Omgaan met het overlijden van een dierbare #5

quote:

Op zondag 29 december 2019 12:43 schreef aeque het volgende:

[..]

Zoiets moet van twee kanten komen. Maar nee inmiddels heeft ze een nieuwe relatie en speelt er een verleden mee.

De kerstkaart is niks meer dan een traditie geworden om te laten weten dat we nog leven zeg maar.

Heb je geen familie om het mee over te hebben

quote:

Op zondag 29 december 2019 13:09 schreef Magica het volgende:

[..]

Heb je geen familie om het mee over te hebben

Nope. Laat ik het zo zeggen dat in een gemiddelde week ik mijn therapeuten, maatschappelijk werker en kassière van de supermarkt spreek.

quote:

Op zondag 29 december 2019 15:13 schreef aeque het volgende:

[..]

Nope. Laat ik het zo zeggen dat in een gemiddelde week ik mijn therapeuten, maatschappelijk werker en kassière van de supermarkt spreek.

Oh da's wel klote dan
Sterkte deze dagen

* cafpow lees mee, mid december is mijn vader compleet onverwachts overleden. Het was een aparte relatie, want hij was fysiek afwezig maar tegelijkertijd altijd aanwezig. Hij woonde niet in Nederland...en heeft ook nooit bij mij en mijn moeder gewoond. Maar toch was hij altijd present door middel van een telefoontje 1x in de 2 weken. Toen ik klein was kwam hij heel vaak voor een paar dagen op bezoek.
De laatste jaren was dat minder, mede doordat hij problemen had met de knieën had al 1 protese. Maar desondanks was hij toch mijn vader, en was er een gezien de situatie sterke band.

Momenteel ben ik voor werk in een ander continent, en die ochtend rond 6 uur wordt ik wakker gebeld met het nieuws dat hij in het ziekenhuis ligt en er zeer slecht aan toe is, door een hersenbloeding. En had het locked in syndroom, was dus bewust van alles om zich heen, maar kon dus niet communiceren met de buitenwereld.

Die dag vrij genomen van werk en geprobeerd te gaan sporten om een beetje afleiding te krijgen, want dus enorm niet lukte. En toen ik thuis kwam het 2e telefoontje, dat hij overleden was.

Ondanks de enorme opluchting dat hij niet veel heeft hoeven te lijden, is het nog steeds enorm moeilijk. In mijn directe omgeving kan ik er bijna niet over praten, alleen mijn moeder. Want de rest van de mensen om me heen, kunnen of niet omgaan met emoties(emotioneel gehandicapt) of gaan verder of er niks gebeurd is(logisch ook).

Afscheid nemen zat er dus niet in, en voorlopig het graf bezoeken ook niet. En denk dat ik dat momenteel ook niet aankan.

quote:

Op vrijdag 17 januari 2020 23:28 schreef cafpow het volgende:
* cafpow lees mee, mid december is mijn vader compleet onverwachts overleden. Het was een aparte relatie, want hij was fysiek afwezig maar tegelijkertijd altijd aanwezig. Hij woonde niet in Nederland...en heeft ook nooit bij mij en mijn moeder gewoond. Maar toch was hij altijd present door middel van een telefoontje 1x in de 2 weken. Toen ik klein was kwam hij heel vaak voor een paar dagen op bezoek.
De laatste jaren was dat minder, mede doordat hij problemen had met de knieën had al 1 protese. Maar desondanks was hij toch mijn vader, en was er een gezien de situatie sterke band.

Momenteel ben ik voor werk in een ander continent, en die ochtend rond 6 uur wordt ik wakker gebeld met het nieuws dat hij in het ziekenhuis ligt en er zeer slecht aan toe is, door een hersenbloeding. En had het locked in syndroom, was dus bewust van alles om zich heen, maar kon dus niet communiceren met de buitenwereld.

Die dag vrij genomen van werk en geprobeerd te gaan sporten om een beetje afleiding te krijgen, want dus enorm niet lukte. En toen ik thuis kwam het 2e telefoontje, dat hij overleden was.

Ondanks de enorme opluchting dat hij niet veel heeft hoeven te lijden, is het nog steeds enorm moeilijk. In mijn directe omgeving kan ik er bijna niet over praten, alleen mijn moeder. Want de rest van de mensen om me heen, kunnen of niet omgaan met emoties(emotioneel gehandicapt) of gaan verder of er niks gebeurd is(logisch ook).

Afscheid nemen zat er dus niet in, en voorlopig het graf bezoeken ook niet. En denk dat ik dat momenteel ook niet aankan.

Sterkte en gecondoleerd

Vorige maand is mijn vrouw (42, geen kinderen) overleden aan kanker. Langzaam komt het besef dat er dingen niet meer of anders zullen gaan.
Zaterdag stond ik bij de bakker en daar kocht ik altijd rond Pasen een chocolade haasje voor haar. Als “verrassing” want ze wist dat er altijd wel een haasje voor haar kwam.
Ik heb er 2 gekocht voor mijn nichtjes, dat deed mijn vrouw altijd en ik stond te janken bij de kassa.
Binnenkort is ook haar verjaardag dus dat zal ook een zware tijd worden.
Ik ben zelf 47 en ineens weduwnaar. Het allemaal erg onwerkelijk en heb gelukkig veel steun van veel mensen om me heen maar soms ben ik even de weg kwijt (sta ik met een glas in de garage, geen idee waarom)
Zijn er meer lotgenoten hier?

quote:

Op zondag 26 maart 2023 20:52 schreef Jurgendbr het volgende:
Vorige maand is mijn vrouw (42, geen kinderen) overleden aan kanker. Langzaam komt het besef dat er dingen niet meer of anders zullen gaan.
Zaterdag stond ik bij de bakker en daar kocht ik altijd rond Pasen een chocolade haasje voor haar. Als “verrassing” want ze wist dat er altijd wel een haasje voor haar kwam.
Ik heb er 2 gekocht voor mijn nichtjes, dat deed mijn vrouw altijd en ik stond te janken bij de kassa.
Binnenkort is ook haar verjaardag dus dat zal ook een zware tijd worden.
Ik ben zelf 47 en ineens weduwnaar. Het allemaal erg onwerkelijk en heb gelukkig veel steun van veel mensen om me heen maar soms ben ik even de weg kwijt (sta ik met een glas in de garage, geen idee waarom)
Zijn er meer lotgenoten hier?

Veel sterkte!
Geef jezelf de tijd te wennen aan de nieuwe situatie, het is gewoon kut en dat mag het gewoon zijn.

En dan ineens... Ben je een dochter zonder vader...
Op 3 februari is mijn vader overleden aan de gevolgen van uitgezaaide longkanker... 8 maanden gevochten met chemo, en immunotherapie maar het mocht niet baten.
De laatste 4 dagen ging het ineens heel hard achteruit en op dinsdagavond is hij rustig ingeslapen, ik was erbij, dat voelt fijn maar ik mis hem soms enorm... niet meer even aan pa vragen, of even tegen pa vertellen...

Het zal vast makkelijker worden maar voor nu is het nog heftig. Mijn kinderen houden met gelukkig goed bezig en het leven dendert wel door, al zou soms een dag niks hoeven ook lekker zijn.

quote:

Op vrijdag 20 februari 2026 21:52 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
En dan ineens... Ben je een dochter zonder vader...
Op 3 februari is mijn vader overleden aan de gevolgen van uitgezaaide longkanker... 8 maanden gevochten met chemo, en immunotherapie maar het mocht niet baten.
De laatste 4 dagen ging het ineens heel hard achteruit en op dinsdagavond is hij rustig ingeslapen, ik was erbij, dat voelt fijn maar ik mis hem soms enorm... niet meer even aan pa vragen, of even tegen pa vertellen...

Het zal vast makkelijker worden maar voor nu is het nog heftig. Mijn kinderen houden met gelukkig goed bezig en het leven dendert wel door, al zou soms een dag niks hoeven ook lekker zijn.

Gecondoleerd.

Er is niet veel te zeggen, terwijl er heel veel te zeggen is. Het gemis wordt....draaglijker. Bij vlagen blijft het heftig, maar, de zon komt weer op, al lijkt misschien nu vaak niet zo.

Bij mij is het inmiddels 16 jaar geleden, maar soms voelt het als een paar dagen geleden. Heel veel sterkte.

Mijn vader overleed in augustus vorig jaar

Wat een lege plek in mijn hart

Praten helpt mij wel want weet anders niet goed hoe ik ermee om moet gaan

De mooiste herinnering is onze reis naar Zuid Afrika in de paasvakantie 2025

quote:

Op vrijdag 20 februari 2026 21:52 schreef gewoonmezelf87 het volgende:
En dan ineens... Ben je een dochter zonder vader...

Gecondoleerd!

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 00:53 schreef Pinnenmutske het volgende:
Mijn vader overleed in augustus vorig jaar

..

Ook aan jou: gecondoleerd!

Mijn schoonmoeder is elf dagen geleden overleden. Zat er al een tijdje aan te komen, maar ik had ergens in mijn achterhoofd dat we haar nog wel even zouden zien 'binnenkort'. En dat is dus niet meer gelukt.

Heftige familiecrisis zorgt er tevens voor dat we de crematie (komende week) misschien moeten missen, dat vind ik wel heavy.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 09:20 schreef bloempjuh het volgende:

[..]
Gecondoleerd!

Dank je wel!

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 09:24 schreef bloempjuh het volgende:
Mijn schoonmoeder is elf dagen geleden overleden. Zat er al een tijdje aan te komen, maar ik had ergens in mijn achterhoofd dat we haar nog wel even zouden zien 'binnenkort'. En dat is dus niet meer gelukt.

Heftige familiecrisis zorgt er tevens voor dat we de crematie (komende week) misschien moeten missen, dat vind ik wel heavy.

Jij ook gecondoleerd. Is er op geen enkele manier een mogelijkheid er wel te zijn? Dit kun je niet meer overdoen...
Wij hadden ook wat drama in de familie vlak na overlijden van mijn vader, maar besloten dat na de uitvaart weer aan te kijken en iedereen een kans te geven op afscheid.

Hopenlijk kan zoiets bij jullie ook

Ik weet niet of ik me "al" mag melden. Zo niet, dan hoor ik het wel

Mijn moeder zit in een euthanasietraject en dat maakt me super verdrietig en bang en eenzaam. Alleen als ik die actieve, ondernemende vrouw als een gebroken vogeltje zie liggen, een vrouw die niet verder wil, dan respecteer ik die keuze.
Het is allemaal nog afwachten. De huisarts heeft wel alles in touw genomen. Maandag heb ik een gesprek met haar huisarts en mijn moeder.

Ondanks dat ze nog leeft kan ik alleen maar huilen...

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 09:24 schreef bloempjuh het volgende:
Mijn schoonmoeder is elf dagen geleden overleden. Zat er al een tijdje aan te komen, maar ik had ergens in mijn achterhoofd dat we haar nog wel even zouden zien 'binnenkort'. En dat is dus niet meer gelukt.

Heftige familiecrisis zorgt er tevens voor dat we de crematie (komende week) misschien moeten missen, dat vind ik wel heavy.

Dat is ook zwaar... heel erg veel sterkte gewenst voor jullie

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 12:40 schreef ChildoftheStars het volgende:
Ik weet niet of ik me "al" mag melden. Zo niet, dan hoor ik het wel

Mijn moeder zit in een euthanasietraject en dat maakt me super verdrietig en bang en eenzaam. Alleen als ik die actieve, ondernemende vrouw als een gebroken vogeltje zie liggen, een vrouw die niet verder wil, dan respecteer ik die keuze.
Het is allemaal nog afwachten. De huisarts heeft wel alles in touw genomen. Maandag heb ik een gesprek met haar huisarts en mijn moeder.

Ondanks dat ze nog leeft kan ik alleen maar huilen...

Dat klinkt ook heftig en zwaar. Ik vond de laatste periode van mijn vaders ziekbed ook pittig, wetende dat hij gaat overlijden maar niet wanneer, dus elke keer als je even de deur uit gaat hetzelfde riedeltje.
Uiteindelijk is hij in slaap gebracht en zo'n 28 uur later overleden.

Heb je nog broers of zussen waarmee je deze zware periode kan delen?

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 12:44 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]
Dat klinkt ook heftig en zwaar. Ik vond de laatste periode van mijn vaders ziekbed ook pittig, wetende dat hij gaat overlijden maar niet wanneer, dus elke keer als je even de deur uit gaat hetzelfde riedeltje.
Uiteindelijk is hij in slaap gebracht en zo'n 28 uur later overleden.

Heb je nog broers of zussen waarmee je deze zware periode kan delen?

Kan me voorstellen dat dat heel erg zwaar zijn ja... dat wachten... de onwetendheid
Was je erbij toen je vader overleed?

Ik heb een broer, maar daar is geen contact mee. Het komt eigenlijk allemaal op mij neer. Toen mijn moeder in coma lag (is ze uit gekomen) heb ik ook aan d'r bed zitten huilen en wachten op het einde. Onverwacht kwam ze eruit. Alleen er is niks meer van d'r over.

Maar ja, dat vervelende cliché "houden van is loslaten" telt wel denk ik.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 10:54 schreef gewoonmezelf87 het volgende:

[..]
Dank je wel!
[..]
Jij ook gecondoleerd. Is er op geen enkele manier een mogelijkheid er wel te zijn? Dit kun je niet meer overdoen...
Wij hadden ook wat drama in de familie vlak na overlijden van mijn vader, maar besloten dat na de uitvaart weer aan te kijken en iedereen een kans te geven op afscheid.

Hopenlijk kan zoiets bij jullie ook

Nee, hier is echt heftige shizzle gaande met een stevige gevangenisstraf en mensen die elkaar de hersens willen inrossen omdat ze de gestrafte persoon als onschuldig zien (en het slachtoffer als 'de duivel die de familie kapot heeft gemaakt') enzo. Als we daar heengaan komen we terug op een gipsvlucht, zeg maar.
Dat en schoonmoeder wilde 'desnoods een kliko in', dus ze gaf weinig om begrafenistoestanden.

Ik vind dit persoonlijk ook niet kunnen, hoor, maar het is niet mijn directe familie, dus niet mijn keuze.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 12:49 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]
Kan me voorstellen dat dat heel erg zwaar zijn ja... dat wachten... de onwetendheid
Was je erbij toen je vader overleed?

Ik heb een broer, maar daar is geen contact mee. Het komt eigenlijk allemaal op mij neer. Toen mijn moeder in coma lag (is ze uit gekomen) heb ik ook aan d'r bed zitten huilen en wachten op het einde. Onverwacht kwam ze eruit. Alleen er is niks meer van d'r over.

Maar ja, dat vervelende cliché "houden van is loslaten" telt wel denk ik.

Ja gelukkig was ik er nog.. mijn zus was net naar huis en ik stond op het punt ook weg te gaan, had de spullen van de kindereb al gepakt en zat nog heel even naast zijn bed, tegen hem te praten en vertellen dat we gingen en dat als hij klaar was om te gaan het goed was. En ik zit te kijken en
ineens zeg ik tegen mijn moeder, ik geloof dat hij niet meer ademt... en toen was hij rustig ingeslapen

Voor ons een enorm gemis maar voor hem veel beter, geen lijden geen behandelingen meer... ik denk dat wanneer leven lijden wordt, loslaten het menswaardigste is dat je kunt doen. Maar pijn doet het wel.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 16:27 schreef bloempjuh het volgende:

[..]
Nee, hier is echt heftige shizzle gaande met een stevige gevangenisstraf en mensen die elkaar de hersens willen inrossen omdat ze de gestrafte persoon als onschuldig zien (en het slachtoffer als 'de duivel die de familie kapot heeft gemaakt') enzo. Als we daar heengaan komen we terug op een gipsvlucht, zeg maar.
Dat en schoonmoeder wilde 'desnoods een kliko in', dus ze gaf weinig om begrafenistoestanden.

Ik vind dit persoonlijk ook niet kunnen, hoor, maar het is niet mijn directe familie, dus niet mijn keuze.

Oeff klinkt naar! Veel sterkte.

quote:

Op zaterdag 21 februari 2026 16:27 schreef bloempjuh het volgende:

[..]
Nee, hier is echt heftige shizzle gaande met een stevige gevangenisstraf en mensen die elkaar de hersens willen inrossen omdat ze de gestrafte persoon als onschuldig zien (en het slachtoffer als 'de duivel die de familie kapot heeft gemaakt') enzo. Als we daar heengaan komen we terug op een gipsvlucht, zeg maar.
Dat en schoonmoeder wilde 'desnoods een kliko in', dus ze gaf weinig om begrafenistoestanden.

Ik vind dit persoonlijk ook niet kunnen, hoor, maar het is niet mijn directe familie, dus niet mijn keuze.

Hoe ben jij daar zelf onder? Hoe was jouw band met jouw schoonmoeder?

Als jij met positieve herinneringen op jouw schoonmoeder terugkijkt, lijkt mij dit wel moeilijk voor jou. Of denk je er anders over?

Vorig jaar was mijn moeder plotseling overleden op 73-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Plotseling in de zin van dat nog niet bekend was dat ze ziek was, al vermoeden we nu achteraf dat ze waarschijnlijk darmkanker in een vergevorderd stadium had. Emotioneel was ze echter helemaal opgebrand. Ze had teveel in haar leven geleden. Als het niet goed met haar ging, leek ze wel dement, terwijl ze dat toch echt niet had. Ik en meerdere mensen hadden geprobeerd haar te helpen haar leven op te pakken, echter het mocht niet baten.

Het valt mij op dat als ik aan mezelf denk zo van "Vind ik het zelf moeilijk dat ze er niet meer is?" ik hooguit wat meer gespannen raak, maar geen emoties. Denk ik aan mijn moeder wat zij had meegemaakt en hoe ongelukkig zij zich voelde, dan komen de tranen (zit nu ook weer te janken).

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 13:05 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Hoe ben jij daar zelf onder? Hoe was jouw band met jouw schoonmoeder?

Als jij met positieve herinneringen op jouw schoonmoeder terugkijkt, lijkt mij dit wel moeilijk voor jou. Of denk je er anders over?

Ik heb haar niet heel vaak live gezien, misschien een keer of tien. Sprak haar wel regelmatig op Messenger enzo (want afstand NL-Glasgow). Ik vind het vooral heel erg dat we haar niet fatsoenlijk gedag hebben gezegd, of afscheid hebben genomen.

En ik vind het (ik denk niet dat ik dit hardop durf uit te spreken) best kwalijk dat mijn partner niet heeft gezegd: "OK, f* it, let's go. Op naar Glasgow om het huis leeg te ruimen en naar crematie te gaan. Boeiend als we ruzie krijgen met aangetrouwde figuren.."
Maar hey.. partner is oud en wijs genoeg om die beslissing zelf te maken. I guess.

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 13:39 schreef bloempjuh het volgende:
Maar hey.. partner is oud en wijs genoeg om die beslissing zelf te maken. I guess.

Dat is zo. Maar hij kiest dan ook voor de consequenties dat jij daardoor met onrust en vragen blijft zitten, toch?

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 13:15 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Vorig jaar was mijn moeder plotseling overleden op 73-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Plotseling in de zin van dat nog niet bekend was dat ze ziek was, al vermoeden we nu achteraf dat ze waarschijnlijk darmkanker in een vergevorderd stadium had. Emotioneel was ze echter helemaal opgebrand. Ze had teveel in haar leven geleden. Als het niet goed met haar ging, leek ze wel dement, terwijl ze dat toch echt niet had. Ik en meerdere mensen hadden geprobeerd haar te helpen haar leven op te pakken, echter het mocht niet baten.

Het valt mij op dat als ik aan mezelf denk zo van "Vind ik het zelf moeilijk dat ze er niet meer is?" ik hooguit wat meer gespannen raak, maar geen emoties. Denk ik aan mijn moeder wat zij had meegemaakt en hoe ongelukkig zij zich voelde, dan komen de tranen (zit nu ook weer te janken).

Mijn moeder is bijna een jaar geleden overleden, ik vond haar 's morgens in haar bed. Ma was het laatste jaar ook wel beginnend dement, en ze heeft niet een heel gemakkelijk leven gehad. Ik vind het ook moeilijk als ik me verplaats in de lastige periodes in haar leven, dan moet ik ook wel even een paar keer slikken. Onlangs zag ik een foto van haar in een oud fotoboek, een paar jaar voor mijn geboorte. Ze leek wel een filmster, prachtige vrouw in de bloei van haar leven in die coole mooie jaren 60. Het was niet altijd moeilijk, ik kijk regelmatig even naar foto's van haar uit die tijd waar ze altijd breeduit lacht. Prachtmens was ze, betere moeder kon ik me niet wensen.