Ik voel me nu juist bijna schuldig dat ik bijna nooit boos ben.

. Al is dat vooral te danken aan het feit dat ik gewoon een grote lobbespeuter heb, die 90% van de tijd goed luistert. Als ik al boos ben, is dat voornamelijk omdat ik dan zelf in een slecht humeur ben of met het verkeerde been uit bed ben gestapt. Ik vind boos zijn of ruzie maken ook helemaal niet per se ongezond - ik ben er alleen zelf niet zo goed in.
Als ik het ouderschap in een paar steekwoorden zou moeten samenvatten, zouden dat 'geduld' en 'vooruitdenken' zijn.