F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
In post #181 gaf ik aan wat ik bedoel met symmetriseren. Het is een reactie op het verschil tussen jezelf en anderen. Je ervaart alleen wat je zelf meemaakt, etc ... Symmetriseren is daarop een eerste correctie.quote:Gelijkwaardigheid is een breed interpreteerbaar en tegelijk heel hol concept. Moet je eens zien hoe feministen 'gelijkwaardigheid' propageren of eigenlijk afdwingen middels positieve discriminatie en quota. Nog niet te spreken over zwarten en wat zij allemaal willen en eisen. Zonder gedwongen rassenvermenging ga je geen samenleving krijgen waar meerdere partijen zich gelijkwaardig zullen thuisvoelen.
We zijn natuurlijk ook niet allemaal identiek. Harmoniseren is reactie op een domme gelijkschakeling. Maar daarmee ben je er nog niet. Sympathiseren is nog een extra stap.
Dus inderdaad, het meest platte idee van 'iedereen is gelijk' is niet feitelijk waar. Gelijkwaardig hangt weer af van de waarde die ergens aan toekent, en dat hangt weer af van het doel dat je beoogd. Als de ander niet de begunstigde van jouw doelen is, dan heb je alleen zelf waarde.
Er is dus een hele platte versie van deze begrippen, die niemand zinnig acht, maar die je als stropop kunt gebruiken om alles van tafel te vegen. Alles van tafel, en het onbegrensde machtsspel, om je eigenbelang te dienen, kan beginnen. Dat wordt de volgende zwarte bladzijde van de geschiedenis.
Welke scheidslijn je aanbrengt of oplost, de ondermijning daarvan is alweer begonnen. De aangebrachte scheidslijn wordt ondergraven, en voor iedere opgeloste scheidslijn is al weer nieuwe in de maak.
De enige reden om hierin je mannetje te staan, is de vrees dat de ander anders over je heen loopt. Als iedereen zou stoppen met vechten, was het opgelost. Maar hoe weet je, of de ander ook stopt, als jijzelf stopt? En degene die dan niet gestopt is, wint.
Enige levensmoeheid kan helpen. Pas als je doorhebt dat je toch doodgaat, dat 'jezelf opwerken naar meer' onvermijdelijk doodloopt, en 'de paniek om te verliezen' zijn grip op je verliest, pas dan kun je beginnen er redelijk over na te denken.
Daarvoor schiet je onvermijdelijk in een paniek, zodra je je maar even voorstelt aan het kortste eindje te trekken. Gerechtvaardigde paniek, want de ander hoeft daarvoor alleen maar 'net zo gek te zijn als jezelf', en het gaat alweer mis.
Als iedereen zou stoppen met vechten, was het opgelost. Dus de enige oplossing is elkaar bevechten. En dat is destructief gedrag. Dus voor je doodgaat, is ook nog een hoop onnodige ellende. Het alternatief is beter, maar onmogelijk uitvoerbaar. Daarvoor zijn we te strategisch; domweg te slim.
The view from nowhere.
De groep en doelstellingen
De efficiëntste manier om een mens aan te sturen, is hem een doel te geven. Een doelgericht handelende mens werkt zich naar het doel toe, door al zijn kennis en vaardigheden uit te nutten. Het doel is het vaste punt of houvast. Als er obstakels zijn, dan moet je misschien omwegen bewandelen om het doel te bereiken. De ene mens is in staat zijn handelingen zo goed te coördineren, dat hij een ver verwijderd & complex doel weet te realiseren, en een ander heeft een beperkter, afgebakend doel nodig om op het goede punt uit te komen.
Bij dat streven hebben we van alles nodig, wat leidt tot allerlei subdoelen, strategieën en tijdpaden. Het groeit uit tot een manier van leven, waarmee je vergroeit. Dat is de menselijke zelforganisatie rond doelen en waarden, en daarmee krijgt ons leven een concrete vorm in de buitenwereld.
Het deelnemersperspectief berust op het asymmetrische gezichtspunt van de individuele deelnemer. Het versplintert de causale eenheid van de wereld tot een wirwar van gespecialiseerde praktijken, met al zijn leefsferen, rollen en deelbelangen.
Het leidt tot conflicten. Wat leidt tot verstoringen in de zelforganisatie van de deelnemer, rond doelstellingen en waarden. Teveel conflicten en verstoringen veroorzaakt psychische stress.
De zelforganisatie van een deelnemer rond doelen wordt versterkt, als de deelnemer zich met de omgeving (de tijdsgeest) meebeweegt. Dat leidt tot de zelforganisatie van de groep. In samenwerking met anderen ontstaat zo een nieuwe werkelijkheid, een sociale werkelijkheid rond de gemeenschappelijke doelen en de alledaagse bedrijvigheid. Binnen dat perspectief speel je rollen. Zo vormt zich een extern gedefinieerd, in de samenleving geïntegreerd zelf.
Het nastreven van een gemeenschappelijk doel integreert de groep. Het standaard voorbeeld is het strijden tegen een gemeenschappelijke vijand. Maar dat is destructief. De groep kan zich ook integreren rond constructieve gedeelde doelen. Als je de doelstellingen baseert op de natuurlijke belangen / behoeften van de mens, en deze abstraheert tot duurzame richtinggevende waarden, dan worden deze doelstellingen en waarden steeds reëler. Zo krijgen doelstellingen en waarden een schijnbaar objectief karakter.
Als je het doel deelt met velen, dan is de Waarheid en het Goede geen probleem. Dat kan heel misleidend zijn. In een zwaar geïdeologiseerde samenleving raakt een hele samenleving gevangen in een hardnekkige vorm van zelforganisatie. Een collectieve ontsporing. Generatie wisselingen lossen het probleem geleidelijk aan weer op.
Er wordt gewerkt aan alles dat de onafhankelijkheid van de deelnemer kan vergroten, zoals mechanisering, automatisering en financialisering (het financiële systeem gebruiken om de deelnemers van elkaar te ontkoppelen). Het streven naar autonomie is 'de wil tot ontkoppeling van de wereld en elkaar'. Het streven om een individu te worden, maakt deel uit van een doelloze collectieve zelforganisatie. Zelfs een water druppel op het glas is bezig een individu te zijn.
Een vrije regeldruppel worden, is al een soort ideaal. Ons ideaal is volledige autonomie en macht. Het vooronderstelt een complete ontkoppeling (autonomie) en beslissingsbevoegdheid (macht). De combinatie van autonomie en macht is tegenstrijdig.
Wij verkijken ons op het ideaal van volledige autonomie:
- Het creëert een enorme complexiteit. Dat wordt ervaren als obstructie (nog meer regels). Steeds fanatischer wordt de zoektocht naar autonomie.
- Een geïndividualiseerde samenleving is instabiel tav groepsvorming. Alles wat je alleen zelf kunt verdedigen, staat zwak. Ieder individu is onmachtig. Dat is een machtsmotief voor groepsvorming. Het bedrijfsleven en de politiek, die de liberale marktideologie uitdragen, organiseren zich suf.
Er is nog een optie. Net voor de handeling, is er slechts de wil tot, gebaseerd op een verbeelding van het mogelijke. Je kunt jezelf integreren rond een voorstelling van zaken en daarin volharden, los van iedere realisatie in de buitenwereld. Het zelf, als een eigenzinnig intern gecultiveerd willen, dat zich verzet tegen de inbedding in een sociale omgeving en de noodzakelijkheden van het zelfbehoud.
Zo kan een mens zijn gevoelens en gedachten integreren tot een wereldbeeld, onafhankelijk van concrete, praktische resultaten in de buitenwereld. Een spanning tussen het individu en zijn omgeving. Hoe minder de mens in de wereld geïntegreerd is, hoe onconventioneler zijn wereldbeeld wordt. Maar de menselijke verbeelding is nooit helemaal wereldvreemd en kan reële nieuwe inzichten opleveren.
Ook de wereld confronteert de deelnemer onophoudelijk met haar logica. Niet een logica van wensen en strategie, maar de logica van een onpersoonlijke mechanica, die aan onze doelen of wensen geen boodschap heeft. Dat wordt, voor iedere individuele deelnemer, uiteindelijk zijn dood.
De efficiëntste manier om een mens aan te sturen, is hem een doel te geven. Een doelgericht handelende mens werkt zich naar het doel toe, door al zijn kennis en vaardigheden uit te nutten. Het doel is het vaste punt of houvast. Als er obstakels zijn, dan moet je misschien omwegen bewandelen om het doel te bereiken. De ene mens is in staat zijn handelingen zo goed te coördineren, dat hij een ver verwijderd & complex doel weet te realiseren, en een ander heeft een beperkter, afgebakend doel nodig om op het goede punt uit te komen.
Bij dat streven hebben we van alles nodig, wat leidt tot allerlei subdoelen, strategieën en tijdpaden. Het groeit uit tot een manier van leven, waarmee je vergroeit. Dat is de menselijke zelforganisatie rond doelen en waarden, en daarmee krijgt ons leven een concrete vorm in de buitenwereld.
Het deelnemersperspectief berust op het asymmetrische gezichtspunt van de individuele deelnemer. Het versplintert de causale eenheid van de wereld tot een wirwar van gespecialiseerde praktijken, met al zijn leefsferen, rollen en deelbelangen.
Het leidt tot conflicten. Wat leidt tot verstoringen in de zelforganisatie van de deelnemer, rond doelstellingen en waarden. Teveel conflicten en verstoringen veroorzaakt psychische stress.
De zelforganisatie van een deelnemer rond doelen wordt versterkt, als de deelnemer zich met de omgeving (de tijdsgeest) meebeweegt. Dat leidt tot de zelforganisatie van de groep. In samenwerking met anderen ontstaat zo een nieuwe werkelijkheid, een sociale werkelijkheid rond de gemeenschappelijke doelen en de alledaagse bedrijvigheid. Binnen dat perspectief speel je rollen. Zo vormt zich een extern gedefinieerd, in de samenleving geïntegreerd zelf.
Het nastreven van een gemeenschappelijk doel integreert de groep. Het standaard voorbeeld is het strijden tegen een gemeenschappelijke vijand. Maar dat is destructief. De groep kan zich ook integreren rond constructieve gedeelde doelen. Als je de doelstellingen baseert op de natuurlijke belangen / behoeften van de mens, en deze abstraheert tot duurzame richtinggevende waarden, dan worden deze doelstellingen en waarden steeds reëler. Zo krijgen doelstellingen en waarden een schijnbaar objectief karakter.
Als je het doel deelt met velen, dan is de Waarheid en het Goede geen probleem. Dat kan heel misleidend zijn. In een zwaar geïdeologiseerde samenleving raakt een hele samenleving gevangen in een hardnekkige vorm van zelforganisatie. Een collectieve ontsporing. Generatie wisselingen lossen het probleem geleidelijk aan weer op.
Er wordt gewerkt aan alles dat de onafhankelijkheid van de deelnemer kan vergroten, zoals mechanisering, automatisering en financialisering (het financiële systeem gebruiken om de deelnemers van elkaar te ontkoppelen). Het streven naar autonomie is 'de wil tot ontkoppeling van de wereld en elkaar'. Het streven om een individu te worden, maakt deel uit van een doelloze collectieve zelforganisatie. Zelfs een water druppel op het glas is bezig een individu te zijn.
Een vrije regeldruppel worden, is al een soort ideaal. Ons ideaal is volledige autonomie en macht. Het vooronderstelt een complete ontkoppeling (autonomie) en beslissingsbevoegdheid (macht). De combinatie van autonomie en macht is tegenstrijdig.
Wij verkijken ons op het ideaal van volledige autonomie:
- Het creëert een enorme complexiteit. Dat wordt ervaren als obstructie (nog meer regels). Steeds fanatischer wordt de zoektocht naar autonomie.
- Een geïndividualiseerde samenleving is instabiel tav groepsvorming. Alles wat je alleen zelf kunt verdedigen, staat zwak. Ieder individu is onmachtig. Dat is een machtsmotief voor groepsvorming. Het bedrijfsleven en de politiek, die de liberale marktideologie uitdragen, organiseren zich suf.
Er is nog een optie. Net voor de handeling, is er slechts de wil tot, gebaseerd op een verbeelding van het mogelijke. Je kunt jezelf integreren rond een voorstelling van zaken en daarin volharden, los van iedere realisatie in de buitenwereld. Het zelf, als een eigenzinnig intern gecultiveerd willen, dat zich verzet tegen de inbedding in een sociale omgeving en de noodzakelijkheden van het zelfbehoud.
Zo kan een mens zijn gevoelens en gedachten integreren tot een wereldbeeld, onafhankelijk van concrete, praktische resultaten in de buitenwereld. Een spanning tussen het individu en zijn omgeving. Hoe minder de mens in de wereld geïntegreerd is, hoe onconventioneler zijn wereldbeeld wordt. Maar de menselijke verbeelding is nooit helemaal wereldvreemd en kan reële nieuwe inzichten opleveren.
Ook de wereld confronteert de deelnemer onophoudelijk met haar logica. Niet een logica van wensen en strategie, maar de logica van een onpersoonlijke mechanica, die aan onze doelen of wensen geen boodschap heeft. Dat wordt, voor iedere individuele deelnemer, uiteindelijk zijn dood.
The view from nowhere.
Een mooie voor het spreukenboekje.quote:Op dinsdag 15 augustus 2017 17:06 schreef deelnemer het volgende:
[..]
Dat is een actie programma.
Mensen die beginnen met actie, denken zelden goed na.
Vaak geloven ze:
- als ik iets denk, is het waar
- als we het anders doen, is het fout
- als iemand het daarmee oneens is, deugt hij niet
- het foute en de foute bestrijden, is goed
- ik maak je af
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Complexiteit
Het samenspel tussen een groot aantal delen is al snel onnavolgbaar. Neem de kubus van Rubik. Je kunt, door aan de vlakken van de kubus te draaien, een microkubus naar zijn juiste plaats brengen. Maar omdat je alleen hele vlakken tegelijk kunt het draaien, draaien er andere microkubussen mee. Sommige daarvan haal je daardoor van hun juiste plaats af. Hoe verder je vordert, hoe lastiger het wordt om de kool en de geit te sparen.
De microkubus die je wilt verplaatsen laat een gat achter, en er zit al een microkubus op de plaats van bestemming. De verstoring is minimaal als je alleen deze twee microkubussen verwisselt. Paarverwisselingen zijn voldoende om alle microkubussen op de juiste plaats te krijgen (inclusief hun oriëntatie). Er zijn meerdere soorten paarverwisselingen, want er zijn twee soorten microkubussen (hoek en rand microkubussen). Er bestaan vaste sequenties van vlak-draaiingen voor al alle soorten paarverwisselingen. Dat is de standaard manier om de kubus op te lossen (http://rubiks-kubus-oplossen.nl/).
Je zou het liefst iedere microkubus, los van de anderen, kunnen verplaatsen. Dat kan door de kubus uit elkaar te halen (een beetje wrikken met een schroevendraaier), en dan weer in elkaar te zetten. In dat geval kun je iedere microkubus, onafhankelijk van de anderen, op zijn juiste plaats zetten. Het verschil tussen beide oplossingsstrategieën? De eerste manier is veel complexer, omdat de microkubussen met elkaar samenhangen (niet onafhankelijk van elkaar te verplaatsen zijn). Complexiteit is het gevolg van samenhang. Als je de complexiteit ervan niet de baas kunt, ben je de controle kwijt.
Maar weinig mensen kunnen de kubus van Rubik zelfstandig oplossen. Toch is de 3x3x3 kubus simpel vergeleken met de hersenen. De hersenen bestaan uit circa 100 miljard neuronen, die een samenhangend netwerk vormen. Probeer maar eens uit te leggen hoe je daarmee kunt waarnemen, denken en willen, terwijl je je daar ook nog bewust van bent. Het is niet verwonderlijk dat een relatie tussen twee mensen al complex is. Laat staan het samenleven met 7 miljard mensen op een planeet.
De kubus van Rubik is te beschouwen als een metafoor voor de samenleving. Iedereen ziet de samenleving vanuit zijn gezichtspunt, ziet alleen één vlak en gelooft dat de middelste microkubus in dat vlak het centrum is waar alles om draait. Hij probeert het vlak goed te krijgen, door alles in het vlak in overeenstemming te brengen met de middelste microkubus (waar alles om draait). Dus gaat hij aan de kubus draaien, maar zodoende verziekt hij ongemerkt het vlak van de ander.
Je vooruitgang, bij het oplossen van de Rubik kubus, kun je afmeten aan het aantal microkubussen dat op de juiste plaats zit. Aanvankelijk maak je snel vooruitgang. Maar als je de complexiteit van de kubus niet de baas kunt, komt de vooruitgang tot stilstand. Hoe je ook draait, je verziekt minstens zoveel als je verbetert. Dat kun je zien een als metafoor voor het oplossen van problemen in een samenleving. Je ziet wel reële problemen, en je oplossingen zijn wel geschikt voor dat probleem. Maar ongemerkt creëer je daarmee andere problemen en per saldo maak je geen vorderingen.
Het samenspel tussen een groot aantal delen is al snel onnavolgbaar. Neem de kubus van Rubik. Je kunt, door aan de vlakken van de kubus te draaien, een microkubus naar zijn juiste plaats brengen. Maar omdat je alleen hele vlakken tegelijk kunt het draaien, draaien er andere microkubussen mee. Sommige daarvan haal je daardoor van hun juiste plaats af. Hoe verder je vordert, hoe lastiger het wordt om de kool en de geit te sparen.
De microkubus die je wilt verplaatsen laat een gat achter, en er zit al een microkubus op de plaats van bestemming. De verstoring is minimaal als je alleen deze twee microkubussen verwisselt. Paarverwisselingen zijn voldoende om alle microkubussen op de juiste plaats te krijgen (inclusief hun oriëntatie). Er zijn meerdere soorten paarverwisselingen, want er zijn twee soorten microkubussen (hoek en rand microkubussen). Er bestaan vaste sequenties van vlak-draaiingen voor al alle soorten paarverwisselingen. Dat is de standaard manier om de kubus op te lossen (http://rubiks-kubus-oplossen.nl/).
Je zou het liefst iedere microkubus, los van de anderen, kunnen verplaatsen. Dat kan door de kubus uit elkaar te halen (een beetje wrikken met een schroevendraaier), en dan weer in elkaar te zetten. In dat geval kun je iedere microkubus, onafhankelijk van de anderen, op zijn juiste plaats zetten. Het verschil tussen beide oplossingsstrategieën? De eerste manier is veel complexer, omdat de microkubussen met elkaar samenhangen (niet onafhankelijk van elkaar te verplaatsen zijn). Complexiteit is het gevolg van samenhang. Als je de complexiteit ervan niet de baas kunt, ben je de controle kwijt.
Maar weinig mensen kunnen de kubus van Rubik zelfstandig oplossen. Toch is de 3x3x3 kubus simpel vergeleken met de hersenen. De hersenen bestaan uit circa 100 miljard neuronen, die een samenhangend netwerk vormen. Probeer maar eens uit te leggen hoe je daarmee kunt waarnemen, denken en willen, terwijl je je daar ook nog bewust van bent. Het is niet verwonderlijk dat een relatie tussen twee mensen al complex is. Laat staan het samenleven met 7 miljard mensen op een planeet.
De kubus van Rubik is te beschouwen als een metafoor voor de samenleving. Iedereen ziet de samenleving vanuit zijn gezichtspunt, ziet alleen één vlak en gelooft dat de middelste microkubus in dat vlak het centrum is waar alles om draait. Hij probeert het vlak goed te krijgen, door alles in het vlak in overeenstemming te brengen met de middelste microkubus (waar alles om draait). Dus gaat hij aan de kubus draaien, maar zodoende verziekt hij ongemerkt het vlak van de ander.
Je vooruitgang, bij het oplossen van de Rubik kubus, kun je afmeten aan het aantal microkubussen dat op de juiste plaats zit. Aanvankelijk maak je snel vooruitgang. Maar als je de complexiteit van de kubus niet de baas kunt, komt de vooruitgang tot stilstand. Hoe je ook draait, je verziekt minstens zoveel als je verbetert. Dat kun je zien een als metafoor voor het oplossen van problemen in een samenleving. Je ziet wel reële problemen, en je oplossingen zijn wel geschikt voor dat probleem. Maar ongemerkt creëer je daarmee andere problemen en per saldo maak je geen vorderingen.
The view from nowhere.
Ken uzelf
Een bekend aforisme uit de Griekse oudheid.
De mogelijkheid van de discussie, of de mens wel of geen ziel heeft, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
De mogelijkheid van de discussie, of de mens wel of geen vrije wil heeft, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
De populariteit van de stelling, dat de mens louter een individu is, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
Het feit dat de mens zijn eigen waarnemingsvermogens niet kan uitleggen, bewijst dat de mens voor zichzelf niet transparant is. Je doet je ogen open en je ziet de wereld, behalve jezelf. De mens is de blinde vlek in zijn eigen wereldbeeld.
[ Bericht 5% gewijzigd door deelnemer op 20-08-2017 18:28:03 ]
Een bekend aforisme uit de Griekse oudheid.
De mogelijkheid van de discussie, of de mens wel of geen ziel heeft, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
De mogelijkheid van de discussie, of de mens wel of geen vrije wil heeft, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
De populariteit van de stelling, dat de mens louter een individu is, bewijst dat mens zichzelf niet kent.
Het feit dat de mens zijn eigen waarnemingsvermogens niet kan uitleggen, bewijst dat de mens voor zichzelf niet transparant is. Je doet je ogen open en je ziet de wereld, behalve jezelf. De mens is de blinde vlek in zijn eigen wereldbeeld.
[ Bericht 5% gewijzigd door deelnemer op 20-08-2017 18:28:03 ]
The view from nowhere.
Belangijkste is dat de religie uit de politiek moet verdwijnen. De christelijke partijen zijn per definitie al fout omdat Jezus zei dat religie apart van politiek moet worden gehouden. Zij plegen dus blasfemie.
Verder wat stante pede moet gebeuren: verbieden megastallen en verbieden salafisme. Dan kan de maatschappij weer even verder.
Moslimpubers die radicaliseren, op het land laten werken, met de natuur, zodat ze de waarde zien van de natuur, zij zullen dan minder geneigd zijn dingen te roepen als: alle ongelovigen dood omdat ze dat bizar zullen vinden. Ze vinden het nu niet bizar omdat ze al in een kunstmatige wereld leven met internet en los van de natuur, alsof ze in een soort stripverhaal zitten en dan ben je vatbaar voor de idiootste denkbeelden.
Verder wat stante pede moet gebeuren: verbieden megastallen en verbieden salafisme. Dan kan de maatschappij weer even verder.
Moslimpubers die radicaliseren, op het land laten werken, met de natuur, zodat ze de waarde zien van de natuur, zij zullen dan minder geneigd zijn dingen te roepen als: alle ongelovigen dood omdat ze dat bizar zullen vinden. Ze vinden het nu niet bizar omdat ze al in een kunstmatige wereld leven met internet en los van de natuur, alsof ze in een soort stripverhaal zitten en dan ben je vatbaar voor de idiootste denkbeelden.
Nooit geweten dat Jezus dat gezegd zou hebben, hij was een wijs man.quote:
Belangijkste is dat de religie uit de politiek moet verdwijnen. De christelijke partijen zijn per definitie al fout omdat Jezus zei dat religie apart van politiek moet worden gehouden. Zij plegen dus blasfemie.
Verder wat stante pede moet gebeuren: verbieden megastallen en verbieden salafisme. Dan kan de maatschappij weer even verder.
Moslimpubers die radicaliseren, op het land laten werken, met de natuur, zodat ze de waarde zien van de natuur, zij zullen dan minder geneigd zijn dingen te roepen als: alle ongelovigen dood omdat ze dat bizar zullen vinden. Ze vinden het nu niet bizar omdat ze al in een kunstmatige wereld leven met internet en los van de natuur, alsof ze in een soort stripverhaal zitten en dan ben je vatbaar voor de idiootste denkbeelden.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Ja, en eigenlijk heel vreemd dat Van der Staay, Segers en Buma met die uitspraak van Jezus nooit geconfronteerd worden. Ik ben heel benieuwd naar hun reactie.quote:Op maandag 21 augustus 2017 20:09 schreef bedachtzaam het volgende:
[..]
Nooit geweten dat Jezus dat gezegd zou hebben, hij was een wijs man.
Dat zijn wereldverbeteraars, vandaar ook hun politieke loopbaan.quote:
[..]
Ja, en eigenlijk heel vreemd dat Van der Staay, Segers en Buma met die uitspraak van Jezus nooit geconfronteerd worden. Ik ben heel benieuwd naar hun reactie.
Ze zullen dan ook niet begrijpen dat religie en politiek niet samen gaan.
Hun godsdienst is geen probleem overigens, maar dat heeft ook weinig meer met religie te maken.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Maar dat zijn dan ook leugenaars, geen Christen maar bedriegers eerste klas. Christenen zouden gewoon nooit meer op ze moeten stemmen.
Ditzelfde geldt voor bijv. De millieugekkies. stemmen en zweren bij GroenLinks. Anne-Fleur zei zelf, dat de politiek haar tegenstrijdige beleid omtrent klimaatverandering moet aanpassen. Anders is het ongeloofwaardig.
Christen, groen, midden, liberaal, links. Zitten voor heel andere belangen. Vandaar dat het niet uitmaakt op wie je als burger stemt.
Ditzelfde geldt voor bijv. De millieugekkies. stemmen en zweren bij GroenLinks. Anne-Fleur zei zelf, dat de politiek haar tegenstrijdige beleid omtrent klimaatverandering moet aanpassen. Anders is het ongeloofwaardig.
Christen, groen, midden, liberaal, links. Zitten voor heel andere belangen. Vandaar dat het niet uitmaakt op wie je als burger stemt.
Kan je mij aantonen waar ergens Jezus dat zou gezegd hebben ?quote:
De christelijke partijen zijn per definitie al fout omdat Jezus zei dat religie apart van politiek moet worden gehouden.
Mattheus 22: 15-22quote:
[..]
Kan je mij aantonen waar ergens Jezus dat zou gezegd hebben ?
Als Jezus wordt gevraagd naar de politieke situatie in zijn tijd, dan geeft Jezus een verrassend antwoord. Hij koppelt religie en spiritualiteit los van de politiek.
De uitspraak "Geef de keizer wat de keizer toekomt en geef God wat God toekomt, is bepalend geweest voor 2000 jaar christendom. Er is in de meeste tijd sprake geweest van een scheiding tussen religieuze en politieke macht, al hebben beide machten soms grote invloed op elkaar gehad.
Nergens in het stuk worden politiek en religie losgekoppeld. Het tegendeel. Jezus die later veroordeeld en gekruisigd zou worden omdat die zich voordeed als Koning der Joden (een politieke moord pur sang) ontspringt met zijn antwoord nu nog de dans. Jezus speelt het politieke spelletje mee en overtroeft de Farizeeërs en zijn politieke tegenstander de Herodianen.quote:
[..]
Mattheus 22: 15-22
Als Jezus wordt gevraagd naar de politieke situatie in zijn tijd, dan geeft Jezus een verrassend antwoord. Hij koppelt religie en spiritualiteit los van de politiek.
De uitspraak "Geef de keizer wat de keizer toekomt en geef God wat God toekomt, is bepalend geweest voor 2000 jaar christendom. Er is in de meeste tijd sprake geweest van een scheiding tussen religieuze en politieke macht, al hebben beide machten soms grote invloed op elkaar gehad.
Rest your mind in distant wilderness
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
Take your time and concentrate on it
Take a stand and make your hand a fist
We got a reason to resist
En na 2000 jaar heeft men het nog steeds niet begrepen.quote:
Mattheus 22: 15-22
Als Jezus wordt gevraagd naar de politieke situatie in zijn tijd, dan geeft Jezus een verrassend antwoord. Hij koppelt religie en spiritualiteit los van de politiek.
De uitspraak "Geef de keizer wat de keizer toekomt en geef God wat God toekomt, is bepalend geweest voor 2000 jaar christendom. Er is in de meeste tijd sprake geweest van een scheiding tussen religieuze en politieke macht, al hebben beide machten soms grote invloed op elkaar gehad.
Jezus neemt hier wel degelijk een politiek standpunt in. Elke vrome jood wist wat hij wou zeggen : We zijn de keizer niks verschuldigd. De keizer ging zelfs aan de haal met de Tempelgelden. Een hedendaags politieker kan hier nog uit leren.
Anne-Fleur is Groen-Links lid dacht ik. Het was om aangegeven dat je voor de gek wordt gehouden door de partij waar je op stemt. En Anne is zelf een uitgesproken linksmallote.quote:
Reden te meer om haar woorden niet zoveel gewicht te geven, ongeacht waar het over gaat. Lijkt me.quote:Op dinsdag 22 augustus 2017 16:15 schreef Tamabralski het volgende:
[..]
Anne-Fleur is Groen-Links lid dacht ik. Het was om aangegeven dat je voor de gek wordt gehouden door de partij waar je op stemt. En Anne is zelf een uitgesproken linksmallote.
Conscience do cost.
Objectivisme
Een rationeel model neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het veronderstelt dat doelen een objectief karakter hebben. Een causaal model sluit dit juist uit.
Voorbeelden:
Een religie neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief (want het is een verlossingsleer).
Het objectivisme van Ayn rand en het neoliberalisme nemen ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het zijn ook religies.
Een rationeel model neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het veronderstelt dat doelen een objectief karakter hebben. Een causaal model sluit dit juist uit.
Voorbeelden:
Een religie neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief (want het is een verlossingsleer).
Het objectivisme van Ayn rand en het neoliberalisme nemen ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het zijn ook religies.
The view from nowhere.
Mensen die vreedzaam en vanuit goede bedoelingen een religie beleven, hoeven dat niet uit te venten via de politiek. Zij die dat wél willen uitventen via politieke wegen, doen dat om er misbruik van te maken en de achterban te bevoordelen, ten koste van alles.
Bij andere overtuigingen, zoals het liberalisme, kun je argumenten in de strijd gooien, maar de religie heeft haar rechten gehuisvest in een grondwet, waardoor de religie in scholen kan worden ingebracht, en het heilige boek mag niet betwist worden waardoor argumenteren niet helpt.
Bij andere overtuigingen, zoals het liberalisme, kun je argumenten in de strijd gooien, maar de religie heeft haar rechten gehuisvest in een grondwet, waardoor de religie in scholen kan worden ingebracht, en het heilige boek mag niet betwist worden waardoor argumenteren niet helpt.
Het machtsspel, in de politieke filosofie bekent onder de noemer ‘realisme’, is een religie.
Neoliberalisme en realisme zijn rechtse religies.
Neoliberalisme en realisme zijn rechtse religies.
The view from nowhere.
We hebben geen VVD-scholen en PvdA-scholen.quote:
Het machtsspel, in de politieke filosofie bekent onder de noemer ‘realisme’, is een religie.
Neoliberalisme en realisme zijn rechtse religies.
Was dat wel zo, dan zou de VVD de PvdA niet bestrijden want daarmee zichzelf in de vingers snijden. Oftewel het CDA zal nooit scholen met een andere religie betwisten, want dan moeten ook de christelijke scholen opdoeken.
De term VVD-fobie kennen we niet, maar de term islamofobie wordt maar al te makkelijk in de strijd gegooid.
Wat? is alles nu religie?quote:
Objectivisme
Een rationeel model neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het veronderstelt dat doelen een objectief karakter hebben. Een causaal model sluit dit juist uit.
Voorbeelden:
Een religie neemt ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief (want het is een verlossingsleer).
Het objectivisme van Ayn rand en het neoliberalisme nemen ‘een idee van het doel’ op in het waarheidsperspectief. Het zijn ook religies.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Het woord is niet belangrijk. Het gaat om het verschil tussen:quote:Wat? is alles nu religie?
1. oorzakelijk (wetenschap)
2. rationeel (politieke ideologieen)
3. objectivistisch (religieuze ideologieën, communisme, objectivisme, neoliberalisme)
Een rationeel model neemt ‘een idee van het doel’ op in het model (dat is een voorbeeld van 2). Objectivisme ziet een rationeel model aan voor een objectieve voorstelling van de wereld (dat is een voorbeeld van 3). Daarmee is het doel ineens waar, ook al geloof je er niet in. Want het veronderstelt dat doelen een objectief karakter hebben. Een causaal model sluit dit juist uit (dat is een voorbeeld van 1).
1 en 2 zijn ok.
De tweede vereist keuzes, en die moeten ook gemaakt worden. Individueel of als groep (politiek).
3 is een religie.
Het verschil tussen 2 en 3 is, dat over 3 niet meer te twisten is, want het is waar. Daarom noem ik het een religie.
Dat is geen brede definitie. Een sterke politieke voorkeur of overtuiging, die niet bewijsbaar is, valt er niet onder. Die is nog betwistbaar. En als iedereen er zo overdenkt, is het politiek al een opgelost probleem. Alleen de claim dat het doel objectief waar is, maakt het een religie.
The view from nowhere.
Zo kom je toch al snel uit bij de volgende optie.
Ideologie
Waarheidsperspectief:
1. Logica (wiskunde)
2. Oorzaak en gevolg (wetenschap)
Deelnemersperspectief:
3. Liefde (ethische verbeelding, mystiek)
4. Doel en plan (rationaliteit)
Politieke partij
Sociaal Liberaal Democratische partij (SLDP)
- Sociaal
We zijn nu eenmaal sociale dieren.
- Liberaal
Het individu heeft rechten: negatieve en positieve rechten
- Democratisch
Zo komen we tot groepsbeslissingen, waarmee de resterende vragen worden beslecht.
Ideologie
Waarheidsperspectief:
1. Logica (wiskunde)
2. Oorzaak en gevolg (wetenschap)
Deelnemersperspectief:
3. Liefde (ethische verbeelding, mystiek)
4. Doel en plan (rationaliteit)
Politieke partij
Sociaal Liberaal Democratische partij (SLDP)
- Sociaal
We zijn nu eenmaal sociale dieren.
- Liberaal
Het individu heeft rechten: negatieve en positieve rechten
- Democratisch
Zo komen we tot groepsbeslissingen, waarmee de resterende vragen worden beslecht.
The view from nowhere.
