Politieke opvattingen van mijn vriendin

Beste allemaal,

Ik zit met een dilemma.
Sinds september vorig jaar heb ik een lieve vriendin.
Ik heb haar op de braderie van Waalwijk ontmoet.
Ik kom zelf niet uit Waalwijk maar als uitzendkracht bij een evenementenbureau voor studenten werd ik daar naar toe gestuurd om typisch Nederlandse versnaperingen te verkopen zoals stroopwafels en boterkoek.

Het was een vrij warme dag en zij liep met een groepje vrienden rond. Het probleem was toen al direct zichtbaar. Ze behoort tot een rechtse groep. Zeg maar gerust extreem rechts. De meeste van haar vrienden zijn skinheads en lopen in van die zwarte bomberjacks met Nederlandse vlaggetjes en dragen grote legerlaarzen. Later leerde ik dat haar vrienden de meest extreme opvattingen er op na houden over buitenlanders, moslims, Joden, en alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft.

Zij had ook een typische bomberjack maar voor de rest zag ze er normaal uit. Hoe je het ook wendt of keert. Ik voelde me meteen tot haar aangetrokken, iets in haar ogen, haar gezicht. Ik zag dat ze mij ook leuk vond toen onze ogen elkaar ontmoetten. Ik durfde haar groepje niet te benaderen en zij stapte ook niet direct op mij af. Pas later die avond, bij de bonte avond van de braderie waar iedereen een drankje stond te doen, kwam ik haar opnieuw tegen. Ze was alleen, haar bomberjack was uit en ze maakte een meer dan normale indruk. Ik stapte op haar af en al snel raakten we aan de praat. Diezelfde avond ben ik bij haar blijven slapen.

Zoals gezegd vond ik haar echt leuk. De volgende dag zijn we in Waalwijk wat gaan eten. We hadden echt een klik. Konden over van alles praten. Toch wilde ik weten hoe het zat met dat clubje vrienden van haar. Ze zei dat ze erin was opgegroeid. Haar ouders en haar broers hebben zich allemaal aangesloten bij extreemrechtse groepjes en verbanden door Nederland en Vlaanderen. Ze snapte dat ik haar om deze reden niet leuk zou vinden. Ze verzekerde me dat ze niet zo extreem was als de rest van haar familie, of vrienden, maar je moet toch ergens bijhoren voegde ze daaraan toe.

Ik besloot haar een kans te geven. De weken en maanden daarna waren fantastisch. We zijn zelfs op vakantie naar Frankrijk geweest, op een camping aan een meer, in een woord geweldig. Toch heeft dat extreem-rechts gedachtegoed mij nooit losgelaten, en niet ten minste door haar eigen opmerkingen. Zo zaten we op een terras en was er een donkere ober. Toen hij haar iets vroeg weigerde ze antwoord te geven. Het was zeer beschamend en ik moest het maar afhandelen. Ik vroeg haar er naar en het enige wat ze zei was dat ze niet had gemerkt dat hij tegen haar praatte.

Ook verwijst ze vaak naar de Tweede Wereldoorlog en vooral naar Nazi's. En zeker niet ten goede. Haar adoratie voor figuren als Hitler blijkt uit tal van kleine en grote dingen. "Als hij nog geleefd had", "als mensen hem beter begrepen hadden", "en kijk eens naar wat hij allemaal voor Duitsland heeft gedaan". En dat is niet het ergste. Haar hekel voor Joden steekt ze niet eens onder stoelen of banken. Als Israel ten sprake komt dan loopt ze weg. Als Trump ter sprake komt dan zegt ze dat de Joden hem gebruiken, dan weer zegt ze dat de Joden hem kapot proberen te maken, en dan weer zegt ze Trump te haten omdat hij Israel zo steunt.

Het ergste van dit alles is dat ik zelf Joods ben, niet praktiserend, maar toch. En dat weet ze niet. Nu zullen jullie wel denken wat doe je nog bij haar. Maar de bovenstaande momenten komen niet elke dag voor. Sterker nog bijna nooit. Ook omdat we allebei gevoelige onderwerpen willen vermijden. We weten dat we het niet met elkaar eens zijn en over niet-politieke onderwerpen, etc, vullen we elkaar gewoon bijzonder aan. Maar mijn achtergrond, ben ik bang, zou nog wel eens een probleem kunnen gaan worden voor haar.

Volgende week wil ze mij voorstellen aan haar familie. Ik ben zeer bang dat ze op basis van mijn achternaam erachter gaan komen dat ik Joods ben. Of vragen gaan stellen. Ik heb haar vrienden of familie nooit echt ontmoet, we proberen elkaar altijd op neutrale punten te zien, maar ik wil ook niet liegen. En na bijna een jaar heb ik het gevoel dat er iets moet veranderen. Zij of ik?

Elke tip is meer dan welkom.

Groet,

Slaro

quote:

Op zondag 5 augustus 2018 17:25 schreef Samzz het volgende:
Extreem-rechts, dergelijke uitspraken en jouw Joods-zijn, al dan niet praktiserend, gaan niet werken ben ik bang .

Je durft haar niet eens te vertellen dat je van Joodse afkomst bent. Je durft haar blijkbaar ook niet te zeggen dat ze zich als een idiote gedraagt tegen die ober.

Wat wil je met zo'n persoon ?

Ik wil haar enerzijds laten inzien dat haar opvattingen niet de juiste opvattingen zijn, maar tot dusverre slaag ik er niet bepaald in, ik heb ook al mijn vrienden met niet-blanke afkomst verloren of zeer lange tijd niet gezien. Onbewust doe ik er zelf ook geen moeite meer voor. Maar zij zullen dat waarschijnlijk ook wel merken.

quote:

Op zondag 5 augustus 2018 17:33 schreef Samzz het volgende:

[..]

Goed bezig, hoor.

Wat ga je doen als ze erachter komt dat je Joods bent? Waarom vertel je het haar niet, bang haar kwijt te raken?

Je loopt een jaar met haar, haar opvattingen veranderen niet, jij durft niet te zeggen dat je Joods bent en je niet-blanke vrienden verloren. Vind je dat klinken als een goede relatie?

Eigenlijk wil ik dat ook doen, na een jaar is het meer dan tijd, ik weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken. Bang dat ik haar verlies maar ook bang dat als ze voor mij kiest al haar vrienden en familie verliest. En nee, het klinkt niet als de perfecte relatie, maar ik moet het haar toch op een of andere manier kunnen vertellen. Het liefst voordat ik haar familie ontmoet wat waarschijnlijk volgende week zal zijn.

quote:

Op zondag 5 augustus 2018 17:32 schreef Dr.Jan-Itor het volgende:
Ik zie niet in hoe een relatie kan werken als jullie zo anders naar de wereld kijken. Of jullie moeten het er echt over gaan hebben. Vraag echt eens kritisch door over wat ze vindt en laat ook weten wat jij vindt. Dit soort onderwerpen vermijden gaat jullie niet verder brengen.

Je kunt ook een plottwist laten plaats vinden en haar laten weten dat ze al tijden zonder problemen met een jood om gaat. Grote kans dat haar familie ook niks meer van haar moet. Scheelt ook weer druk aan die kant:P

Ik weet wat ze vindt, ik heb echter geen idee hoe ze reageert als ik haar vertel, maar ik zal het wel moeten doen en ik Hoop dat het haar tot inkeer zal doen laten komen, ik vraag me alleen af hoe ik het haar moet vertellen, moet ik haar bellen, na een romantische avond, voor of nadat we de familie ontmoeten.

quote:

Op zondag 5 augustus 2018 17:39 schreef Samzz het volgende:

[..]

Nodig haar vanavond of morgen uit voor een drankje en vertel het dan.

Morgen komt ze naar Amsterdam. Ik kan haar meenemen naar de stad, wat eten en drinken zoals altijd, en het haar daarna vertellen als we teruglopen naar huis bijvoorbeeld.

quote:

Op zondag 5 augustus 2018 17:41 schreef PiyeReloaded het volgende:
Ik denk dat je dit niet vol gaat houden. Er zit een grens aan agree to disagree en de persoon die het meest van jou moet houden van iedereen die zulke opvattingen heeft over jouw achtergrond, gaat je opbreken. Misschien dat ze, als ze achter jouw achtergrond kijkt een nieuwe blik erop werpt, maar waarschijnlijk blijft de haat gewoon zitten en maakt ze voor jou een uitzondering. Dat is echt niet voldoende bevredigend.

Ik ga even heel egocentrisch over mezelf spreken: ik ben zelf donker, maar ik heb ook een vriendengroep van de middelbare school waarin een deel er met de jaren extremere opvattingen op na is gaan houden (minder erg dan waar jij mee dealt vermoed ik). Nu is mijn vriendenkring veel breder dan dat en ook een deel van die groep is totaal niet zo (het is eigenlijk een beetje opgesplitst in twee groepen, met veel overlap). Buiten dit soort onderwerpen kan ik het prima met ze vinden en soms heb ik best zin om een pittige verhandeling aan te gaan over politieke opvattingen, hoe extreem ook. Het is echter soms super frustrerend en eigenlijk ook wel beledigend om sommige tirades aan te horen. Ik ben er heel zeker van dat dit de tijd die ik met ze doorbreng vermindert. Niet eens vanuit een bewuste keuze, want op persoonlijk vlak weet ik dat ze niks tegen me hebben en uit ervaring hoeveel ze voor me overhebben, maar ik krijg gewoon minder zin om ze te zien. Ik heb echter een brede kring en genoeg anderen, om mee af te spreken.

Stel je echter voor dat het je vriendin betreft. Dat je aan de ene kant van haar houdt, maar je door haar opvattingen steeds vaker gewoon geen zin in haar hebt. Dat gaat een duurzame relatie zijn. Hoe langer je het echter door blijft zetten, hoe lastiger je er vanaf komt. Het is waarschijnlijk slimmer om nu, voor je er heel diep in zit, terug te trekken.

Dank voor je uitgebreide reactie. Klinkt ook zeer herkenbaar. Maar ik vind wel dat ik het wel moet proberen, juist omdat ze mijn vriendin is, dus door het haar te vertellen. Ik zit alleen een beetje naar de moed te zoeken om het te doen. Als ze negatief reageert, of niet zoals ik uiteraard graag zou willen zien, dan heeft het weinig anders zin om me terug te trekken ben ik bang.