Van kleuter tot puber deel 155

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:05 schreef SacreCoeur het volgende:

[..]

Maar hij heeft toch een grote broer?

De mijne?
Ja... die 30 km verderop woont en een dezer dagen zelf een kindje krijgt

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:09 schreef Leandra het volgende:

[..]

De mijne?
Ja... die 30 km verderop woont en een dezer dagen zelf een kindje krijgt

Oh dacht die woont wel in de buurt.
Gekke aanname ook

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:05 schreef SacreCoeur het volgende:

[..]

Maar hij heeft toch een grote broer?

[..]

Ik heb laatst een programma gezien op tv en daar werd verteld dat dit soort dingen juist goed zijn. Voor hun zelfredzaamheid, maar vooral zelfvertrouwen.

_{Was op 2, geen idee meer hoe het heet.
Wel leuk om te zien.}

Ik laat mijn kinderen ook alleen. Afgelopen zaterdag nog mijn 8 jarige.
Maar niet savonds terwijl er nog 2 vierjarigen in bed liggen.

Maar zoals missSly zegt. Ieder zn ding.

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:11 schreef SacreCoeur het volgende:

[..]

Oh dacht die woont wel in de buurt.
Gekke aanname ook

Toen hij op zichzelf ging wonen woonde hij idd bij mij in de straat, hij woont daar nog steeds, ik ben verhuisd

Als ik nog 100 meter bij hem vandaan woonde had ik idd even gevraagd of ze konden oppassen terwijl wij naar het 10 minuten gesprek gingen.

Het ligt er ook nogal aan waar je woont gok ik. Bram gaat ook alleen op de fiets naar school.

Voor mij zit het m er vooral in dat ik niet vind dat je zo'n jong kind de verantwoordelijkheid voor nog jonger kunt geven. Alleen een 8jarige voelt anders.

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:17 schreef Vanyel het volgende:
Voor mij zit het m er vooral in dat ik niet vind dat je zo'n jong kind de verantwoordelijkheid voor nog jonger kunt geven. Alleen een 8jarige voelt anders.

Dit vooral.

Maar ik zou bijvoorbeeld ook niet uit eten gaan terwijl Soneal alleen thuis is, dan laat ik ook een oppas komen.

Ja ik had het ook over iets kortere momenten.

Ik denk dat een en ander heel erg afhankelijk zijn ook van wat st het kind kan/wil/durft. Wat er voor opties zijn. Wat je gaat doen. Wat voor netwerk er verder is. Hoe ver je weg bent.

De meeste van die variabelen kunnen alleen de ouders beoordelen.

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:21 schreef Vanyel het volgende:
Ja ik had het ook over iets kortere momenten.

Maar dat vraag ik me dan dus af; als je 8-jarige verantwoordelijk genoeg is om alleen thuis te zijn met 2 slapende 4-jarigen, dan moet 3 uur helemaal alleen toch ook geen probleem zijn?
Of alleen terwijl die 8-jarige zelf slaapt?

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:19 schreef Leandra het volgende:

[..]

Dit vooral.

Maar ik zou bijvoorbeeld ook niet uit eten gaan terwijl Soneal alleen thuis is, dan laat ik ook een oppas komen.

dat doen wij ook pas sinds een tijdje, denk dat ze 13,5 was de eerste keer. Daarvoor wel al regelmatig overdag langer alleen thuis geweest. En nu vindt ze het zelf heerlijk om het huis voor zich alleen te hebben

Hier voor het eerst alleen thuis toen hij 8 was, tien minuutjes ofzo. Inmiddels is hij 10 en blijft hij wel eens een paar uur alleen thuis, maar we proberen dat te beperken tot het hoognodige. We gaan in ieder geval ook nooit ver weg. Ik wil dat wij snel thuis kunnen zijn, mocht er iets aan de hand zijn. Hoe futiel dat ook moge zijn. Verantwoording over zijn kleine broertje geven we hem niet, nooit. Ik heb het hier ooit eerder gedeeld, maar: ik kreeg als 11-jarige de zorg over mijn neefje van 3 in het zwembad. Hij gleed uit, viel een gat in zijn hoofd, werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Dat heb ik als extreem zwaar en verdrietig ervaren, pas toen ik lang en breed volwassen was kreeg ik door dat het bijbehorende schuldgevoel niet aan mij toebehoorde. Het is een last waar je een kind niet mee wil opzadelen.

Een paar weken geleden bleef Oudste thuis terwijl mijn man boodschappen ging doen (ik was aan het werk), dat is maximaal een half uurtje. In dat half uurtje viel hij bij ons voor de deur met een enorme wond tot gevolg. We hebben in de straat heel wat fijne buren, maar werkelijk niemand was thuis. Zat hij hier in zijn uppie heel hard te huilen, vond ik heel naar

Wat betreft fietsen: hij fietst wel eens alleen naar school, dat is bijna 4 km. Ik fiets dan achter hem aan met Kleuter, of ik zit thuis hysterisch te wachten met mijn telefoon tot hij laat weten dat hij veilig is. Dat kwartier dat hij dan onderweg is sterf ik duizend doden

Diezelfde tienjarige is afgelopen zaterdag aangereden op de fiets door een scooter. Nog geen honderd meter bij ons huis vandaan, op het fietspad (want 'Vermijd de weg maar' etc). Zowel hij als de scooter beide onderuit, godzijdank niet op zijn hoofd gevallen. Hij is wat blauw en pijnlijk aan zijn schouder/nek, dus erg goed weg gekomen maar brrr mijn moederhart begaf het bijna toen ik dat hoorde

Ach L-E, mijn moederhart brak ook al bijna bij het lezen dat hij in zijn uppie zat te huilen
En wat eng, die aanrijding met die scooter

Ik heb mijn jongste overdag alleen gelaten sinds hij 10 jaar was. Noodgedwongen, want hij was niet meer welkom op de opvang en ik en mijn man hadden samen niet genoeg vrije dagen om alle vakanties op te vangen. Dat was met kunst-en-vliegwerk dan wel gelukt, maar de studiedagen lukte niet meer.
Dus sinds groep 6 was hij de studiedagen alleen thuis tot een uur of 15.00. Ik zorgde er voor dat ik thuis was voordat mijn dochter thuis kwam, want samen alleen wilden we niet.

Het ging heel goed, hij vond de vrijheid zelf ook erg fijn, maar onze buurvrouw maakte uiteindelijk bezwaar. Ze gaf aan dat zij het een heel naar idee vond als hij alleen thuis was en dat ze zich dan zo verantwoordelijk voelde dat ze zelf de deur niet uit durfde op die dagen. Dat was natuurlijk ook niet de bedoeling, dus toen hebben we toch ook maar een oplossing gezocht voor de studiedagen. Toen hij in groep 8 zat hebben we nogmaals met de buurvrouw gesproken en toen had ze er geen problemen meer mee.

Hadden jullie de buurvrouw dan gevraagd een oogje in het zeil te houden?

Idd heel bijzondere boodschap als dat niet zo was.

Wij zitten nu met een nieuwe uitdaging. Dot gaat ws naar een andere school en daar is geen BSO bij. Nog vervoerd worden naar een externe is eigenlijk geen optie, dus moeten we een PGB'er oid zoeken voor 3 middagen. Maar dat betekent dan ook alle vakanties geen opvang. Niet iets waar ik naar uitkijk. Al was het alleen omdat ik veel thuis werk als de kinderen er niet zijn en zometeen is er dan opeens supervaak wel een kind..

[ Bericht 1% gewijzigd door Vanyel op 11-09-2018 08:45:35 ]

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 07:27 schreef Brighteyes het volgende:
Hadden jullie de buurvrouw dan gevraagd een oogje in het zeil te houden?

Dat vroeg ik me ook af.

S vindt het heerlijk alleen thuis te zijn. Dus dat gebeurt steeds vaker. Ook wel eens, zoals vorige week, een paar uurtjes in de avond toen we samen naar de informatieavond van school gingen. De voordeur is dan dicht maar niet op slot zodat ze wel gemakkelijk naar buiten kan in geval van nood. Achterdeur open, poort op slot. Ze mag niet weggaan en niemand binnenlaten.

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 07:43 schreef Vanyel het volgende:
Idd heel bijzondere boodschap als dat niet zo was.

Wij zitten nu met een nieuwe uitdaging. Dit gaat ws naar een andere school en daar is geen BSO bij. Nog vervoerd worden naar een externe is eigenlijk geen optie, dus moeten we een PGB'er oid zoeken voor 3 middagen. Maar dat betekent dan ook alle vakanties geen opvang. Niet iets waar ik naar uitkijk. Al was het alleen omdat ik veel thuis werk als de kinderen er niet zijn en zometeen is er dan opeens supervaak wel een kind..

Dat is best een uitdaging, inderdaad. Lastig die vakanties zonder opvang.

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:11 schreef amaranta het volgende:

[..]

Ik laat mijn kinderen ook alleen. Afgelopen zaterdag nog mijn 8 jarige.
Maar niet savonds terwijl er nog 2 vierjarigen in bed liggen.

Maar zoals missSly zegt. Ieder zn ding.

Het scheelt voor mij wel enorm dat ik weet dat mijn vierjarigen nooit wakker worden 's avonds. L weet dat ze slapen en hoeft er verder niets mee en mochten ze wakker worden dan moet ze ons bellen en zijn we er binnen maximaal 15 minuten.

Eerlijkgezegd vind ik het spannender om mijn wakkere L alleen thuis te laten dan om mijn slapende vierjarigen thuis te laten. Al zou ik die twee nooit samen slapend thuis laten zonder dat L er is. Net als dat ik nooit drie slapende kinderen alleen thuis zou laten. Stel je voor dat er dan wel één wakker wordt en er is niemand, nu is L er om eventueel even te vertellen dat we zo terug zijn.
Van de vierjarigen weet ik 99.9% zeker dat er niets gebeurt omdat ze toch slapen, voor wakkere L ligt dat wat anders. Ze is heel verstandig, loopt niet in zeven sloten tegelijk, maar toch vind ik het wel spannend door eventuele externe factoren.

En af en toe is L echt even, max. 45 minuten ongeveer, alleen thuis zonder broers omdat ze niet mee wil naar zwemles. Ik weet hoe vreselijk ik de zwemles van mijn zusje vond dus daarom mag ze van mij thuisblijven. Ik vind het goed dat ze op een relatief veilige manier (lees: ik ben binnen 5 minuten thuis als het moet) leert om alleen thuis te zijn en ik denk ook dat L groeit van het vertrouwen dat ze van ons krijgt. Ik was nooit alleen thuis en heb nog steeds moeite met alleen thuis zijn. Dat ligt misschien ook wel een beetje ten grondslag aan het feit dat ik L er wel relatief jong al aan wil laten wennen om alleen thuis te zijn.

Als het om een halfuurtje gaat, is het wel te overzien, Nikki.

Wel grappig hoe je eigen ervaringen hier dan ook weer een rol in spelen. Ik heb het juist andersom: ben als kind, vanaf een jaar of 8, vaak alleen thuis geweest, ook 's avonds. Ik ben de jongste, mijn ouders hadden volgens mij niet meer zo zin om altijd maar rekening te houden met kinderen en mijn (veel) oudere broer en zussen hadden ook geregeld wat te doen 's avonds. Ik vond het eenzaam en ook een beetje angstig. Maar dat komt ook omdat we in een alleenstaand huis woonden, het was echt donker om ons huis heen en de buren woonden niet direct naast ons. Ik ga er daarom denk ik wat anders mee om, al vind ik een half uurtje echt anders dan urenlang.

Verantwoordelijkheid bij oudere kinderen neerleggen, is tricky. Ik heb daar ook veel ervaring mee, dat mijn oudere zussen/broer op mij letten. Dat is nooit misgegaan, als in dat ik kwijtraakte of gewond of zoiets, maar pedagogisch verantwoord was het zeker ook niet. Hoe zij met mij omgingen, was niet altijd oké en mijn ouders hadden daar geen idee van (of wilden dat niet weten). Een oudere neef heeft eens een keertje op mij gepast toen ik een jaar of vier was en hij 18 of zoiets. Toen ik niet wilde gaan slapen, heeft hij me letterlijk een pak op mijn billen gegeven. Ik weet het nu nog, echt letterlijk 'over de knie'. . Het zegt denk ik ook wel iets over uit wat voor familie ik kom, .

L-E, wat een traumatische ervaring was dat voor je zeg. Rot voor je oudste dat hij uitgerekend op zo'n moment hard viel. .

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 08:24 schreef _NIKKI_ het volgende:
Het scheelt voor mij wel enorm dat ik weet dat mijn vierjarigen nooit wakker worden 's avonds. L weet dat ze slapen en hoeft er verder niets mee en mochten ze wakker worden dan moet ze ons bellen en zijn we er binnen maximaal 15 minuten.

Maar er is meer gevaar dan alleen wakker wordende kinderen, nu ga je uit van kunnen bellen.
Of dat het ergste wakker worden is. Voor mij zit het gevaar in de dingen die je nooit zo zag gebeuren.

Mijn oudste ging laatst een broodje chocopasta smeren, jongste stond er naast.
laat ze ineens de mega 600ml pot vallen, overal scherven en 2 kinderen op blote voeten tussen de glasscherven. (ik was wel thuis maar niet in de keuken)

vol in haar paniek heeft ze haar broertje uit het glas weten tillen naar mij maar ze had 2 voeten vol met glas, hele huiskamer zat onder het bloed en daar sta je dan, verbind ik een voet dan loopt er en ander kind nog rond, ruim ik eerst op dan bloed ze door.
Het zijn dat soort momenten dat ik al liever geen rondrennende dreumes er bij heb omdat het lastig is te overzien, voor een kind is dat nog veel lastiger.

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 07:27 schreef Brighteyes het volgende:
Hadden jullie de buurvrouw dan gevraagd een oogje in het zeil te houden?

Nee, maar ze hoorde dat er iemand thuis was. En had toen snel door dat hij alleen thuis was. Er zitten voor en nadelen aan sociale controle. Wij besloten dat de voordelen opwogen tegen de nadelen.

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 08:51 schreef livelink het volgende:

[..]

Nee, maar ze hoorde dat er iemand thuis was. En had toen snel door dat hij alleen thuis was. Er zitten voor en nadelen aan sociale controle. Wij besloten dat de voordelen opwogen tegen de nadelen.

Wij hebben niet een super-close relatie met de buren dus ik weet niet wat ik in jullie geval gedaan zou hebben.

Puur persoonlijk denk ik dat ik dat toch pech voor de buuf had gevonden. Als ik denk dat mijn kind het aan kan en mijn kind is er ook ok mee natuurlijk.

quote:

Op maandag 10 september 2018 22:06 schreef miss_sly het volgende:
Gelukkig mag iedereen zijn eigen grenzen daarin bepalen 👍

Dit. En het ligt ook heel erg aan het kind denk ik.

Oh spuit 11, sorry!

[ Bericht 2% gewijzigd door Phaidra op 11-09-2018 10:00:15 ]

quote:

Op dinsdag 11 september 2018 08:50 schreef Budabuddumbam het volgende:

[..]

Maar er is meer gevaar dan alleen wakker wordende kinderen, nu ga je uit van kunnen bellen.
Of dat het ergste wakker worden is. Voor mij zit het gevaar in de dingen die je nooit zo zag gebeuren.

Mijn oudste ging laatst een broodje chocopasta smeren, jongste stond er naast.
laat ze ineens de mega 600ml pot vallen, overal scherven en 2 kinderen op blote voeten tussen de glasscherven. (ik was wel thuis maar niet in de keuken)

vol in haar paniek heeft ze haar broertje uit het glas weten tillen naar mij maar ze had 2 voeten vol met glas, hele huiskamer zat onder het bloed en daar sta je dan, verbind ik een voet dan loopt er en ander kind nog rond, ruim ik eerst op dan bloed ze door.
Het zijn dat soort momenten dat ik al liever geen rondrennende dreumes er bij heb omdat het lastig is te overzien, voor een kind is dat nog veel lastiger.

Om dit soort redenen krijgt L een bekertje drinken voor wij weggaan en mag ze niet eten als we weg zijn ivm eventueel stikgevaar. Voor een half uur is dat prima te doen. Natuurlijk is dat anders als je langer weg bent, dan moet er wel gegeten worden, maar dat gaat voorlopig nog lang niet gebeuren.

En daarnaast mag L in dat halve uurtje even op de ipad/lezen/tv kijken en dat doet ze ook braaf. In die zin probeer ik wel zoveel mogelijk de risico's te beperken. En natuurlijk heb je niet alles in de hand, dat realiseer ik me heel goed en daarom ben ik nooit helemaal op mijn gemak als we weg zijn.