[Wielrennen] #303 Laatste loodjes in Turkiye en China.

quote:

Op woensdag 11 oktober 2017 16:32 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Theuns is echt lachwekkend slecht.

quote:

Op donderdag 12 oktober 2017 15:56 schreef Sked het volgende:
Bennett wint weer

quote:

Op donderdag 12 oktober 2017 16:29 schreef Columbiafan het volgende:
Dani Martinez gaat dit rondje winnen?

quote:

Op donderdag 12 oktober 2017 13:49 schreef Wuwwa het volgende:

[..]

Pfoe, gevalletje einde carrière?

quote:

Carrière Jan Bakelants in gevaar? "Voor een gewone persoon heeft dit al een heel zware impact, laat staan voor een topsporter"

Zes dagen na zijn zware val in de Ronde van Lombardije wordt Jan Bakelants vandaag met spoed geopereerd in het UZ Gasthuisberg in Leuven. Intussen is ook de definitieve en zware balans van zijn val duidelijk: Bakelants heeft breuken aan zeven ribben en vier ruggenwervels (D8 en D10 en L1 en L3). Er wacht hem een lange en loodzware revalidatie.
Pas gisteren, vijf dagen nadat hij op vreselijke wijze in de Ronde van Lombardije over de afsluiting in een ravijn was gedoken, kon Bakelants naar België overgebracht worden. Door een bloeduitstorting in de borstkas, een zogenaamde hemothorax, was het onmogelijk om hem eerder vanuit het Italiaanse ­Como te vervoeren. Eenmaal in België wacht ­Bakelants evenwel meteen een dringende operatie. Tot daar het medisch bulletin van Bakelants’ ploeg AG2R.

Maar dat de toestand van Bakelants zeer ernstig blijft, lijdt geen twijfel. Vooral de schade aan ruggenwervel L3, aldus het bulletin nog, baart zorgen. “Wellicht gaat het om een instabiele breuk”, verklaart prof Willem-Jan Metsemakers UZ Leuven de operatie. “Dat betekent dat de integriteit van de wervel is aangetast, waarbij er druk op het ruggenmerg kan ontstaan. Zo’n wervel moet opnieuw vastgezet worden. Sowieso is het een delicate breuk, omdat druk op het ruggenmerg kan leiden tot verlammingsverschijnselen. Anderzijds: mocht het gevaar op verlamming erg groot zijn, dan zou de operatie wel onmiddellijk ter plaatse zijn uitgevoerd.”

Dat beaamt ook dokter Joris Bleyen, de chirurg die collega-renner Edward Theuns vorig jaar nog aan de ruggenwervel opereerde. Ook die moest maandenlang revalideren en reed een tijdje met schroeven in zijn lichaam rond. “Wellicht gaat dat ook voor Bakelants gelden”, klinkt het. “Bij de operatie zullen schroeven ervoor moeten zorgen dat de wervels op de juiste manier weer aan mekaar groeien.”

Carrière in gevaar

Dat er liefst vier wervels geraakt zijn, weet Bleyen, geeft aan dat de klap enorm was. En het doet meteen vragen rijzen bij de sportieve toekomst van Bakelants. In het medisch bulletin van AG2R staat slechts dat Jan en zijn familie om rust vragen: “Het belangrijkste is nu dat Jan weer de gezondheid terugvindt die hem moet toelaten om zijn carrière voort te zetten.” Dat dat laatste niet evident is, mag duidelijk zijn. Bleyen beklemtoont dat hij de details van het dossier-Bakelants niet kent en daarom voorzichtig wil blijven. Maar: “Dit kan absoluut zijn loopbaan in gedrang brengen. Voor een gewone persoon heeft dit al een heel zware impact op zijn functioneren, laat staan voor een topsporter. Bovendien is dit heel pijnlijk. Sowieso wordt dit een heel lange en zware revalidatie.”

Ook vriendin Daphne, dochtertje Julia en de ­ouders van Bakelants keerden gisteren terug naar België. Ze laten ­weten zeer opgelucht te zijn dat Jan nu in België is.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 13:26 schreef TLC het volgende:
Robbie Ruijgh heeft de ronde van Iran gewonnen !!!

Waar en wanneer is de huldiging ?

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 14:41 schreef Mani89 het volgende:
Was wel een beetje een mager parkoers dan.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 15:46 schreef showtimer het volgende:
Armando wint dit met twee vingers in de neus

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 15:52 schreef showtimer het volgende:
Sjezus wat een kut commentaar weer

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 15:49 schreef Columbiafan het volgende:
Deentjes gaan massaal doorbreken de komende jaren.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 15:56 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]

Hansen doet dit al jaren in dit soort C-koersen met een gehandicapt deelnemersveld. Daar zit echt nul progressie in en dat toont maar weer eens aan dat je al die Denen niet serieus moet nemen.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 15:48 schreef Columbiafan het volgende:
Dat overacten van José weer.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 18:03 schreef wimderon het volgende:
Ik zal het maar alvast zeggen: Valv. gaat de Vuelta volgend jaar winnen.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 18:12 schreef Van_Poppel het volgende:

[..]

Als je tot het einde schroeit in de Vuelta, dan is het lastig die vorm naar het WK door te trekken. Denk dat Piti vooral wereldkampioen wil worden en alles op alles zet om daar in topvorm aan de start te staan.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 17:21 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
De Vuelta gaat volgend jaar weer naar het Baskenland en daar pakken ze dit kicken klimmetje mee:

[ afbeelding ]



Helaas ook weer voor de 5000e keer Lagos de Covadonga.

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 18:14 schreef DeeBee het volgende:
Valv.Piti die heeft het hele jaar een vormpiek, waar heb je het over!

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 18:22 schreef Faraday01 het volgende:

[..]

600 hoogtemeters in 5k

Wat is er mis met Lagos de Covadonga?

quote:

Op vrijdag 13 oktober 2017 18:41 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:

[..]

Het probleem met Covadonga is dat het bijna altijd een rit met slechts één echte klim is, omdat de directe omgeving geen andere mogelijkheden biedt. Een ander probleem is dat de klim bijna jaarlijks terugkeert, terwijl het meestal voor een saaie koers zorgt. In 2016 was het nog wel vermakelijk, maar meestal gaan de Antonio Piedra's van deze wereld er met de overwinning aan de haal.

Spanje heeft zoveel meer te bieden.

quote:

Brugge wil zich opnieuw op de kaart zetten als wielerstad. Een jaar nadat de stad de start van de Ronde van Vlaanderen is verloren aan Antwerpen, wordt Brugge straks de dubbele startplaats van een totaal vernieuwde Driedaagse De Panne-Koksijde. De wedstrijd krijgt ook een nieuwe naam: Driedaagse Brugge-De Panne-Koksijde.

Dat de Driedaagse een metamorfose ondergaat, was al langer geweten. De wedstrijd staat niet langer in de week voor de Ronde van Vlaanderen op het programma, maar wel in de week na Milaan-Sanremo. Ditmaal van 20 tot 22 maart. Bovendien wordt de wedstrijd omgevormd tot een tweedaagse voor de mannen, gevolgd door eendagswedstrijd bij de vrouwen. Het is in dat nieuwe concept dat Brugge een prominente rol krijgt.

Als de Brugse gemeenteraad het voorstel straks goedkeurt, zal er twee dagen op rij vanuit Brugge gestart worden. Op dinsdag start het mannenluik met een sprinterswedstrijd in Koksijde. Een rist van tussensprinten en een spektakelvolle eindsprint zal aanduiden wie als voorlopige leider van de Driedaagse aan dag twee begint. Op die tweede dag staat een rit in lijn op het programma. Startplaats is Brugge, aankomst in De Panne. Onderweg zal het West-Vlaamse Heuvelland, met de Kemmelberg, worden opgezocht. Grootste verandering: de Vlaamse Ardennen, traditioneel prominent aanwezig in de Driedaagse, zal niet langer worden aangedaan.

Contract voor vijf jaar

Daarnaast zal Brugge ook op de derde dag, als er vanaf 2018 een World-Tourwedstrijd voor vrouwen op het programma staat, opnieuw als startplaats fungeren. Telkens wordt het startschot op de Grote Markt gegeven.

Over dit alles bereikte de stad Brugge voor de ­komende vijf jaar al een akkoord met organisator Golazo. Dat bevestigt burgemeester Renaat Landuyt (SP.A). “Ook voor de vorige editie waren er gesprekken, maar toen raakten we het niet eens over de prijs.” Dat lukte nu dus wel. Voor de eerste editie betaalt de stad 80.000 euro. Als de Driedaagse voor 2019 ook bij de mannen het WorldTour-label binnenhaalt, dan stijgt het ­tarief naar 110.000 euro.

Zo start twee jaar na de laatste Ronde in Brugge opnieuw een grote wedstrijd. “Met de Driedaagse heeft Brugge een wedstrijd in het begin van het voorjaar, en met de Elf­stedenronde een op het eind”, zegt Landuyt. Ondertussen onderhandelt Brugge ook nog over een rit in de Tour voor 2019.

quote:

Jurgen Van den Broeck neemt afscheid: “Al die kritiek: is het omdat ik geen prater ben zoals Tom Boonen?”

Hij is er een beetje bang voor, zegt Jurgen Van den Broeck (34) en hij grijnst erbij. “Plots zit je te denken: wat kan ik nog buiten koersen? Het antwoord is triest: zo goed als niets.” Met gemengde gevoelens begint de beste Belgische ronderenner in ruim 25 jaar dinsdag aan zijn allerlaatste wedstrijd. De kleine Vince zal papa voortaan elke dag zien. En dat frietje zal hij nooit meer moeten laten. Maar tegelijk is er het besef dat niets nog zal zijn wat het ooit was. “Een geluk: ik moet nergens spijt van hebben.” Monoloog bij een afscheid.

“Raar. Zo voelt het nu die laatste wedstrijd dichterbij komt. Ik zat maandag naar Spitsbroers te kijken op VTM. Een fictiereeks over voetballers. Ik zag ze een wedstrijd winnen, hoe ze vierden, die euforie… Ik zei het tegen Joke: Dat ga ik dus nooit meer meemaken. Toch niet op die manier.”

“Raar dus. Zelfs al is het tegelijkertijd een opluchting. Dat trainen, altijd diëten, al die inspanningen: ik heb het heel lang zonder probleem kunnen opbrengen. Tot vorige winter. Plots zag ik er tegen op om op trainingskamp te vertrekken. Wéér van huis. Ook door de komst van Vince. Je weet dat die kleine thuis zit en je kan hem weken niet zien. Dat was moeilijk. Ik merkte ook dat ik minder ging trainen. Dan moest ik vier uur rijden en stopte ik er na 3,5 uur al mee. Dat soort kleine dingen.”

“Vervolgens kwam dat voorjaar en kreeg ik mijn gewicht maar niet naar beneden. Dat was zo ontmoedigend. Vroeger was het soms ook lastig, maar het lukte. Nu niet. Was het omdat ik er minder voor kon laten? De leeftijd? De twee wellicht. Mijn lichaam was op na alle inspanningen van de voorbije twintig jaar. En het deed me almaar meer nadenken: Waarvoor doe ik het nog? Sportief ging het almaar minder. Ik moest er meer voor doen dan vroeger en ik kreeg er minder voor terug. Dan heb ik de knoop doorgehakt. Het was genoeg geweest.”

***

“Wat nu? Eerlijk, ik ben er een beetje bang van. Het is toch een deel van je leven dat ineens wegvalt. Straks moet er niets meer. Dat zal vast zijn charmes hebben. Maar ik ben 34, dan wil je toch graag iets te doen hebben. Laat me hele dagen voor tv zitten en ik word zot. Alleen: wat kan ik behalve koersen? Eigenlijk is het antwoord triestig: ge kunt niks. Ik heb ooit voor lasser geleerd op school, vooral omdat ik niet graag studeerde. Maar zelfs dat kan ik niet meer. Dat is allemaal veranderd. Ik heb ook wat beesten hier, een tractor… Dat interesseert mij wel, maar om daar echt mijn job van te maken? Ik weet het echt niet.”

“Mijn vrouw zegt dat ik mijzelf veel te veel stress aanpraat, dat ik het tijd moet geven. Ze heeft natuurlijk gelijk. Maar makkelijk is het niet. En uiteindelijk kom je toch weer bij de koers terecht. Ik heb nog altijd de indruk dat de jeugd in België bergop een beetje aan zijn lot wordt overgelaten. Er is veel meer klimtalent dan ze denken. Misschien kan ik daar een rol spelen? Zoveel klimmers heeft België de jongste jaren niet meer gehad. Ik zou graag met jongeren werken. Mijn ervaring doorgeven, hen over de kleine details vertellen. Kevin De Weert heeft als bondscoach een klimproject opgestart. Mocht hij mij kunnen gebruiken, ik zou zeker ja zeggen.”

***

“Wat mij opvalt: sinds ik in mei mijn afscheid aankondigde, lijkt het alsof iedereen plots inziet dat ik best iets gepresteerd heb. Ik weet niet waarom. Over de doden niets dan goeds, zeker? Maar ineens komen de mensen naar mij: Toch spijtig dat we je nu nooit meer in de Tour zullen zien. Terwijl ze vroeger, vond ik, zo dikwijls zaagden. Ergens begreep ik dat. In België moet je een winnaar zijn. Niet onterecht, koers ís winnen. Als ik vandaag stop met amper twee overwinningen, een ritzege in de Dauphiné en de Belgische titel tijdrijden, wil ik gerust toegeven dat dit een klein smetje op mijn carrière is. Dat had meer mogen zijn. Maar niet iedereen is in de wieg gelegd om te winnen. En als ik dan mijn uitslagen zie, vooral in de Tour: derde in 2010, vierde in 2012…”

“In de zomer keek ik naar de Tour op tv. Het ging over de nummers vier tot zes in het klassement. Stuk voor stuk supercoureurs. Maar toen ik dat deed, was dat precies normaal. Ah ja, hij rijdt er ook nog tussen. Daar heb ik het moeilijk mee gehad. Wat had ik de mensen misdaan om zo afgeschilderd te worden? Ik deed er alles voor. Ik werd betaald om goed te zijn in de Tour en ik wás ook goed. De ploeg was content van mij en toch kwam er vaak commentaar. Zelfs over mijn stages. Hij gaat op vakantie naar het buitenland, hoorde ik dan. Tja. En waarom? Geen idee. Misschien omdat ik geen prater ben zoals Tom Boonen.”

***

“Dat imago? Ja. Dat heb ik soms wel betreurd. Eigenlijk is het allemaal terug te brengen tot die eerste Tour waarin ik echt goed was. 2010. Hoe ik daar omging met de media… Toen ik achteraf die beelden terugzag, dacht ik ook: Man-man, was ik écht zo? (wijst naar zijn vrouw Joke) Zij kende mij toen nog niet en zegt dat ook: Jurgen, hoe je je toen gedroeg… Maar wat wil je? Ik kwam uit een klein gezin uit een klein dorp, Morkhoven. Vader werkte aan de wegenwerken, moeder op de fabriek. Een journalist, dat hadden wij nog nooit gezien. Wij kochten de gazet, lazen die en stonden daar allemaal niet bij stil. Maar ineens kwam die Tour en kreeg ik de hele wereld op mijn nek. De media hebben mij daar bestormd en ik wist niet hoe ik daarmee moest omgaan.”

“Er ontstond een beeld van mij – ik was stug, moeilijk, zwijgzaam – en daar ben ik nooit meer van afgeraakt. Nu nog kom ik geregeld mensen tegen die mij na een paar minuten zeggen: In ’t echt zijde gij wel nen hele andere. Natuurlijk ben ik anders. Als zij een microfoon onder hun neus geduwd krijgen als ze net tweehonderd kilometer hebben afgezien, zouden ze ook anders zijn.”

***

“Maar ik klaag niet. Al bij al is het een fantastisch leven, ondanks alle opofferingen. Dat vragen ze soms: Al die hoogtestages, al dat diëten, heb je er geen spijt van dat je er te obsessief mee bezig bent geweest? Integendeel. Ik denk eerder: Waren er misschien details die ik nog beter had kunnen doen? Maar, eerlijk gezegd, ik zie er weinig. Het was nu al extreem. Vooral dat gewicht. Ik zei het onlangs nog tegen Stephanie Scheirlynck, een voedingsdeskundige: Ik heb alles gedaan wat niet in de boeken staat. Bijna een hele dag trainen zonder eten en drinken om op het einde van de dag toch maar dat cijfer op de weegschaal te zien staan. Net zoals ik de dagen vóór de Tour amper at. Pas als dat getal er stond, was ik content. Anders schoot ik in de stress. Zelfs tijdens de Tour, in de vlakke ritten, durfde ik amper te eten. Ik moest maar eens bijkomen.”

“Ik ben dikwijls jaloers geweest op de spurters. Die kwamen ’s avonds in het hotel en zaten te lachen en te lullen en mochten eten wat ze wilden. Terwijl ik elk grammetje vet afwoog. Froome wordt daar vandaag constant in begeleid, ik heb het vooral zelf moeten uitzoeken. Maar ik vond dat ik dat moest doen. Ook al is het in de Tour van 2014 uiteindelijk mijn ondergang geworden. Bij mijn beste Tour, in 2010, woog ik 69 kilo. In 2014 woog ik amper 64 kilo. Ik kwam uit een zware revalidatie, had daardoor veel spieren bijgekweekt en had de hele lente gesukkeld met mijn gewicht. Ik woog 75 kilo en slaagde er maar niet in om af te vallen. Uiteindelijk heeft een Hollandse diëtist een programma op maat uitgetekend – dat heeft mij nog veel geld gekost – maar ook dat leek niets te helpen. Mijn lichaam leek helemaal in de war.”

“Tot ik na Luik-Bastenaken-Luik op hoogtestage ging en mijn lichaam ineens een klik maakte: ik kwam thuis en woog tien kilo minder. Joke zei nog: Hoe zie jij eruit? Ik had toen moeten weten dat 69 kilo mijn limiet was, maar ik zat in de flow van dat afvallen en ging almaar verder en verder. Resultaat: na één week in de Tour was het over. Mijn bloedwaarden waren dramatisch. Dat dieet had alles kapot gedaan. Pure roofbouw. Net zoals al dat diëten wellicht verklaart waarom ik zo makkelijk iets brak als ik viel. Je botten lijden daaronder.”

***

“Maar ik herhaal: het zijn schone jaren geweest. Bijna allemaal. Eerst die wereldtitel tijdrijden bij de junioren, het begin van alles. Vervolgens die drie jaar bij US Postal en Discovery Channel. Ik weet wat er nadien allemaal over die ploeg is bekendgeraakt, maar ik zweer je: ik heb daar nooit ook maar iets van gemerkt. Voor mij blijven dat drie van mijn mooiste jaren. Ik kon rustig rijpen en zat als klein jongetje uit Morkhoven toch maar aan tafel bij de absolute wereldtop. Letterlijk. Ik zie me bij het ontbijt nog aanschuiven bij Armstrong, Ekimov, Rubiera. Ik had geweldig veel goesting in confituur, maar ik durfde zelf niet vragen om de pot door te geven. (lacht) Ik heb dan maar iets anders gegeten.”

“Ik had er best veel langer willen blijven. Alleen omdat het in de koers uiteindelijk om je pree gaat en ik bij Lotto meer dan het dubbele kon verdienen, ben ik er weggegaan. Al was toen nog lang niet duidelijk dat ik wel een ronderenner was. Integendeel, na drie jaar bij Armstrong waren ze mij in België haast uit het oog verloren. In die tijd kwamen er mensen naar mij: Ah zo, jij bent nog coureur. Pas na de Giro van 2007 is dat veranderd. Ook al was die Giro voor mij een fiasco (hij werd 74ste, nvdr.). Ik dacht dat ik bergop kon rijden en dat werd gewoon een ramp. Maar in de laatste week presteerde ik wel deftig in een tijdrit, waarna Mario Aerts naar mij kwam en zei: Als je dat kan na drie weken, ben je wel een ronderenner. Maar je moet erin investeren en meer in het buitenland gaan trainen. Toen ik de week nadien thuiskwam, heb ik direct tegen mijn pa gezegd dat ik zo niet wilde blijven koersen. Dit is sukkelen. Ik heb mijn geld van de bank gehaald, ben in Toscane gaan trainen en het jaar erop vloog ik. Waarna al de rest is gevolgd. De goede prestaties in de Tour, een mooi contract bij Lotto…”

***

“Kan ik rentenieren? Wat is dat, rentenieren? Als ge zot doet, is alles rap op, hé. Ik weet dat ik een paar jaar de man van een miljoen euro per jaar ben geweest. Of dat werd toch gezegd. Zelf heb ik nooit geweten hoeveel ik exact verdiende. Maar mij niet gelaten: de mensen praten daar blijkbaar graag over. En opnieuw, ik klaag niet. Maar wat ik daarnet al zei: ik wil gewoon nog iets doen. (wijst naar Vince) Al is het maar voor hem daar. Je wil hem toch iets meegeven.”

quote:

Op zaterdag 14 oktober 2017 14:46 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Cornelissen noemt de Ronde van Turkije een van de beter georganiseerde wedstrijden.

Die man is zo'n onvoorstelbare imbeciel. Grandioos.