F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
Dat is de eenheidsgedachte, waarin alle onderscheidingen weggevallen.quote:Door de scheidende houding, als er geen scheidende houding is jegens elkander, dan kan er naar mijn mening ook geen sprake zijn van een machtsverhouding.
Het probleem is, dat we daar niet mee uit de voeten kunnen. Wij introduceren onvermijdelijk het onderscheid tussen feiten en doelen. Hoe zou je willen leven zonder. Deze zet, even natuurlijk als onvermijdelijk, heeft gevolgen. We zijn het niet eens over de doelen, en ziedaar de behoefte om de overhand te krijgen.
Als je deze onderscheiding weer wegdenkt, dan ben je weer terug bij de eenheidsgedachte, en bestaat het probleem niet meer.
The view from nowhere.
Betekenissen
Wij zijn het oog van de wereld, maar een oog dat zichzelf niet ziet. Als we naar buiten kijken, dan zien we de wereld. Kijken we naar binnen, dan blijft het duister. Als je naar binnen wilt kijken, kun je beter naar buiten kijken en letten op de betekenissen die je in de dingen ziet. Als je als heteroseksuele man een mooie vrouw ziet, denk dan eens aan een mooie man. Het verschil is je eigen seksuele geaardheid.
Betekenissen tonen zich aan de deelnemer in de interactie met zijn omgeving. Als je tegen een muur aanbotst, kan de reactie worden omschreven als: “Ho en Au”. Deze reactie is één van de vele mogelijke betekenissen van een muur. De deelnemersreactie wordt vertaald in een betekenis. Zo laat de interactie tussen een deelnemer en zijn omgeving sporen na in het inwendige milieu van de deelnemer (een leerervaring) en beïnvloed zijn toekomstige gedrag (als een Pavlof reactie). Een betekenis verwijst altijd naar een groter geheel van interacterende delen waarbinnen de betekenis zijn gestalte krijgt. Maar de logica van betekenissen is meer dan gewone logica, het is associatief.
Wat is de betekenis alledaagse woorden zoals eten, sneeuw, muziek of liefde in de hoofden van verschillende mensen? Dat is afhankelijk van hun individuele ervaringen. Daarom hebben de gemeenschappelijke woorden voor iedere deelnemer eigen betekenissen (hoezo een gemeenschappelijke taal?). Door de communicatie tussen de deelnemers hebben de woorden ook een min of meer gedeelde / objectieve betekenis. Deze gemeenschappelijke betekenissen zijn een eigenschap van het collectief. Betekenissen zijn zelden geheel eenduidig of simpel; ze zijn in hoge mate persoonlijk, meervoudig en veranderlijk.
Het is de sfeer van betekenissen die het leven aankleed. De aandoenlijkheid van een zeehondje met grote zwarte onschuldige ogen, die behendig door het water buitelt. De beslotenheid en rust van het bos. De sfeer van een eeuwenoude binnenstad. De frisheid van het snel stomende water in een bergbeekje, op een warme zomerse dag. De geruststellende aanwezigheid van de ander. De dingen hebben een geheim en het verlangen weet dat. Maar als je het aanraakt, is er alleen de buitenkant. Je wordt nooit echt binnen gelaten en zo behouden de dingen hun geheim.
Zie de hals van een mooie vrouw en een verlangen roert zijn staart en kleurt de wereld in. In de liefde stel je geen voorwaarden, want zo voelt dat. Maar ook het liefdesgevoel kent de nodige voorwaarden voor zijn ontstaan en instandhouding. Waarom houd je in het bijzonder van die ene persoon? Wat maakt dat het object van je liefde niet zonder meer uitwisselbaar is met iemand anders? Al die redenen zijn even zovele voorwaarden van het liefdesgevoel. De onvoorwaardelijke liefde verdwijnt als aan de voorwaarden van de liefde niet meer is voldaan.
Mensen hebben een complexe interne structuur, ontstaan door de zelforganisatie, en kunnen heel specifiek op hun omgeving reageren. Betekenissen kunnen diep in ons resoneren, alsof we in aanraking komen met het antwoord op een natuurlijke vraag in onszelf. De betekenissen die de interactie met de omgeving in ons vormen en oproepen, is het mechanisme waarmee we de wereld animeren. Dit innerlijke landschap bepaalt ons gevoel voor richting, vormt de grond en context van de bewuste wil. Ieder leven is een verstandhouding met je omgeving, een manier van in het leven staan, een gezichtspunt. Zoals het daarmee is gesteld, zo wordt je er door meegevoerd. Een al te afstandelijke houding staat een bevredigende deelname in de weg.
Er kan een diepe kloof tussen mensen bestaan, als hun betekenissen ongedeeld en strijdig zijn. De betekenis ligt in het oog van de waarnemer, het belang van de belanghebbende, de levenservaring van de deelnemer, het inzicht van de mens. Het bestaan van een gemeenschappelijke objectieve waarheid is voor een deelnemer eerder metafysica dan een realiteit. Omdat we betekenissen van een ander niet helemaal verstaan, begrijpen we elkaar niet zo goed, en spelen we met verschillende spelregels en doelstellingen. Iedereen doet zijn best, denk ik, maar er kan een hoop gebeuren. Onoverbrugbare kloven tussen gezichtspunten zijn heel gewoon.
---------------
Betekenissen lijken los te staan van de realiteit, en alle kanten op te gaan. Net zo wild als ideeën over de baard van de kerstman. Associaties nemen een flinke afstand van de onderliggende causale relaties, en knopen de puzzelstukjes opnieuw en vaak heel anders aan elkaar. Toch beginnen betekenissen ook bij onze ervaringen in wisselwerking met de omgeving. Het zijn halve interacties, want ze bestaan uit de effecten van deze interacties in onszelf. Betekenissen, logica en ideeën beginnen met de wereld, en staan er nooit helemaal los van (los, zoals Plato's ideeënwereld het voorstelde).
Wij zijn het oog van de wereld, maar een oog dat zichzelf niet ziet. Als we naar buiten kijken, dan zien we de wereld. Kijken we naar binnen, dan blijft het duister. Als je naar binnen wilt kijken, kun je beter naar buiten kijken en letten op de betekenissen die je in de dingen ziet. Als je als heteroseksuele man een mooie vrouw ziet, denk dan eens aan een mooie man. Het verschil is je eigen seksuele geaardheid.
Betekenissen tonen zich aan de deelnemer in de interactie met zijn omgeving. Als je tegen een muur aanbotst, kan de reactie worden omschreven als: “Ho en Au”. Deze reactie is één van de vele mogelijke betekenissen van een muur. De deelnemersreactie wordt vertaald in een betekenis. Zo laat de interactie tussen een deelnemer en zijn omgeving sporen na in het inwendige milieu van de deelnemer (een leerervaring) en beïnvloed zijn toekomstige gedrag (als een Pavlof reactie). Een betekenis verwijst altijd naar een groter geheel van interacterende delen waarbinnen de betekenis zijn gestalte krijgt. Maar de logica van betekenissen is meer dan gewone logica, het is associatief.
Wat is de betekenis alledaagse woorden zoals eten, sneeuw, muziek of liefde in de hoofden van verschillende mensen? Dat is afhankelijk van hun individuele ervaringen. Daarom hebben de gemeenschappelijke woorden voor iedere deelnemer eigen betekenissen (hoezo een gemeenschappelijke taal?). Door de communicatie tussen de deelnemers hebben de woorden ook een min of meer gedeelde / objectieve betekenis. Deze gemeenschappelijke betekenissen zijn een eigenschap van het collectief. Betekenissen zijn zelden geheel eenduidig of simpel; ze zijn in hoge mate persoonlijk, meervoudig en veranderlijk.
Het is de sfeer van betekenissen die het leven aankleed. De aandoenlijkheid van een zeehondje met grote zwarte onschuldige ogen, die behendig door het water buitelt. De beslotenheid en rust van het bos. De sfeer van een eeuwenoude binnenstad. De frisheid van het snel stomende water in een bergbeekje, op een warme zomerse dag. De geruststellende aanwezigheid van de ander. De dingen hebben een geheim en het verlangen weet dat. Maar als je het aanraakt, is er alleen de buitenkant. Je wordt nooit echt binnen gelaten en zo behouden de dingen hun geheim.
Zie de hals van een mooie vrouw en een verlangen roert zijn staart en kleurt de wereld in. In de liefde stel je geen voorwaarden, want zo voelt dat. Maar ook het liefdesgevoel kent de nodige voorwaarden voor zijn ontstaan en instandhouding. Waarom houd je in het bijzonder van die ene persoon? Wat maakt dat het object van je liefde niet zonder meer uitwisselbaar is met iemand anders? Al die redenen zijn even zovele voorwaarden van het liefdesgevoel. De onvoorwaardelijke liefde verdwijnt als aan de voorwaarden van de liefde niet meer is voldaan.
Mensen hebben een complexe interne structuur, ontstaan door de zelforganisatie, en kunnen heel specifiek op hun omgeving reageren. Betekenissen kunnen diep in ons resoneren, alsof we in aanraking komen met het antwoord op een natuurlijke vraag in onszelf. De betekenissen die de interactie met de omgeving in ons vormen en oproepen, is het mechanisme waarmee we de wereld animeren. Dit innerlijke landschap bepaalt ons gevoel voor richting, vormt de grond en context van de bewuste wil. Ieder leven is een verstandhouding met je omgeving, een manier van in het leven staan, een gezichtspunt. Zoals het daarmee is gesteld, zo wordt je er door meegevoerd. Een al te afstandelijke houding staat een bevredigende deelname in de weg.
Er kan een diepe kloof tussen mensen bestaan, als hun betekenissen ongedeeld en strijdig zijn. De betekenis ligt in het oog van de waarnemer, het belang van de belanghebbende, de levenservaring van de deelnemer, het inzicht van de mens. Het bestaan van een gemeenschappelijke objectieve waarheid is voor een deelnemer eerder metafysica dan een realiteit. Omdat we betekenissen van een ander niet helemaal verstaan, begrijpen we elkaar niet zo goed, en spelen we met verschillende spelregels en doelstellingen. Iedereen doet zijn best, denk ik, maar er kan een hoop gebeuren. Onoverbrugbare kloven tussen gezichtspunten zijn heel gewoon.
---------------
Betekenissen lijken los te staan van de realiteit, en alle kanten op te gaan. Net zo wild als ideeën over de baard van de kerstman. Associaties nemen een flinke afstand van de onderliggende causale relaties, en knopen de puzzelstukjes opnieuw en vaak heel anders aan elkaar. Toch beginnen betekenissen ook bij onze ervaringen in wisselwerking met de omgeving. Het zijn halve interacties, want ze bestaan uit de effecten van deze interacties in onszelf. Betekenissen, logica en ideeën beginnen met de wereld, en staan er nooit helemaal los van (los, zoals Plato's ideeënwereld het voorstelde).
The view from nowhere.
We hebben als mens eenzelfde basisbehoefte, eten/dak/kleding/geborgenheid welke we nodig hebben om normaal te kunnen functioneren.quote:Op dinsdag 5 september 2017 23:21 schreef deelnemer het volgende:
[..]
Wij introduceren onvermijdelijk het onderscheid tussen feiten en doelen. Hoe zou je willen leven zonder. Deze zet, even natuurlijk als onvermijdelijk, heeft gevolgen. We zijn het niet eens over de doelen, en ziedaar de behoefte om de overhand te krijgen.
Naar mijn mening hebben we alle techniek in huis om hiervoor te zorgen, het is alleen niet verenigbaar met de hedendaagse commerciële samenleving.
We zijn er nog lang niet klaar voor want het dierlijke is nog heel erg aanwezig in de mens, bovendien ligt de nadruk bij opvoeding op persoonlijk succes en gewin of juist onderwerping aan 'iets hogers' en is aards genot taboe.
Onderscheid is niet het probleem, als mens verschillen we van elkaar en hebben verschillende kwaliteiten, daarin onderscheid maken is naar mijn mening juist een kracht.quote:Dat is de eenheidsgedachte, waarin alle onderscheidingen weggevallen.
De scheidende houding is vooral door de kleingeestigheid van mensen die niet voorbij het gekende kunnen, gehecht zijn en zich vanuit die positie afzetten.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
quote:
Hersenen gebruiken op een goede manier.
Conscience do cost.
Reactie op post #278 van Bedachtzaam
Moeten we wachten op een gelukkige wending in de evolutie om het dierlijke in ons te veranderen? Of grijpen we zelf in? Dat laatste is raar, want zo begint de dwang om het hogere te realiseren. Of zijn we al goed genoeg, maar te onbewust of verwart?
Het draait, volgens mij, om een invulling van het ethisch perspectief. Een optimale samenstelling van het waarheidsperspectief en de deelnemersperspectieven van alle deelnemers. Indachtig het gegeven, dat mensen erin gevormd worden? Wat is dan nog het houvast? Jezelf, die ook gevormd of misvormd is? Zo bezien, is het culturele geen houvast. Wat resteert? Is dat niet altijd dierlijk?
Mensen zijn groepsdieren, maar ook een individueel groepsdier is een individu. Mensen zijn gescheiden. Als de ene mens iets denkt, weet de ander het nog niet. Je kunt dat niet afdoen als een scheidende houding. Het is feitelijk het geval. Ze denken en willen verschillende dingen. Maar ze bestaan ook niet echt los van elkaar. Als dat zo was, dan is het probleem ook simpel. Laat een ieder het zelf uitzoeken.
Hoe meer ze samen optrekken, hoe meer ze afgestemd en vervlochten raken, elkaar kennen en begrijpen. Maar daarmee zijn niet alle verschillen verdwenen of opgelost. De verschillen zijn niet beperkt tot onenigheid over de oplossing of de verdeling. De verschillen betreffen ook de zienswijze, ideaal en probleemstelling, spelopvatting en houding.
Verschillen leiden tot een scheidende houding. Als je er echt anders instaat of het anders ziet, wie moet er dan wijken? Iedereen is gehecht aan zijn deelnemersperspectief en bijbehorende overtuigingen (ook tav aards genot). Mensen kunnen hun eigen deelnemersperspectief niet zomaar inwisselen voor die van een ander. Dat is een reden om een ieder zijns weeg te gaan. Het is de drijvende kracht achter het individualisme. Eindelijk verlost van de ander.
Deze gedroomde ontkoppeling, veronderstelt dat alles wat de samenleving mogelijk maakt, na de ontkoppeling blijft bestaan. Dat is niet zo, en zonder werkt het niet. De de samenhang is onvermijdelijk. Dat blijkt uit de complexiteit die ontstaat, als men probeert de huidige samenhang te ontvlechten.
Het dierlijke in de mens overwinnen, is ook een overgang naar iets hogers. Wat is dat hogere? Jij ziet het als het tevreden zijn met basaal aards genot. Valt wiskunde of muziek daar ook onder? Moet de menselijke verbeelding de vrije loop krijgen, of gaat het dan mis?quote:We hebben als mens eenzelfde basisbehoefte, eten/dak/kleding/geborgenheid welke we nodig hebben om normaal te kunnen functioneren.
Naar mijn mening hebben we alle techniek in huis om hiervoor te zorgen, het is alleen niet verenigbaar met de hedendaagse commerciële samenleving.
We zijn er nog lang niet klaar voor want het dierlijke is nog heel erg aanwezig in de mens, bovendien ligt de nadruk bij opvoeding op persoonlijk succes en gewin of juist onderwerping aan 'iets hogers' en is aards genot taboe.
[…]
De scheidende houding is vooral door de kleingeestigheid van mensen die niet voorbij het gekende kunnen, gehecht zijn en zich vanuit die positie afzetten.
Moeten we wachten op een gelukkige wending in de evolutie om het dierlijke in ons te veranderen? Of grijpen we zelf in? Dat laatste is raar, want zo begint de dwang om het hogere te realiseren. Of zijn we al goed genoeg, maar te onbewust of verwart?
Het draait, volgens mij, om een invulling van het ethisch perspectief. Een optimale samenstelling van het waarheidsperspectief en de deelnemersperspectieven van alle deelnemers. Indachtig het gegeven, dat mensen erin gevormd worden? Wat is dan nog het houvast? Jezelf, die ook gevormd of misvormd is? Zo bezien, is het culturele geen houvast. Wat resteert? Is dat niet altijd dierlijk?
Mensen zijn groepsdieren, maar ook een individueel groepsdier is een individu. Mensen zijn gescheiden. Als de ene mens iets denkt, weet de ander het nog niet. Je kunt dat niet afdoen als een scheidende houding. Het is feitelijk het geval. Ze denken en willen verschillende dingen. Maar ze bestaan ook niet echt los van elkaar. Als dat zo was, dan is het probleem ook simpel. Laat een ieder het zelf uitzoeken.
Hoe meer ze samen optrekken, hoe meer ze afgestemd en vervlochten raken, elkaar kennen en begrijpen. Maar daarmee zijn niet alle verschillen verdwenen of opgelost. De verschillen zijn niet beperkt tot onenigheid over de oplossing of de verdeling. De verschillen betreffen ook de zienswijze, ideaal en probleemstelling, spelopvatting en houding.
Verschillen leiden tot een scheidende houding. Als je er echt anders instaat of het anders ziet, wie moet er dan wijken? Iedereen is gehecht aan zijn deelnemersperspectief en bijbehorende overtuigingen (ook tav aards genot). Mensen kunnen hun eigen deelnemersperspectief niet zomaar inwisselen voor die van een ander. Dat is een reden om een ieder zijns weeg te gaan. Het is de drijvende kracht achter het individualisme. Eindelijk verlost van de ander.
Deze gedroomde ontkoppeling, veronderstelt dat alles wat de samenleving mogelijk maakt, na de ontkoppeling blijft bestaan. Dat is niet zo, en zonder werkt het niet. De de samenhang is onvermijdelijk. Dat blijkt uit de complexiteit die ontstaat, als men probeert de huidige samenhang te ontvlechten.
The view from nowhere.
Het alledaagse leven
In de alledaagse ervaring zijn de dingen heel reëel en dichtbij. Hieraan ontlenen we onze meest directe waarheden. Vanuit dit deelnemersperspectief nemen we bewust deel aan het levensspel. De buitenwereld wordt gezien als de plaats van handeling, het decor waarbinnen het spel gespeeld wordt.
De leerlingen op school hebben geen zin. Waarom moet dat? Telkens weer, is de gegeven situatie waar je inrolt niet helemaal duidelijk, niet goed te rechtvaardigen, een stroom waarin je wordt meegevoerd. We doen duizend dingen. Steeds opnieuw. Eens heb je ze geleerd. Dat was wel spannend. Onduidelijk vaak. Lastig soms. Later werden ze routine. Een kapstok waar we ons bestaan aan ophangen. Soms zitten ze ons lelijk in de weg, maar als de duizend dingen niet meer gedaan hoeven te worden, worden ze gemist. Een gevoel van zinloosheid, doelloosheid vertelt ons wat die duizend dingen betekende. Niet te hoeven vragen, maar gewoon te kunnen doen. Een deel uitmaken van de levensstroom, een continue draaiend plaatje, een inbedding in een alledaagse praktijk, die zin geeft. Het is een geruststellende automaat, waar soms de onzin vanaf druipt. Geen vragen stellen, gewoon maar doen, iedere dag opnieuw, duizend dingen. Sommige mensen geloven heilig in hun eigen persoonlijke beleving bij de dingen. Hun persoonlijke ervaringen staan aan de wieg van hun waarheden. Ze zijn goed geïntegreerd in de bestaande praktijken en spelen het spel. Alleen als het leven stil staat, rijzen er twijfels aan de zin van het bestaan. Als de deelnemer geen rol heeft. Een deelnemer moet deelnemen om de zin te kunnen ervaren.
Als je jong bent, doe je anderen na. Je gaat ervan uit dat men wel weet waar we mee bezig zijn. Langzamerhand kom je erachter, dat niemand precies weet wat we aan het doen zijn, maar dat zorgen dat de boel blijft draaien al een hele toer is. Door te handelen, maak je de wereld eigen, verover je een plekje en wordt de wereld een thuis. Zelfbehoud bestaat uit de dagelijkse beslommeringen om de dingen op orde te houden en je toegang tot je basisbehoeften veilig te stellen. Het alledaagse leven krijgt al snel het karakter van een tredmolen. De routines en gewoontes dienen als stootkussen tussen jezelf en de werkelijkheid. Het is geruststellend, om altijd te weten waar je mee bezig bent, maar ook blikvernauwend.
Alles wat het lichaam in slapende toestand kan, kan het volautomatisch: het lichaam in basale toestand laten functioneren, zoals het hart laten kloppen, maar ook wandelen, praten, denken, voelen en willen. Vanwege de volautomatische en onbewuste werking van het lichaam ontstaat de illusie dat het leven eenvoudig is. De werkelijke complexiteit ligt onder de motorkap verborgen. De automatische piloot reduceert de behoefte aan het bewuste weten tot een minimum. Het bewuste is maar een klein lampje. Het toont een beeld van de werkelijkheid, dat voldoende is om het lichaam te ondersteunen bij zijn functioneren.
Het toont daarbij sterk gevoelde innerlijke sensaties, die samenhangen met zelfbehoud en het behoud van de soort. In romantische termen draait het leven om begeerte en angst, verlangen en wanhoop, liefde en haat, macht en onmacht. Dit alledaagse gebeuren, met zijn hoge belevingsintensiteit, noemt men het volle leven. Het overkomt je, je stuurt, draait en er gebeurt van alles, het betekent van alles, je gaat ervan huilen, je moet erom lachen, de wind in je haar, de zon op je huid, je gaat erin op, en zonder het te kunnen of te willen begrijpen, verlies je jezelf erin.
De bouw van de mens is in hoge mate verantwoordelijk voor de illusie dat het alledaagse op zichzelf bestaat, als de enige echte werkelijkheid. De scheidslijn tussen het bewuste en het onbewuste verhindert dat je je eigen grond kunt zien. Als je wel je eigen grond zou kunnen zien, ontstaat er een problematische lus. Je natuurlijke motieven lossen uiteindelijk op in een onderliggend causaal mechanisme, en dat motiveert je waarschijnlijk niet. Zien wat er achter de schermen gebeurd, terwijl je ergens mee bezig bent, levert twee verschillende perspectieven op dezelfde werking, twee betekenis niveaus tegelijk en zo kom je met jezelf in conflict. Enerzijds verlost de onpeilbaarheid van je bewustzijnsinhouden je van dit akelige probleem. Anderzijds verhindert het ons zelfinzicht.
Het alledaagse is een belevingswereld, waaraan het inzicht in je eigen innerlijke werking en de bovenpersoonlijke samenhang ontbreekt, en wordt vertekend door selectieve aandacht. We zien de onderlinge samenhang over het hoofd, die pas zichtbaar worden op andere schaalgrootten en andere tijdschalen, die buiten de directe menselijke ervaringsmogelijkheden liggen. Daarom lijken de dingen losser van elkaar te bestaan, dan in werkelijkheid het geval is. Alle plant en dier soorten lijken los van elkaar geschapen te zijn. Vanwege de onontkoombare bewustzijn vullende aanwezigheid van het alledaagse, en zijn alles dominerende belevingsintensiteit, is juist het alledaagse de grootste van alle illusies. Vervolgens gooit ‘kijk en vergelijk’ roet in het eten.
In de alledaagse ervaring zijn de dingen heel reëel en dichtbij. Hieraan ontlenen we onze meest directe waarheden. Vanuit dit deelnemersperspectief nemen we bewust deel aan het levensspel. De buitenwereld wordt gezien als de plaats van handeling, het decor waarbinnen het spel gespeeld wordt.
De leerlingen op school hebben geen zin. Waarom moet dat? Telkens weer, is de gegeven situatie waar je inrolt niet helemaal duidelijk, niet goed te rechtvaardigen, een stroom waarin je wordt meegevoerd. We doen duizend dingen. Steeds opnieuw. Eens heb je ze geleerd. Dat was wel spannend. Onduidelijk vaak. Lastig soms. Later werden ze routine. Een kapstok waar we ons bestaan aan ophangen. Soms zitten ze ons lelijk in de weg, maar als de duizend dingen niet meer gedaan hoeven te worden, worden ze gemist. Een gevoel van zinloosheid, doelloosheid vertelt ons wat die duizend dingen betekende. Niet te hoeven vragen, maar gewoon te kunnen doen. Een deel uitmaken van de levensstroom, een continue draaiend plaatje, een inbedding in een alledaagse praktijk, die zin geeft. Het is een geruststellende automaat, waar soms de onzin vanaf druipt. Geen vragen stellen, gewoon maar doen, iedere dag opnieuw, duizend dingen. Sommige mensen geloven heilig in hun eigen persoonlijke beleving bij de dingen. Hun persoonlijke ervaringen staan aan de wieg van hun waarheden. Ze zijn goed geïntegreerd in de bestaande praktijken en spelen het spel. Alleen als het leven stil staat, rijzen er twijfels aan de zin van het bestaan. Als de deelnemer geen rol heeft. Een deelnemer moet deelnemen om de zin te kunnen ervaren.
Als je jong bent, doe je anderen na. Je gaat ervan uit dat men wel weet waar we mee bezig zijn. Langzamerhand kom je erachter, dat niemand precies weet wat we aan het doen zijn, maar dat zorgen dat de boel blijft draaien al een hele toer is. Door te handelen, maak je de wereld eigen, verover je een plekje en wordt de wereld een thuis. Zelfbehoud bestaat uit de dagelijkse beslommeringen om de dingen op orde te houden en je toegang tot je basisbehoeften veilig te stellen. Het alledaagse leven krijgt al snel het karakter van een tredmolen. De routines en gewoontes dienen als stootkussen tussen jezelf en de werkelijkheid. Het is geruststellend, om altijd te weten waar je mee bezig bent, maar ook blikvernauwend.
Alles wat het lichaam in slapende toestand kan, kan het volautomatisch: het lichaam in basale toestand laten functioneren, zoals het hart laten kloppen, maar ook wandelen, praten, denken, voelen en willen. Vanwege de volautomatische en onbewuste werking van het lichaam ontstaat de illusie dat het leven eenvoudig is. De werkelijke complexiteit ligt onder de motorkap verborgen. De automatische piloot reduceert de behoefte aan het bewuste weten tot een minimum. Het bewuste is maar een klein lampje. Het toont een beeld van de werkelijkheid, dat voldoende is om het lichaam te ondersteunen bij zijn functioneren.
Het toont daarbij sterk gevoelde innerlijke sensaties, die samenhangen met zelfbehoud en het behoud van de soort. In romantische termen draait het leven om begeerte en angst, verlangen en wanhoop, liefde en haat, macht en onmacht. Dit alledaagse gebeuren, met zijn hoge belevingsintensiteit, noemt men het volle leven. Het overkomt je, je stuurt, draait en er gebeurt van alles, het betekent van alles, je gaat ervan huilen, je moet erom lachen, de wind in je haar, de zon op je huid, je gaat erin op, en zonder het te kunnen of te willen begrijpen, verlies je jezelf erin.
De bouw van de mens is in hoge mate verantwoordelijk voor de illusie dat het alledaagse op zichzelf bestaat, als de enige echte werkelijkheid. De scheidslijn tussen het bewuste en het onbewuste verhindert dat je je eigen grond kunt zien. Als je wel je eigen grond zou kunnen zien, ontstaat er een problematische lus. Je natuurlijke motieven lossen uiteindelijk op in een onderliggend causaal mechanisme, en dat motiveert je waarschijnlijk niet. Zien wat er achter de schermen gebeurd, terwijl je ergens mee bezig bent, levert twee verschillende perspectieven op dezelfde werking, twee betekenis niveaus tegelijk en zo kom je met jezelf in conflict. Enerzijds verlost de onpeilbaarheid van je bewustzijnsinhouden je van dit akelige probleem. Anderzijds verhindert het ons zelfinzicht.
Het alledaagse is een belevingswereld, waaraan het inzicht in je eigen innerlijke werking en de bovenpersoonlijke samenhang ontbreekt, en wordt vertekend door selectieve aandacht. We zien de onderlinge samenhang over het hoofd, die pas zichtbaar worden op andere schaalgrootten en andere tijdschalen, die buiten de directe menselijke ervaringsmogelijkheden liggen. Daarom lijken de dingen losser van elkaar te bestaan, dan in werkelijkheid het geval is. Alle plant en dier soorten lijken los van elkaar geschapen te zijn. Vanwege de onontkoombare bewustzijn vullende aanwezigheid van het alledaagse, en zijn alles dominerende belevingsintensiteit, is juist het alledaagse de grootste van alle illusies. Vervolgens gooit ‘kijk en vergelijk’ roet in het eten.
The view from nowhere.
Het is volledig natuurlijk om het rationele te laten prevaleren boven dierlijke driften, het is naar mijn mening ook dat wat ons doet onderscheiden van onze mede-aardelingen.quote:
Reactie op post #278 van Bedachtzaam
[..]
Het dierlijke in de mens overwinnen, is ook een overgang naar iets hogers. Wat is dat hogere? Jij ziet het als het tevreden zijn met basaal aards genot.
Het valt vanzelf weg wanneer we als individu voldoende geestelijk ontwikkeld zijn.quote:Moeten we wachten op een gelukkige wending in de evolutie om het dierlijke in ons te veranderen? Of grijpen we zelf in? Dat laatste is raar, want zo begint de dwang om het hogere te realiseren. Of zijn we al goed genoeg, maar te onbewust of verwart?
Als geweten en deugden goed ontwikkeld zijn word het erg moeilijk om nog een gewelddadige houding naar mede-wezens en moeder-aarde te hebben, dan leeft vooral zingeving en diepe verbintenis met dat wat ons omgeeft.
Wie wil ingrijpen is niets anders dan een gewelddadige wereldverbeteraar.
Dan komen we weer bij opgelegde 'orde' op een ongeordende geest.
Een mooie vraag dit.quote:Het draait, volgens mij, om een invulling van het ethisch perspectief. Een optimale samenstelling van het waarheidsperspectief en de deelnemersperspectieven van alle deelnemers. Indachtig het gegeven, dat mensen erin gevormd worden? Wat is dan nog het houvast? Jezelf, die ook gevormd of misvormd is? Zo bezien, is het culturele geen houvast. Wat resteert? Is dat niet altijd dierlijk?
Persoonlijk; mezelf, vanuit eigen inzicht door interactie en observeren vanuit een 'niet zijn', daarmee bedoel ik 'niet de behoefte hebben om op de voorgrond te treden".
Natuurlijk is het gevormd, maar op eigen kracht en dus niet op gezag aangenomen.
Misvormd? misschien, toch, de zingeving en verbondenheid is mij inziend heel wat rationeler dan onze vernielzucht op het pad naar meer invloed/macht/rijkdom/ enzoverder.
De scheidende houding is vooral door identificatie met, politiek-economisch-religieus zijn we tot op het bot verdeeld.quote:Mensen zijn groepsdieren, maar ook een individueel groepsdier is een individu. Mensen zijn gescheiden. Als de ene mens iets denkt, weet de ander het nog niet. Je kunt dat niet afdoen als een scheidende houding. Het is feitelijk het geval. Ze denken en willen verschillende dingen. Maar ze bestaan ook niet echt los van elkaar. Als dat zo was, dan is het probleem ook simpel. Laat een ieder het zelf uitzoeken.
Hoe meer ze samen optrekken, hoe meer ze afgestemd en vervlochten raken, elkaar kennen en begrijpen. Maar daarmee zijn niet alle verschillen verdwenen of opgelost. De verschillen zijn niet beperkt tot onenigheid over de oplossing of de verdeling. De verschillen betreffen ook de zienswijze, ideaal en probleemstelling, spelopvatting en houding.
Verschillen leiden tot een scheidende houding. Als je er echt anders instaat of het anders ziet, wie moet er dan wijken? Iedereen is gehecht aan zijn deelnemersperspectief en bijbehorende overtuigingen (ook tav aards genot). Mensen kunnen hun eigen deelnemersperspectief niet zomaar inwisselen voor die van een ander. Dat is een reden om een ieder zijns weeg te gaan. Het is de drijvende kracht achter het individualisme. Eindelijk verlost van de ander.
Deze gedroomde ontkoppeling, veronderstelt dat alles wat de samenleving mogelijk maakt, na de ontkoppeling blijft bestaan. Dat is niet zo, en zonder werkt het niet. De de samenhang is onvermijdelijk. Dat blijkt uit de complexiteit die ontstaat, als men probeert de huidige samenhang te ontvlechten.
Uit die verdeeldheid ontstaan conflicten waaruit geweld voortvloeit.
De wereld is niet zwart wit, neem bijvoorbeeld het vraagstuk god, je kunt naast overtuigd zijn van het wel of niet bestaan van god ook de vraag open laten en daarmee de mogelijkheid tot verdere verdieping in het vraagstuk open houden.
Zo zie ik het ook met deze materie, ik sta heel anders in het leven dan mijn medemens, toch is dat geen probleem omdat ik dit alles in mijn dagelijkse wandel lekker open laat.
Alzo kan ik met iedereen prima door een deur.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Reactie op post #283 van Bedachtzaam
Ik speel even voor de advocaat van de duivel.
Een doel veronderstelt een identiteit.
‘Zingeving en diepe verbintenis’ is de bijbehorende hechting.
Kun je altijd alles in het midden laten?
Er zijn momenten dat ‘er-wel-zijn’ noodzakelijk wordt, namelijk als je zelf aan het roer zit. Of op het moment dat je de behoefte krijgt om op de voorgrond te treden. Als de overgang van ‘niet-zijn’ naar ‘er-wel-zijn’ geen willekeurige sprong is, dan was er al een identiteit tijdens het ‘niet-zijn’. ‘Niet-zijn’ is dan de houding, waarbij je jouw identiteit niet tot uitdrukking brengt (dat laat je over aan anderen). Het is een vorm van individualisme (je eigen gang gaan) die zich beperkt tot de speelruimte in je eigen hoofd.
Het vereenvoudigt de zaak, als je niet zelf voortdurend onnodig doordramt. Toch vind ik het beeld, dat een ieder op zijn wijze de zaken krom opvat, en de conflicten vermijdt door erover te zwijgen, ook onbevredigend. Het beperkt de communicatie. Daar hoort een rotsvast geloof bij, dat je het zelf al voldoende goed opvat, in zover als het er toedoet.
Een taak, die met zich meebrengt dat je ‘de deugden’ met voeten treedt, moet je wel weigeren. De deugden zijn het houvast.
Juist over ‘de deugden’ verschillen mensen eindeloos van mening.
Het politiek-economisch-religieuze is een rationalisatie daarvan.
-------------------
Bij de oude Taoisten heb ik de indruk, dat voor hen de dagelijkse praktijk van hun traditionele ambachten, naar hun idee ook deel uitmaakt van de eeuwige Tao. Daarmee is de ervaring van zin en zinnig grotendeels al beslecht. Als dat staat als een huis, kun je al het andere in het midden laten. Het lijkt logisch om de alledaagse praktijk als houvast te nemen, maar de alledaagse praktijk is zo veranderlijk gebleken, dat het geen geloofwaardig houvast meer is.
Ik speel even voor de advocaat van de duivel.
'Het rationele' veronderstelt een doel.quote:Het is volledig natuurlijk om het rationele te laten prevaleren boven dierlijke driften, het is naar mijn mening ook dat wat ons doet onderscheiden van onze mede-aardelingen.
Een doel veronderstelt een identiteit.
De ontwikkeling van ‘deugden + geweten’ is de vorming van een identiteit.quote:Het valt vanzelf weg wanneer we als individu voldoende geestelijk ontwikkeld zijn.
Als geweten en deugden goed ontwikkeld zijn word het erg moeilijk om nog een gewelddadige houding naar mede-wezens en moeder-aarde te hebben, dan leeft vooral zingeving en diepe verbintenis met dat wat ons omgeeft.
Wie wil ingrijpen is niets anders dan een gewelddadige wereldverbeteraar.
Dan komen we weer bij opgelegde 'orde' op een ongeordende geest.
‘Zingeving en diepe verbintenis’ is de bijbehorende hechting.
Iedereen laat ook zaken in het midden.quote:Een mooie vraag dit.
Persoonlijk; mezelf, vanuit eigen inzicht door interactie en observeren vanuit een 'niet zijn', daarmee bedoel ik 'niet de behoefte hebben om op de voorgrond te treden".
Natuurlijk is het gevormd, maar op eigen kracht en dus niet op gezag aangenomen.
Misvormd? misschien, toch, de zingeving en verbondenheid is mij inziend heel wat rationeler dan onze vernielzucht op het pad naar meer invloed/macht/rijkdom/ enzoverder.
Kun je altijd alles in het midden laten?
Er zijn momenten dat ‘er-wel-zijn’ noodzakelijk wordt, namelijk als je zelf aan het roer zit. Of op het moment dat je de behoefte krijgt om op de voorgrond te treden. Als de overgang van ‘niet-zijn’ naar ‘er-wel-zijn’ geen willekeurige sprong is, dan was er al een identiteit tijdens het ‘niet-zijn’. ‘Niet-zijn’ is dan de houding, waarbij je jouw identiteit niet tot uitdrukking brengt (dat laat je over aan anderen). Het is een vorm van individualisme (je eigen gang gaan) die zich beperkt tot de speelruimte in je eigen hoofd.
Het vereenvoudigt de zaak, als je niet zelf voortdurend onnodig doordramt. Toch vind ik het beeld, dat een ieder op zijn wijze de zaken krom opvat, en de conflicten vermijdt door erover te zwijgen, ook onbevredigend. Het beperkt de communicatie. Daar hoort een rotsvast geloof bij, dat je het zelf al voldoende goed opvat, in zover als het er toedoet.
Een tactiek.quote:De scheidende houding is vooral door identificatie met, politiek-economisch-religieus zijn we tot op het bot verdeeld.
Uit die verdeeldheid ontstaan conflicten waaruit geweld voortvloeit.
De wereld is niet zwart wit, neem bijvoorbeeld het vraagstuk god, je kunt naast overtuigd zijn van het wel of niet bestaan van god ook de vraag open laten en daarmee de mogelijkheid tot verdere verdieping in het vraagstuk open houden.
Zo zie ik het ook met deze materie, ik sta heel anders in het leven dan mijn medemens, toch is dat geen probleem omdat ik dit alles in mijn dagelijkse wandel lekker open laat.
Alzo kan ik met iedereen prima door een deur.
Een taak, die met zich meebrengt dat je ‘de deugden’ met voeten treedt, moet je wel weigeren. De deugden zijn het houvast.
Juist over ‘de deugden’ verschillen mensen eindeloos van mening.
Het politiek-economisch-religieuze is een rationalisatie daarvan.
-------------------
Bij de oude Taoisten heb ik de indruk, dat voor hen de dagelijkse praktijk van hun traditionele ambachten, naar hun idee ook deel uitmaakt van de eeuwige Tao. Daarmee is de ervaring van zin en zinnig grotendeels al beslecht. Als dat staat als een huis, kun je al het andere in het midden laten. Het lijkt logisch om de alledaagse praktijk als houvast te nemen, maar de alledaagse praktijk is zo veranderlijk gebleken, dat het geen geloofwaardig houvast meer is.
The view from nowhere.
Rede, wat is op het moment het juiste om te doen.quote:
Reactie op post #283 van Bedachtzaam
Ik speel even voor de advocaat van de duivel.
[..]
'Het rationele' veronderstelt een doel.
Een doel veronderstelt een identiteit.
Dat is natuurlijk gebaseerd op inzicht, niet zozeer een doel naar mijn mening.
Een doel zie ik meer als iets dat men uitzet en vervolgens naar de gewenste uitkomst toe werkt.
Natuurlijk is er sprake van identiteit, ik ben ik, jij bent jij.
Identiteit maar geen identificatie met.
Identiteit maar geen identificatie met, geen hechting maar verbonden zijn, we staan namelijk niet los van de natuur, we zijn deel van de natuur.quote:De ontwikkeling van ‘deugden + geweten’ is de vorming van een identiteit.
‘Zingeving en diepe verbintenis’ is de bijbehorende hechting.
Er is altijd sprake van identiteit, of je nu op de voorgrond treedt of niet, het 'niet zijn' wil niet zeggen de afwezigheid van identiteit, het betekent slechts dat je alles laat zijn zoals het zich voltrekt.quote:Iedereen laat ook zaken in het midden.
Kun je altijd alles in het midden laten?
Er zijn momenten dat ‘er-wel-zijn’ noodzakelijk wordt, namelijk als je zelf aan het roer zit. Of op het moment dat je de behoefte krijgt om op de voorgrond te treden. Als de overgang van ‘niet-zijn’ naar ‘er-wel-zijn’ geen willekeurige sprong is, dan was er al een identiteit tijdens het ‘niet-zijn’. ‘Niet-zijn’ is dan de houding, waarbij je jouw identiteit niet tot uitdrukking brengt (dat laat je over aan anderen). Het is een vorm van individualisme (je eigen gang gaan) die zich beperkt tot de speelruimte in je eigen hoofd.
Het vereenvoudigt de zaak, als je niet zelf voortdurend onnodig doordramt. Toch vind ik het beeld, dat een ieder op zijn wijze de zaken krom opvat, en de conflicten vermijdt door erover te zwijgen, ook onbevredigend. Het beperkt de communicatie. Daar hoort een rotsvast geloof bij, dat je het zelf al voldoende goed opvat, in zover als het er toedoet.
Laat mensen vrij in hun doen en laten, laat ze geloven, vallen en opstaan, sta gewoon klaar indien je hulp gewenst is en je ook voldoende kennis/inzicht hebt om te kunnen helpen.
En ja, als je in een leidende positie bent dan sta op de voorgrond en moet je regelen/plannen/beslissen, dan ben je degene die het vertrouwen geniet van hen die jou deze taken toevertrouwen.
Het is meer dat mensen niet worden gestimuleerd om alles in twijfel te trekken, zelf te onderzoeken, in tegendeel, men moet volgens de doctrine leven want anders de hel bijvoorbeeld.
Wellicht klinkt het hard als ik het over kleingeestigheid heb, maar het is geenzins denigrerend bedoeld.
Naar mijn mening is het juist een open geest houden (als je met tactiek doelt op de derde mogelijkheid).quote:Een tactiek.
Een taak, die met zich meebrengt dat je ‘de deugden’ met voeten treedt, moet je wel weigeren. De deugden zijn het houvast.
Juist over ‘de deugden’ verschillen mensen eindeloos van mening.
Het politiek-economisch-religieuze is een rationalisatie daarvan.
Een taak die ingaat tegen de grondbeginselen kun je inderdaad niet anders dan weigeren, deugd is naar mijn mening het fundament van ons wezen.
Stellig, zo beleef ik dat ook, ik kan niet anders dan volgens die grond handelen, maar het juiste doen is gemakkelijk gezegd terwijl het begrip 'het juiste doen' ook weer zal verschillen van mens tot mens.
Als deugd fundamenteel is in relatie tot onze medemens/medewezens/moederaarde dan moet 'het juiste doen' toch iets zijn als zorgdragen, verantwoord zijn en omzien naar.
Persoonlijk heb ik me nooit verdiept in de Tao of Taoïsten, dus daar kan ik niets over zeggen.quote:Bij de oude Taoisten heb ik de indruk, dat voor hen de dagelijkse praktijk van hun traditionele ambachten, naar hun idee ook deel uitmaakt van de eeuwige Tao. Daarmee is de ervaring van zin en zinnig grotendeels al beslecht. Als dat staat als een huis, kun je al het andere in het midden laten. Het lijkt logisch om de alledaagse praktijk als houvast te nemen, maar de alledaagse praktijk is zo veranderlijk gebleken, dat het geen geloofwaardig houvast meer is.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Reactie op post #285 van Bedachtzaam
De scheiding die je maakt tussen identiteit en identificatie is mij onduidelijk.
Iedere identiteit berust op identificatie. De identificatie met je eigen lichaam is het meest natuurlijk. Het is een rare kunstgreep om het niet te doen. Toch is alles uiteindelijk terug te voeren op niet-ik (‘ik’ bestaat uit ‘niet-ik’ elementen). Zonder identificatie geen eigen identiteit.
En omgekeerd. Iedere identificatie berust op je reeds gevormde identiteit. Je leert jezelf het beste kennen, door naar buiten te kijken, en te voelen wat het met je doet.
Je staat of leunt altijd ergens op. Onthechting berust op het verwerven van een alternatieve basis. Je kunt niet iets loslaten, zonder je ergens anders aan vast te kunnen houden. Het ontwikkelen van een onafhankelijk en vaardig zelf, berust op het verwerven van een goed inzicht en nuttige vaardigheden. Die moet je je eerst eigen maken (inlijven), om er vervolgens gebruik van te kunnen maken (uitbaten). Functionele onthechting lijkt synoniem met zelfstandigheid. Emotionele onthechting lijkt tegengesteld aan ‘je verbonden voelen met’.
Een beperkte doctrine / routine is inderdaad kleingeestig. Functioneren is niet hetzelfde als begrijpen. Het is veel beperkter. Als je alleen mag functioneren in een voorgekookt kader, dan word je begrensd en beperkt. In onze samenleving is het onderwijs grotendeels beperkt tot het aanleren van praktische know-how, om zo snel mogelijk te kunnen worden ingezet in de economische productie (het alles omvattende kader), die competitief is opgezet (val erbuiten en je gaat dood).
Wat is een goede balans tussen het individu en zijn omgeving? Je in jezelf terugtrekken, is een scheidende houding. Een weloverwogen partiële terugtrekking, om de samenwerking te bevorderen, is voor je omgeving al misleidend. Hij leek er volledig achter te staan, maar stiekem, in zijn eigen hoofd, leven er onuitgesproken twijfels en bedenkingen. Je verantwoordelijk maken voor het algemene belang, is soms botsen met de bestaande praktijk.
--------------------------------
Als je een contour zou tekenen, zodat alles binnen de contour ‘ik’ is, en alles daarbuiten ‘niet-ik’, hoe ziet deze contour er dan uit? Behoort de maag tot ‘ik’ of ‘niet-ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘niet-ik’ is er dan nog een ‘ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘ik’, dan heb je alle bacteriën in je lichaam al geannexeerd.
Mag je jezelf een voetballer noemen, als voetbal een teamsport is, met een lange traditie? Voor dit type identificaties, moet je er een flink stuk van de wereld bij betrekken, om jezelf te kunnen identificeren. Zonder dit soort identificaties, wordt de identiteit van een mens kaal en leeg.
Hoe opener de geest, hoe minder vast omlijnt de identiteit. Een volledig open geest heeft geen identiteit. Zonder identiteit, geen geest. Wat resteert, is de onpersoonlijke werking van de wereld. Dat lijkt mij, als een levensfilosofie, onnatuurlijk.
Niet iedereen heeft een stevige basis. Heeft men die wel, dan lijkt het veel simpeler. Als je dement wordt, dan wankelt de basis, en probeer er dan nog maar eens wat van te bakken. Sommige mensen kampen van meet af aan met beperkingen (bovenop de algemene menselijke deelnemersbeperkingen). Niet behept met extra beperkingen, valt er meer te sturen en te kiezen. Heb je de natuurlijke beperkingen van je vroege jeugd reeds lang achter je gelaten, dan geloof je maar al te graag, dat je mag aannemen dat iemands identiteit staat als een huis. Dat het leven bestaat uit een wijs pad van identificatie naar onthechting, en in alle vrijheid wel of niet naar de voorgrond treden. Hoe hoger je die lat legt, hoe meer je uitgaat van een luxe positie.
Je kunt niet naar de gewenste uitkomst toewerken, zonder doel, alleen op basis van de rede. Logica alleen, heeft geen richting. Als je het gevoel hebt, dat de rede voldoende is, dan voeg je jezelf naar een reeds gegeven doelstelling.quote:Rede, wat is op het moment het juiste om te doen.
Dat is natuurlijk gebaseerd op inzicht, niet zozeer een doel naar mijn mening.
Een doel zie ik meer als iets dat men uitzet en vervolgens naar de gewenste uitkomst toe werkt.
Natuurlijk is er sprake van identiteit, ik ben ik, jij bent jij.
Identiteit maar geen identificatie met.
De scheiding die je maakt tussen identiteit en identificatie is mij onduidelijk.
Iedere identiteit berust op identificatie. De identificatie met je eigen lichaam is het meest natuurlijk. Het is een rare kunstgreep om het niet te doen. Toch is alles uiteindelijk terug te voeren op niet-ik (‘ik’ bestaat uit ‘niet-ik’ elementen). Zonder identificatie geen eigen identiteit.
En omgekeerd. Iedere identificatie berust op je reeds gevormde identiteit. Je leert jezelf het beste kennen, door naar buiten te kijken, en te voelen wat het met je doet.
Verbinding breidt je kernidentiteit verder uit. Verbinding is een gedeeltelijke identificatie met de rest. Bij een sterke verbinding ontstaat een grotere eenheid waarmee je vergroeit. Scheiding leidt tot fantoompijn. Kijk bijvoorbeeld naar mensen, die na een hele lange relatie, hun partner verliezen.quote:Identiteit maar geen identificatie met, geen hechting maar verbonden zijn, we staan namelijk niet los van de natuur, we zijn deel van de natuur.
Je staat of leunt altijd ergens op. Onthechting berust op het verwerven van een alternatieve basis. Je kunt niet iets loslaten, zonder je ergens anders aan vast te kunnen houden. Het ontwikkelen van een onafhankelijk en vaardig zelf, berust op het verwerven van een goed inzicht en nuttige vaardigheden. Die moet je je eerst eigen maken (inlijven), om er vervolgens gebruik van te kunnen maken (uitbaten). Functionele onthechting lijkt synoniem met zelfstandigheid. Emotionele onthechting lijkt tegengesteld aan ‘je verbonden voelen met’.
Als je alles laat zijn, zoals het zich voltrekt, dan identificeer je jezelf met de onpersoonlijke werking van de wereld. Of je plaatst jezelf erbuiten (dat is ook kleingeestig, want je maakt er toch deel vanuit).quote:Er is altijd sprake van identiteit, of je nu op de voorgrond treedt of niet, het 'niet zijn' wil niet zeggen de afwezigheid van identiteit, het betekent slechts dat je alles laat zijn zoals het zich voltrekt.
Laat mensen vrij in hun doen en laten, laat ze geloven, vallen en opstaan, sta gewoon klaar indien je hulp gewenst is en je ook voldoende kennis/inzicht hebt om te kunnen helpen.
En ja, als je in een leidende positie bent dan sta op de voorgrond en moet je regelen/plannen/beslissen, dan ben je degene die het vertrouwen geniet van hen die jou deze taken toevertrouwen.
Het is meer dat mensen niet worden gestimuleerd om alles in twijfel te trekken, zelf te onderzoeken, in tegendeel, men moet volgens de doctrine leven want anders de hel bijvoorbeeld.
Wellicht klinkt het hard als ik het over kleingeestigheid heb, maar het is geenzins denigrerend bedoeld.
Een beperkte doctrine / routine is inderdaad kleingeestig. Functioneren is niet hetzelfde als begrijpen. Het is veel beperkter. Als je alleen mag functioneren in een voorgekookt kader, dan word je begrensd en beperkt. In onze samenleving is het onderwijs grotendeels beperkt tot het aanleren van praktische know-how, om zo snel mogelijk te kunnen worden ingezet in de economische productie (het alles omvattende kader), die competitief is opgezet (val erbuiten en je gaat dood).
Wat is een goede balans tussen het individu en zijn omgeving? Je in jezelf terugtrekken, is een scheidende houding. Een weloverwogen partiële terugtrekking, om de samenwerking te bevorderen, is voor je omgeving al misleidend. Hij leek er volledig achter te staan, maar stiekem, in zijn eigen hoofd, leven er onuitgesproken twijfels en bedenkingen. Je verantwoordelijk maken voor het algemene belang, is soms botsen met de bestaande praktijk.
Sympathiseren, en een bijpassende constructieve houding, berust op de sociale natuur van de mens. Dat is, volgens mij, ook een identificatie met wereld, maar dan in meer persoonlijke belevingstermen. Je maakt deel uit van, bent afhankelijk van, en sympathiseert met de wereld om je heen. Dat voelt natuurlijk en juist. Het zal verschillen van mens tot mens. Als het teveel verschilt, dan voelt de omgeving niet meer natuurlijk en juist, en wordt 'het juiste doen' problematisch.quote:Naar mijn mening is het juist een open geest houden (als je met tactiek doelt op de derde mogelijkheid).
Een taak die ingaat tegen de grondbeginselen kun je inderdaad niet anders dan weigeren, deugd is naar mijn mening het fundament van ons wezen.
Stellig, zo beleef ik dat ook, ik kan niet anders dan volgens die grond handelen, maar het juiste doen is gemakkelijk gezegd terwijl het begrip 'het juiste doen' ook weer zal verschillen van mens tot mens.
Als deugd fundamenteel is in relatie tot onze medemens/medewezens/moederaarde dan moet 'het juiste doen' toch iets zijn als zorgdragen, verantwoord zijn en omzien naar.
--------------------------------
Als je een contour zou tekenen, zodat alles binnen de contour ‘ik’ is, en alles daarbuiten ‘niet-ik’, hoe ziet deze contour er dan uit? Behoort de maag tot ‘ik’ of ‘niet-ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘niet-ik’ is er dan nog een ‘ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘ik’, dan heb je alle bacteriën in je lichaam al geannexeerd.
Mag je jezelf een voetballer noemen, als voetbal een teamsport is, met een lange traditie? Voor dit type identificaties, moet je er een flink stuk van de wereld bij betrekken, om jezelf te kunnen identificeren. Zonder dit soort identificaties, wordt de identiteit van een mens kaal en leeg.
Hoe opener de geest, hoe minder vast omlijnt de identiteit. Een volledig open geest heeft geen identiteit. Zonder identiteit, geen geest. Wat resteert, is de onpersoonlijke werking van de wereld. Dat lijkt mij, als een levensfilosofie, onnatuurlijk.
Niet iedereen heeft een stevige basis. Heeft men die wel, dan lijkt het veel simpeler. Als je dement wordt, dan wankelt de basis, en probeer er dan nog maar eens wat van te bakken. Sommige mensen kampen van meet af aan met beperkingen (bovenop de algemene menselijke deelnemersbeperkingen). Niet behept met extra beperkingen, valt er meer te sturen en te kiezen. Heb je de natuurlijke beperkingen van je vroege jeugd reeds lang achter je gelaten, dan geloof je maar al te graag, dat je mag aannemen dat iemands identiteit staat als een huis. Dat het leven bestaat uit een wijs pad van identificatie naar onthechting, en in alle vrijheid wel of niet naar de voorgrond treden. Hoe hoger je die lat legt, hoe meer je uitgaat van een luxe positie.
The view from nowhere.
De verbeelding
Een foto is een afbeelding van de werkelijkheid. Maar wat wij zien, is meer dan een natuurgetrouwe afbeelding. Het is een onbewust actief geconstrueerde verbeelding. Het bevat interpretaties en gevoelswaarden die op de wereld worden geprojecteerd, vanuit de eigen natuur en aangeleerde betekenissen, en zo wordt de wereld geanimeerd. Wat hersenen doen is feitelijk het geval, de resulterende voorstelling van zaken is waarschijnlijk onjuist
Iemand die denkt, dat hij liever een gevulde maag heeft dan gebakken lucht, is als iemand die naar de bioscoop gaat om naar de filmprojector te kijken, in plaats van naar de film. Zonder filmprojector, geen film. Dat klopt. Maar als een film al waarde heeft, dan heeft de menselijke verbeelding die zeker. In zijn dromen leert de mens vliegen in plaats van te kruipen. Zonder enige verbeelding zit je op de kale planken.
In ons hoofd wordt er voortdurend gebouwd aan de inrichting en leefbaarheid van onze belevingswereld en zo creëren we nieuwe werkelijkheden, vergelijkbaar met fysiek handelen. Deze handelingsvrijheid, die zich afspeelt in je eigen hoofd, noemen we de verbeelding. Daarmee kun je afstand nemen van de bestaande situatie en andere mogelijkheden overwegen. Het leven vormgeven is onvermijdelijk een zaak van de verbeelding. Er zijn goede en slechte verbeeldingen, zoals ieder goed sprookjesboek leert.
De verbeelding heeft reële effecten. Het is beter om het een verbeelding te noemen, dan een illusie. Door ernaar te handelen, kunnen we verbeeldingen tastbaar maken in de wereld om ons heen. Veel sociale realiteiten zijn louter collectieve verbeeldingen, zoals Sinterklaas. Een deel van de deelnemers neemt de verbeelding van Sinterklaas voor waar aan. Voor hen is het een serieuze aangelegenheid (ze hebben bijvoorbeeld angst voor Sinterklaas). De rest neemt het niet zo serieus, maar speelt met deze collectieve verbeelding mee. Zoals Sinterklaas een betekenis, waarde en realiteit heeft voor alle deelnemers (maar niet dezelfde), zo is iedere menselijke betekenis of verbeelding een realiteit, en zo is ook een doelstelling een realiteit.
Je hebt een heel leven nodig om inzicht te krijgen in de werking van gevoelens en emoties. Emoties zijn reacties op de omgeving met een sturende, richting bepalende functie. Het zijn belangenbehartigers of wegwijzers. Passie is onderweg zijn met een ingebouwd kompas. Liefde is thuis zijn, intiem en vertrouwd. De frustratie, onmacht en woede die volgt uit een gesloten perspectief kan dodelijk zijn. Samen genomen, vertellen ze het verhaal over het levensgevoel van de mens en staan ze aan de wieg van zijn waarheden.
Vergis je niet in de werking van de neerwaartse en opwaartse spiraal. Er is een psychologie van opgang en een psychologie van neergang. Een psychologie van opgang is een gevolg van groei, van weerstand die niet breek en sterker maakt. Het is georiënteerd op de buitenwereld. Het is sociaal door zijn opgewekte, extraverte en actieve instelling. Het verbreedt en is gericht op uiterlijkheden en resultaat. Het neigt naar zelfgenoegzaamheid en hoogmoed en vergrijpt zich aan de wereld. Een psychologie van neergang is een gevolg van gebroken groei en schade. Het is georiënteerd op de binnenwereld. Het is sociaal door zijn begrip, mededogen en acceptatie. Het verdiept en is gericht op inzicht en samenhang. Het neigt naar melancholie en fatalisme en verwerpt de wereld. Beide psychologische bewegingen zijn een halve waarheid.
Zo wordt de mens gedreven door sentimenten, die hij moeilijk kan relativeren. Ze zijn het kompas waarop hij vaart, en de grond waarop al het andere wordt gewaardeerd. De wereld bezielen heeft iets leugenachtigs en deze leugen zit bij de mens ingebakken. Een inzicht dat verder reikt dan de eigen horizon, de grote communicatie waarin alles is zoals het is, een oordeel dat rechtvaardig is, wij mensen kunnen het nauwelijks waarmaken. Iedereen claimt het adjectief ‘realistisch’ voor zichzelf, voor zijn eigen gezichtspunt.
De grote literatuur is vaak somber en melancholisch. Het komt voort uit de afstandelijke blik van de verlatene, die geestelijk geen aansluiting meer vindt bij het alledaagse optimisme van de meerderheid. Die worsteling is een desoriëntatie en gaat gepaard met een verhoogd bewustzijnsniveau. Alles wat zich voordoet, grijpt wel ergens aan in de probleemstelling, en is daarmee problematisch geworden. Deze verhouding met de wereld is, vanuit zelfbehoud gezien, onhandig.
Handig is, je te richten naar de tijdsgeest en wat algemeen geldig en nuttig is. Binnen dit kader wordt het spel van de behoefte bevrediging gespeeld. Het spel vraag om praktisch, strategisch denken, niet om filosofische reflectie. Maar het alledaagse oppervlakte verkeer regelen is onvoldoende, en strategisch denken een blikvernauwing. Filosofische reflectie is een poging om tot een sluitend inzicht in de samenhang der dingen te komen, opdat de wereld ‘in haar ware gedaante’ wordt gezien.
Een foto is een afbeelding van de werkelijkheid. Maar wat wij zien, is meer dan een natuurgetrouwe afbeelding. Het is een onbewust actief geconstrueerde verbeelding. Het bevat interpretaties en gevoelswaarden die op de wereld worden geprojecteerd, vanuit de eigen natuur en aangeleerde betekenissen, en zo wordt de wereld geanimeerd. Wat hersenen doen is feitelijk het geval, de resulterende voorstelling van zaken is waarschijnlijk onjuist
Iemand die denkt, dat hij liever een gevulde maag heeft dan gebakken lucht, is als iemand die naar de bioscoop gaat om naar de filmprojector te kijken, in plaats van naar de film. Zonder filmprojector, geen film. Dat klopt. Maar als een film al waarde heeft, dan heeft de menselijke verbeelding die zeker. In zijn dromen leert de mens vliegen in plaats van te kruipen. Zonder enige verbeelding zit je op de kale planken.
In ons hoofd wordt er voortdurend gebouwd aan de inrichting en leefbaarheid van onze belevingswereld en zo creëren we nieuwe werkelijkheden, vergelijkbaar met fysiek handelen. Deze handelingsvrijheid, die zich afspeelt in je eigen hoofd, noemen we de verbeelding. Daarmee kun je afstand nemen van de bestaande situatie en andere mogelijkheden overwegen. Het leven vormgeven is onvermijdelijk een zaak van de verbeelding. Er zijn goede en slechte verbeeldingen, zoals ieder goed sprookjesboek leert.
De verbeelding heeft reële effecten. Het is beter om het een verbeelding te noemen, dan een illusie. Door ernaar te handelen, kunnen we verbeeldingen tastbaar maken in de wereld om ons heen. Veel sociale realiteiten zijn louter collectieve verbeeldingen, zoals Sinterklaas. Een deel van de deelnemers neemt de verbeelding van Sinterklaas voor waar aan. Voor hen is het een serieuze aangelegenheid (ze hebben bijvoorbeeld angst voor Sinterklaas). De rest neemt het niet zo serieus, maar speelt met deze collectieve verbeelding mee. Zoals Sinterklaas een betekenis, waarde en realiteit heeft voor alle deelnemers (maar niet dezelfde), zo is iedere menselijke betekenis of verbeelding een realiteit, en zo is ook een doelstelling een realiteit.
Je hebt een heel leven nodig om inzicht te krijgen in de werking van gevoelens en emoties. Emoties zijn reacties op de omgeving met een sturende, richting bepalende functie. Het zijn belangenbehartigers of wegwijzers. Passie is onderweg zijn met een ingebouwd kompas. Liefde is thuis zijn, intiem en vertrouwd. De frustratie, onmacht en woede die volgt uit een gesloten perspectief kan dodelijk zijn. Samen genomen, vertellen ze het verhaal over het levensgevoel van de mens en staan ze aan de wieg van zijn waarheden.
Vergis je niet in de werking van de neerwaartse en opwaartse spiraal. Er is een psychologie van opgang en een psychologie van neergang. Een psychologie van opgang is een gevolg van groei, van weerstand die niet breek en sterker maakt. Het is georiënteerd op de buitenwereld. Het is sociaal door zijn opgewekte, extraverte en actieve instelling. Het verbreedt en is gericht op uiterlijkheden en resultaat. Het neigt naar zelfgenoegzaamheid en hoogmoed en vergrijpt zich aan de wereld. Een psychologie van neergang is een gevolg van gebroken groei en schade. Het is georiënteerd op de binnenwereld. Het is sociaal door zijn begrip, mededogen en acceptatie. Het verdiept en is gericht op inzicht en samenhang. Het neigt naar melancholie en fatalisme en verwerpt de wereld. Beide psychologische bewegingen zijn een halve waarheid.
Zo wordt de mens gedreven door sentimenten, die hij moeilijk kan relativeren. Ze zijn het kompas waarop hij vaart, en de grond waarop al het andere wordt gewaardeerd. De wereld bezielen heeft iets leugenachtigs en deze leugen zit bij de mens ingebakken. Een inzicht dat verder reikt dan de eigen horizon, de grote communicatie waarin alles is zoals het is, een oordeel dat rechtvaardig is, wij mensen kunnen het nauwelijks waarmaken. Iedereen claimt het adjectief ‘realistisch’ voor zichzelf, voor zijn eigen gezichtspunt.
De grote literatuur is vaak somber en melancholisch. Het komt voort uit de afstandelijke blik van de verlatene, die geestelijk geen aansluiting meer vindt bij het alledaagse optimisme van de meerderheid. Die worsteling is een desoriëntatie en gaat gepaard met een verhoogd bewustzijnsniveau. Alles wat zich voordoet, grijpt wel ergens aan in de probleemstelling, en is daarmee problematisch geworden. Deze verhouding met de wereld is, vanuit zelfbehoud gezien, onhandig.
Handig is, je te richten naar de tijdsgeest en wat algemeen geldig en nuttig is. Binnen dit kader wordt het spel van de behoefte bevrediging gespeeld. Het spel vraag om praktisch, strategisch denken, niet om filosofische reflectie. Maar het alledaagse oppervlakte verkeer regelen is onvoldoende, en strategisch denken een blikvernauwing. Filosofische reflectie is een poging om tot een sluitend inzicht in de samenhang der dingen te komen, opdat de wereld ‘in haar ware gedaante’ wordt gezien.
The view from nowhere.
Klopt, er is dan ook niet werkelijk een doel, alles is immers erg betrekkelijk en veranderlijk.quote:
Reactie op post #285 van Bedachtzaam
[..]
Je kunt niet naar de gewenste uitkomst toewerken, zonder doel, alleen op basis van de rede. Logica alleen, heeft geen richting. Als je het gevoel hebt, dat de rede voldoende is, dan voeg je jezelf naar een reeds gegeven doelstelling.
Maar wanneer de situatie ernaar is, dan kan er naar een gewenste uitkomst toegewerkt worden en is er dus sprake van een richting en doelstelling.
We hebben een identiteit, ik ben bedachtzaam, jij bent deelnemer.quote:De scheiding die je maakt tussen identiteit en identificatie is mij onduidelijk.
Mensen binnen onze cirkel zullen ons ook direct herkennen aan ons uiterlijk als ze ons zien.
Jan Jansen, bijvoorbeeld, bekenden van Jan weten wie hij is en hoe hij er uit ziet, dat is zijn identiteit.
Met identificatie bedoel ik waarmee je je identificeert en associeert, ras-kleur-geloof-groep-stam-volk-vlag-politiek enzoverder.
Waar Jan in eerste instantie gewoon mens onder mensen is kan Jan zich bijvoorbeeld met bovenstaande identificeren en dan is Jan een christen/moslim/blanke/zwarte/rechts/links/nationalist.
Juist dat draagt bij aan de scheidende houding, was er eerst sprake van mensen onder elkaar, nu is er sprake van moslim tegenover de niet moslim, christen tegenover niet christen, blank tegenover zwart en vice versa, links en rechts, groep, stam, nationaliteiten met elk hun vlag/leger/eigen belangen.
Natuurlijk is het niet gelijk zo zwart wit, de extremen zijn er, zelfs in toenemende mate gegroeid naar mijn mening.
BLM, KKK, antifascisten, anarchisten, rechts extremisten, een groep die niets opheeft met de samenleving waarin ze leven, dat alles kan alleen maar vanuit associatie met datgene waarmee men zich identificeert en zich vervolgens afzet vanuit die positie.
Natuurlijk is het lichaam een deel van onze identiteit, het is ook slechts onze stoffelijke vorm waarmee en waardoor we ons zelf uitdrukken zolang dat lichaam in goede conditie is.quote:Iedere identiteit berust op identificatie. De identificatie met je eigen lichaam is het meest natuurlijk. Het is een rare kunstgreep om het niet te doen. Toch is alles uiteindelijk terug te voeren op niet-ik (‘ik’ bestaat uit ‘niet-ik’ elementen). Zonder identificatie geen eigen identiteit.
En omgekeerd. Iedere identificatie berust op je reeds gevormde identiteit. Je leert jezelf het beste kennen, door naar buiten te kijken, en te voelen wat het met je doet.
Hiermee wil ik niet zeggen dat we een ziel zouden zijn die incarneert bijvoorbeeld, tot nog toe is naar mijn mening regeneratie duizendmaal aannemelijker dan reïncarnatie.
Het ware zelf is misschien wel de bezieling nog voordat puur vervuild wordt met allerlei wereldse invloeden.
Kun je uiteenzetten wat je bedoelt met (‘ik’ bestaat uit ‘niet-ik’ elementen) of heb ik een post in dit topic gemist waarin je dat uiteen zet?
We zijn meer en meer onthecht van onze wortels, de natuur waar we deel van zijn.quote:Verbinding breidt je kernidentiteit verder uit. Verbinding is een gedeeltelijke identificatie met de rest. Bij een sterke verbinding ontstaat een grotere eenheid waarmee je vergroeit. Scheiding leidt tot fantoompijn. Kijk bijvoorbeeld naar mensen, die na een hele lange relatie, hun partner verliezen.
Je staat of leunt altijd ergens op. Onthechting berust op het verwerven van een alternatieve basis. Je kunt niet iets loslaten, zonder je ergens anders aan vast te kunnen houden. Het ontwikkelen van een onafhankelijk en vaardig zelf, berust op het verwerven van een goed inzicht en nuttige vaardigheden. Die moet je je eerst eigen maken (inlijven), om er vervolgens gebruik van te kunnen maken (uitbaten). Functionele onthechting lijkt synoniem met zelfstandigheid.
De verbondenheid was altijd al, we moesten slechts terug naar onze wortels om gewaar te zijn.
Juist de wereld die we scheppen zie ik als de alternatieve basis waardoor we onthecht raken.
Alles komt en gaat, je hechten aan iets dat tijdelijk is doet lijden.quote:Emotionele onthechting lijkt tegengesteld aan ‘je verbonden voelen met’.
Maar leven is tijdloos, cycli na cycli genieten we het jonge leven in de lente en het grote sterven in het najaar.
Niet iedereen zal het zo zien maar zij die mij voor gegaan zijn, zijn niet meer en het leven gaat gewoon door zonder hen, ik sta er dan ook niet lang bij stil.
Dat klinkt misschien hard en liefdeloos, zolang ik maar in de spiegel kan kijken en zeggen dat ik hen goed bijgestaan heb, er voor ze ben geweest toen ze er nog iets aan hadden.
Dan is er het aardse zijn.quote:Als je alles laat zijn, zoals het zich voltrekt, dan identificeer je jezelf met de onpersoonlijke werking van de wereld. Of je plaatst jezelf erbuiten (dat is ook kleingeestig, want je maakt er toch deel vanuit).
Ruimte laten, opdat men de vrijheid heeft om van fouten te leren.quote:Een beperkte doctrine / routine is inderdaad kleingeestig. Functioneren is niet hetzelfde als begrijpen. Het is veel beperkter. Als je alleen mag functioneren in een voorgekookt kader, dan word je begrensd en beperkt. In onze samenleving is het onderwijs grotendeels beperkt tot het aanleren van praktische know-how, om zo snel mogelijk te kunnen worden ingezet in de economische productie (het alles omvattende kader), die competitief is opgezet (val erbuiten en je gaat dood).
Wat is een goede balans tussen het individu en zijn omgeving? Je in jezelf terugtrekken, is een scheidende houding. Een weloverwogen partiële terugtrekking, om de samenwerking te bevorderen, is voor je omgeving al misleidend. Hij leek er volledig achter te staan, maar stiekem, in zijn eigen hoofd, leven er onuitgesproken twijfels en bedenkingen. Je verantwoordelijk maken voor het algemene belang, is soms botsen met de bestaande praktijk.
Discipline word volgens mij vooral opgevat als conform de norm zijn, wie dat niet is heeft niet genoeg of geen discipline, voor mij betekent discipline vooral 'bekwamen door te zien en doen' zoals dat ook wel in een sport uitgedrukt wordt, hij of zij beheerst die discipline.
Dat is niet aan te leren, dat kan alleen verkregen worden door zien en doen.
Dan is daar evens het diepe begrip omdat men op eigen kracht tot de essentie kan doordringen.
quote:Sympathiseren, en een bijpassende constructieve houding, berust op de sociale natuur van de mens. Dat is, volgens mij, ook een identificatie met wereld, maar dan in meer persoonlijke belevingstermen. Je maakt deel uit van, bent afhankelijk van, en sympathiseert met de wereld om je heen. Dat voelt natuurlijk en juist. Het zal verschillen van mens tot mens. Als het teveel verschilt, dan voelt de omgeving niet meer natuurlijk en juist, en wordt 'het juiste doen' problematisch.
--------------------------------
Als je een contour zou tekenen, zodat alles binnen de contour ‘ik’ is, en alles daarbuiten ‘niet-ik’, hoe ziet deze contour er dan uit? Behoort de maag tot ‘ik’ of ‘niet-ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘niet-ik’ is er dan nog een ‘ik’? Als je het hele lichaam rekent tot ‘ik’, dan heb je alle bacteriën in je lichaam al geannexeerd.
Mag je jezelf een voetballer noemen, als voetbal een teamsport is, met een lange traditie? Voor dit type identificaties, moet je er een flink stuk van de wereld bij betrekken, om jezelf te kunnen identificeren. Zonder dit soort identificaties, wordt de identiteit van een mens kaal en leeg.
Hoe opener de geest, hoe minder vast omlijnt de identiteit. Een volledig open geest heeft geen identiteit. Zonder identiteit, geen geest. Wat resteert, is de onpersoonlijke werking van de wereld. Dat lijkt mij, als een levensfilosofie, onnatuurlijk.
Niet iedereen heeft een stevige basis. Heeft men die wel, dan lijkt het veel simpeler. Als je dement wordt, dan wankelt de basis, en probeer er dan nog maar eens wat van te bakken. Sommige mensen kampen van meet af aan met beperkingen (bovenop de algemene menselijke deelnemersbeperkingen). Niet behept met extra beperkingen, valt er meer te sturen en te kiezen. Heb je de natuurlijke beperkingen van je vroege jeugd reeds lang achter je gelaten, dan geloof je maar al te graag, dat je mag aannemen dat iemands identiteit staat als een huis. Dat het leven bestaat uit een wijs pad van identificatie naar onthechting, en in alle vrijheid wel of niet naar de voorgrond treden. Hoe hoger je die lat legt, hoe meer je uitgaat van een luxe positie.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Het woordje 'gewenst' is cruciaal. Het kan de verkeerde kant opgaan (niet ieder individu heeft daar dezelfde invloed op). Daarin meelopen is dan ongewenst.quote:Op zaterdag 9 september 2017 05:05 schreef bedachtzaam het volgende:
[..]
Klopt, er is dan ook niet werkelijk een doel, alles is immers erg betrekkelijk en veranderlijk.
Maar wanneer de situatie ernaar is, dan kan er naar een gewenste uitkomst toegewerkt worden en is er dus sprake van een richting en doelstelling.
Dit hele topic gaat over het begrip 'in', om het begrip 'identiteit' duidelijker te maken. Iemands identiteit is onvoldoende duidelijk gemaakt met de naam Jan, of het herkenbare uiterlijk van Jan. 'Gewoon mens' is ook vaag. De labels die jij noemt, waarmee sommige mensen zich identificeren, zijn goedkope manieren om het begrip identiteit te verduidelijken. Allemaal aanwijzingen dat mensen zich geen raad weten met het begrip 'identiteit'.quote:We hebben een identiteit, ik ben bedachtzaam, jij bent deelnemer.
Mensen binnen onze cirkel zullen ons ook direct herkennen aan ons uiterlijk als ze ons zien.
Jan Jansen, bijvoorbeeld, bekenden van Jan weten wie hij is en hoe hij er uit ziet, dat is zijn identiteit.
Met identificatie bedoel ik waarmee je je identificeert en associeert, ras-kleur-geloof-groep-stam-volk-vlag-politiek enzoverder.
Waar Jan in eerste instantie gewoon mens onder mensen is kan Jan zich bijvoorbeeld met bovenstaande identificeren en dan is Jan een christen/moslim/blanke/zwarte/rechts/links/nationalist.
Juist dat draagt bij aan de scheidende houding, was er eerst sprake van mensen onder elkaar, nu is er sprake van moslim tegenover de niet moslim, christen tegenover niet christen, blank tegenover zwart en vice versa, links en rechts, groep, stam, nationaliteiten met elk hun vlag/leger/eigen belangen.
Natuurlijk is het niet gelijk zo zwart wit, de extremen zijn er, zelfs in toenemende mate gegroeid naar mijn mening.
BLM, KKK, antifascisten, anarchisten, rechts extremisten, een groep die niets opheeft met de samenleving waarin ze leven, dat alles kan alleen maar vanuit associatie met datgene waarmee men zich identificeert en zich vervolgens afzet vanuit die positie.
Wat is 'het ware zelf' voordat het wordt gevormd door allerlei wereldse invloeden?quote:Natuurlijk is het lichaam een deel van onze identiteit, het is ook slechts onze stoffelijke vorm waarmee en waardoor we ons zelf uitdrukken zolang dat lichaam in goede conditie is.
Hiermee wil ik niet zeggen dat we een ziel zouden zijn die incarneert bijvoorbeeld, tot nog toe is naar mijn mening regeneratie duizendmaal aannemelijker dan reïncarnatie.
Het ware zelf is misschien wel de bezieling nog voordat puur vervuild wordt met allerlei wereldse invloeden.
Kun je uiteenzetten wat je bedoelt met ('ik' bestaat uit 'niet-ik' elementen) of heb ik een post in dit topic gemist waarin je dat uiteen zet?
Dat idee is een impliciet geloof in de ziel.
'ik' bestaat uit 'niet-ik' elementen betekent dat de ziel niet bestaat.
Jij en je bezieling zijn ontstaan.
Van de bevruchte eicel waarmee het allemaal begon, was de eicel van je moeder en de zaadcel van je vader.
Alles wat je bent, is ontstaan uit elementen, die geen van alle 'jij' waren.
Pas als je voldoende gevormd bent om zelf iets te kunnen, komt er iets uit dat jijzelf doet.
Eenmaal zover, gebruiken mensen hun identiteit als een gegeven uitgangspunt.
Ze vergeten daarbij hoezeer het toevalligerwijs is ontstaan.
Veel mensen, die niet in een ziel geloven, grossieren daarom in waarheden, die alleen mogelijk zijn als de mens een ziel had.
Ze veronderstellen een identiteit die staat, of naar eigen keuze is in te richten, binnen een werkbare situatie.
Wat is een werkbare situatie?
Het hangt af van hun identiteit, wat ze ervaren als (on)werkbaar en (on)gewenst.
Als het onwerkbaar en ongewenst is, dan zijn ze daar ook ongelukkig mee.
Als het werkbaar en gewenst is voor hun, dan begrijpen ze niet dat dit voor een ander anders kan zijn.
Omdat ze dit niet begrijpen, praten ze over de kunst van het omgaan met situaties.
Bij dat omgaan met situaties, blijkt hun identiteit passend en de globale orde geen probleem.
Hoe ligt dat voor anderen?
Jij praat alsof een samenleving ideologieloos zou kunnen zijn.
Maar een ideologie is het verhaal dat een samenleving gebruikt om situaties te beoordelen.
Het geeft vorm aan de samenleving, die niet vormloos kan zijn.
De bevolking heeft belang bij een goede invulling daarvan.
De titel van dit topic stelt de vraag of het beter kan.
Jij beantwoordt de vraag met een individuele levenshouding.
Die levenshouding is een typische overlevingsstrategie, als je leeft onder een fout regime.
De wereld die we scheppen, is een marktsamenleving (neoliberalisme):quote:We zijn meer en meer onthecht van onze wortels, de natuur waar we deel van zijn.
De verbondenheid was altijd al, we moesten slechts terug naar onze wortels om gewaar te zijn.
Juist de wereld die we scheppen zie ik als de alternatieve basis waardoor we onthecht raken.
- de reductie van alles tot de wet van vraag en aanbod
- geen groep of afbakening van de groep
- dat maakt de sociale organisatie van de groep onmogelijk, waaronder democratische besluitvorming
- geen publiek debat, maar een massale desinformatie (een ieder manipuleert naargelang zijn belang)
- het uitrollen van een marktideologie (in de vorm van pro-markt propaganda)
- een machtsoverheveling van publiek naar privaat (dmv privatisering en wetgeving)
- een massale (legale) diefstal via de constructie van de instituties
- individualisering, die de sociale samenhang verbreekt
- het afdwingen van een specifieke identiteit (het opportunistische marktmens).
- de deugden (zoals jij ze ziet) passen er niet in
Dat zijn geen zinnige voorwaarden voor een gezonde identiteitsvorming
Dat is de kringloopgedachte, waarbinnen alles komt en gaat.quote:Alles komt en gaat, je hechten aan iets dat tijdelijk is doet lijden.
Maar leven is tijdloos, cycli na cycli genieten we het jonge leven in de lente en het grote sterven in het najaar.
Niet iedereen zal het zo zien maar zij die mij voor gegaan zijn, zijn niet meer en het leven gaat gewoon door zonder hen, ik sta er dan ook niet lang bij stil.
Dat klinkt misschien hard en liefdeloos, zolang ik maar in de spiegel kan kijken en zeggen dat ik hen goed bijgestaan heb, er voor ze ben geweest toen ze er nog iets aan hadden.
Het is echter niet voldoende voor een levensfilosofie.
Voor een levensfilosofie is het leven vormgeven onvermijdelijk.
Als je iedere bewust gerichte vormgeving als hechting typeert, dan laat je dit over aan anderen.
Laat je het over aan anderen, dan kun je altijd nog proberen rationeel handelen binnen hun doelstellingen.
Zijn die doelstellingen strijdig met jouw deugden, dan heb je anderen de ruimte gegeven jou ondergeschikt te maken aan hun belangen.
En dat is?quote:Dan is er het aardse zijn.
Niets is uitgesloten.
Je hebt niets beschermd of verdedigd.
Leren kruipen?
Het kost tijd om een discipline te leren beheersen.quote:Ruimte laten, opdat men de vrijheid heeft om van fouten te leren.
Discipline word volgens mij vooral opgevat als conform de norm zijn, wie dat niet is heeft niet genoeg of geen discipline, voor mij betekent discipline vooral 'bekwamen door te zien en doen' zoals dat ook wel in een sport uitgedrukt wordt, hij of zij beheerst die discipline.
Dat is niet aan te leren, dat kan alleen verkregen worden door zien en doen.
Dan is daar evens het diepe begrip omdat men op eigen kracht tot de essentie kan doordringen.
Bij de tijd dat je dit hebt bereikt, kan de nieuw opgekomen ideologie het waardeloos verklaren.
In een marktsamenleving betekent dit, dat de marktwaarde ervan nul is.
In een marktsamenleving heb je dan gefaald en dat is laakbaar.
'Bekwamen door te zien en doen' en daarin slagen, kan dus ook verkeerd aflopen.
Volgens jou moet je dan altijd meebewegen.
Bij het kleien kun je nog kiezen of het een bloempot of een bord wordt.
Als het klei eenmaal gebakken is niet meer.
-------------------------------------------
Lokaal / globaal
Natuurkundige theorieën kunnen in een lokale en globale vorm worden geformuleerd. Exact dezelfde theorie oogt in de lokale vorm heel anders dan in de globale vorm. Daaruit blijkt:
Lokale wetmatigheden staan niet los van globale wetmatigheden, ze zijn identiek.
Dat geldt ook voor het leven. Je kunt een lokale doelstelling niet gemakkelijk leven, binnen een globaal geldende ideologie die dat afstraft. Je kunt vaak jezelf niet staande houden, zonder te mee te bewegen met de globaal geldende ideologie. Als die ideologie niet deugd wordt het collaboreren. Onthechting, als je deze gebruikt om hierin de kool en de geit te sparen, is een tactiek. Het wordt pas meer dan een tactiek, als je gebruikt maakt van de illusie dat:
- iedereen al staat (de kernidentiteit is een gegeven, Jan = Jan)
- het iedereen altijd past (iedereen kan zijn identiteit altijd ombouwen tot dat wat wordt verlangd)
Dat is een illusie.
Men ontkomt niet aan de vraag naar de gewenste vorm van de samenleving.
Dat kun je alleen samen uitmaken, en dat vereist een publiek debat.
De marktsamenleving is ons opgedrongen buiten het publieke debat om.
Het verplaatst de macht van de democratie naar het kapitaal / bedrijfsleven.
Niet iedere invulling is mogelijk. Hoezeer identiteiten ook kunnen variëren, het kan niet alles zijn (geen spin of een merel). De menselijke 'identiteit' is een vaag begrip. Het is van belang, niemand kent daarin zichzelf, het vraagt om onderzoek.
[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 10-09-2017 01:52:50 ]
The view from nowhere.
Als we wat meer de nadruk zoden leggen om hoe wij ons innerlijk kunnen verbeteren en niet ons werk of status in de maatschappij.
We worden hier opgevoed met de gedachte dat we productief moeten zijn voor de economie, maar we geven helemaal geen aandacht meer aan hoe wij ons moeten gedragen. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op zaken die juist erg slecht zijn voor de harmonie in de samenleving.
We worden hier opgevoed met de gedachte dat we productief moeten zijn voor de economie, maar we geven helemaal geen aandacht meer aan hoe wij ons moeten gedragen. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op zaken die juist erg slecht zijn voor de harmonie in de samenleving.
Dat is mijn hele insteek maar dat schijnt nogal raar te zijn want dan is de marktwaarde 0.quote:
Als we wat meer de nadruk zoden leggen om hoe wij ons innerlijk kunnen verbeteren en niet ons werk of status in de maatschappij.
We worden hier opgevoed met de gedachte dat we productief moeten zijn voor de economie, maar we geven helemaal geen aandacht meer aan hoe wij ons moeten gedragen. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op zaken die juist erg slecht zijn voor de harmonie in de samenleving.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Maar hoe krijg je de tendens van winstmaximalisatie en effectiviteit om naar nut en compassie?quote:
Als we wat meer de nadruk zoden leggen om hoe wij ons innerlijk kunnen verbeteren en niet ons werk of status in de maatschappij.
We worden hier opgevoed met de gedachte dat we productief moeten zijn voor de economie, maar we geven helemaal geen aandacht meer aan hoe wij ons moeten gedragen. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op zaken die juist erg slecht zijn voor de harmonie in de samenleving.
Ach het kan best beide, maar dat gaat niet zomaar. Er zou een cultuur omslag plaats moeten vinden, maar dat zou niet goed bevallen in individualistische landen.quote:
[..]
Dat is mijn hele insteek maar dat schijnt nogal raar te zijn want dan is de marktwaarde 0.
Op
Wat nog maar eens onderstreept dat het allemaal erg betrekkelijk en veranderlijk is, daar passen we dus op aan of moeten het uiteindelijk loslaten.quote:
[..]
Het woordje 'gewenst' is cruciaal. Het kan de verkeerde kant opgaan. Niet ieder individu heeft daar dezelfde invloed op. Daarin meelopen is dan ongewenst.
De persoonlijke identiteit bestaat uit gegevens en uiterlijk.quote:Dit hele topic gaat over het begrip 'in', om het begrip identiteit duidelijker te maken. Iemands identiteit is onvoldoende duidelijk gemaakt met de naam Jan, of het herkenbare uiterlijk van Jan.
'Gewoon mens' is ook vaag. De labels die jij noemt, waarmee sommige mensen zich identificeren, zijn goedkope manieren om het begrip identiteit te verduidelijken. Allemaal aanwijzingen dat mensen zich geen raad weten met het begrip 'identiteit'.
Door bekenden van Jan kan tot zekere hoogte misschien de individualiteit aan identiteit toegevoegd worden, 'aard van het beestje' voor zover dat zichtbaar is.
Identiteit is niet iets wat vast ligt, Jan leeft immers en verandert, zijn overtuigingen, gedrag, zijn individualiteit.
Dat zelf dat zich vanaf het prille begin vormt door zien en doen, in beginsel is alles interessant en proberen we van alles uit, uiteindelijk houden we ons bezig met datgene welke de meeste aantrekkingskracht op ons uitoefenen, dat is de bezieling.quote:Wat is 'het ware zelf' voordat het wordt gevormd door allerlei wereldse invloeden?
Dat idee is een impliciet geloof in de ziel.
Met een visie is niets mis, structuur is nodig om de samenleving vorm te geven, dat alles zou logisch en praktisch moeten zijn, het vloeit voort uit samen leven en samen doen.quote:'ik' bestaat uit 'niet-ik' elementen betekent dat de ziel niet bestaat.
Jij en je bezieling zijn ontstaan.
Van de bevruchte eicel waarmee het allemaal begon, was de eicel van je moeder en de zaadcel van je vader.
Alles wat je bent, is ontstaan uit elementen, die geen van alle 'jij' waren.
Pas als je voldoende gevormd bent om zelf iets te kunnen, komt er iets uit dat jijzelf doet.
Eenmaal zover, gebruiken mensen hun identiteit als een gegeven uitgangspunt.
Ze vergeten daarbij hoezeer het toevalligerwijs is ontstaan.
Veel mensen, die niet in een ziel geloven, grossieren daarom in waarheden, die alleen mogelijk zijn als de mens een ziel had.
Ze veronderstellen een identiteit die staat, binnen een werkbare situatie.
Wat is een werkbare situatie?
Het hangt af van hun identiteit, wat ze ervaren als (on)werkbaar en (on)gewenst.
Als het onwerkbaar en ongewenst is, dan zijn ze daar ongelukkig mee.
Als het werkbaar en gewenst is voor hun, dan begrijpen ze niet dat dit voor een ander anders kan zijn.
Omdat ze dit niet begrijpen, praten ze over de kunst van het omgaan met situaties.
Bij dat omgaan met situaties blijkt hun identiteit voldoende, en is de globale orde voor hun geen probleem.
Jij praat alsof een samenleving ideologieloos zou kunnen zijn.
Maar een ideologie is het verhaal dat een samenleving gebruikt om situaties te beoordelen.
Het geeft vorm aan de samenleving, die niet vormloos kan zijn.
De bevolking heeft belang bij een goede invulling daarvan.
De titel van dit topic stelt de vraag of het beter kan.
Jij beantwoordt de vraag met een individuele levenshouding.
Die levenshouding is typisch een overlevingsstrategie, als je leeft in een land met een fout regime.
Daar is echter weinig sprake van, de huidige samenleving is een puinzooi vol breuklijnen.
De opgelegde orde is als een dun laagje beschaving, maar daaronder vind je totale chaos die zo nu en dan naar de oppervlakte komt.
Dat is niet alleen in Nederland zo, ga oost of west, noord of zuid, overal tref je dezelfde puinzooi aan.
Ik beantwoord niet met een individuele levenshouding, ik beantwoord met individuele verantwoordelijkheid maar wellicht ben ik daar niet duidelijk genoeg in geweest.
We kunnen namelijk overal wel iets op verzinnen, het neemt de onderliggende chaos niet weg, die woekert gewoon voort.
Vandaar dat mijn antwoord is, omdat de onderliggende chaos tussen de oren van mensen zit en deze zo nu en dan zelfs gewelddadig tot uitdrukking komt is het ook aan mensen zelf, ieder voor zich om hun verantwoordelijkheid daar in te zien.
Dat gaat natuurlijk niet gebeuren, er is ook totaal geen stimulans die aanzet tot.
Ik ben wars van de wereld/samenleving veranderen, juist omdat het slechts bijdraagt aan dat wat het zo een puinzooi maakt.
Wat ik namelijk beter zou vinden, vindt een ander juist fout en loopt het gewoon omver.
Dat cirkeltje bewandelen we al eeuwen.
De vrije markt ideologie was de heilige graal in de jaren 80.quote:De wereld die we scheppen, is een marktsamenleving (neoliberalisme):
- reductie van alles tot de wet van vraag en aanbod
- geen groep of een afbakening van de groep
- dat maakt de sociale organisatie van de groep onmogelijk, waaronder democratische besluitvorming
- geen publiek debat meer, maar een massale desinformatie (een ieder manipuleert naar zijn belang)
- wel het uitrollen van een bijbehorende marktideologie (in de vorm van pro-markt propaganda)
- een machtsoverheveling van publiek naar privaat (dmv privatisering en wetgeving)
- een massale (legale) diefstal via de constructie van de instituties
- individualisering, die de sociale samenhang verbreekt
- het afdwingen van een specifieke identiteit (als opportunistisch marktmens).
- de deugden (zoals jij ze ziet) passen er niet in
Dat zijn geen zinnige voorwaarden voor een gezonde identiteitsvorming
De markt zou het veel beter kunnen dan de overheid en men wilde de Europese interne markt op.
Simpeler en goedkoper, kleinere overheid, nadat het nogal mis gegaan is lees ik hier en daar dat er op terug gekomen wordt.
De SP had er eens een goed stuk over, de scheidingslijn tussen publieke en private instellingen was volledig weggegumd.
Enerzijds word er flink verdiend aan instellingen die het publieke belang dienen, anderzijds staan we garant voor de verliezen van private instellingen.
Reorganisatie na reorganisatie, de staf meer, de werknemer minder voor meer of de laan uit.
Alles afbreken om te besparen, financiële zekerheid op de schop, de samenleving van morgen zal vast beter zijn...
Het is voldoende om praktisch te bouwen aan de samenleving, we leren al doende en uit de opgedane wijsheid ontstaat de vorm en filosofie.quote:Dat is de kringloopgedachte, waarbinnen alles komt en gaat.
Het is echter niet voldoende voor een levensfilosofie.
Voor een levensfilosofie is het leven vormgeven onvermijdelijk.
Als je iedere bewust gerichte vormgeving als hechting typeert, dan laat je dit over aan anderen.
Laat je het over aan anderen, dan kun je altijd nog proberen rationeel handelen binnen hun doelstellingen.
Zijn die doelstellingen strijdig met jouw deugden, dan heb je anderen de ruimte gegeven jou ondergeschikt te maken aan hun belangen.
Daar kunnen we op doorbouwen, onze verre voorouders waren heel ver, heel gecultiveerd, hun nalatenis blijkt echter te moeilijk, dat vraagt namelijk om aan het werk te gaan.
Toch vieren we elk jaar weer sinterklaas, halen een boom in huis, ontsteken vreugdevuren, maar doen dat vooral om vermaak, de betekenis doet er niet toe.
Voor ons is een simpele filosofie genoeg, als we onszelf maar kunnen vermaken en onze verlangens bevredigd worden.
Dat is simpelweg leven, genieten van de zonsopgang of ondergang bijvoorbeeld.quote:En dat is?
Niets is uitgesloten.
Je hebt niets beschermd of verdedigd.
Leren kruipen?
Leven is de les.quote:Het kost tijd om een discipline te leren beheersen.
Bij de tijd dat je dit hebt bereikt, kan de nieuw opgekomen ideologie, het waardeloos verklaren.
In een marktsamenleving betekent dit, dat de marktwaarde ervan nul is.
In een marktsamenleving heb je dan gefaald en dat is laakbaar.
'Bekwamen door te zien en doen' en daarin slagen, kan dus ook verkeerd aflopen.
Volgens jou moet je dan altijd meebewegen.
Bij het kleien kun je nog kiezen of het een bloempot of een bord wordt.
Als het klei eenmaal gebakken is niet meer.
Levenswijsheid is geen vast doel dat je kunt bereiken, als je aandachtig bent in je doen en laten tijdens interactie dan word je daar wijzer van en kun je het ook ten volle begrijpen.
Geen ideologie die dat waardeloos gaat verklaren, het is een geestelijke verrijking die vanzelfsprekend een marktwaarde van 0 heeft want het kan namelijk niet vermarkt worden.
Je zelf verwezenlijking haal je niet uit boeken, dan ben je slechts een conceptenspons.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Dan leg je die keuze wel heel erg gemakkelijk bij de ander neer. Mijnsinziens valt het prima te combineren. Arbeid adelt is een bekende uitdrukking, het stimuleert de persoonlijke ontwikkeling of biedt daar kansen toe.quote:
Als we wat meer de nadruk zoden leggen om hoe wij ons innerlijk kunnen verbeteren en niet ons werk of status in de maatschappij.
We worden hier opgevoed met de gedachte dat we productief moeten zijn voor de economie, maar we geven helemaal geen aandacht meer aan hoe wij ons moeten gedragen. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op zaken die juist erg slecht zijn voor de harmonie in de samenleving.
Verder bestaan er geen harmonieuze samenlevingen. Net zo min dat mensen gelijk zijn aan elkaar. Dit soort idealen moet je als een denkbeeldig onkruid met wortel en tak wegrukken uit de tuinen der ratio.
Alleen de ratio is het pad tot harmonie en geluk. Idealisme is en blijft een gif voor het gezonde verstand. Er komt niets goeds uit, net zomin er iets goeds kan voortkomen uit valse beloften. Vroeg of laat zal de ratio het doorzien en er naar handelen. De vicieuze cirkel waar de mensheid nog steeds in gevangen zit.
Voor alle duidelijkheid, dat is niet mijn idee, maar wel die van de marktsamenleving (heeft het geen marktwaarde dan is het niks). Het is lastig om je ergens in te bekwamen of jezelf te cultiveren, als de samenleving alle kanten op springt. De omgeving, waarvan je afhankelijk bent, is niet betrouwbaar genoeg. Dat is het gevolg van al dat platvloerse marktje spelen.quote:
[..]
Dat is mijn hele insteek maar dat schijnt nogal raar te zijn want dan is de marktwaarde 0.
Met bekwamen bedoel ik niet alleen 'zien en doen', maar bijvoorbeeld, tien jaar wis- en natuurkunde studeren. Daarvan leer je logisch denken. Maar dat logisch denken wordt nergens gewaardeerd. Alleen als je daarmee mag aanschuiven in een baantje in het bedrijfsleven, of als mensen vermoeden dat het in consumenten producten, zoals Iphone, een rol speelt, lijkt het nog te mogen bestaan. Cultivering is iets, waarvoor je kan worden gestraft in een ongecultiveerde samenleving.
Daarom is de vorm van de samenleving belangrijk. Voor deze vorm is neergezet (en hij is neergezet) als een markt, was de chaos veel minder. Veel mensen schijnen te denken, dat concepten irrelevant of simpel zijn. Volgens mij geloven ze dat, omdat ze deze conceptuele wereld nauwelijks kennen, en daarom ook niet herkennen in wat er om hen heen gebeurd.
De marktideologie is overigens niet iets van de jaren 80. Het is toen begonnen, maar loopt in Nederland door tot 2010, voordat er uberhaupt kritiek op mogelijk werd. De zooi van vandaag is het gevolg van de periode 1980-2010, waarin de marktideologie is uitgedragen en de samenleving langs die lijnen is hervormd. Het heeft schijt aan iedere vorm van waarde, behalve marktwaarde. Het creeert de informatie chaos & politieke chaos, de opgefokte consumenten geilheid, etc ...
Je hebt gelijk in je post hieronder. Wat de ene mens opzet, schopt de andere overhoop.
The view from nowhere.
Ik vind Japan anders wel een mooi voorbeeld, maar ik zeg er gelijk al bij dat Japan zijn eigen problemen heeft.quote:
[..]
Dan leg je die keuze wel heel erg gemakkelijk bij de ander neer. Mijnsinziens valt het prima te combineren. Arbeid adelt is een bekende uitdrukking, het stimuleert de persoonlijke ontwikkeling of biedt daar kansen toe.
Verder bestaan er geen harmonieuze samenlevingen. Net zo min dat mensen gelijk zijn aan elkaar. Dit soort idealen moet je als een denkbeeldig onkruid met wortel en tak wegrukken uit de tuinen der ratio.
Alleen de ratio is het pad tot harmonie en geluk. Idealisme is en blijft een gif voor het gezonde verstand. Er komt niets goeds uit, net zomin er iets goeds kan voortkomen uit valse beloften. Vroeg of laat zal de ratio het doorzien en er naar handelen. De vicieuze cirkel waar de mensheid nog steeds in gevangen zit.
Mindfulness of others dus
