Depressie & Angst #154 Op naar de winter...

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:39 schreef Droopie het volgende:
(Verkapte ik zit in Dubai topic)
Ik ben dus vannacht gaan vliegen en heb toen niet geslapen, uiteindelijk vanmiddag wel 3 uurtjes want ik was kapot.

Mede daarom is mijn afbouwprogramma Diazepam een beetje in de war geraakt, tel erbij op dat ik echt heel weinig doe behalve aan het zwembad liggen en in de jacuzzi, ga ik zelf maar maar van 10 mg per dag naar 4/6 mg afbouwen (ik heb pas 2 mg op vandaag en zo voor het slapen gaan nog 2mg).
Beetje gezond verstand gebruiken en bij "zware" activiteiten er van te voren innemen.

Weet je zeker dat dit een goede combinatie is: weg van je eigen omgeving én medicatie afbouwen? Ik lees mee en las dat je er goed over hebt nagedacht, maar het is niet de ideale situatie om af te bouwen, zeg maar.

Dubai is tof! Fijne vakantie daar, hopelijk kun je nog wat van de stad (lees: hysterie en overdaad) zien als je wat bent bijgekomen van de reis.

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:46 schreef Droopie het volgende:

[..]

Dat moet je uit je hoofd zetten, ik zat ook bij groepstherapie met de gedachte jemig, ik klaag over dit terwijl die andere mensen 10x zoveel ergere dingen meegemaakt hebben.

Toen zei een oudere vrouw (heftig trauma) als jij je teen breekt doet dat bij jouw veel meer pijn ipv als ik snachts nachtmerries hebt.
Je eigen pijn is altijd het belangerijkste, want je staat zelf op de eerste plaats.. Dat was zo lief en tof van haar..

Dusse

Amen!

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:45 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ja... alleen zo is het al dertig jaar Maar het klopt... En ik ben blij met de hulp, echt waar. Alleen nu voelt het even heel confronterend aan

Confronterend... logisch.
Pijnlijk en verdrietig dat je moet leren leven met een chronische ziekte.. zeker.

Maar ga je situatie niet bagatelliseren, want dat kan een eerste stap zijn naar ontkennen van symptomen en daardoor niet de hulp die je nodig hebt. Want het gaat echt nog lang niet zo goed met je als je zou willen en kunnen. Komt wel, maar heeft tijd, therapie en acceptatie (door jou) nodig.

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:48 schreef Cat-astrophe het volgende:

[..]

Confronterend... logisch.
Pijnlijk en verdrietig dat je moet leren leven met een chronische ziekte.. zeker.

Maar ga je situatie niet bagatelliseren, want dat kan een eerste stap zijn naar ontkennen van symptomen en daardoor niet de hulp die je nodig hebt. Want het gaat echt nog lang niet zo goed met je als je zou willen en kunnen. Komt wel, maar heeft tijd, therapie en acceptatie (door jou) nodig.

Klopt... Ik was gewend om succesvol twee studies naast elkaar te volgen, met vier keer therapie per week. En toen was ik ook echt heel erg ziek.... maar kon ik het een soort van handelen. En nu ben ik al de hele dag uitgeput van een clubje in de ochtend. En mijn huis is nu netjes, maar dat kost me ook enorm veel moeite.

Ik ga niet bagatelliseren. Dat moet ik maar eens afleren. Het doet pijn en veel verdriet, maar het is nu zoals het is. Ik hoop dat het fact doorgaat. Eerlijk is eerlijk... ik heb het gewoon nodig

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:46 schreef Cat-astrophe het volgende:

[..]

Weet je zeker dat dit een goede combinatie is: weg van je eigen omgeving én medicatie afbouwen? Ik lees mee en las dat je er goed over hebt nagedacht, maar het is niet de ideale situatie om af te bouwen, zeg maar.

Dubai is tof! Fijne vakantie daar, hopelijk kun je nog wat van de stad (lees: hysterie en overdaad) zien als je wat bent bijgekomen van de reis.

Ja en nee, ik ben hier voor de 2e keer in een half jaar dus de overdaad is nu wat meer comfort zone (vorige keer heb ik in 5 dagen zoveel gepropt dat ik echt overprikkeld thuis kwam).
Nu vandaag, ik ben 1x naar de Dubai Mall geweest en verder in het appartment/ zwembad geweest.

Behalve mijn psych en vader verklaart iedereen mij voor gek, je gaat naar Dubai en je gaat niets doen haha..
Mja, avondje bioscoop/ dagje Abu Dhabi, maar echt behalve de stad Dubai is het echt niets doen en opladen.

Ik zal morgen mijn psych eens mailen, of ze zegt doe eens normaal en slikken die hap of ze zegt, Droopie je voelt zelf aan hoe je lichaam je voelt.

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:56 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ja en nee, ik ben hier voor de 2e keer in een half jaar dus de overdaad is nu wat meer comfort zone (vorige keer heb ik in 5 dagen zoveel gepropt dat ik echt overprikkeld thuis kwam).
Nu vandaag, ik ben 1x naar de Dubai Mall geweest en verder in het appartment/ zwembad geweest.

Behalve mijn psych en vader verklaart iedereen mij voor gek, je gaat naar Dubai en je gaat niets doen haha..
Mja, avondje bioscoop/ dagje Abu Dhabi, maar echt behalve de stad Dubai is het echt niets doen en opladen.

Ik zal morgen mijn psych eens mailen, of ze zegt doe eens normaal en slikken die hap of ze zegt, Droopie je voelt zelf aan hoe je lichaam je voelt.

Ik vind het dapper van je... Het lijkt me best eng.
Verstandig dat je contact opneemt met de psych! Heel erg veel succes

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:57 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik vind het dapper van je... Het lijkt me best eng.
Verstandig dat je contact opneemt met de psych! Heel erg veel succes

Ach, jij bent nog best jong he.
Op den duur zal je best leren dat angst een slechte raadgever is en of je nu thuis als wrak op de bank zit of in het buitenland. Je neemt altijd jezelf mee.

Nu moet ik wel zeggen, in New York ben ik niet buiten Manhattan geweest en veel veiligere plekken dan Dubai zijn er in de wereld ook niet te vinden hoor.
Zie mijzelf echt niet naar Zuid-Amerika gaan ofzo

quote:

Op woensdag 14 november 2018 20:11 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ach, jij bent nog best jong he.
Op den duur zal je best leren dat angst een slechte raadgever is en of je nu thuis als wrak op de bank zit of in het buitenland. Je neemt altijd jezelf mee.

Nu moet ik wel zeggen, in New York ben ik niet buiten Manhattan geweest en veel veiligere plekken dan Dubai zijn er in de wereld ook niet te vinden hoor.
Zie mijzelf echt niet naar Zuid-Amerika gaan ofzo

Naja.. jong...30
Je hebt gelijk (over angst). Het is gewoon dat ik een enorme huismus ben Ik heb gewoon bewondering voor de globetrotters in deze wereld.

quote:

Op woensdag 14 november 2018 20:13 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Naja.. jong...30
Je hebt gelijk (over angst). Het is gewoon dat ik een enorme huismus ben Ik heb gewoon bewondering voor de globetrotters in deze wereld.

Ik ben ook een huismuis, maar na 3 weken thuis zitten hoop ik met deze reis de aan knop te vinden in mijzelf.

Verzonden vanaf zijn appartement

quote:

Op woensdag 14 november 2018 20:20 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ik ben ook een huismuis, maar na 3 weken thuis zitten hoop ik met deze reis de aan knop te vinden in mijzelf.

Verzonden vanaf zijn appartement

quote:

Op woensdag 14 november 2018 19:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Omdat het een andere afdeling is. Dus ik heb het vermoeden dat ik dan enkel nog maar zorg krijg van het fact. Maar zeker weet ik het niet

Dat is helemaal niet nodig.
Je hebt er recht op hulp te krijgen vanuit het fact en daarnaast behandeling te krijgen te voor trauma (en/of andere stoornissen).

Goed... de conclusie van de afdeling eetstoornissen (gewoon waar ik in behandeling ben) en de kliniek zijn tot de conclusie gekomen dat ik uitbehandeld ben, in de zin van proberen mij te genezen. Ik moet volgens hen leren accepteren dat ik psychiatrisch ziek ben. Genezen zit er niet meer in, ook niet van mijn eetstoornis en ook niet op het gebied van trauma.

Dat heeft als gevolg dat ik stop bij eetstoornissen en over ga naar het fact. Ondanks dat het precies is wat ik nodig heb, maakt het me verdrietig. Ik wil behandelbaar zijn, genezen... Een nieuwe behandelaar is eng. Een ander gebouw, andere kamer, andere mensen, andere doelen... Het is weer een stukje van mijn oude leven opgeven. De hoop op genezing loslaten. Een heel fijne behandelaar loslaten.

Naja... natuurlijk houd ik sinds 2013 een behandelplek bezet die beter aan een ander besteedt kan worden. Dus het is wel eerlijker om los te laten

Ik klap echt een beetje in elkaar... ik ga maar een lekkere pot thee zetten oid... Ik ben echt zo verdrietig

Alle opnames werden even op een rijtje gezet (die krijg volgende keer mee). Ik ben na nummer twaalf opgehouden met tellen. Maar sinds 2015 een heel kantje (met normaal lettertypegrootte) vol. Ik ga ze tellen, maar het zijn er zeker dertig ik ben echt geschrokken

Dat is een bittere pil, CotS.

Wat ik van je zie en heb gezien op dit forum, laat wel iemand zien die wil knokken, die van het leven kan genieten, die de mensen om haar heen niet vergeet. ‘Uitbehandeld’ betekent nog niet dat er voor jou geen leuk leven in het verschiet ligt. Ik wens je toe dat je straks kunt terugkijken op deze periode en zult kunnen zeggen: ik had het toen zwaar, maar het is me wel gelukt om mijn leven zo in te richten dat ik blij ben met wie ik ben, wat ik doe en wat ik kan betekenen voor mensen om me heen.

quote:

Op donderdag 15 november 2018 13:39 schreef ChildoftheStars het volgende:
Goed... de conclusie van de afdeling eetstoornissen (gewoon waar ik in behandeling ben) en de kliniek zijn tot de conclusie gekomen dat ik uitbehandeld ben, in de zin van proberen mij te genezen. Ik moet volgens hen leren accepteren dat ik psychiatrisch ziek ben. Genezen zit er niet meer in, ook niet van mijn eetstoornis en ook niet op het gebied van trauma.

Dat heeft als gevolg dat ik stop bij eetstoornissen en over ga naar het fact. Ondanks dat het precies is wat ik nodig heb, maakt het me verdrietig. Ik wil behandelbaar zijn, genezen... Een nieuwe behandelaar is eng. Een ander gebouw, andere kamer, andere mensen, andere doelen... Het is weer een stukje van mijn oude leven opgeven. De hoop op genezing loslaten. Een heel fijne behandelaar loslaten.

Naja... natuurlijk houd ik sinds 2013 een behandelplek bezet die beter aan een ander besteedt kan worden. Dus het is wel eerlijker om los te laten

Ik klap echt een beetje in elkaar... ik ga maar een lekkere pot thee zetten oid... Ik ben echt zo verdrietig

Jeetje cots wat een heftige conclusie. Kun je jezelf erin vinden? Denk je zelf dat je nog een positief resultaat kan behalen met andere behandelingen?

Laat 't nu eerst ook maar eens wat bezinken allemaal. Thee drinken, potje huilen, lekker warm dekentje of knuffelen met een lief iemand.

Zelf heb ik sinds een paar maanden een diagnose van een chronische ziekte, die best ingrijpend is en m'n toekomstbeeld ff goed verknald heeft. Het hielp mij erg om 't er maar even te laten zijn, geen mening vormen maar voelen. En mensen te vertellen en even lief voor me te laten zijn. Nog steeds vind ik het moeilijk, maar ik kan het al wel accepteren.

quote:

Op donderdag 15 november 2018 15:40 schreef Lienekien het volgende:
Dat is een bittere pil, CotS.

Wat ik van je zie en heb gezien op dit forum, laat wel iemand zien die wil knokken, die van het leven kan genieten, die de mensen om haar heen niet vergeet. ‘Uitbehandeld’ betekent nog niet dat er voor jou geen leuk leven in het verschiet ligt. Ik wens je toe dat je straks kunt terugkijken op deze periode en zult kunnen zeggen: ik had het toen zwaar, maar het is me wel gelukt om mijn leven zo in te richten dat ik blij ben met wie ik ben, wat ik doe en wat ik kan betekenen voor mensen om me heen.

Ja... het is heel naar
Dank je wel En ik ga er inderdaad 100% voor. Dank je wel Hopelijk komen je wensen uit, dat zou ik fijn vinden.

quote:

Op donderdag 15 november 2018 16:02 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Jeetje cots wat een heftige conclusie. Kun je jezelf erin vinden? Denk je zelf dat je nog een positief resultaat kan behalen met andere behandelingen?

Laat 't nu eerst ook maar eens wat bezinken allemaal. Thee drinken, potje huilen, lekker warm dekentje of knuffelen met een lief iemand.

Zelf heb ik sinds een paar maanden een diagnose van een chronische ziekte, die best ingrijpend is en m'n toekomstbeeld ff goed verknald heeft. Het hielp mij erg om 't er maar even te laten zijn, geen mening vormen maar voelen. En mensen te vertellen en even lief voor me te laten zijn. Nog steeds vind ik het moeilijk, maar ik kan het al wel accepteren.

Dank je wel en bedankt voor de tips en het delen van je ervaringen. Hierin ben je zeker een voorbeeld voor me Hopelijk lukt het mij ook...

Uhm... naja... het is niet echt behandeling. Het is mij binnen de kaders houden. Helpen waar nodig, signaleren, ondersteunen etc. Ik ben sinds 2013 in behandeling en ik blijf maar op een bepaald punt staan. Dus tja... ik hoop dat ze me helpen opnames te voorkomen.

Nu inderdaad thee, dekentje, slechte serie en me groot houden.

Dit is net zoals stoppen met de studie. Ergens voor gevochten en los moeten laten, want het voor mij niet haalbaar is

quote:

Op donderdag 15 november 2018 16:29 schreef ChildoftheStars het volgende:
Uhm... naja... het is niet echt behandeling. Het is mij binnen de kaders houden. Helpen waar nodig, signaleren, ondersteunen etc. Ik ben sinds 2013 in behandeling en ik blijf maar op een bepaald punt staan. Dus tja... ik hoop dat ze me helpen opnames te voorkomen.

Ik snap best dat het voelt alsof je geen behandeling meer krijgt, maar behandelen is natuurlijk wel meer dan 1 doel en dan alleen volledige genezing.
Ergens is het niet onbegrijpelijk dat je een op een bepaald punt blijft hangen, als je structureel de lat te hoog blijft leggen en daar dan de behandeling ook eigenlijk voor hebt ingezet. ("Ik word behandelt dus ik moet het kunnen") Dan was je behandeling misschien nog wel meer jou binnen de kaders proberen te houden dan wat die ondersteuning nu gaat zijn. Gevoelsmatig gaat deze deur nu dicht, maar er gaat een andere open. In plaats van jezelf pootje te blijven haken met een niet functionele en zelfs ontwrichtend hoge lat, krijg je nu de kans om ondersteunt te worden in een lifestyle die duurzamer is en waarin je met meer stabiliteit en minder druk nu eindelijk echt de kans krijgt om je echte potentie te leren benutten.
Hartstikke spannend natuurlijk, maar ook hoog tijd lijkt me dat je je niet meer kan verschuilen achter het moeten kunnen.

quote:

Op donderdag 15 november 2018 16:29 schreef ChildoftheStars het volgende:
Dit is net zoals stoppen met de studie. Ergens voor gevochten en los moeten laten, want het voor mij niet haalbaar is

Als je doel nuttig zijn is, hoef je helemaal niet los te laten. Alleen de norm waarin jij dacht dat het vooral of zelfs exclusief tot uiting zou kunnen komen. Heb je weleens met een waardenkompas gewerkt? Zo ja, misschien tijd voor een nieuwe.

Komt er nog ondersteuning voor je acceptatieproces, zoals een ACT ofzo?

Hoi.

Hoi Burner.


Yuck, ik krijg mijn dosering niet lekker afgestemd op het moment. Het is nu grijze ellende óf opgewekt en doorweekt

Beiden relatief onpraktisch

quote:

Op vrijdag 16 november 2018 08:39 schreef DancingPhoebe het volgende:
Hoi Burner.

Yuck, ik krijg mijn dosering niet lekker afgestemd op het moment. Het is nu grijze ellende óf opgewekt en doorweekt

Beiden relatief onpraktisch

Gatsie wat vervelend... Kun je er een beetje hulp bij krijgen? Sterkte

quote:

Op vrijdag 16 november 2018 08:41 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Gatsie wat vervelend... Kun je er een beetje hulp bij krijgen? Sterkte

Moet maar even een afspraak maken met de HA want dit heeft wel echt veel effect op mn dagelijks leven

quote:

Op vrijdag 16 november 2018 11:00 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Moet maar even een afspraak maken met de HA want dit heeft wel echt veel effect op mn dagelijks leven

Behoorlijk als ik het zo lees... Sterkte

Ik ben veel aan het drinken, vanwege ptss klachten. Veel boosheid en wil wraak nemen op de wereld, vooral mijn eigen volk.