Zwangerschap en geboorte deel 1882

Ja, dat sowieso! Je moet vooral volgen hoe je jezelf voelt.

Bij m'n eerste bevalling wilde ik eerst ook liever alleen zijn, maar later voelde het zoveel fijner dat mijn lief en mijn vader en moeder bij mij waren en mijn vasthielden of ondersteunden. De tweede bevalling miste ik heel erg aanraking, mijn lief was toen ziek en kon niet de hele tijd bij mij zijn, dit keer wil ik het echt per se met hem samen doen.

Kan me ook goed voorstellen dat alle gevoelens zo heftig zijn dat je liever geen aanraking wilt. (Dat had ik de eerste keer het eerste gedeelte ook heel erg). Maar het is in ieder geval wel een optie om te proberen als je het gevoel hebt dat de bevalling stagneert oid. Of als je meer steun zoekt. En soms is het dan een drempel die je over moet, omdat het misschien niet direct iets was waar je op dat moment mee bezig bent, zoenen met je lief. Maar ik lees in zoveel geboorte verhalen dat het dan toch het laatste zetje geeft. Dus toch wellicht prettig om te weten dat het voor veel vrouwen kan helpen en dat het niet raar is als je zoiets voelt of probeert.

Ik had hetzelfde hoor pinquit, ik had helemaal geen behoefte aan welk contact dan ook, geen lichamelijk contact maar ook geen communicatie/geluiden. Terwijl ik van te voren dacht dat dat heel fijn zou zijn. Maar ik wou eigenlijk alleen maar heel stil liggen en geen enkele prikkel van buitenaf om me op de weeën te kunnen concentreren.
Maar ‘t is inderdaad heel persoonlijk en vooral belangrijk om je gevoel daarin te volgen.

Wel goede opmerking ela, dat je partner kan helpen om te proberen de oxytocine extra te activeren.
Ik ben mij nu aan het verdiepen in de natuurlijke mogelijkheden mocht ik weer geen persdrang krijgen, zoals de technieken van spinning babies. Hopelijk is het niet nodig überhaupt want ik werd eerlijk gezegd al moe van het zien van die houdingen.

[ Bericht 20% gewijzigd door Mariposas op 01-02-2019 09:47:36 ]

quote:

Op vrijdag 1 februari 2019 09:09 schreef pinquit het volgende:
Ik denk dat dat superpersoonlijk is afgezien van het wetenschappelijke gedeelte, dat die stoffen wel echt vrijkomen ws door aanraking, is het voor iedereen weer verschillend hoe fijn dat is.
Ik ben zelf sowieso niet zo aanrakerig (behalve met m'n kinderen, die kan ik altijd blijven knuffelen), en zeker tijdens mijn bevalling kan ik aanraking niet heel goed verdragen. Eerste stukje wel, maar als het echt heftig gaat worden ben ik alleen nog maar met mezelf, en wil ik juist niks extra's voelen.
Misschien zit er iets niet goed bij mij, dat kan natuurlijk Maar ik geloof wel dat dit bij veel vrouwen is.
Maar dat is hetzelfde met alles rondom zwangerschap&geboorte, elke vrouw is anders, elke bevalling is anders, alles is zo superpersoonlijk!

Ik heb dat ook hoor. Zelfs het water van de douche vond ik onprettig en irritant. Mijn man heeft bij de laatste nog iets gedrukt op mijn rug bij een wee, maar daar werd ik ook heel chagrijnig van. Ik heb toen zelfs geloof ik van 4cm naar 10cm met de deur van de slaapkamer dicht gedaan. Wat bevallen betreft voel ik me enorm verbonden met katachtigen.

Ik had eerder wel iets gelezen over orgasmic births, maar daar was het vooral een handeling voor tijdens de persfase en dat lijkt mij wel echt heel ongemakkelijk omdat daar wel doorgaans andere mensen bij zijn. Bij mij zou dat het proces juist meer vertragen dan versnellen.

Ik kan me heel goed voorstellen hoe aanrakingen en intimiteit kunnen helpen tijdens de geboorte. En ook hoe ik helemaal niet op wat voor aanraking/ stimulans dan ook zou zitten te wachten. Het zal voor mij verschillen per moment denk ik.

Het algemene gevoel dat ik er over heb is dat ik het liefst helemaal alleen zou willen bevallen ( mijn vriend wel in de buurt, maar niet per se er naast). Er zijn verschillende redenen dat ik niet van plan ben dat te gaan doen, maar eigenlijk zou ik dat wel zo willen. Maar ik vind het wel erg sneu voor mijn lief dat ik dat zo voel en wil hem ook niet buitensluiten bij de geboorte van ook zijn kind. Hij vindt het al zo oprecht jammer dat zwangerschap en bevalling iets is die hij nooit echt zelf kan ervaren.

Toch voelt het als een heel persoonlijke ervaring voor mij. Een soort van hebberig gevoel heb ik erover. Ik word ook bij voorbaat al een beetje chagerijnig bij het idee dat er een verloskundige bij zal zijn die zich ermee gaat 'bemoeien.' Al weet ik dat ik heel duidelijke afspraken kan/ zal maken over de mate waarin, en dat die begeleiding natuurlijk met de beste intenties is.
Een 'unassisted childbirth' vind ik n beetje n ongemakkelijk idee voor een eerste bevalling, maar kan me goed voorstellen het bij n tweede wel zonder zorgverleners te doen.

Mijn grootste, en op dit moment enige, angst omtrent bevallen is dat het om een of andere reden in het ziekenhuis moet gebeuren.

Bij de eerste zat ik zo in m’n eigen bubbel dat ik niet eens heb gemerkt wie erbij waren hoop dat ik weer zo in mezelf kan keren. Voor vriend dan wel fijn als het thuis kan, want de vorige keer heeft hij letterlijk van 00:00 tot 5:00 eigenlijk niks zitten doen omdat hij letterlijk niks kón doen. Ik had geen hulp/support nodig daarin verder. Lange nacht is het dan.

Hij ziet het zelf thuis overigens nog niet helemaal zitten geloof ik, gaat liever wel naar het ziekenhuis.

Mijn lief ouwehoert teveel die kan ik niet om me heen hebben als k beval hoor.
Alleen, in het donker onder de douche. Das wel mijn ding ben k nu achter. Het duurt even drie kinderen maar dan weet je ook wat over jezelf hoor

Ik ben heel benieuwd hoe ik het mag gaan ervaren. Ik weet van mezelf dat ik in een bubbel kan kruipen en mezelf echt wel goed ontspannen, maar daar zitten wel een aantal voorwaarden aan vast. Zo mag het echt niet te druk zijn (ik kan normaal al niet tegen drukte), dus ik vermoed dat ik op dat moment al helemaal zo min mogelijk mensen in mijn buurt/bubbel wil hebben. Ook zo min mogelijk polonaise aan mijn lijf, hooguit rugkriebels van meneerEend. Niet praten inderdaad, geen 'gaat het'-vragen iedere 5 minuten. Ik zeg het wel als het niet gaat. En geen troep/rondslingerende rommel in de buurt. Het liefst beval ik dan ook gewoon thuis als dat gewoon kan, want ik weet dat de plekken die ik thuis heb fijn zijn. Die zijn namelijk zo ingericht door ons dat we daar altijd rust in kunnen vinden. Maar ik zie het ergens in juni wel of het ook zo gaat.

Bubbels Bij 1 en 2 was ik 1 met mijn bubbel. De laatste bubbelde niet, het was een theekrans

Ik vind te veel aanraking ook niet prettig. En aanmoediging hier en daar vind ik prettiger. Ik ben zo bezig om de pijn om te zetten naar positieve energie en kracht dat aanraking dat een stuk lastiger maakt.

Maar hoi! Doei! Zet hem alvast op krijger en Limone

tot snel

Tof om te lezen hoe iedereen het zo weer anders ervaart.

Ik merk bij mezelf dat ik me snel 'eenzaam' voel als ik in m'n eentje ergens lig en er wel anderen zijn maar die niet met mij verbonden zijn. Dan ben ik ook liever alleen. Maar nog liever ben ik samen met mijn lief. Dan voel ik me sterker en meer ondersteund.

Ik vind mijn lief dus wel echt heel fijn om dichtbij mij te hebben, maar dan alleen hele zachte aanrakingen of gewoon dat hij aanmoedigingen in mijn oor fluistert.

Water van de douche en aanraking aan m'n buik kan ik ook echt niet verdragen tijdens de bevalling. Ik heb me nooit laten toucheren, maar dat lijkt me ook niet tof. Warm water van het bad is voor mij het fijnst om de weeën op te vangen vooralsnog.

In een bubbel ben ik ook wel heel erg, maar bij de tweede was ik me veel meer bewust van m'n omgeving. Wie daar waren en wat ze deden. En vooral dat ik me daar dus eenzamer voelde omdat niemand zich verbond met mij, of althans, ze lieten mij m'n ding doen, maar ik had juist behoefte aan aanmoediging en een hand op mn schouder. Maar ik was weer niet zo goed in staat om dat te communiceren.

Dit keer ga ik daar dus nog meer in voorbereiden. Mijn bevalplekje krijgt veel aandacht, ik wil ook als ik mn ogen open dat ik inspiratie om mij heen zie en me veilig en geborgen voel. En mijn geboorteteam gaan me hopelijk dus juist wel aanraken vasthouden en aanmoedigen.

Beide keren had ik bijv m'n hoofd in mn moeders schoot en zij haar armen om mijn schouders tijdens de persfase. Dat was erg fijn!

quote:

Op vrijdag 1 februari 2019 12:53 schreef mignonne het volgende:
Mijn lief ouwehoert teveel die kan ik niet om me heen hebben als k beval hoor.
Alleen, in het donker onder de douche. Das wel mijn ding ben k nu achter. Het duurt even drie kinderen maar dan weet je ook wat over jezelf hoor

Noh mijne ook. Heb m steng gemaand zijn mond te houden.

«wat is dat voor apparaatje? Og doppler ja. Waar is die voor? Hoe werkt dat? Infrarood ofzo? (Hoop technisch geneuzel)»
Ik: hou je moooond!

Verder zat ik in mn bubbel ja. Had t bij wijze van spreken alleen willen doen. De ontmoeting daarentegen niet uiteraard <3

Oh men ik wil er nog een...

Ik merkte beide keren dat ik net als Klaprooss me heel erg wilde concentreren op het omzetten van de pijn in iets positiefs, dan kom ik een totale focus/meditatie-achtige toestand. Ik keer dan in mijzelf. En daarvoor heb ik rust nodig. Bij mijn eerste bevalling ging dat zo fijn. Ik lag op het bed heel stil de weeen op te vangen, de vk zat in een hoek van de kamer wat te werken en mijn vriend in de andere hoek te lezen. Dat heeft een paar uur zo geduurd en ik kan me daar dus nauwelijks iets van herinneren. Maar toen ik ze nodig had stonden ze direct aan mijn bed. .Ik vond bij de beide bevallingen de omschakeling naar persweeen heel heftig, want dan komt er ineens zoveel geweld en kracht los in je lichaam, heel anders voor mijn gevoel dan bij de gewone weeen. Toen had ik juist wel veel mentale steun en aanmoediging nodig en ook fysieke aanraking, maar dan vooral in het letterlijk helpen ondersteunen.

Ik denk dat je dit pas echt weet als je er middenin zit, wat je wel of juist niet nodig hebt. Zo lastig om daar van tevoren op te anticiperen.

Het lijkt me heel erg fijn om tijdens persweeën ergens aan te hangen, van die gymnastiek ringen ofzo
Even kijken hoe ik dit voor elkaar kan krijgen.....

Of misschien gewoon in de knieën van mijn vriend

quote:

Op vrijdag 1 februari 2019 17:02 schreef -Mellow- het volgende:
Het lijkt me heel erg fijn om tijdens persweeën ergens aan te hangen, van die gymnastiek ringen ofzo
Even kijken hoe ik dit voor elkaar kan krijgen.....

Of misschien gewoon in de knieën van mijn vriend

Ik heb net een filmpje gekeken van een vrouw die helemaal alleen in de achtertuin staand bij het speelhuisje is bevallen. Best schokkend om te zien als je er niet tegen kan, maar anderzijds heeft het ook weer iets zo één met de natuur. Verder vond ik het ook wel een beetje Daniel want de baby viel op de grond en huilde niet, kan best als traumatisch worden ervaring denk voor een moeder. (Mocht iemand die video willen zien kan ik het delen en anders deel ik het niet)

Ah dat filmpje heb ik laatst ook gezien, vond het ook niet per se een hele mooie/zachte geboorte. Het inspireerde me in ieder geval niet. Maar als het voor haar zo fijn was om haar kindje zo te baren, dan is dat natuurlijk belangrijk. Zelf kies ik voor andere (ideale) geboortes.

LOL

Haha!

En nou nee, je baby die op de grond valt tijdens de geboorte is toch ook zeker niet de bedoeling. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk kan zijn om tijdens het baren de baby zelf aan te pakken, dus wat dat betreft is een geboortepartner/ begeleiding zeker wel fijn.

Team kattenbevalling hier.
Stop mij maar in een aparte kamer waar niemand me ziet en of hoort. Heerlijk.
Ik hou echt veel van Mn man, maar laat me aub alleen tijdens de bevalling.
Doe ik alleen niet, want ik besef me ten volle dat het voor hem ook een bijzonder moment is dat hij mee wil maken.
Net als Mn moeder trouwens. Zij heeft me echt alles verteld wat er gebeurde en precies zoals dat ik het ook voelde. Man daarentegen was alles na de geboorte al kwijt -of had alles heel anders ervaren.
Zo zei ik vrij kort na Mn bevalling hoogmoedig: was dit het?
En dan gaat Mn man er tegenin, omdat ik het in zijn beleving met andere woorden heb gezegd. *rolt met ogen.
Sowieso altijd een frustratie punt tussen ons. Mijn man heeft echt wat autistische trekjes en er zijn dagen dat ik die discussies gewoon niet kan hebben. Dingen die hij dan als ‘klieren’ ziet vallen bij mij to-taal verkeerd en dat vind hij dan leuk -x.
Ah well.. vandaag sprak ik zo’n 100x de naam uit van baby en ik vind het nog steeds mooi in ons gezin passen.

Meh, ‘t valt me allemaal wel even zwaar hoor op ‘t moment. Kleuter die al een tijd weer minimaal 2x per nacht wakker wordt, zelf naast hoogzwanger nu ook al bijna een week gewoon ziek, hoofdpijn/keelpijn/oorpijn waardoor ik zelf niet goed meer slaap, hormonen die ervoor zorgen dat ik niet meer in kan slapen als ik wél wakker ben en het van en naar school elke dag lukt eigenlijk ook niet meer maar moet wel want er is niemand anders die kan. Dan nog evenementen op de basisschool komende week waar eigenlijk iemand naartoe moet, maar zwanger zie ik het niet zitten en vriend kan alleen als de baby voor die tijd al komt waardoor ik me toch weer gehaast voel die baby moet er gewoon uit nu, zou alles zoveel makkelijker maken

krijger! Hopelijk gebeurt er wat dit weekend. Is er misschien een ouder uit de klas die je kleuter 's middags even thuis kan brengen? En ik weet niet hoe het contact met jouw ouders is (die met je schoonouders is niet zo best, geloof ik), maar kunnen zij niet die schoolevenementen doen?

Niet hoor! Die laatste loodjes zijn echt retezwaar. Zelfs/ook/juist met een kleuter.

Ze gaat pas net een paar maanden dus heb nog niet echt contact met andere ouders. Hier en daar wel losse playdates gehad maar ook vaak bij de opa’s en oma’s van andere kinderen thuis en kan dus ‘s ochtends ook niet met iemand afspreken dat ze direct met hen mee naar huis gaat En m’n ouders zouden het met liefde doen, alleen werken die allebei gewoon. Op hun vrije dag halen ze haar wel altijd van school of nemen ze haar zelfs mee naar hun huis

Vannacht ieder uur gezien en vanaf 4 uur was het elk half uur Weet even niet zo goed meer wat ik nu liever eerst wil, beter worden of een baby

Krijger, dat klinkt ook loodzwaar! Mocht je in de stroopwafelstad wonen, help ik je met liefde succes en hopelijk gebeurt er dit weekend wat

Krijgertje. Wat Limone zegt, die laatste loodjes kunnen gewoon echt zo super zwaar zijn... Zeker als je nog een/meer kindje(s) hebt rondlopen en weinig backup hebt. Nu in ieder geval eerst even weekend, hopelijk lukt het om een beetje te ontspannen en op te laden.

Pinq Goed plaatje!