Verkrachters #6

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 05:33 schreef g60forced het volgende:

[..]

hmmm ja daar moet ik je gelijk geven, krijg t gevoel dat hun doelgroep echt van die anders kansloze oude / vieze mannetjes moeten wezen... die de hoop op een EU vrouw allang hebben opgegeven

Tja ik ken een paar van dat soort stellen, en ze lijken mij niet ongelukkig ofzo.

Wat me begint op te vallen is dat heel veel ongemakkelijke situaties door ouderwetse etiquette ondervangen kunnen worden (tenzij er sprake is van boze opzet). De kern van die etiquette is dat je persoonlijk verantwoordelijk bent dat de anderen in je omgeving zich op hun gemak voelen.
In principe zou dat ongemakkelijke situaties moeten voorkomen. En als het toch voorkomt heb je manieren om excuses aan te bieden (en te aanvaarden).

Met het wegvallen van die etiquette (alles moet mogen, vrijheid van meningsuiting etc, je moet niet zeuren) is het wel fijn dat je je niet meer hoeft in te houden, maar dat recht op eigen vrijheid (zoals complimentjes geven) zorgt ervoor dat anderen zich ongemakkelijk voelen en dat daar geen oog meer voor is (want er wordt vanuit het ego beredeneerd "IK had geen kwaad in de zin").

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 06:27 schreef Lunatiek het volgende:
Wat me begint op te vallen is dat heel veel ongemakkelijke situaties door ouderwetse etiquette ondervangen kunnen worden (tenzij er sprake is van boze opzet). De kern van die etiquette is dat je persoonlijk verantwoordelijk bent dat de anderen in je omgeving zich op hun gemak voelen.
In principe zou dat ongemakkelijke situaties moeten voorkomen. En als het toch voorkomt heb je manieren om excuses aan te bieden (en te aanvaarden).

Met het wegvallen van die etiquette (alles moet mogen, vrijheid van meningsuiting etc, je moet niet zeuren) is het wel fijn dat je je niet meer hoeft in te houden, maar dat recht op eigen vrijheid (zoals complimentjes geven) zorgt ervoor dat anderen zich ongemakkelijk voelen en dat daar geen oog meer voor is (want er wordt vanuit het ego beredeneerd "IK had geen kwaad in de zin").

Deels. Sommige mensen worden opgevoed met het idee anderen te behagen, andere mensen worden weer opgevoed met het idee dat de wereld hun oester is. En worden dus ook gelukkig als ze in die rol kunnen gaan zitten, ze zijn"gemaakt" voor elkaar.

Beide krijgen gelijk, want hun starthouding geeft de positie aan waarin je zal zitten. Soms maken mensen daar gebruik van, meestal niet.

Je ziet hier ook mensen zeggen dat ze niet begrijpen hoe flirten werkt en bij anderen dat het een vanzelfsprekendheid is. En een compliment is vaak (on)prettig door de persoon die de opmerking maakt, want van iemand die ik wel leuk vindt is het leuk om iets te horen, van de rest niet. Waarbij de tweede persoon de vrouw arrogant zou noemen, omdat ze niet reageert, wat feitelijk ook klopt, want ze wil die tweede persoon niet en reageert dus niet uitnodigend.

Die eerste persoon zal dus wel het verschil leren tussen een stille uitnodiging en een stille afwijzing, de tweede persoon zal misschien alleen maar afwijzing kennen en dus zijn recht gaan halen.

Het is toch best erg dat ik in een ander topic lees dat iemand denkt dat er "geheime gezelschappen" zijn onder de studenten die elke week seks hebben, omdat zo iemand totaal niet weet hoe je in gesprek komt met een vrouw. Das toch best gek? Waarom heeft zoiemand niet gewoon gesprekstechnieken geleerd op school, er hebben toch jarenlang meisjes en vrouwen bij zoiemand in de klas gezeten!?

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 07:07 schreef Jopie78 het volgende:

[..]

Deels. Sommige mensen worden opgevoed met het idee anderen te behagen, andere mensen worden weer opgevoed met het idee dat de wereld hun oester is. En worden dus ook gelukkig als ze in die rol kunnen gaan zitten, ze zijn"gemaakt" voor elkaar.

Beide krijgen gelijk, want hun starthouding geeft de positie aan waarin je zal zitten. Soms maken mensen daar gebruik van, meestal niet.

Je ziet hier ook mensen zeggen dat ze niet begrijpen hoe flirten werkt en bij anderen dat het vanzelfsprekendheid is. En een compliment is vaak (on)prettig door de persoon die de opmerking maakt, want van iemand die ik wel leuk vindt is het leuk om iets te horen, van de rest niet. Waarbij de tweede persoon de vrouw arrogant zou noemen, omdat ze niet reageert, wat feitelijk ook klopt, want ze wil die tweede persoon niet en reageert dus niet uitnodigend.

Die eerste persoon zal dus wel het verschil leren tussen een stille uitnodiging en een stille afwijzing, de tweede persoon zal misschien alleen maar afwijzing kennen en dus zijn recht gaan halen.

Het is toch best erg dat ik in een ander topic lees dat iemand denkt dat er "geheime gezelschappen" zijn onder de studenten die elke week seks hebben, omdat zo iemand totaal niet weet hoe je in gesprek komt met een vrouw. Das toch best gek? Waarom heeft zoiemand niet gewoon gesprekstechnieken geleerd op school, er hebben toch jarenlang meisjes en vrouwen bij zoiemand in de klas gezeten!?

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom de ene prima vrouwen kan versieren en de ander niet.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 07:10 schreef 8777 het volgende:

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom de ene prima vrouwen kan versieren en de ander niet.

Tuurlijk, maar dat neemt niet weg dat het voor sommigen een natuur is, voor anderen iets wat ze nooit zullen begrijpen.

Zelfde als je een gesprek leest tussen mensen met een hoge baan en mensen op een lage baan. Die hoog zitten zullen zeggen dat ze het op eigen kracht hebben gedaan, die onderaan zullen zeggen dat ze er niets aan kunnen doen. Maar beide is wel en niet waar.

In mijn wereld werd getoond dat je alles moest claimen wat voorbij kwam, want dan heb je alleen een kans dat een "sterker" iemand het afpakt. Gebeurt dat, dan geef je het aan de sterkste en sluit je een pact. Zo sta je alsnog bovenaan en claim je de alpha. Als je wacht totdat je wat toebedeeld krijgt, dan is de kans groot dat je niets krijgt. Geloof me, het werkt als je gewend bent zo te leven, als je dat niet gewend bent, accepteren mensen het niet dat je die claim legt, omdat het dan vanuit jaloezie of afgunst komt (met agressie) en niet vanuit een positie van autoriteit.

Dat zijn dingen die je leert op disputen, of door "in die wereld" te leven, niet doordat mensen dat zeggen, want de boodschap die ze vertellen is hetzelfde als in de onderste regionen, maar wat je ziet is heel iets anders.

[ Bericht 10% gewijzigd door _I op 26-10-2017 07:25:45 ]

Zo werkt sissen denk ik ook... Je hebt geen status, je sist, een vrouw kijkt, in een milliseconde zie je angst, afschuw of bewondering en je ego is gestreeld..

Of niet.. en dan begin je te schelden, om vanuit de sterkere positie alsnog je recht te claimen.. En de angst op je gezicht te kunnen zien.

Ze zullen er nooit komen...

Maar dat leren we niet, want we bekijken onszelf als mensen en niet als apen.

Als we zo zijn, en dit is geaccepteerd gedrag in de moslimgemeenschap, snap ik wel dat je als vrouw jezelf gaat bedekken, want elke keer als een man zoiets doet om macht te voelen, breekt er bij jou iets af. En zo leven we dus in een wereld waar altijd gevaar is, bewust merk je het niet, maar onbewust word je de hele tijd "geweld" aan gedaan.

Vrouwen dus inpakken ter bescherming is zoals het was, we moeten die macht aanpakken, zo "neem" je niet het genoegen om je ego te strelen, ten koste van een ander. Het gesprek blijft hangen bij de emoties die dat opwekt, maar we hebben het nooit over het systeem wat eronder zit en mensen eigenlijk sloopt.

[ Bericht 8% gewijzigd door _I op 26-10-2017 07:43:28 ]

Kinderen van een alleenstaande moeder die steeds andere mannen mee naar huis neemt, zorgt ervoor dat de kinderen steeds een gevecht moeten voeren om een plek. Hiermee tonen ze hun "skills" van dat moment en verliezen altijd, want de nieuwe man in huis is veel beter in dat spel. (en bij de man is onbewust een link gelegd dat hij macht heeft over deze "vreemde kinderen", onbeschadigde mensen doen niets met die macht, beschadigde mensen wel.)

Het is een onbewust proces, maar het breekt steeds iets af. Als dat te vaak gebeurt, raak je te beschadigd om nog zonder stress naar buiten te gaan. Heel je dat, dan is er weinig aan de hand, omdat onze bewuste wereld zo niet meer werkt. We denken niet meer in de taal waarin we voelen.

Het klinkt weer "gek", maar is dat ook zo?

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 07:07 schreef Jopie78 het volgende:

[..]

Deels. Sommige mensen worden opgevoed met het idee anderen te behagen, andere mensen worden weer opgevoed met het idee dat de wereld hun oester is.

Zorgen dat anderen op hun gemak zijn heeft niets met behagen te maken. Je hoeft het hen niet naar de zin te maken, als je maar weet te voorkomen dat er pijnlijke situaties ontstaan, en niet eens vanuit sympathie met de ander, maar ook omdat zo'n situatie voor jezelf pijnlijk is. Het "zo had ik het niet bedoeld"-gevoel zien te vermijden, bijvoorbeeld.

En etiquette leert dat communicatie niet alleen verbaal is, maar je ook met je houding, je kleding en je gedrag communiceert. En als je sat niet goed doet, krijg je pijnlijke misverstanden.

quote:

En worden dus ook gelukkig als ze in die rol kunnen gaan zitten, ze zijn"gemaakt" voor elkaar.

Daar heb je geen reet aan want meestal heb je het niet voor het zeggen wie je ontmoet of met wie je te maken krijgt.

quote:

En een compliment is vaak (on)prettig door de persoon die de opmerking maakt, want van iemand die ik wel leuk vindt is het leuk om iets te horen, van de rest niet. Waarbij de tweede persoon de vrouw arrogant zou noemen, omdat ze niet reageert, wat feitelijk ook klopt, want ze wil die tweede persoon niet en reageert dus niet uitnodigend.

Bullshit. Er is een groep mensen die "complimentjes" geeft alsof ze scheten laten. Gaat automatisch en ze zijn totaal niet geïnteresseerd in de persoon. Ze geven iederéén complimentjes zonder te kijken naar de non-verbale signalen of dat wel op prijs wordt gesteld. Waarbij die complimentjes zelden oprecht zijn en grotendeels pesterij. Zoals "lekker jurkje" zeggen tegen iemand die zakelijk is gekleed en dat jurkje overduidelijk niet draagt om als "lekker" gezien te worden. De boodschap die mede door de toon en het non-verbale wordt overgebracht, is "achterlijk/lelijk wijf" of zoiets. Als je er wat vam zegt, krijg je terug "maar dat was een compliment". Ammehoela. Oprechte complimenten zijn nooit een probleem geweest. En hoe je die brengt, dat is dus etiquette. Iemand op straat achterna blèren is in ieder geval niet de juiste manier. Iemand daarbij aanraken ook niet. Laten blijken dat je iets terugverwacht (aandacht) evenmi.

quote:

Waarom heeft zoiemand niet gewoon gesprekstechnieken geleerd op school, er hebben toch jarenlang meisjes en vrouwen bij zoiemand in de klas gezeten!?

Omdat etiquette als ouderweta en onderdrukkend wordt gezien. Kinderen moeten tegenwoordig vrij zijn zich te uiten, zonder door de gevoelens van anderen ingeperkt te worden. Tot op zekere leeftijd, waarop je een tegengestelde boodschap krijgt, namelijk de politiek correcte waarin je juist jezelf moet wegcijferen vanwege mogelijke gevoelens van anderen. Ondertussen voedt de (voornamelijk Amerikaanse) tv je weer heel anders op, namelijk dat je alles krijgt als je er maar voor gaat.
Die verschillende boodschappen zijn verwarrend.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 07:10 schreef 8777 het volgende:

[..]

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom de ene prima vrouwen kan versieren en de ander niet.

De een zal veel succes hebben door beter in te kunnen schatten welke vrouwen/mannen zich LATEN versieren (die er dus voor open staan).

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 08:13 schreef Lunatiek het volgende:

[..]

De een zal veel succes hebben door beter in te kunnen schatten welke vrouwen/mannen zich LATEN versieren (die er dus voor open staan).

Kan.
Maar het kan ook gewoon zijn dat je gewoon geen versierskills hebt, zoals mij.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 08:11 schreef Lunatiek het volgende:

Zorgen dat anderen op hun gemak zijn heeft niets met behagen te maken. Je hoeft het hen niet naar de zin te maken, als je maar weet te voorkomen dat er pijnlijke situaties ontstaan, en niet eens vanuit sympathie met de ander, maar ook omdat zo'n situatie voor jezelf pijnlijk is. Het "zo had ik het niet bedoeld"-gevoel zien te vermijden, bijvoorbeeld.

En etiquette leert dat communicatie niet alleen verbaal is, maar je ook met je houding, je kleding en je gedrag communiceert. En als je sat niet goed doet, krijg je pijnlijke misverstanden.

Verbale communicatie is maar een klein deel idd, en we horen wel dat de rest belangrijk is, maar wie kan nou 100% de ander lezen, als we allemaal onze gevoelens anders vertalen naar ons lijf. En weer anders omzetten in woorden?

En behagen op een niveau van behoeftes, is wat anders dan behagen op een bewust niveau. Je doet het zelfs onbewust als je op straat loopt en andere mensen aankijkt. Of je kijkt helemaal niet, of juist wel, of wel en weg.. Ook dat is behagen.

quote:

Daar heb je geen reet aan want meestal heb je het niet voor het zeggen wie je ontmoet of met wie je te maken krijgt.

Dat heb je dus wel, als je het snapt.

quote:

Bullshit. Er is een groep mensen die "complimentjes" geeft alsof ze scheten laten. Gaat automatisch en ze zijn totaal niet geïnteresseerd in de persoon. Ze geven iederéén complimentjes zonder te kijken naar de non-verbale signalen of dat wel op prijs wordt gesteld. Waarbij die complimentjes zelden oprecht zijn en grotendeels pesterij. Zoals "lekker jurkje" zeggen tegen iemand die zakelijk is gekleed en dat jurkje overduidelijk niet draagt om als "lekker" gezien te worden. De boodschap die mede door de toon en het non-verbale wordt overgebracht, is "achterlijk/lelijk wijf" of zoiets. Als je er wat vam zegt, krijg je terug "maar dat was een compliment". Ammehoela. Oprechte complimenten zijn nooit een probleem geweest. En hoe je die brengt, dat is dus etiquette. Iemand op straat achterna blèren is in ieder geval niet de juiste manier. Iemand daarbij aanraken ook niet. Laten blijken dat je iets terugverwacht (aandacht) evenmi.

Mensen die aan de lopende band complimenteren hebben nooit bevestigd gekregen wat een welgemeend compliment is, waardoor ze met hagel schieten. Van al die keren dat er zoiemand iets zegt, zit er vast wel een keer een positieve reactie tussen. En anders zijn al die keren dat het angst was ook een bevestiging van zijn positie.

Afschuw breekt je af.

quote:

Omdat etiquette als ouderweta en onderdrukkend wordt gezien. Kinderen moeten tegenwoordig vrij zijn zich te uiten, zonder door de gevoelens van anderen ingeperkt te worden. Tot op zekere leeftijd, waarop je een tegengestelde boodschap krijgt, namelijk de politiek correcte waarin je juist jezelf moet wegcijferen vanwege mogelijke gevoelens van anderen. Ondertussen voedt de (voornamelijk Amerikaanse) tv je weer heel anders op, namelijk dat je alles krijgt als je er maar voor gaat.
Die verschillende boodschappen zijn verwarrend.

Omdat etiquette gaan over hoe we met elkaar omgaan, dus in een "gedeelde" taal. Maar we spreken allemaal onderbuiks en vertalen dit naar Nederlands. Iedereen maakt een vertaalslag en heeft een "accent", dus we snappen nooit helemaal wat de intentie is van de ander, maar we denken het wel te weten, omdat het klinkt als eigen, maar zo voelt het niet.

Jij kijkt naar de bewuste acties, ik heb het over de onbewuste processen eronder. Hoe dichter iemand bij jouw vertaling zit van onderbuiks naar, in ons geval, nederlands (en de gewoontes in communicatie), des te meer klik is er.

Je kan iemand dus wel positief discrimineren, maar dat werkt niet als die vertaalslag te groot is. Je kan slecht communiceren met Chinees in het Koreaans, beter leert een van twee de taal van de ander. Wij proberen nu een nieuwe taal te creëren, wat we integratie noemen. Onmogelijk.

Dit principe werkt namelijk altijd.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 06:27 schreef Lunatiek het volgende:
Wat me begint op te vallen is dat heel veel ongemakkelijke situaties door ouderwetse etiquette ondervangen kunnen worden (tenzij er sprake is van boze opzet). De kern van die etiquette is dat je persoonlijk verantwoordelijk bent dat de anderen in je omgeving zich op hun gemak voelen.
In principe zou dat ongemakkelijke situaties moeten voorkomen. En als het toch voorkomt heb je manieren om excuses aan te bieden (en te aanvaarden).

Met het wegvallen van die etiquette (alles moet mogen, vrijheid van meningsuiting etc, je moet niet zeuren) is het wel fijn dat je je niet meer hoeft in te houden, maar dat recht op eigen vrijheid (zoals complimentjes geven) zorgt ervoor dat anderen zich ongemakkelijk voelen en dat daar geen oog meer voor is (want er wordt vanuit het ego beredeneerd "IK had geen kwaad in de zin").

voor mannen misschien. Ik denk bij vrouwen dat het juist een probleem is dat ze te veel denken aan 'behagen' en de echte. Nee zeggen tegen seks is veel lastiger dan Ja, ook al wil je niet
Het idee dat je misschien toch per ongeluk een signaal hebt gegeven (en dat je dat later verweten word), dat je geen toffe chick/leuke vriendin bent, dat ie niet op 2e date wil etc

quote:

Op woensdag 25 oktober 2017 22:07 schreef Allures het volgende:

[..]

ja sorry dat vind ik inderdaad vrij lomp
Deze hele beweging heeft iets bevrijdend voor vrouwen die dit hebben mee gemaakt. Maar kut dat het jou moe maakt hoor. En een goede reden om het probleem weg te willen moffelen
Wat als je een dochter krijgt? Dan baal je dat je nu niks gedaan hebt omdat je een beetje moe er van werd. Hoop ik

Het is niet alsof er wat groots van je gevraagd wordt. Alleen dat je je hakken niet in het zand gooit en een beetje bewuster er over na gaat denken

Je hebt mijn post niet zo goed gelezen, jammer.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 09:37 schreef Bananenpap het volgende:

Je hebt mijn post niet zo goed gelezen, jammer.

Doe je het weer.

Jij bent niet OK, ik ben wel OK.

Jij wilt eerst begrip voor jouw punt, dan pas luisteren.

Nu vanuit jij bent OK, ik ben OK.

Je hebt gelijk, bedoelde het niet zo, begreep je verkeerd. Volgens mij begreep je mij ook verkeerd.
Probeer overvloed te maken van binnen en uit te delen, in plaats van schaarste te creëren en dat gat te vullen door van anderen te nemen.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 10:07 schreef Jopie78 het volgende:

[..]

Doe je het weer.

Jij bent niet OK, ik ben wel OK.

Jij wilt eerst begrip voor jouw punt, dan pas luisteren.

Nu vanuit jij bent OK, ik ben OK.

Je hebt gelijk, bedoelde het niet zo, begreep je verkeerd. Volgens mij begreep je mij ook verkeerd.
Probeer overvloed te maken van binnen en uit te delen, in plaats van schaarste te creëren en dat gat te vullen door van anderen te nemen.

Neuh, ze heeft mijn andere post gewoon niet gelezen.

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 00:34 schreef hugecooll het volgende:

[..]

Ik zie in 2004 ook nog ruim boven 25%

Zo jammer dat je zo weinig reactie geeft.

Maar ik heb die 2004 paper voor me. Laten we eens zien of die hetzelfde zegt als in dat plaatje staat...

Zal wat leuke dingen eruit halen, maar vooral eindigen met de conclusie van dat onderzoek.
Laten we beginnen met mijn bewering dat er een enorme bias was (en nogsteeds niet geheel weg is). Dit dus allemaal uit het onderzoek die jij nu aanhaalt om te bewijzen dat valse aangiften op dit gebied zo ernstig veel voorkomen...

"In 1975, in an article on rape investigations, a police detective wrote:
‘Women and children complainants in sexual matters are notorious for
embroidery or complete fabrication of complaints’ (Firth, 1975: 1507).
Firth went on to comment:
It should be borne in mind that except in the case of a very young child, the
offence of rape is extremely unlikely to have been committed against a
woman who does not immediately show signs of extreme violence.
If a woman walks into a police station and complains of rape with no
such signs of violence, she must be closely interrogated. Allow her to make
her statement to a Policewoman and then drive a horse and cart through it.
It is always advisable if there is any doubt of the truthfulness of her
allegations to call her an outright liar.
(1975: 1507)"

"Furthermore, a recent comment made by a detective at a training course that 80 per cent of rapes reported were false
was not disputed by others present, with some nodding their assent to this
figure (personal communication, 2003).
Such a prevalent police attitude of disbelief towards women alleging
rape made it difficult for victims even to contemplate approaching the
police, let alone place their trust in them (Chambers and Millar, 1983;
Young, 1983; Blair, 1985). Women’s claims of rape were, in fact, often
viewed as ‘beyond belief’."

"iv cases where the police clearly believed the complaint was genuine but
the complainant insisted on withdrawing the complaint (N = 13; 38
per cent of genuine cases overall). All but one of these cases was
cleared by the police as no offence disclosed, despite evidence of
victimization being obvious. In five cases, it appears that the victim
and perpetrator were either partners or ex-partners, and the com-
plainant wanted them warned but not charged."

"In
relation to alcohol and drug use, for instance, it is clear that approximately
half of all the files analysed involved complainants whom the police
described as drunk, intoxicated or high/stoned. While one-fifth of cases
involving drunk complainants were perceived as genuine complaints, nearly
three-quarters (72%) were regarded by the police as false or possibly true/
false. This suggests that drunkenness is correlated with doubts about
complainants’ credibility.
While drunkenness was the most commonly recorded factor, other
victim attributions were also noted by police. Delayed reporting was a
feature of 22 per cent of the files studied, with similar numbers of cases
involving complainants who had previously engaged in consensual sex with
the accused. Both these factors appeared to be linked to credibility con-
cerns, with 86 per cent of complainants who had delayed reporting being
viewed suspiciously, along with 83 per cent of those who had a prior sexual
relationship with the accused.
Over one-quarter of the files studied involved complainants who were
described as either intellectually impaired5 or psychiatrically disturbed6 in
some way. As Table 1 shows, the largest proportions of cases involving
either intellectual impairment or psychiatric disturbance were regarded by
the police as false complaints. Of cases involving complainants with some
degree of psychiatric disturbance or disorder, 87 per cent were viewed by
the police as false or possibly true/false. Similarly, three-quarters of the
cases involving victims with intellectual disability were viewed as suspi-
cious. Of all complaints made by intellectually impaired or psychiatrically
disturbed persons, only 13 per cent were regarded as genuine by the
police.
In 31 of the files studied (19%), reference was made to the complainant
having been the victim of prior sexual victimization, either as a child or
adult. This means that nearly one in every five sexual assault complainants
had experienced some form of sexual victimization prior to the latest
incident reported. However, notations on the file suggesting prior sexual
assault also appear to be strongly linked to police doubts about the veracity
of the current incident. As Table 1 shows, in 84 per cent of cases involving
complainants with previous known rape or abuse victimization, the police
perceived their current complaint with scepticism. Half of these complain-
ants (N = 15) withdrew their most recent complaint, thereby deciding to
end police involvement and investigation of their case. Some provided
reasons for this decision, such as wanting to put the incident behind them
or not wanting to go to court, but from the files alone, it is difficult to
assess the impact on complainants of feeling that the police viewed them
disbelievingly.
Subjective assessments of complainant’s morality also appeared sig-
nificant, with 15 per cent of cases being characterized by file comments
indicating the police perceived her as ‘sluttish’ or promiscuous. Also worth
noting are two factors which, when they were evident, were always
associated with police doubts and the decision to discontinue an investiga-
tion. The first of these involved situations where the current complainant
had previously made a complaint of rape that was perceived as false (7 per
cent of cases, N = 11). The perception that the previous complaint was false
was often based simply on the fact that the charge was not proven, and the
investigation ceased, but this fact clearly triggered strongly suspicious cues
if a subsequent rape was reported by the same complainant. Similar
reactions were evident if it became apparent in the course of an investiga-
tion that the complainant had deliberately concealed aspects of her behavi-
our that may be viewed as incriminating, such as excessive drinking. In all
cases where this was commented upon (6 per cent of the total, N = 10), the
police discontinued the investigation because they considered the current
complaint false or likely to be false.
Each of the factors identified in this study is briefly outlined below in the
context of international research into police rape investigations."

Het wordt een beetje erg veel tekst zo. Aangezien je zelf met dat plaatje aankwam neem ik aan dat je de studies, iig de laatste, zelf hebt gelezen (toch, ja toch, je gooit toch niet met iets dat je inhoudelijk niet kent?). Dus ik ren nu even door naar de conclusie.


"Conclusion
The issue of belief is central to sexual assault investigations, given the
typical absence of extensive corroborative evidence. Women victims ask for
their accounts of rape to be believed, and police organizations ask com-
munities to believe that that their responses to rape complaints have
improved. Both situations require investigative analysis before conclusions
can be drawn. After conducting police file analysis, this article concludes
that issues of belief and credibility will remain vexed and contentious so
long as investigative officers approach rape complainants with a prevailing
mindset of suspicion and disbelief.
Police suspiciousness regarding rape allegations originates within a
social environment characterized by a history of distrust towards women,
and is exacerbated within the masculine ethos of police organizations. In
terms of Janet Chan’s emphasis on the importance of the ‘field’ of policing
(Chan, 1996), achieving significant reform in this area is unlikely while the
broader social and political terrain affecting policing continues to be
dominated by traditional thinking and sex-stereotypical assumptions.
Moreover, the crime-fighting and offender-oriented focus of policing has
not served victims of crime well, with officers typically displaying minimal
or even flawed understanding of how and why rapes occur, or of the effects
of rape on victims. If the police, for example, had a fuller and better-
informed understanding of the trauma induced by rape, they would
recognize that victims routinely engage in minimizing behaviour; and if the
police knew the extent to which victims feared being blamed for what
happened, they would not be surprised when complainants said or did
things to try to bolster their credibility in the police’s eyes.
Recognition of the factors affecting police perceptions of women’s
credibility, and their continuing, although possibly lessening, reliance on
stereotypes of ‘real rape’, demands a reappraisal of law reform initiatives.
The focus of these has been on changing attitudes and practices within the
courtroom, sought in large part through reforms of the law of evidence.
Hence many jurisdictions, including New Zealand, have, for example,
placed limits on the ability of defence lawyers to present evidence of a rape
victim’s previous sexual history (Henning and Bronitt, 1998) and sought
changes to the law of recent complaint (Thomas, 1994; Bronitt, 1998).
What the research presented in this article reminds us, however, is that the
greatest attrition in rape cases occurs before rape cases ever reach court.
From this perspective, low prosecution rates become more salient than low
conviction rates. Accordingly, law reformers and those seeking improve-
ments to rape trial processes need to be cognizant of the limited potential
such initiatives have to effect change given the critical role of the police as
a filtering mechanism. Meanwhile, many women will refrain from report-
ing rape while some victims’ experiences continue to be erroneously viewed
and dismissed as ‘beyond belief’."


Hmmzzz, het onderzoek zelf zegt dus heel wat anders dan jouw plaatje doet geloven.
Het gaat vooral in op de redenen waarom een aangifte als vals betiltelt wordt en heeft een stevige bias ten nadele van slachtoffers gevonden. Waardoor een fiks deel van wat als valse aangifte neergezet wordt helemaal niet klip en klaar vals is.

Toegegeven vals komt trouwens op 8% uit in dit ruime onderzoek. Het gros van de staat nu nog bij vals hoort in het rijtje mogelijk vals/mogelijk waar. Waarbij dat rijtje mogelijk vals/mogelijk waar niet misbruikt moet worden, wat nu vaak nog wel gebeurd. Hence die hoge percentages...

[ Bericht 0% gewijzigd door Cause_Mayhem op 26-10-2017 11:47:33 ]

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 11:29 schreef Cause_Mayhem het volgende:

[..]

Zo jammer dat je zo weinig reactie geeft.

Maar ik heb die 2004 paper voor me. Laten we eens zien of die hetzelfde zegt als in dat plaatje staat...

Zal wat leuke dingen eruit halen, maar vooral eindigen met de conclusie van dat onderzoek.
Laten we beginnen met mijn bewering dat er een enorme bias was (en nogsteeds niet geheel weg is). Dit dus allemaal uit het onderzoek die jij nu aanhaalt om te bewijzen dat valse aangiften op dit gebied zo ernstig veel voorkomen...

"In 1975, in an article on rape investigations, a police detective wrote:
‘Women and children complainants in sexual matters are notorious for
embroidery or complete fabrication of complaints’ (Firth, 1975: 1507).
Firth went on to comment:
It should be borne in mind that except in the case of a very young child, the
offence of rape is extremely unlikely to have been committed against a
woman who does not immediately show signs of extreme violence.
If a woman walks into a police station and complains of rape with no
such signs of violence, she must be closely interrogated. Allow her to make
her statement to a Policewoman and then drive a horse and cart through it.
It is always advisable if there is any doubt of the truthfulness of her
allegations to call her an outright liar.
(1975: 1507)"

"Furthermore, a recent comment made by a detective at a training course that 80 per cent of rapes reported were false
was not disputed by others present, with some nodding their assent to this
figure (personal communication, 2003).
Such a prevalent police attitude of disbelief towards women alleging
rape made it difficult for victims even to contemplate approaching the
police, let alone place their trust in them (Chambers and Millar, 1983;
Young, 1983; Blair, 1985). Women’s claims of rape were, in fact, often
viewed as ‘beyond belief’."

"iv cases where the police clearly believed the complaint was genuine but
the complainant insisted on withdrawing the complaint (N = 13; 38
per cent of genuine cases overall). All but one of these cases was
cleared by the police as no offence disclosed, despite evidence of
victimization being obvious. In five cases, it appears that the victim
and perpetrator were either partners or ex-partners, and the com-
plainant wanted them warned but not charged."

"In
relation to alcohol and drug use, for instance, it is clear that approximately
half of all the files analysed involved complainants whom the police
described as drunk, intoxicated or high/stoned. While one-fifth of cases
involving drunk complainants were perceived as genuine complaints, nearly
three-quarters (72%) were regarded by the police as false or possibly true/
false. This suggests that drunkenness is correlated with doubts about
complainants’ credibility.
While drunkenness was the most commonly recorded factor, other
victim attributions were also noted by police. Delayed reporting was a
feature of 22 per cent of the files studied, with similar numbers of cases
involving complainants who had previously engaged in consensual sex with
the accused. Both these factors appeared to be linked to credibility con-
cerns, with 86 per cent of complainants who had delayed reporting being
viewed suspiciously, along with 83 per cent of those who had a prior sexual
relationship with the accused.
Over one-quarter of the files studied involved complainants who were
described as either intellectually impaired5 or psychiatrically disturbed6 in
some way. As Table 1 shows, the largest proportions of cases involving
either intellectual impairment or psychiatric disturbance were regarded by
the police as false complaints. Of cases involving complainants with some
degree of psychiatric disturbance or disorder, 87 per cent were viewed by
the police as false or possibly true/false. Similarly, three-quarters of the
cases involving victims with intellectual disability were viewed as suspi-
cious. Of all complaints made by intellectually impaired or psychiatrically
disturbed persons, only 13 per cent were regarded as genuine by the
police.
In 31 of the files studied (19%), reference was made to the complainant
having been the victim of prior sexual victimization, either as a child or
adult. This means that nearly one in every five sexual assault complainants
had experienced some form of sexual victimization prior to the latest
incident reported. However, notations on the file suggesting prior sexual
assault also appear to be strongly linked to police doubts about the veracity
of the current incident. As Table 1 shows, in 84 per cent of cases involving
complainants with previous known rape or abuse victimization, the police
perceived their current complaint with scepticism. Half of these complain-
ants (N = 15) withdrew their most recent complaint, thereby deciding to
end police involvement and investigation of their case. Some provided
reasons for this decision, such as wanting to put the incident behind them
or not wanting to go to court, but from the files alone, it is difficult to
assess the impact on complainants of feeling that the police viewed them
disbelievingly.
Subjective assessments of complainant’s morality also appeared sig-
nificant, with 15 per cent of cases being characterized by file comments
indicating the police perceived her as ‘sluttish’ or promiscuous. Also worth
noting are two factors which, when they were evident, were always
associated with police doubts and the decision to discontinue an investiga-
tion. The first of these involved situations where the current complainant
had previously made a complaint of rape that was perceived as false (7 per
cent of cases, N = 11). The perception that the previous complaint was false
was often based simply on the fact that the charge was not proven, and the
investigation ceased, but this fact clearly triggered strongly suspicious cues
if a subsequent rape was reported by the same complainant. Similar
reactions were evident if it became apparent in the course of an investiga-
tion that the complainant had deliberately concealed aspects of her behavi-
our that may be viewed as incriminating, such as excessive drinking. In all
cases where this was commented upon (6 per cent of the total, N = 10), the
police discontinued the investigation because they considered the current
complaint false or likely to be false.
Each of the factors identified in this study is briefly outlined below in the
context of international research into police rape investigations."

Het wordt een beetje erg veel tekst zo. Aangezien je zelf met dat plaatje aankwam neem ik aan dat je de studies, iig de laatste, zelf hebt gelezen (toch, ja toch, je gooit toch niet met iets dat je inhoudelijk niet kent?). Dus ik ren nu even door naar de conclusie.


"Conclusion
The issue of belief is central to sexual assault investigations, given the
typical absence of extensive corroborative evidence. Women victims ask for
their accounts of rape to be believed, and police organizations ask com-
munities to believe that that their responses to rape complaints have
improved. Both situations require investigative analysis before conclusions
can be drawn. After conducting police file analysis, this article concludes
that issues of belief and credibility will remain vexed and contentious so
long as investigative officers approach rape complainants with a prevailing
mindset of suspicion and disbelief.
Police suspiciousness regarding rape allegations originates within a
social environment characterized by a history of distrust towards women,
and is exacerbated within the masculine ethos of police organizations. In
terms of Janet Chan’s emphasis on the importance of the ‘field’ of policing
(Chan, 1996), achieving significant reform in this area is unlikely while the
broader social and political terrain affecting policing continues to be
dominated by traditional thinking and sex-stereotypical assumptions.
Moreover, the crime-fighting and offender-oriented focus of policing has
not served victims of crime well, with officers typically displaying minimal
or even flawed understanding of how and why rapes occur, or of the effects
of rape on victims. If the police, for example, had a fuller and better-
informed understanding of the trauma induced by rape, they would
recognize that victims routinely engage in minimizing behaviour; and if the
police knew the extent to which victims feared being blamed for what
happened, they would not be surprised when complainants said or did
things to try to bolster their credibility in the police’s eyes.
Recognition of the factors affecting police perceptions of women’s
credibility, and their continuing, although possibly lessening, reliance on
stereotypes of ‘real rape’, demands a reappraisal of law reform initiatives.
The focus of these has been on changing attitudes and practices within the
courtroom, sought in large part through reforms of the law of evidence.
Hence many jurisdictions, including New Zealand, have, for example,
placed limits on the ability of defence lawyers to present evidence of a rape
victim’s previous sexual history (Henning and Bronitt, 1998) and sought
changes to the law of recent complaint (Thomas, 1994; Bronitt, 1998).
What the research presented in this article reminds us, however, is that the
greatest attrition in rape cases occurs before rape cases ever reach court.
From this perspective, low prosecution rates become more salient than low
conviction rates. Accordingly, law reformers and those seeking improve-
ments to rape trial processes need to be cognizant of the limited potential
such initiatives have to effect change given the critical role of the police as
a filtering mechanism. Meanwhile, many women will refrain from report-
ing rape while some victims’ experiences continue to be erroneously viewed
and dismissed as ‘beyond belief’."


Hmmzzz, het onderzoek zelf zegt dus heel wat anders dan jouw plaatje doet geloven.
Het gaat vooral in op de redenen waarom een aangifte als vals betiltelt wordt en heeft een stevige bias ten nadele van slachtoffers gevonden. Waardoor een fiks deel van wat als valse aangifte neergezet wordt helemaal niet klip en klaar vals is.

Toegegeven vals komt trouwens op 8% uit in dit ruime onderzoek. Het gros van de staat nu nog bij vals hoort in het rijtje mogelijk vals/mogelijk waar. Waarbij dat rijtje mogelijk vals/mogelijk waar niet misbruikt moet worden, wat nu vaak nog wel gebeurd. Hence die hoge percentages...

Ik denk dat het, om misbruik van dat rijtje te voorkomen, beter zou om het rijtje 'mogelijk waar/mogelijk vals' ipv 'mogelijk vals/mogelijk waar' te noemen. Dan ligt de nadruk niet op het 'mogelijk vals'.

(Ik weet dat het gewoon zo wordt genoemd in het onderzoek, dus het is geen 'kritiek' op jou)

quote:

Op donderdag 26 oktober 2017 05:33 schreef g60forced het volgende:

[..]

hmmm ja daar moet ik je gelijk geven, krijg t gevoel dat hun doelgroep echt van die anders kansloze oude / vieze mannetjes moeten wezen... die de hoop op een EU vrouw allang hebben opgegeven

Dat is in elk geval een deel van het probleem. Maar ook 'gewone' halve slavenhouders, die zo'n jonge vrouw voor 10 jaar in de prostitutie drijven of tot ander slavenarbeid in een naaiatelier laten werken etc. Misbruik is een groot begrip met nog hogere winsten.

Laatst zij een kennis tegen me dat zij denkt dat veel vrouwen graag met stoere zakken nemen. Omdat die vrouwen het idee hebben dat die zakkerige types hen wel kunnen beschermen. Zijzelf was natuurlijk niet zo. Ze zegt 'ik ben van Ik moet mezelf kunnen beschermen (bruine band taekwondo)'. Oftewel vele vrouwen zoeken de problemen toch echt wel zelf. Ze hebben daar een neus voor. En verkeren bewust/onbewust daar waar de problemen het meeste voorkomen.

quote:

Op vrijdag 27 oktober 2017 03:00 schreef Tamabralski het volgende:
Laatst zij een kennis tegen me dat zij denkt dat veel vrouwen graag met stoere zakken nemen. Omdat die vrouwen het idee hebben dat die zakkerige types hen wel kunnen beschermen. Zijzelf was natuurlijk niet zo. Ze zegt 'ik ben van Ik moet mezelf kunnen beschermen (bruine band taekwondo)'. Oftewel vele vrouwen zoeken de problemen toch echt wel zelf. Ze hebben daar een neus voor. En verkeren bewust/onbewust daar waar de problemen het meeste voorkomen.

Maar volgens mij is het niet zo bewust als jij nu zegt. Vrouwen zoeken geen problemen, maar spanning. Net als dat we allemaal een beetje spanning zoeken in het leven.

En iets zoeken omdat je het herkent en er door aangetrokken voelt, is niet bewust zoeken naar problemen, want onbewust zijn ze op zoek naar een oplossing voor dat zelfde probleem. De persoon die je moet beschermen, kan alleen ook je aanvaller zijn.

Men kiest Trump, niet omdat ze dood willen, maar omdat hij gek genoeg is om de tegenstander vol aan te vallen, als er iets gebeurt. Maar daarmee accepteer je ook het risico dat diegene die je beschermt, zijn macht kan misbruiken. Wat OK is, als het alternatief erger is in jouw hoofd. Liever een bekende dreiging, die je kan manipuleren, dan elke dag een nieuwe dreiging moeten onderzoeken. (en luister niet meer naar argumenten van mensen als ze zouden vertellen waarom ze voor of tegen hem zijn, want die redenen komen pas nadat er allang besloten is door je systeem of dit de persoon is die je veilig gaat houden, of juist niet. Wat daarna komt is inkleuring voor jezelf, de vertaalslag in je hoofd, maar je onderbuik weet het al.)

[ Bericht 8% gewijzigd door _I op 27-10-2017 06:43:11 ]

Er zijn dus vrouwen ZO beschadigd, dat ze liever elke week vast worden mishandeld door een bekende, dan elke minuut dreiging te voelen van onbekenden.

Dat zoek je iemand die zoveel zelfverzekerdheid uitstraalt, dat je hoopt dat hij verliefd wordt op jou en de buitenwereld op afstand houdt.

We voeden mannen nu op met 0 agressie (wat niet waar is, want je zegt eigenlijk dat ze niet auto mogen rijden maar wel een auto hebben, je kan ze dus beter leren rijden.), dus is het niet zo raar dat veel mannen niet snappen waarom er geen vrouw naar ze kijkt. Alleen zij die zo bang zijn voor agressie zullen hier op vallen, maar dat zijn wrs ook niet de meest onbeschadigde types. En zo hebben de mannen met een beetje zelfverzekerdheid al snel een partner.

[ Bericht 34% gewijzigd door _I op 27-10-2017 06:39:26 ]

@jopie.

Ik snap de strekking wel wat je probeert te zeggen. Als je terugleest wat je schrijft zie je dat je het toch wel met mij eens bent. Ik zei ook, Vrouwen zoeken bewust én onbewust de problemen zelf.

Overigens focussen we als maatschappij mbt vrouwen direkt op de problemen, de uitkomst. De mishandeling zelf. De vrouw is eeuwig zielig. Maar niemand kijkt wat eraan vooraf gaat. Zullen mannen echt uit het niets hun eigen kinderen, vrouw en daarna zichzelf doodschieten? Dat soort dingen. Het is natuurlijk compleet gestoord en niemand lijkt het te brgijpen. Of werden de spanningen en frustraties voor de man wellicht opgebouwd?

Wat ik probeer te zeggen is, dat dit wellicht verklaart waarom vrouwen vaak aangeven zich schuldig te voelen. Terwijl de mensen eromheen denken, jamaar daar is toch geen aanleiding voor?

quote:

Op vrijdag 27 oktober 2017 06:42 schreef Tamabralski het volgende:
@jopie.

Ik snap de strekking wel wat je probeert te zeggen. Als je terugleest wat je schrijft zie je dat je het toch wel met mij eens bent. Ik zei ook, Vrouwen zoeken bewust én onbewust de problemen zelf.

Overigens focussen we als maatschappij mbt vrouwen direkt op de problemen, de uitkomst. De mishandeling zelf. Maar niemand kijkt wat eraan vooraf gaat. Zullen mannen echt uit het niets hun eigen kinderen , vrouw en daarna zichzelf doodschieten? Dat soort dingen. Het is natuurlijk compleet gestoord en niemand lijkt het te brgijpen.

Ja, we zijn het eens, maar jij gebruikt woorden die in de actiemodus zitten.

Of werden de spanningen en frustraties voor de man wellicht opgebouwd?

Spanningen zitten in de persoon, dus die persoon bouwde ze op, het slachtoffer deed misschien onbewust iets wat het triggerde, maar die bouwde niet met het idee om vermoord te worden. We kijken steeds naar hoe het overkomt in de buitenwereld, lopen de stappen na en gaan dan vanuit een gezond brein zeggen wat de reden moet zijn. Maar dat is helemaal niet te beredeneren, als je niet weet hoe de informatie van de buitenwereld verwerkt wordt.

Dus ja iedereen draagt onbewust bij aan de stemming van de ander, dus moeten we mensen anders opvoeden, maar dat kan je niet gebruiken om te zeggen dat mensen het zelf uitlokken. Want zo bewust zijn mensen zich niet van zichzelf. We moeten dus het onbewuste mechanisme corrigeren en niet de mens die al 20-40 jaar zo leeft en geprogrammeerd is.

Ik snap je punt, maar door je woordkeuze geef je de ander het gevoel fout te zitten en die doet alleen maar wat goed voelt. Het is dus een interne tegenstrijdigheid. Ik geef alleen maar aan dat vrouwen niet bewust agressieve mannen zoeken, maar dat wat goed voelt, kan ineens omslaan in iets negatiefs. En dat is juist wat spanning opwekt in jezelf, maar ook bij een ander. We leven op energie en spanning. Alleen sterf je af, dus het is niet gek dat het mechanisme mens zich naar die spanning toe beweegt.

Mensen die op trump stemmen kunnen niet uitleggen waarom, maar hij voelt wel veilig. Toch blijven we in het intellectuele gedeelte communiceren, maar daar zit het antwoord niet. Des te meer je zoiets met bewuste woorden gaat afzeiken in de pers, des te groter wordt het veilige onderbuik gevoel.

[ Bericht 4% gewijzigd door _I op 27-10-2017 06:53:31 ]

Mijn moeder zegt altijd: Als je niet wilt dat je kind met iemand thuis komt, prijs het de hemel in!