Kletstopic voor users die geen kinderen willen #3

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:04 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Daar hadden andere users ook al op gereageerd en toen bleek al dat Duderinnetje dat niet zo heel serieus meent.

Wellicht.Alleen blijkt uit haar reactie dat zij kennelijk denkt dat mensen haar mening niet gunnen terwijl het niet om haar mening gaat maar om hoe ze die brengt alsof het geen egoïstische beslissing is. Fijn dat ze het niet zo serieus bedoelt, alleen jammer dat zij daarop aangesproken worden ervaart als “haar mening niet gunnen”.

quote:

Op maandag 24 september 2018 10:45 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Dat gebeurde en gebeurt ook regelmatig, maar nee, ik bedoel het ook in het algemeen.

Een van de klachten is het onbegrip dat jullie en deel valt, dat veel van jullie dan ook weer ten toon spreiden over de andere keuze. Is het niet juist heel belangrijk dat iedereen de keuze van een ander accepteert en respecteert?

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:09 schreef miss_sly het volgende:

Waarom is het voor gewenst kindvrije mensen vervelend om verantwoording te moeten afleggen, maar is het wel oké voor hen om hun vraagtekens te zetten bij de keus van een ander?

Dat valt toch wel mee? Hoe vaak maak je dat nou mee, en zeker in het dagelijks leven? Het krijgen van kinderen is gewoon de norm en wordt door velen als vanzelfsprekend gezien. Ik kan me niet voorstellen dat jij vaak het gevoel hebt verantwoording te moeten afleggen over het hebben van een kind. En dat mensen je niet geloven of serieus nemen wanneer je zegt dat je heel blij bent met je kind.

Dat er tegen je gezegd werd: "Oh, je wil nu wel heel graag een kind maar dat gaat wel over hoor". Of: "Ja, als je straks een klein miss_sly'tje hebt rondhuppelen dan heb je de grootste spijt!".

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:12 schreef Kapitein_Scheurbuik het volgende:

[..]

Wellicht.Alleen blijkt uit haar reactie dat zij kennelijk denkt dat mensen haar mening niet gunnen terwijl het niet om haar mening gaat maar om hoe ze die brengt alsof het geen egoïstische beslissing is. Fijn dat ze het niet zo serieus bedoelt, alleen jammer dat zij daarop aangesproken worden ervaart als “haar mening niet gunnen”.

Dude heeft een gebruiksaanwijzing. Ze is bijv. dol op een beetje prikken en porren.

Sorry Dude, ik houd al op.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:09 schreef miss_sly het volgende:

[..]

De meeste mensen die ervoor kiezen geen kinderen te krijgen, doen dat omdat ze geen kinderen willen. Prima reden, wat mij betreft.

Ik heb wel een kind omdat ik graag een kind wilde. Dat heeft verder geen hoogdravende redenen. Net zo prima, wat mij betreft

Waarom is het voor gewenst kindvrije mensen vervelend om verantwoording te moeten afleggen, maar is het wel oké voor hen om hun vraagtekens te zetten bij de keus van een ander?

Omdat de keus van de ander, onbegrijpelijk kan zijn voor de één.
Zo gaat dat toch bij meningsverschillen?

Ik snap niet goed waarom ik verantwoording moet afleggen voor iets waarmee ik geen kwaad doe. In prakizeer wel over dat wat in mijn ogen wel kwaad doet.

De overbevolking gaat mij aan het hart, omdat ik het zo zonde vind van de wereld en de mensen en dieren die daarop leven. Dus ja, ik voel onbegrip voor de mensen die met dat gegeven lichthartig omspringen. Dat is op zich toch niet zo gek, vanuit mijn visie gedacht? Want ja, dat is het nu eenmaal wel: mijn visie/gedachten. En ík vind het stom dat ik me moet verantwoorden over een keus die niemand kwaad doet.

Zo werkt dat nu eenmaal met meningsverschillen, je denkt vanuit je eigen hoek toch? En je kan niet iedereen almaar begrijpen.

Mijn jongste neef maakte laatst bekend dat zij een kindje verwachtten. Aan de hele tafel (familiediner) draaiden alle hoofden naar mij: "dan ben jij aan de beurt!"

Ik heb een relatie ja, al vier jaar, maar ik woon niet samen, ben niet getrouwd, en heb geen kinderwens. Hoe kom je er ook op om dan eerst mij in de rij te zetten, voor je het stel in verwachting überhaupt feliciteert?

Ik dacht dat het vroeger vermoeiend was, maar nu ik eind twintig ben word ik ermee doodgegooid. Ook veel mensen die 't tegen mijn moeder over kleinkinderen hebben, met een schuin oog naar mij. Ik blijf maar bij de "Ja, kleinkinderen lijken me geweldig. Jammer dat daar dan toch eigen kinderen voor nodig zijn, en dat lijkt me niks."

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:12 schreef Kapitein_Scheurbuik het volgende:

[..]

Wellicht.Alleen blijkt uit haar reactie dat zij kennelijk denkt dat mensen haar mening niet gunnen terwijl het niet om haar mening gaat maar om hoe ze die brengt alsof het geen egoïstische beslissing is. Fijn dat ze het niet zo serieus bedoelt, alleen jammer dat zij daarop aangesproken worden ervaart als “haar mening niet gunnen”.

Huh? Ik begrijp oprecht niet wat je bedoelt.
Nee het lijkt me inderdaad geen egoïstische beslissing. Terwijl ik dat gedachtenexperiment graag wil aangaan hoor!

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:14 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Dude heeft een gebruiksaanwijzing. Ze is bijv. dol op een beetje prikken en porren.

Sorry Dude, ik houd al op.

Ik ook.

Leek me aardig om hier gewoon eens serieus inhoudelijk over te praten, maar als een gedachtenwisseling al 'typisch prikken en porren' is, kan ik beter wat anders gaan doen.

Wel leuk om hier weer eens over na te denken, interessante materie. Dank daarvoor allen.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:12 schreef Isdatzo het volgende:

[..]

[..]

Dat valt toch wel mee? Hoe vaak maak je dat nou mee, en zeker in het dagelijks leven? Het krijgen van kinderen is gewoon de norm en wordt door velen als vanzelfsprekend gezien. Ik kan me niet voorstellen dat jij vaak het gevoel hebt verantwoording te moeten afleggen over het hebben van een kind. En dat mensen je niet geloven of serieus nemen wanneer je zegt dat je heel blij bent met je kind.

Dat er tegen je gezegd werd: "Oh, je wil nu wel heel graag een kind maar dat gaat wel over hoor". Of: "Ja, als je straks een klein miss_sly'tje hebt rondhuppelen dan heb je de grootste spijt!".

Of dat je verkondigt zwanger te zijn en mensen reageren met: 'Jezus waarom dat?'

quote:

Op maandag 24 september 2018 09:39 schreef Samzz het volgende:
Ik herken dat niet. Ik zou blij zijn wanneer ik onvruchtbaar zou blijken. Zou me zoveel gedoe schelen .

En over dat steriliseren, ik moet donderdag naar de dokter (heb nu een vrouwelijke arts), dus ik ga weer een balletje opgooien.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:00 schreef Duderinnetje het volgende:

[..]

Nee dat herken ik ook niet.

Het zou me geen moer uitmaken. Nou ja, los van dat je graag wilt dat je een gezond lijf hebt natuurlijk. Maar als er verder geen randverschijnselen aan de hand zouden zijn, zou ik het prima vinden.

Mijn blinde darm is ook van harte welkom, maar mag ook best vertrekken. Nodig heb ik hem niet.

Hmmm. Misschien komt het omdat jullie al (langere tijd?) helemaal zeker weten dát jullie geen kinderen willen. Ik twijfel nog. Momenteel neig ik wel erg sterk naar het niet willen van kinderen, maar ik durf dit nog niet met volle 100% overtuiging te zeggen. Dus het feit dat ik geen 'keuze' meer zou hebben, zou ik wel klote vinden. Omdat ik deze zelf wil maken i.p.v. dat de natuur mij een keuze oplegt, .

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:46 schreef ChipsZak. het volgende:

[..]


[..]

Hmmm. Misschien komt het omdat jullie al (langere tijd?) helemaal zeker weten dát jullie geen kinderen willen. Ik twijfel nog. Momenteel neig ik wel erg sterk naar het niet willen van kinderen, maar ik durf dit nog niet met volle 100% overtuiging te zeggen. Dus het feit dat ik geen 'keuze' meer zou hebben, zou ik wel klote vinden. Omdat ik deze zelf wil maken i.p.v. dat de natuur mij een keuze oplegt, .

Kan ik heel goed begrijpen .

Ik weet idd al heel lang (al mijn hele leven), dat ik geen kinderen wil. Dat helpt idd wel.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:55 schreef Samzz het volgende:

[..]

Kan ik heel goed begrijpen .

Ik weet idd al heel lang (al mijn hele leven), dat ik geen kinderen wil. Dat helpt idd wel.

Oh, dat is wel fijn dan inderdaad. Ik vind het soms best moeilijk hoor. Dan grijpt het me echt bij de keel: oh kut, je moet nu toch echt eens een keuze maken want straks ben je te oud! _{Ik ben 27, ! Mijn moeder was 37 toen ze mij kreeg.}

Ik ben soms bang dat ik spijt krijg als ik ze niet krijg, maar nog meer dat ik spijt krijg als ik ze wel heb. Dat lijkt me toch wel het allerergst. Ik ben ook helemaal niet zo goed moet kinderen en ik ervaar ze ook echt als een blok aan m'n been. Wat user Gary_Oak in een eerder deel zei: soms hoor je mensen praten over het ervaren van een soort tweede jeugd. Dat lijkt me dan wel weer een leuke kant en die zou ik misschien ook wel missen. Maar om daar nou zwanger voor te worden, ...

Sowieso voel ik me nog erg onrustig - ik ben ook aan het sparen om langere tijd weg te gaan (reis). Wie weet hoe ik erin sta als ik wat gekalmeerd ben en wat meer heb gedaan wat ik wil doen. Maar zoals het er nu naar staat blijf ik neigen naar 'geen kinderen'.

Ik zou willen dat ik onvruchtbaar was, scheelt een boel gedoe. M'n ex (uit elkaar gegaan vanwege verschil in kinderwens) ging slecht op de hormonen uit de pil en had uiteindelijk best veel last van het koperspiraaltje.

Nu spreek ik regelmatig af met een leuk meisje en dan altijd dat gedoe met condooms en zo. Verschrikkelijk.

Dat je zo je best moet doen om géén kindjes te maken geeft eigenlijk wel goed aan hoe 'natuurlijk' het is om ze wel te hebben.

Ik kan wel jaloers zijn op mensen die het gewoon weten. Van die geboren moeders/vaders of vrouwen/mannen die direct al weten nooit kinderen te willen.

edit: even mijn generalisering eruit gehaald, . Het draait niet alleen om vrouwen.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:00 schreef ChipsZak. het volgende:

Ik ben soms bang dat ik spijt krijg als ik ze niet krijg, maar nog meer dat ik spijt krijg als ik ze wel heb. Dat lijkt me toch wel het allerergst.

Ongeacht wat je kiest, je weet nooit hoe het 'andere' is. Dat vind ik zo lastig.

Je kan het niet allebei even proberen en kijken hoe het bevalt.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:02 schreef Isdatzo het volgende:

[..]

Ongeacht wat je kiest, je weet nooit hoe het 'andere' is. Dat vind ik zo lastig.

Je kan het niet allebei even proberen en kijken hoe het bevalt.

Precies dit dus. Dat vind ik ook zo ontzettend lastig.

quote:

Op maandag 24 september 2018 09:09 schreef ChipsZak. het volgende:

[..]

Bizar vind ik dit eigenlijk. Volgens mij spelen er twee dingen bij artsen: vrouw = moeder én een soort zichzelf indekken in het geval dat iemand wel van mening verandert en rancuneus wordt.

Dat laatste is toch makkelijk op te vangen met een soort risicoformulier? Of denk ik nou te makkelijk?

Ik denk niet dat het zo een gedachtengang is eerlijk gezegd. Ten eerste ook omdat men als arts gebonden is aan bepaalde richtlijnen die vanuit meerdere invalshoeken opgezet worden.

Het is nu eenmaal een feit dat er best een kentering plaats kan vinden in bepaalde jaren en dat men daarom niet extra risico wil nemen door (te) vroeg in te grijpen en dan later weer extra risico te lopen om het dan weer terug proberen te draaien. Op latere leeftijd alsnog kinderen willen kan sowieso al wat moeilijker zijn, laat staan dat je eerst nog op de wachtlijst moet en dan nog moet kijken of en zo ja hoe de boel weer opnieuw opstart voor je aan de slag kan zeg maar.

De persoonlijke beoordeling wordt dan ook denk ik niet gedaan vanuit het idee dat iedere vrouw moeder is of zou moeten zijn. Het is gewoon moeilijk meetbaar wie nog wel van gedachten gaat veranderen en wie niet. Daar komt bij dat je in het algemeen liever zo min mogelijk in wil grijpen in een gezond lijf dat min of meer gewoon normaal functioneert, iets wat ook zeg maar min of meer een algemene richtlijn is voor iedereen en niet alleen mbt tot potentieel rancuneuze vrouwen.

Sowieso vind ik dat een iets te vaak geschetst beeld, die rancune. Ja natuurlijk, er zal ook een juridische aansprekelijkheidsoverweging zijn, maar die komt denk ik wat minder snel van de arts dan van de juridische afdeling of de beleidsmakers zeg maar.
Daarnaast is het toch opduiken van de kinderwens en die dan niet kunnen vervullen vaak toch wel een stuk complexer dan alleen die rancune (jegens anderen). Kijkend naar ongewenste kinderlozen dan zie je denk ik vooral heel veel verdriet. Het is niet ongewoon dat het voor vrouwen wel degelijk gevoelsmatig aan hun vrouwzijn en eigenwaarde tornt dan, omdat het zo een oergevoel is. Om nog maar niet te spreken over het samen iets willen creëren en dat niet aan je partner kunnen geven enzo. Dat kunnen serieus levensontwrichtende situaties zijn waarin relaties en zelfs levens kapot gaan en waarin ook een behoorlijke afhankelijkheid op de zorg kan ontstaan.
Zo een risicoformuliertje is dan ook echt te kort door de bocht denk ik.

Hoe kut het ook is en je je op persoonlijk niveau totaal niet serieus genomen kan voelen, omdat je het allemaal echt heus wel superzeker meent te weten, ik snap die overweging om nee te zeggen wel heel goed vanuit beleidsoverwegingen en artsen gezien zelf wel.

quote:

Op maandag 24 september 2018 09:16 schreef ChipsZak. het volgende:

[..]

Ik heb hier wel eens over nagedacht trouwens (even aanhaken met een zijstraatje hoor, ). Wat nou als blijkt dat ik sowieso geen kinderen kan krijgen? Soms ben ik daar ‘bang’ voor. Ok, bang is een groot woord maar ik heb wel vaak last en pijn bij mn buik en ook wel een geschiedenis van wat ‘vrouwenproblemen’. Dan denk ik wel eens dat het misschien een probleem is dat onvruchtbaarheid veroorzaakt of kan veroorzaken.

Hoe dan ook: ik vraag me wel eens af of ik dat erg zou vinden. Als ik onvruchtbaar blijk. En dan concludeer ik dat ik dat wel echt erg zou vinden. Maar ik denk meer omdat ik wel zélf de keuze wil maken (wel/geen kinderen). Ik wil ze denk ik niet maar ik wil niet dat mijn lichaam die beslissing voor me neemt. Ofzo, .

Herkent iemand dit ook?

Jep herkenbaar. Niet zozeer bij mezelf overigens. Maar ook precies waarom je niet alleen met zo een risicoformulier in kan of zou moeten willen dekken. Misschien wel vanuit het ziekenhuis, maar niet voor jezelf èn je partner. Dan zit je gewoon alsnog met dat verdriet, de spijt en het schuldgevoel en alles. Kun je het alleen jezelf kwalijk nemen in plaats van die relatief afstandelijke dokter..

Waarschijnlijk gaat kinderen krijgen het voor mij ook niet worden.
Ten eerste ben ik over 1,5 jaar 40. Ik zie in de tussentijd het niet gebeuren dat
ik kinderen krijg en nog het gegeven dat het 9 maanden duurt voor ze eruit ploppen, dan zou ik 60 zijn als dat kind 20 is.

Daarnaast heb ik een autistische stoornis. En dat geef ik liever niet door. Niet dat het heel heftig is, maar ik heb er desondanks genoeg problemen ermee gehad. Dat zie ik liever niet terug. Daarnaast heeft mijn vriendin ADD. Dus in het ergste geval kan dat leiden tot een vervelende combie en dat zou ik het betreffende kind niet aan willen doen.

Voor mijn ouders hoef ik het iig niet te doen, die hebben al 2 kleinkinderen. Ik vind mijn neefje en nichtje heel leuk, maar na een dag vind ik het ook wel fijn, dat ze weer met mama en papa meegaan. En het is gewoon zo dat ze heel wat aandacht vragen. Kinderen van anderen vind ik weer helemaal niks en kan me ergeren aan de drukkere exemplaren.

Met daten ook altijd gekozen voor vrouwen zonder kinderen. Iemand anders z'n dna opvoeden is niet aan mij besteed.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:01 schreef ChipsZak. het volgende:
Ik kan wel jaloers zijn op mensen die het gewoon weten. Van die geboren moeders/vaders of vrouwen/mannen die direct al weten nooit kinderen te willen.

edit: even mijn generalisering eruit gehaald, . Het draait niet alleen om vrouwen.

Zoals mijn dochter. Die geeft al vanaf 4 jaar oud aan geen kinderen te willen want baby's zijn stom, ze kunnen niks, ze huilen alleen maar, liggen alleen maar op de grond, stoppen alles in hun mond en maken alles kapot, kwijt of onder het kwijl. En je kunt er ook al niet mee praten of leuke dingen doen.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:02 schreef Isdatzo het volgende:

[..]

Ongeacht wat je kiest, je weet nooit hoe het 'andere' is. Dat vind ik zo lastig.

Je kan het niet allebei even proberen en kijken hoe het bevalt.

dit is het probleem! Het is niet te "testen". Ik vind het zo verschrikkelijk lastig om te beslissen.

Ik vind dat beslissen dus helemaal niet moeilijk. Ik weet (voor zover dat kan) zeker dat ik heel gelukkig kan worden zonder kinderen. Ik kan vast ook wel gelukkig worden met kinderen, maar waarom zou ik dat dan proberen?

Tevens heb ik het er wel moeilijk mee gehad toen duidelijk werd dat ik wellicht verminderd vruchtbaar ben en hoogstwaarschijnlijk vroeg in de overgang zal belanden. Dat was toch een klap, dat de keuze me geheel ontnomen werd. Inmiddels heb ik daar vrede mee, maar ik zou toch ook niet een sterilisatie willen. Dat ik nú geen goede reden heb om aan kinderen te beginnen, betekent niet dat ik die nooit ga hebben, en ik doe het prima op de mirena.

quote:

Op maandag 24 september 2018 12:16 schreef Sarasi het volgende:
Ik vind dat beslissen dus helemaal niet moeilijk. Ik weet (voor zover dat kan) zeker dat ik heel gelukkig kan worden zonder kinderen. Ik kan vast ook wel gelukkig worden met kinderen, maar waarom zou ik dat dan proberen?

en als je partner het 100% zeker weet dat hij/zij wel kinderen wil? Mijn vriendin weet 100% zeker "Wel kinderen", ikzelf twijfel om o.a. redenen hier aangeven. Als ik single zou zijn, dan zou mijn twijfel mij ook geen bal uitmaken. Maar nu is het toch een stuk lastiger. Zij wil graag, ik twijfel nog steeds (altijd al gedaan overigens)

Aan de ene kant zeg ik "ja!", aan de andere kant twijfel. Ik zeg dus geen duidelijk "nee".

Wist ik het maar, dat zou het zoveel simpeler maken

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:12 schreef Isdatzo het volgende:

[..]


[..]

Dat valt toch wel mee? Hoe vaak maak je dat nou mee, en zeker in het dagelijks leven? Het krijgen van kinderen is gewoon de norm en wordt door velen als vanzelfsprekend gezien. Ik kan me niet voorstellen dat jij vaak het gevoel hebt verantwoording te moeten afleggen over het hebben van een kind. En dat mensen je niet geloven of serieus nemen wanneer je zegt dat je heel blij bent met je kind.

Dat er tegen je gezegd werd: "Oh, je wil nu wel heel graag een kind maar dat gaat wel over hoor". Of: "Ja, als je straks een klein miss_sly'tje hebt rondhuppelen dan heb je de grootste spijt!".

Jij denkt dat dat nooit gezegd wordt? Laat ik je uit die droom helpen: zeker heb ik dergelijke opmerkingen gehad.

quote:

Op maandag 24 september 2018 11:32 schreef CherryLips het volgende:

[..]


Of dat je verkondigt zwanger te zijn en mensen reageren met: 'Jezus waarom dat?'

Ik kan me zo voorstellen dat dat bij mijn vader als eerste opkwam ja.
Het bleef echter bij: gefeliciteerd, als het tenminste de bedoeling was.