien anders worden als hij straks in de puberteit zit. Hij is opgegroeid bij opa en oma, zoals gebruikelijk is in haar thuisland. Zij heeft altijd gewerkt en geld opgestuurd en zag hem een paar keer per jaar. Biologische vader is niet in beeld. Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.
Ik heb hem een paar keer, een paar dagen achter elkaar, ontmoet en hij hunkerde toen wel naar een vaderfiguur. Hij trok na één dag steeds naar mij toe; spelen, voetballen (wat hij overigens goed kan) en zwemmen. Hij is, buiten het spelen om, erg rustig en mak voor een kind. Maargoed, ik heb geen ervaring. Nu we zelf over kinderen aan het nadenken zijn, wil ze hem er ook graag bij hebben, wat ik natuurlijk snap. Een kind hoort bij zijn moeder/vader.
Ik hoop dat dit voldoende achtergrondinformatie is, want ik ben namelijk op zoek naar mensen met een soortgelijke situatie of in ieder geval mensen die ervaringen hebben met een samengesteld gezin, buitenlands of niet. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en ben er ook van overtuigd dat het wel los zal lopen: ik ben mbo'ers in alle denkbare categorieën gewend laten we maar zeggen. Do's en dont's voor mijn persoonlijke situatie zijn echter meer dan welkom.
Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.
Nou dan weet je het wel weer
Nou dan weet je het wel weer
Wat is dit voor kansloze reactie? Ik vraag om tips hoe om te gaan met je 'stiefkind'.quote:Op donderdag 16 mei 2019 14:58 schreef Geerd het volgende:
Bovendien mogen jongetjes bij wijze van spreken alles in haar land, dus ik weet niet hoe dat zich gaat ontvouwen.
Nou dan weet je het wel weer
Maargoed, jij ook een fijne dag!
Je vriendin de opvoeding laten doen.
Stiefkinderen opvoeden is vrij ondankbaar werk.
Hij zal de taal snel genoeg oppakken.
Stiefkinderen opvoeden is vrij ondankbaar werk.
Hij zal de taal snel genoeg oppakken.
Bedenk goed dat een 11 jarige is opgegroeid in een heel andere cultuur en dit gegarandeerd gaat botsen hier, hij zal dus dingen moeten afleren en andere dingen aanleren.
Daarbij is de taalachterstand ook nog van belang.
Succes ermee
Daarbij is de taalachterstand ook nog van belang.
Succes ermee
Dit bericht is goedgekeurd door de NSA en de NVD en andere opsporingsdiensten.
We hebben het er al over gehad wat zij van mij verwacht straks. Ik denk inderdaad dat ik me, zeker in het begin, niet al teveel moet bemoeien met de opvoeding. Het blijft toch haar kind. Gelukkig denkt zij redelijk hetzelfde over opvoeding, dus ik wil me er op den duur wel degelijk mee bemoeien.quote:
Je vriendin de opvoeding laten doen.
Stiefkinderen opvoeden is vrij ondankbaar werk.
Hij zal de taal snel genoeg oppakken.
Gelukkig heeft hij mijn ouders al ontmoet toen we daar met zijn allen waren een tijdje geleden. Na één dag was hij al niet bij mijn vader weg te slaan en hij ging zelfs al mee met een dagje uit zonder zijn moeder en/of rest van zijn familie, maar met mijn (Nederlandse) vrienden en familie die daar waren.quote:Op donderdag 16 mei 2019 16:14 schreef maily het volgende:
Het gemis van opa en oma zal hem ook zwaar vallen denk ik.
Succes met deze uitdaging
Hij heeft zelf ook heel veel zin om te komen. Elke dag vraagt hij of de IND al iets heeft laten weten. Neemt niet weg dat hij zijn echte opa en oma natuurlijk zal missen. Iets om rekening mee te houden inderdaad.
Beter probeer je zijn maat te worden. Probeer vooral geen opvoedende taken op je te nemen. Op die leeftijd is dat zo ongeveer het enige wat je nog kan.quote:
[..]
We hebben het er al over gehad wat zij van mij verwacht straks. Ik denk inderdaad dat ik me, zeker in het begin, niet al teveel moet bemoeien met de opvoeding. Het blijft toch haar kind. Gelukkig denkt zij redelijk hetzelfde over opvoeding, dus ik wil me er op den duur wel degelijk mee bemoeien.
[..]
Gelukkig heeft hij mijn ouders al ontmoet toen we daar met zijn allen waren een tijdje geleden. Na één dag was hij al niet bij mijn vader weg te slaan en hij ging zelfs al mee met een dagje uit zonder zijn moeder en/of rest van zijn familie.
Je hebt sowieso een gaatje in je hoofd als je andermans kinderen gaat opvoeden vind ik persoonlijk, maar dan ook nog 1 die al 11 is, geen woord NL/Engels spreekt (jij spreekt zijn taal wel?) en uit een land komt waar 'jongetjes alles mogen' (Noord-Afrikaans/MO?) dan weet je dat dit alleen maar gezeik op gaat leveren.
Dikke no go zo het voor mij zijn.
Dikke no go zo het voor mij zijn.
Iedereen mag cojona krijgen!!!!!
Dat vind ik de makkelijke weg. Wat zou jij doen als je vrouw, van wie je heel veel houdt, uiteindelijk graag bij haar kind wil zijn? Zeker als je zelf ook een gezinnetje wilt stichten met haar. Dat kun je niet maken, tegenover haarzelf niet, maar zeker ook niet tegenover haar andere kind dat natuurlijk ook het één en ander van ons hopelijk 'happy life' mee zou krijgen als hij nog daar zou wonen.quote:
Je hebt sowieso een gaatje in je hoofd als je andermans kinderen gaat opvoeden vind ik persoonlijk, maar dan ook nog 1 die al 11 is, geen woord NL/Engels spreekt (jij spreekt zijn taal wel?) en uit een land komt waar 'jongetjes alles mogen' (Noord-Afrikaans/MO?) dan weet je dat dit alleen maar gezeik op gaat leveren.
Dikke no go zo het voor mij zijn.
Mijn vrouw komt uit Thailand overigens, had ik misschien in de OP er nog bij moeten vermelden. En het is niet zo dat jongens alles mogen, maar ze worden wel heel anders opgevoed dan bijvoorbeeld meisjes.
Hou er wel rekening mee het leuke kind wat hij daar was hier kan veranderen in een draak van een kind. Zeker als er een nummer 2 bij komt. Ik denk dat je hier een beetje te licht over denkt.quote:
[..]
Dat vind ik de makkelijke weg. Wat zou jij doen als je vrouw, van wie je heel veel houdt, uiteindelijk graag bij haar kind wil zijn? Zeker als je zelf ook een gezinnetje wilt stichten met haar. Dat kun je niet maken, tegenover haarzelf niet, maar zeker ook niet tegenover haar andere kind dat natuurlijk ook het één en ander van ons hopelijk 'happy life' mee zou krijgen als hij nog daar zou wonen.
Mijn vrouw komt uit Thailand overigens, had ik misschien in de OP er nog bij moeten vermelden. En het is niet zo dat jongens alles mogen, maar ze worden wel heel anders opgevoed dan bijvoorbeeld meisjes.
Dat kan zeker en daarom ben ik ook op zoek naar tips om dat zoveel mogelijk te voorkomen. Maar het kan natuurlijk ook net zo goed dat hij net zo'n taalgevoel als moeder heeft, de taal zich snel meester is, op het gymnasium komt, advocaat wordt en ons een mooie oude dag bezorgt om het maar even te chargeren.quote:
[..]
Hou er wel rekening mee het leuke kind wat hij daar was hier kan veranderen in een draak van een kind. Zeker als er een nummer 2 bij komt. Ik denk dat je hier een beetje te licht over denkt.
Garanties heb je nooit.
Het is ook niet alsof ik heel veel keuze heb. Ik kan haar niet verplichten om een gezinnetje met mij te stichten en hem buiten te sluiten, behalve de relatie beëindigen, maar dat is ook niet wat ik wil. Hij hoort bij haar, klaar. Ik kan haar niet tot de keuze dwingen om voor mij of voor haar zoon te kiezen. Welke man kan dat wel? Dan ben je gewoon een klootzak imho, al helemaal als je al - relatief - diep in een relatie zit en weet dat ze een kind heeft.
Ik was vrijheid - blijheid, het ene feestje na het andere, het ene reisje na het andere. Zij was al wel iets serieuzer met haar toekomst bezig, maar ze rolde een beetje met mij mee zeg maar.
Vijf jaar geleden toen we elkaar ontmoetten, was ik heel stellig dat ik nooit kinderen wilde hebben en ook niet echt op haar zoon zat te wachten. Het was eigenlijk nooit echt onze bedoeling om helemaal verliefd te worden op elkaar. Het heeft ook een jaar geduurd voordat ik moest toegeven aan mijn gevoelens voor haar.
Tot we vorige zomer toevalligerwijs in een bungalow op een familiecamping in Italië terechtkwamen en daar allemaal happy families zagen en onze kinderwens ook ineens begon te kriebelen. Een maand later gooide ze voorzichtig een balletje op wat ik er van zou vinden als ze haar zoon graag bij zich wilde hebben in Nederland, samen met een kleintje erbij.
Dus het is niet alsof dit ineens uit de lucht komt vallen, maar er is inmiddels bijna een jaar verstreken waarin we echt wel de voors en tegens tegen elkaar afgewogen hebben. Het komt er echter eigenlijk altijd op neer dat ze hem verschrikkelijk is gaan missen nu er 10.000km tussen haar en haar zoon zit en ze hem maar een paar keer per jaar ziet.
[ Bericht 1% gewijzigd door DjVero op 16-05-2019 18:32:47 ]
Waarom heeft ze hem in de eerste instantie achtergelaten in Thailand?quote:
[..]
Dat kan zeker en daarom ben ik ook op zoek naar tips om dat zoveel mogelijk te voorkomen. Maar het kan natuurlijk ook net zo goed dat hij net zo'n taalgevoel als moeder heeft, de taal zich snel meester is, op het gymnasium komt, advocaat wordt en ons een mooie oude dag bezorgt om het maar even te chargeren.
Garanties heb je nooit.
Het is ook niet alsof ik heel veel keuze heb. Ik kan haar niet verplichten om een gezinnetje met mij te stichten en hem buiten te sluiten, behalve de relatie beëindigen, maar dat is ook niet wat ik wil. Hij hoort bij haar, klaar. Ik kan haar niet tot de keuze dwingen om voor mij of voor haar zoon te kiezen. Welke man kan dat wel? Dan ben je gewoon een klootzak imho, al helemaal als je al - relatief - diep in een relatie zit en weet dat ze een kind heeft.
Ik was vrijheid - blijheid, het ene feestje na het andere, het ene reisje na het andere. Zij was al wel iets serieuzer met haar toekomst bezig, maar ze rolde een beetje met mij mee zeg maar.
Vijf jaar geleden toen we elkaar ontmoetten, was ik heel stellig dat ik nooit kinderen wilde hebben en ook niet echt op haar zoon zat te wachten. Het was eigenlijk nooit echt onze bedoeling om helemaal verliefd te worden op elkaar. Het heeft ook een jaar geduurd voordat ik moest toegeven aan mijn gevoelens voor haar.
Tot we vorige zomer toevalligerwijs in een bungalow op een familiecamping in Italië terechtkwamen en daar allemaal happy families zagen en onze kinderwens ook ineens begon te kriebelen. Een maand later gooide ze voorzichtig een balletje op wat ik er van zou vinden als ze haar zoon graag bij zich wilde hebben in Nederland, samen met een kleintje erbij.
Dus het is niet alsof dit ineens uit de lucht komt vallen, maar er is inmiddels bijna een jaar verstreken waarin we echt wel de voors en tegens tegen elkaar afgewogen hebben. Het komt er echter eigenlijk altijd op neer dat ze hem verschrikkelijk is gaan missen nu er 10.000km tussen haar en haar zoon zit en ze hem maar een paar keer per jaar ziet.
Omdat ze dacht dat ze dat wel aankon. Hij groeide immers toch al op bij grootouders.
Omdat ze dacht dat die paar keer per jaar hem zien afdoende zou zijn.
Omdat ze dacht dat ze zelf ook geen kinderen meer wilde hebben.
Niet dus. Ze gaf dit vorig jaar aan.
En over gevoelens praten, je 'fouten' - voor zover je over een fout kunt spreken - erkennen, is not done in de Thaise cultuur (gezichtsverlies), dus het was wel echt een issue voor haar om het hier met mij over te hebben.
Omdat ze dacht dat die paar keer per jaar hem zien afdoende zou zijn.
Omdat ze dacht dat ze zelf ook geen kinderen meer wilde hebben.
Niet dus. Ze gaf dit vorig jaar aan.
En over gevoelens praten, je 'fouten' - voor zover je over een fout kunt spreken - erkennen, is not done in de Thaise cultuur (gezichtsverlies), dus het was wel echt een issue voor haar om het hier met mij over te hebben.
Hoe gaat dat arme kind zich hier voelen ,een moeder die je nauwelijks kent een stiefpa waarmee je niet kan communiceren ,een totaal andere cultuur ,de taal niet spreken en je grootouders missen die je altijd hebben opgevoed?
Jezus, waarom heb ik het gevoel me hier te moeten verdedigen i.p.v. dat ik inhoudelijke tips krijg waar we rekening mee kunnen / moeten houden? Waar we dus wat mee kunnen! Denkt men dat we daar niet over nagedacht hebben? Dat we roekeloos bezig zijn ofzo? Wij willen ook het beste voor hem.
Het gaat toch wel gebeuren, want de aanvraag bij de IND is vorige maand al gedaan. Hij wil zelf ook heel graag. Ik vraag me af hoeveel aanvallende replies hieronder zullen komen of een kind van 11 daar wel logisch over na kan denken. Hij roept al sinds dat zijn moeder tweeënhalf jaar geleden hier naartoe is gekomen (8 jaar oud) dat hij graag naar ons toe wil.
Of moet ik me niets aantrekken van dat soort replies en me richten op inhoudelijke tips van mensen die iets soortgelijks meegemaakt hebben of in ieder geval ervaring hebben met gemengde gezinnen?
Als die überhaupt nog komen...
Het gaat toch wel gebeuren, want de aanvraag bij de IND is vorige maand al gedaan. Hij wil zelf ook heel graag. Ik vraag me af hoeveel aanvallende replies hieronder zullen komen of een kind van 11 daar wel logisch over na kan denken. Hij roept al sinds dat zijn moeder tweeënhalf jaar geleden hier naartoe is gekomen (8 jaar oud) dat hij graag naar ons toe wil.
Of moet ik me niets aantrekken van dat soort replies en me richten op inhoudelijke tips van mensen die iets soortgelijks meegemaakt hebben of in ieder geval ervaring hebben met gemengde gezinnen?
Als die überhaupt nog komen...
Geen ervaring hier. Het is ook best een uitzonderlijke situatie natuurlijk dus ik vind het niet gek dat het niet regent van de herkenning. Los daarvan snap ik wel dat jullie in deze situatie zijn beland, al is die bepaald niet ideaal. Ik zeg niet dat het fout is hoor, maar moeder en kind denken dat het veel beter wordt als ze bij elkaar zijn terwijl zij al heel lang niet meer zijn eerste opvoeder is, toch? Dus je voorbereiden op pittige jaren lijkt me slim, en ook niet te snel een baby erbij doen in de mix is misschien ook zinnig.
Verder hebben scholen de laatste jaren wel wat ervaring kunnen opdoen met kinderen die geen Nederlands spreken, met de vluchtelingen. Per gemeente zal het verschillen hoe ze dat hebben gedaan, soms zijn er bijvoorbeeld schakelklassen gemaakt waar alle buitenlandse kinderen bij elkaar eerst genoeg Nederlands leerden voor de verder gingen in een klas van hun eigen niveau. Misschien kan je hier vast naar informeren?
Verder is het advies voor een stiefouder altijd houd je zoveel mogelijk en zo lang mogelijk op de achtergrond, dat lijkt me hier ook opgaan omdat zij eerst hun band samen weer moeten versterken maar tegelijk ben jij de kenner van de gewoontes etc hier.
Kortom: als hij er eenmaal is de eerste maanden/jaren? zoveel mogelijk investeren in elkaar. Er voor elkaar zijn en geduld hebben. Tijdig hulp inschakelen.
Veel succes!
Verder hebben scholen de laatste jaren wel wat ervaring kunnen opdoen met kinderen die geen Nederlands spreken, met de vluchtelingen. Per gemeente zal het verschillen hoe ze dat hebben gedaan, soms zijn er bijvoorbeeld schakelklassen gemaakt waar alle buitenlandse kinderen bij elkaar eerst genoeg Nederlands leerden voor de verder gingen in een klas van hun eigen niveau. Misschien kan je hier vast naar informeren?
Verder is het advies voor een stiefouder altijd houd je zoveel mogelijk en zo lang mogelijk op de achtergrond, dat lijkt me hier ook opgaan omdat zij eerst hun band samen weer moeten versterken maar tegelijk ben jij de kenner van de gewoontes etc hier.
Kortom: als hij er eenmaal is de eerste maanden/jaren? zoveel mogelijk investeren in elkaar. Er voor elkaar zijn en geduld hebben. Tijdig hulp inschakelen.
Veel succes!
Op maandag 14 november 2016 12:18 schreef Crumpette het volgende:
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
De eerste keer ben je zo'n magische eenhoorn van moeder natuur en creeert een wonder
Misschien moet je het niet te veel overdenken hoe je het gaat aanpakken. Vaak komen situaties niet zoals je het hebt overdacht. Dus bekijk het in de eerste maanden eerst maar gewoon per dag en doe wat goed of juist voelt. Je kunt het daarna dan alsnog met de moeder bespreken hoe en wat.quote:
Jezus, waarom heb ik het gevoel me hier te moeten verdedigen i.p.v. dat ik inhoudelijke tips krijg waar we rekening mee kunnen / moeten houden? Waar we dus wat mee kunnen! Denkt men dat we daar niet over nagedacht hebben? Dat we roekeloos bezig zijn ofzo? Wij willen ook het beste voor hem.
Het gaat toch wel gebeuren, want de aanvraag bij de IND is vorige maand al gedaan. Hij wil zelf ook heel graag. Ik vraag me af hoeveel aanvallende replies hieronder zullen komen of een kind van 11 daar wel logisch over na kan denken. Hij roept al sinds dat zijn moeder tweeënhalf jaar geleden hier naartoe is gekomen (8 jaar oud) dat hij graag naar ons toe wil.
Of moet ik me niets aantrekken van dat soort replies en me richten op inhoudelijke tips van mensen die iets soortgelijks meegemaakt hebben of in ieder geval ervaring hebben met gemengde gezinnen?
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 16-05-2019 19:07:28 ]
Wat een onzin. Je weet niet eens in wat voor omgeving hij op is gegroeid.quote:
Bedenk goed dat een 11 jarige is opgegroeid in een heel andere cultuur en dit gegarandeerd gaat botsen hier, hij zal dus dingen moeten afleren en andere dingen aanleren.
Daarbij is de taalachterstand ook nog van belang.
Succes ermee
Nondeju, en daar wil jij een jong mee krijgen? Ze heeft haar jong op alle mogelijke manieren in de steek gelaten en nu haar eierstokken rammelen moet hij dus opeens naar Nederland komen? Ongelooflijk dat jij denkt dat ze een geschikte moeder is.quote:
Omdat ze dacht dat ze dat wel aankon. Hij groeide immers toch al op bij grootouders.
Omdat ze dacht dat die paar keer per jaar hem zien afdoende zou zijn.
Omdat ze dacht dat ze zelf ook geen kinderen meer wilde hebben.
Niet dus. Ze gaf dit vorig jaar aan.
En over gevoelens praten, je 'fouten' - voor zover je over een fout kunt spreken - erkennen, is not done in de Thaise cultuur (gezichtsverlies), dus het was wel echt een issue voor haar om het hier met mij over te hebben.
Een vrouw die haar jong zo makkelijk in de steek laat zou ik per definitie al wantrouwen, je mag nooit je kind in de steek laten, ook niet omdat je een betere toekomst in het westen hebt gevonden. Als je dat doet ben je de titel Moeder onwaardig. Je laat nooit je jongen in de steek, maakt niet uit wat de reden is, ze zijn door jou hier gekomen en ze in de steek laten is not done, nooit onder geen enkele omstandigheid.
Sorry voor de rant maar je jong laten zitten omdat het beter uitkomt kan niet.
Niks van aantrekken. Laat het los, laat het gaan. En wat hierboven ergens geschreven is: bekijk het per dag .... je kunt van.alles plannen maar soms loopt het anders.quote:
Jezus, waarom heb ik het gevoel me hier te moeten verdedigen i.p.v. dat ik inhoudelijke tips krijg waar we rekening mee kunnen / moeten houden? Waar we dus wat mee kunnen! Denkt men dat we daar niet over nagedacht hebben? Dat we roekeloos bezig zijn ofzo? Wij willen ook het beste voor hem.
Het gaat toch wel gebeuren, want de aanvraag bij de IND is vorige maand al gedaan. Hij wil zelf ook heel graag. Ik vraag me af hoeveel aanvallende replies hieronder zullen komen of een kind van 11 daar wel logisch over na kan denken. Hij roept al sinds dat zijn moeder tweeënhalf jaar geleden hier naartoe is gekomen (8 jaar oud) dat hij graag naar ons toe wil.
Of moet ik me niets aantrekken van dat soort replies en me richten op inhoudelijke tips van mensen die iets soortgelijks meegemaakt hebben of in ieder geval ervaring hebben met gemengde gezinnen?
Gut, ik heb toch weer bijna 2 weken niet in de gaten gehad dat jij het weer was.quote:
[..]
Nondeju, en daar wil jij een jong mee krijgen? Ze heeft haar jong op alle mogelijke manieren in de steek gelaten en nu haar eierstokken rammelen moet hij dus opeens naar Nederland komen? Ongelooflijk dat jij denkt dat ze een geschikte moeder is.
Een vrouw die haar jong zo makkelijk in de steek laat zou ik per definitie al wantrouwen, je mag nooit je kind in de steek laten, ook niet omdat je een betere toekomst in het westen hebt gevonden. Als je dat doet ben je de titel Moeder onwaardig. Je laat nooit je jongen in de steek, maakt niet uit wat de reden is, ze zijn door jou hier gekomen en ze in de steek laten is not done, nooit onder geen enkele omstandigheid.
Sorry voor de rant maar je jong laten zitten omdat het beter uitkomt kan niet.
disclaimer
Ik begrijp dat mijn situatie op zichzelf staat en dat dit niet een alledaags iets is.quote:
Geen ervaring hier. Het is ook best een uitzonderlijke situatie natuurlijk dus ik vind het niet gek dat het niet regent van de herkenning. Los daarvan snap ik wel dat jullie in deze situatie zijn beland, al is die bepaald niet ideaal. Ik zeg niet dat het fout is hoor, maar moeder en kind denken dat het veel beter wordt als ze bij elkaar zijn terwijl zij al heel lang niet meer zijn eerste opvoeder is, toch? Dus je voorbereiden op pittige jaren lijkt me slim, en ook niet te snel een baby erbij doen in de mix is misschien ook zinnig.
Verder hebben scholen de laatste jaren wel wat ervaring kunnen opdoen met kinderen die geen Nederlands spreken, met de vluchtelingen. Per gemeente zal het verschillen hoe ze dat hebben gedaan, soms zijn er bijvoorbeeld schakelklassen gemaakt waar alle buitenlandse kinderen bij elkaar eerst genoeg Nederlands leerden voor de verder gingen in een klas van hun eigen niveau. Misschien kan je hier vast naar informeren?
Verder is het advies voor een stiefouder altijd houd je zoveel mogelijk en zo lang mogelijk op de achtergrond, dat lijkt me hier ook opgaan omdat zij eerst hun band samen weer moeten versterken maar tegelijk ben jij de kenner van de gewoontes etc hier.
Kortom: als hij er eenmaal is de eerste maanden/jaren? zoveel mogelijk investeren in elkaar. Er voor elkaar zijn en geduld hebben. Tijdig hulp inschakelen.
Veel succes!
Maandag hebben we een gesprek op een basisschool met speciale nieuwkomersklassen. De schoolleidster vertelde me dat ze op het moment ook een Thais jongetje onderwijzen. De baas van mijn vrouw (ook Thaise) heeft een zoontje van zijn leeftijd - wel in NL geboren - en is net als hij gek op voetbal.
ISK ben ik mee bekend. Sommige van mijn studenten hebben dat traject gevolgd. Zij zijn vaak op nog latere leeftijd naar Nederland gekomen. Met hen gaat het ook relatief goed.
Een babytje uitstellen is misschien ook niet eens zo'n gek idee. We hebben nog even.
Misschien is dit ook wel het beste advies. Ik ben al geen planmatig type, alleen hier gaat het niet om mijn eigen leven.quote:
[..]
Misschien moet je het niet te veel overdenken hoe je het gaat aanpakken. Vaak komen situaties niet zoals je het hebt overdacht. Dus bekijk het in de eerste maanden eerst maar gewoon per dag en doe wat goed of juist voelt. Je kunt het daarna dan alsnog met de moeder bespreken hoe en wat.
Ik heb geen idee of je me op de kast probeert te jagen of dat je echt zo denkt wat je hebt geschreven, namelijk een typisch Westerse nitwit-reactie. Zo werkt het misschien in je veilige Nederland, waar ondanks een hoop gemopper wel heul veul goed geregeld is. Ooit buiten Europa geweest? En dan bedoel ik niet twee weken lang in één of ander cheap-ass all-inclusive resort, waar je enige zorg is of je wel een stoeltje bij het zwembad kunt bemachtigen, maar in de echte rural gebieden van Zuid-Amerika, Afrika of Azië? In sommige gebieden mogen moeders blij zijn als hun kind door de eerste paar levensjaren komt.quote:
[..]
Nondeju, en daar wil jij een jong mee krijgen? Ze heeft haar jong op alle mogelijke manieren in de steek gelaten en nu haar eierstokken rammelen moet hij dus opeens naar Nederland komen? Ongelooflijk dat jij denkt dat ze een geschikte moeder is.
Een vrouw die haar jong zo makkelijk in de steek laat zou ik per definitie al wantrouwen, je mag nooit je kind in de steek laten, ook niet omdat je een betere toekomst in het westen hebt gevonden. Als je dat doet ben je de titel Moeder onwaardig. Je laat nooit je jongen in de steek, maakt niet uit wat de reden is, ze zijn door jou hier gekomen en ze in de steek laten is not done, nooit onder geen enkele omstandigheid.
Sorry voor de rant maar je jong laten zitten omdat het beter uitkomt kan niet.
Nou is mijn vrouw niet in zulke omstandigheden opgegroeid, maar voor haar was geen geld om naar school te gaan bijvoorbeeld. Zij heeft jarenlang weken van 60-70 uur gedraaid om haar zoon én haar ouders te onderhouden. Zij begrijpt meer van hard werken en waardeert haar kansen veel meer dan jij en ik ooit samen.
[ Bericht 1% gewijzigd door DjVero op 16-05-2019 21:57:39 ]
|
|
