F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
De fundamentele blindevlek
Patronen in de tijdsrichting maken toekomstvoorspelling mogelijk. Maar complete voorspelbaarheid kan voor een deelnemer in een deterministische wereld niet bestaan. Nu al de toekomst volledig kennen, is een mentale tijdreis. Het leidt tot dezelfde paradox als een fysieke tijdreis.
Ga maar na:
Toekomstvoorspelling vereist ook de volledige voorspelbaarheid van jezelf. Als je nu de toekomst al volledig kent, kun je er dan nog moedwillig vanaf wijken? De mogelijkheid ‘moedwillig afwijken’, van wat je al weet dat je gaat doen, is normaal. Merk op, dat het om een simpele handeling kan gaan (bijv. wel of niet je hand op steken). Een handelingsbekwame persoon kan daar moedwillig vanaf wijken, als hij degene is die voorspelling kent. Dit weten fungeert dan als de oorzaak voor zijn vermijding (het is vertaald in een doelstelling). De vertaling van een oorzaak in een doelstelling creëert de mogelijkheid voor de constructie van de leugenaarparadox. Eén van de twee (moedwillig afwijken of volledige kennis) moet onmogelijk zijn. In dit geval ‘volledige kennis’, want ‘moedwillig afwijken’ is te simpel.
Als de wereld deterministisch is en volledig kenbaar, dan kun je daar moedwillig van afwijken, en daardoor blijkt de wereld niet deterministisch te zijn. Dus als de wereld deterministisch wereld is, is kan zij voor de deelnemer niet volledig kenbaar zijn. Als de wereld indeterministisch is, is de wereld sowieso niet volledig kenbaar. Een (resterende) blinde vlek is dus onvermijdelijk.
Als de wereld deterministisch is, dan is er ook een principiële grens aan de kenbaarheid, voor iedere deelnemer in de wereld. Dit is het gevolg van de leugenaarparadox. Zelfs een deterministische machine kan dat, als hij ontworpen is om recalcitrant te zijn. Het kan handelen (naar ontwerp) om de eigen voorspellende handeling te ontkrachten. Dat leidt ook tot een vorm van de leugenaarparadox. Daardoor wordt de vraag onbeslisbaar. Een computer, die voortdurend zijn eigen conclusie ontkracht, beslist nooit meer wat (die zit in een lus).
Definieer ‘de perfecte buitenstaander’ als iemand die zich buiten de wereld bevindt. Die bestaat niet, maar zo kijk je naar een invulling van het waarheidsperspectief, in dit geval een deterministische wereld. Een deterministische wereld zou voor ‘de perfecte buitenstaander’ wel volledig kenbaar kunnen zijn, maar voor een deelnemer in de wereld niet. Want voor ‘de perfecte buitenstaander’ geldt niet, dat zijn weten zelf weer een oorzaak in de wereld kan zijn.
Een andere deelnemer zou voor jou volledig kenbaar kunnen zijn, maar jijzelf niet. Jij zou voor een andere deelnemer volledig kenbaar kunnen zijn, maar hij kan je niet verlossen van je resterende onkenbaarheid. De communicatie zou ‘zijn volledige kennis van jou’ teniet doen, door het inbrengen van zijn onkenbaarheid van zichzelf. Dat zou jij weer kunnen aanvullen met jouw volledige kenbaarheid van hem, maar ook die wordt door de communicatie teniet gedaan. Samen, in communicatie, blijft een restant aan onwetendheid over. De communicatie creëert van de twee een nieuw geheel, dat zichzelf ook niet volledig kan kennen
Ook in het universum (alles dat met elkaar in communicatie staat) blijft een restant aan onwetendheid over. Alles, dat een deterministisch universum zou kunnen mobiliseren om tot volledig kennis van zichzelf te komen, kan nooit tot een volledige kennis van zichzelf leiden. De reden is het begrip ‘kennis’. Het veronderstelt meer dan alleen ‘zijn’, het vereist een splitsing, in dit geval een splitsing in subject en object. Dat is voldoende om de leugenaarparadox te construeren. Dat introduceert de onbeslisbaarheid.
“Alle Nederlanders zijn leugenaars”, zei een Nederlander. Dat is de leugenaarparadox. Syntactisch is de zin correct. Maar er zit een omkering verstopt in de nationaliteit van degene die het zegt, en dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Godel’s onvolledigheidstelling heeft geen betrekking op de splitsing tussen object en subject. In de rekenkunde biedt de splitsing tussen syntactisch en deductieve logica de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. Rekenkunde heeft ook een blinde vlek.
In de verzamelingenleer leidt de splitsing tussen verzameling en element tot de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. De Bertrand Russell’s paradox. Bevat de verzameling van alle verzamelingen, die zichzelf niet als een element bevatten, zichzelf als een element? De omkering zit nu in het criterium: een verzameling die niet zichzelf als een element bevat. Dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Het conceptueel splitsen van de wereld in twee delen leidt al snel tot onbeslisbaarheid. Logica heeft zijn eigen beperking: de fundamentele blinde vlek.
Patronen in de tijdsrichting maken toekomstvoorspelling mogelijk. Maar complete voorspelbaarheid kan voor een deelnemer in een deterministische wereld niet bestaan. Nu al de toekomst volledig kennen, is een mentale tijdreis. Het leidt tot dezelfde paradox als een fysieke tijdreis.
Ga maar na:
Toekomstvoorspelling vereist ook de volledige voorspelbaarheid van jezelf. Als je nu de toekomst al volledig kent, kun je er dan nog moedwillig vanaf wijken? De mogelijkheid ‘moedwillig afwijken’, van wat je al weet dat je gaat doen, is normaal. Merk op, dat het om een simpele handeling kan gaan (bijv. wel of niet je hand op steken). Een handelingsbekwame persoon kan daar moedwillig vanaf wijken, als hij degene is die voorspelling kent. Dit weten fungeert dan als de oorzaak voor zijn vermijding (het is vertaald in een doelstelling). De vertaling van een oorzaak in een doelstelling creëert de mogelijkheid voor de constructie van de leugenaarparadox. Eén van de twee (moedwillig afwijken of volledige kennis) moet onmogelijk zijn. In dit geval ‘volledige kennis’, want ‘moedwillig afwijken’ is te simpel.
Als de wereld deterministisch is en volledig kenbaar, dan kun je daar moedwillig van afwijken, en daardoor blijkt de wereld niet deterministisch te zijn. Dus als de wereld deterministisch wereld is, is kan zij voor de deelnemer niet volledig kenbaar zijn. Als de wereld indeterministisch is, is de wereld sowieso niet volledig kenbaar. Een (resterende) blinde vlek is dus onvermijdelijk.
Als de wereld deterministisch is, dan is er ook een principiële grens aan de kenbaarheid, voor iedere deelnemer in de wereld. Dit is het gevolg van de leugenaarparadox. Zelfs een deterministische machine kan dat, als hij ontworpen is om recalcitrant te zijn. Het kan handelen (naar ontwerp) om de eigen voorspellende handeling te ontkrachten. Dat leidt ook tot een vorm van de leugenaarparadox. Daardoor wordt de vraag onbeslisbaar. Een computer, die voortdurend zijn eigen conclusie ontkracht, beslist nooit meer wat (die zit in een lus).
Definieer ‘de perfecte buitenstaander’ als iemand die zich buiten de wereld bevindt. Die bestaat niet, maar zo kijk je naar een invulling van het waarheidsperspectief, in dit geval een deterministische wereld. Een deterministische wereld zou voor ‘de perfecte buitenstaander’ wel volledig kenbaar kunnen zijn, maar voor een deelnemer in de wereld niet. Want voor ‘de perfecte buitenstaander’ geldt niet, dat zijn weten zelf weer een oorzaak in de wereld kan zijn.
Een andere deelnemer zou voor jou volledig kenbaar kunnen zijn, maar jijzelf niet. Jij zou voor een andere deelnemer volledig kenbaar kunnen zijn, maar hij kan je niet verlossen van je resterende onkenbaarheid. De communicatie zou ‘zijn volledige kennis van jou’ teniet doen, door het inbrengen van zijn onkenbaarheid van zichzelf. Dat zou jij weer kunnen aanvullen met jouw volledige kenbaarheid van hem, maar ook die wordt door de communicatie teniet gedaan. Samen, in communicatie, blijft een restant aan onwetendheid over. De communicatie creëert van de twee een nieuw geheel, dat zichzelf ook niet volledig kan kennen
Ook in het universum (alles dat met elkaar in communicatie staat) blijft een restant aan onwetendheid over. Alles, dat een deterministisch universum zou kunnen mobiliseren om tot volledig kennis van zichzelf te komen, kan nooit tot een volledige kennis van zichzelf leiden. De reden is het begrip ‘kennis’. Het veronderstelt meer dan alleen ‘zijn’, het vereist een splitsing, in dit geval een splitsing in subject en object. Dat is voldoende om de leugenaarparadox te construeren. Dat introduceert de onbeslisbaarheid.
“Alle Nederlanders zijn leugenaars”, zei een Nederlander. Dat is de leugenaarparadox. Syntactisch is de zin correct. Maar er zit een omkering verstopt in de nationaliteit van degene die het zegt, en dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Godel’s onvolledigheidstelling heeft geen betrekking op de splitsing tussen object en subject. In de rekenkunde biedt de splitsing tussen syntactisch en deductieve logica de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. Rekenkunde heeft ook een blinde vlek.
In de verzamelingenleer leidt de splitsing tussen verzameling en element tot de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. De Bertrand Russell’s paradox. Bevat de verzameling van alle verzamelingen, die zichzelf niet als een element bevatten, zichzelf als een element? De omkering zit nu in het criterium: een verzameling die niet zichzelf als een element bevat. Dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Het conceptueel splitsen van de wereld in twee delen leidt al snel tot onbeslisbaarheid. Logica heeft zijn eigen beperking: de fundamentele blinde vlek.
The view from nowhere.
Leuk zeg, dit soort monologentopics.
And if you listen very hard
The tune will come to you at last
When all are one and one is all
To be a rock and not to roll
The tune will come to you at last
When all are one and one is all
To be a rock and not to roll
Absoluut. Iets omvatten in woorden wat moeilijk is. Puik gedachtenwerk.quote:Op woensdag 30 augustus 2017 00:30 schreef Fir3fly het volgende:
Leuk zeg, dit soort monologentopics.
Laat ik voorop stellen: een mooi eigen verhaal. Maar ik ben dan even de boosdoener. Ik wil je verhaal op een paar punten even 'ontkrachten' er klopt iets soms niet. (Logisch bezien dan) niet als dooddoener bedoeld. En neem van mij aan: lees dit niet als je geen twijfel van binnen wil verkijgen. Koste me hoofdbrekens om tot sommige knelpunten door te breken met wat je stelde. Dus het denken van je kan dus ook beetgenomen worden. Lees dan eff voorzichtig en niet te snel. Dan hou je controle over je kop. Ik lees vaak te snel omdat tijd en snel etc. Dan komt de domper altijd later. (Zo hoop ik dat eff te voorkomen in je harses)quote:Op woensdag 30 augustus 2017 00:18 schreef deelnemer het volgende:
De fundamentele blindevlek
Patronen in de tijdsrichting maken toekomstvoorspelling mogelijk. Maar complete voorspelbaarheid kan voor een deelnemer in een deterministische wereld niet bestaan. Nu al de toekomst volledig kennen, is een mentale tijdreis. Het leidt tot dezelfde paradox als een fysieke tijdreis.
1 toekomst is nooit zeker en waar te bezien. Toekomst voorspellen is het in werking stellen van zaken die bijbel bezien niet juist zijn.
Filosofisch bezien is het dan fantasie over een toekomst die niet zeker is maar zeker kan zijn. Een toekomstbeeld wat elk mens voor ogen kan hebben als een mens iets wil bereiken in het eigen leven van zichzelf. Werk relaties en einddoel. Het oneindige is dan niet meer bereikbaar voor het gevoel maar dat is enkel een gedachte.
2 volledige voorspelbaarheid van jezelf is er niet want dan dient men 100% eigen zelfkennis of inzicht te bezitten en dat is nooit en te nimmer mogelijk. Men kan stellen: ik ken mezelf. Maar was dat hetzelfde als 10 jaar geleden? Zo ja dan ben je compleet schizofreen en dien je naar een huisarts te gaan. Puur omdat men altijd veranderd. Heel het leven is onzeker. Men kan nooit in die zin van het gestelde zeker zijn van zichzelf. Tot een bepaalde mate maar iets zwaars kan elk mens overkomen. En dan beland men in een gat. Depressiva en dat soort middelen komen dan aan de pas.quote:Ga maar na:
Toekomstvoorspelling vereist ook de volledige voorspelbaarheid van jezelf. Als je nu de toekomst al volledig kent, kun je er dan nog moedwillig vanaf wijken? De mogelijkheid ‘moedwillig afwijken’, van wat je al weet dat je gaat doen, is normaal. Merk op, dat het om een simpele handeling kan gaan (bijv. wel of niet je hand op steken). Een handelingsbekwame persoon kan daar moedwillig vanaf wijken, als hij degene is die voorspelling kent.
Er kan een doelstelling zijn. Maar is dat doel alszijnde waar? Is dat niet een fata morgana? Een spiegel voor de kop die misschien niet waar is of kan zijn? Volledige kennis is mogelijk en onmogelijk omdat men dan overtuigd is van volledige kennis terwijl dat nooit zo kan zijn. Want kennis is kennis. Het verstaat geen logica. Kennis is logisch te doorgronden. Daar komt het op neer. Dus het is: het eigen denken verwarren met zaken die er niet toe doen en die men ergens uitput om genoegdoening en zelfvoldoening te kunnen verkrijgen. Dat is louter egoïsme. En hoogmoed komt altijd voor de val. Het denken dat men alles kan doen zonder verregaande gevolgen en niet kunnen beseffen dat het leven gegeven is. Gratis nog wel liefst.quote:Dit weten fungeert dan als de oorzaak voor zijn vermijding (het is vertaald in een doelstelling). De vertaling van een oorzaak in een doelstelling creëert de mogelijkheid voor de constructie van de leugenaarparadox. Eén van de twee (moedwillig afwijken of volledige kennis) moet onmogelijk zijn. In dit geval ‘volledige kennis’, want ‘moedwillig afwijken’ is te simpel.
3 de wereld is niet per defintie deterministisch van aard. Ook is de wereld het tegenovergestelde. Een blinde vlek heeft men altijd omdat men 2 ogen heeft. Men kan het midden zien van iets. Een blik die afstand ziet van 1 kant. Maar niet van de andere kant. 5d kan men niet kijken of zien omdat dat niet kan. Zelf kan ik met fantasie dat wel doen. Een auto volledig 5 D zien. En elk onderdeel onafscheidelijk zien omdat ik wel kan sleutelen en een auto volledig uit en in elkaar kan zetten. Het juiste gereedschap ontbreekt me enkel. Genoeg gesleuteld in m'n leven. Auto is dan ook weg. Hardtop staat er nog maar goed. Maar met eigen ogen lukt dat natuurlijk nooit. Tenzij men achter een computer zit met autocad. De blinde vlek zijn wij als mens. Teveel willen en teveel willen bereiken ten koste van alles. Liegen en bedriegen als men maar geld kan krijgen en vooruit kan komen in de tijd. Heroïne snuivende zaken mannen in pak zijn eerder leugende standaards voor deze samenleving dan men nu voor mogelijk houd. Zelf in de 2e kamer zijn er sporen van drugs in toiletten te vinden.quote:Als de wereld deterministisch is en volledig kenbaar, dan kun je daar moedwillig van afwijken, en daardoor blijkt de wereld niet deterministisch te zijn. Dus als de wereld deterministisch wereld is, is kan zij voor de deelnemer niet volledig kenbaar zijn. Als de wereld indeterministisch is, is de wereld sowieso niet volledig kenbaar. Een (resterende) blinde vlek is dus onvermijdelijk.
[/quote]
Als de wereld deterministisch is, dan is er ook een principiële grens aan de kenbaarheid, voor iedere deelnemer in de wereld. Dit is het gevolg van de leugenaarparadox. Zelfs een deterministische machine kan dat, als hij ontworpen is om recalcitrant te zijn. Het kan handelen (naar ontwerp) om de eigen voorspellende handeling te ontkrachten. Dat leidt ook tot een vorm van de leugenaarparadox. Daardoor wordt de vraag onbeslisbaar. Een computer, die voortdurend zijn eigen conclusie ontkracht, beslist nooit meer wat (die zit in een lus).
[/quote]
De vraag is dan wie de leugenaar is. De leugenaar is altijd de eigen persoon. Je voorbeeld is niet waar. Dan kan men niet vrij zijn. Het denken hoort vrij te zijn. Tenminste. Zo zie ik dat. Als ik niet denk heb ik rust. Maar m'n ogen bewegen dus denk ik altijd soort van. Bewust ben en blijven we gelukkig toch. Je stelt: daarom word de vraag onbeslisbaar. Elke vraag is te beslissen. Anders is het geen ware vraag. Een letterlijke vraag is een letterlijke vraag. De vraag die jij lijkt te stellen net als een paradigma is geen vraag. Het lijkt een vraag maar is geen letterlijke vraag. Een vraag krijgt altijd een antwoord anders is het geen vraag meer en anders waren er geen vragen meer in de 2e kamer.
De perfecte buitenstaander kijkt vol ontzag en trots naar hetgeen wat gemaakt is. Tenminste. Zo zou ik ongeveer misschien kunnen kijken. Als een objectief op een statief die op de maan is geïnstalleerd. Want trots is men op wat men maakt. Ontzag voor hetgeen het doet. Voor de goede mens dus. Dat lijkt mij de perfecte buitenstaander omdat de mens (vooral christelijke) enorm van binnen dr best doen. Om rechtvaardig te zijn. Om niet te liegen. Om niet te roddelen. En dat is moeilijk om daarin te volharden.quote:Definieer ‘de perfecte buitenstaander’ als iemand die zich buiten de wereld bevindt. Die bestaat niet, maar zo kijk je naar een invulling van het waarheidsperspectief, in dit geval een deterministische wereld. Een deterministische wereld zou voor ‘de perfecte buitenstaander’ wel volledig kenbaar kunnen zijn, maar voor een deelnemer in de wereld niet. Want voor ‘de perfecte buitenstaander’ geldt niet, dat zijn weten zelf weer een oorzaak in de wereld kan zijn.
En wat je later stelt is hoogmoed. Als jij en ik een computer maken die kan functioneren zonder gevaar tot ontsporen. Hetzelfde als een lopende band zonder fouten in het systeem. Dan kunnen wij tweeen dat systeem volledig begrijpen omdat dat het doel is. Het functioneren ervan.
Daarom kan het leven niet gemaakt zijn. Het leven functioneert niet. Enkel als men werkt. Met de handen. Een schoonmaker spreekt niet over iets maken. Maar iets onderhouden en zorgen dat iets schoon blijft. Dat is dan ook de perfecte buitenstaander bedoeld als voorbeeld voor je eerdergenoemde verhaal.
Een deelnemer is nooit volledig kenbaar. Het is net ockhams Razor. Vanuit 1 perspectief te bezien. Een ander ziet wat anders naar ik meen.quote:Een andere deelnemer zou voor jou volledig kenbaar kunnen zijn, maar jijzelf niet. Jij zou voor een andere deelnemer volledig kenbaar kunnen zijn, maar hij kan je niet verlossen van je resterende onkenbaarheid. De communicatie zou ‘zijn volledige kennis van jou’ teniet doen, door het inbrengen van zijn onkenbaarheid van zichzelf. Dat zou jij weer kunnen aanvullen met jouw volledige kenbaarheid van hem, maar ook die wordt door de communicatie teniet gedaan. Samen, in communicatie, blijft een restant aan onwetendheid over. De communicatie creëert van de twee een nieuw geheel, dat zichzelf ook niet volledig kan kennen
Juist wel. Een ander kan wel een persoon verlossen uit de onkenbaardere omdat een persoon of een ander persoon die men persoonlijk kent of goed kent of wil kennen dat juist wil ondermijnen. Voor iemand of iets willen zorgen. Een kwellende gedachte maybe. Die bijvoorbeeld al jaren speelt of speelde. En dat is enkel frustrerend als men wil zorgen voor iemand. Men weet zelf dan dat het beter is als de gedachte of jarenlange kwelling van iets weg gaat of ent. Is het dan niet raar om te durven stellen: de mens wil niet geholpen worden?
Er blijft enkel en alleen onwetendheid over. Men denkt iets te kunnen maar men kan nooit het goede volledig doen. Want als het eerdergenoemde gebeurt was bij een persoon. Dat een persoon of deelnemer beter gesteld verlost word van een kankergedachte of overtuiging. Dan kan men ook pissig worden. Is dat dan het goede? Hoe lang moet ik dan voorzichtig blijven in m'n bewoordingen? Ik probeer altijd iets voorzichtig te brengen. Zelf leefde ik liever niet meer op het moment dat door m'n kop schoot van: joh ik ben wat anders van binnen dan ik dacht. 1 woordje maar. Hoe krijg je dat aan iemands verstand? Nooit. Vandaar dat ik simpel leef. Ben het leven zat. Alleen maar onrust als ik onder mensen kom. Hoogdoenerij en wat voor willen stellen. Leuk die mensen....
Volledig misgevat imo. Ik snap niet hoe je tot die schijnbare conclusie kan komen. Er is geen leugenaarsparadox. Die kan jij alleen creeeren. Ik heb er geen last van. Je kan logisch bezien de leugenaarsparadox tot stand krijgen met redenaties en bewoordingen. Maar wat staat er dan beschreven? Enkel een systeem wat niet kan opereren. Wat niet kan beslissen wat geen keuze kan maken omdat men niet wil beslissen over keuzes die men kan maken. En is dat erg? Ja en nee. Geen idee. Wat zijn keuzes dan? Dan is dat eerder een betere vraag voor je die je aan jezelf kan stellen. Ik maak altijd onderscheid in zaken die ik kan gaan doen. Bijvoorbeeld: wat in bed, wat in een relatie tot een persoon, hoe het goede te kunnen doen bij een persoon etc. Dan denk ik liever persoonlijk over dat soort zaken na. Zo verkrijg ik controle over m'n leven want ik draag verantwoording enkel voor mezelf. Wat een ander doet moet die zelf weten.quote:Ook in het universum (alles dat met elkaar in communicatie staat) blijft een restant aan onwetendheid over. Alles, dat een deterministisch universum zou kunnen mobiliseren om tot volledig kennis van zichzelf te komen, kan nooit tot een volledige kennis van zichzelf leiden. De reden is het begrip ‘kennis’. Het veronderstelt meer dan alleen ‘zijn’, het vereist een splitsing, in dit geval een splitsing in subject en object. Dat is voldoende om de leugenaarparadox te construeren. Dat introduceert de onbeslisbaarheid.
Een uitspraak is niet waar ten eerste. Het is een gezegde een algemene uitspraak.quote:“Alle Nederlanders zijn leugenaars”, zei een Nederlander. Dat is de leugenaarparadox. Syntactisch is de zin correct. Maar er zit een omkering verstopt in de nationaliteit van degene die het zegt, en dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Ooit handelde Nederland. En hoe? Vorstelijk. Men maakte afspraken. En je wilt niet weten hoe. Dan krijg je respect voor die handelaars. Dat waren en zijn ware handelaars die niet liegen nog bedriegen maar die het spel van de handel volledig begrijpen op een goede manier. Christelijk noem ik het niet maar dan denk ik eerder aan de film the godfather. Op die manier zijn Nederlanders leugenaars. Maar men is geniepig en slim. Net muizen. Je moet het maar net weten hoe het spelletje gespeeld word. Dan kan je ook nog eens eerlijk handelen. Net als de VOC. Als in daarover lees dan was het eerlijke handel. Woord op woord. Hand op hand. De tegenpartij stemde altijd toe met de hand of woord. Nooit met het zwaard. Behalve praktijken die des duvels nu zijn en toen niet waren. Maar om dat uit te gaan dat dat ook normaal was. Daar heb ik geen zin in. Al dat niet willen zien dat het ook eerlijk gegaan kon zijn bijbels bezien voor die tijd en in die tijd.
Rekenkunde kent enkel een blinde vlek als je niet kan hoofdrekenen. Een computer blijft blind. Ik snap wat je bedoelt maar het komt ten diepste op het eerdergenoemde als je er verder op toe gaat of laat spitsen in gedachten.quote:Godel’s onvolledigheidstelling heeft geen betrekking op de splitsing tussen object en subject. In de rekenkunde biedt de splitsing tussen syntactisch en deductieve logica de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. Rekenkunde heeft ook een blinde vlek.
Juist. Stel: jij bent christelijk. En je leest de Statenvertaling met kanttekeningen. Dat is ook een verzameling. Maar daar staan 0,0 elementen in die niet logisch zijn. Die is puur logisch te bezin en te intetpreteren. Op de eigen persoon. Niet op het eigen denken. Dat is altijd tegenstrijdig als men niet gelooft of wil geloven. Zelf had ik enkel de Bijbel en kanttekeningen slaan nergens op imo. Goed lezen doet ook goed. Letterlijke tekst. Stampen is het niet. Dat is opdreunen van nutteloze tekst. Onthouden van teksten die gesproken worden werkt niet. Ook op school niet. Zoeken naar wat het goede is voor de eigen persoon. Daar draait het om in het christendom alzo ook in welk geloof dan ook op aarde.quote:In de verzamelingenleer leidt de splitsing tussen verzameling en element tot de mogelijkheid om een leugenaarparadox te construeren. De Bertrand Russell’s paradox. Bevat de verzameling van alle verzamelingen, die zichzelf niet als een element bevatten, zichzelf als een element? De omkering zit nu in het criterium: een verzameling die niet zichzelf als een element bevat. Dat leidt tot onbeslisbaarheid.
Ja en nee. Meer zeg ik niet want logica is niet waar en waar. Ik wil geloven daarom schop ik zelf tegen m'n innerlijke logische kankerzooi. Alles moet kapot. Want waarom is iets waar als iets waar lijkt voor mij? Kan niet in mijn optiek omdat niks waar kan zijn omdat het woorden zijn etc redenaties om er onderuit te kunnen en durven komen. Schrik me soms verrot. En ook soms goed. Elke keer toch rust mogen vatten van binnen. Alsof ik geen houvast heb. Dat zijn echt kankermomenten. Niks weten en denken soms. En dan mot er verdomme een woord in m'n kop komen. En dat kost soms even wat tijd. Soms logica weer zoeken in boeken of getallen van huisnummers in de goede volgorde gaan bekijken zodat ik even kan optellen. Van 0-2 in niet. Van 2-4-6-8-10-12 wel. Maar 0 is kut voor mij om soort van te bevatten. Kan namelijk vt tt en tt zien en berederen. Tijd zien in verloop in 1 rechte lijn in m'n verstand hoofd brein whatever. Soms maak ik logische conclusies die schijnen te kloppen maar die zijn voor mij dan rond te bezien van binnen. Dan moet ik daaraan twijfelen en dan komt die kutconlusie die logisch lijkt eindelijk ten val. Zaak is het dan wel als het andersom in je kop ook zo werkt om dan hyperbolische betekenissen te gaan vinden. Net als een zwart gat wat ook een hyperbool is als je het van kan gaan versmallen tot een 2D kaart. Dan is een zwart gat een hyperbool ipv rond. Een zwart gat is imo enkel een weergave van duisternis. Iets wat niet is. Het 0. Het niets. De duisternis meer niet. Omdat duisternis geen licht kan hebben in een hyperbool. Vandaar dat duisternis of iets in die trant ook niet kan gaan heersen. Een hyperbool is dan wel te begrijpen. Evenals het zwarte gat principe. Het stoot alles af. Het verdraait de werkelijkheid. Gelukkig heb ik 2 zwarte gaten in m'n oogkassen die wel werken. Hoor altijd dat ik zwart kijk. Niet in de zin van de pot verwijt de ketel maar meer in de zin van: zo diep en treurigquote:Het conceptueel splitsen van de wereld in twee delen leidt al snel tot onbeslisbaarheid. Logica heeft zijn eigen beperking: de fundamentele blinde vlek.
alsof er medelijden lijkt te zijn voor m'n denken. Fuck dan zeg ik wel niks meer denk ik dan. Lief hoor oude lui die willen zorgen. Home alone mooi. Ik mis dat niet nuttige taalgebruik niet. Ook hard maar goed. Waarheid is niet hard. M'n ogen zien de waarheid dat dan weer wel. Ik zie elke dag hetzelfde in m'n ogen en voor m'n ogen en in de verte. Altijd hetzelfde geweest gelukkig omdat m'n ogen de waarheid volgen. De tering. Dat klinkt mooi. Snel nog maar een glas whiskey puur of met dat zwarte water wat cola heet? Geen id. Ik zie het wel. Dan is het ook een leugenparadox. Als ik nu whiskey inschenk en ik doe er cola bij. Wat is dan de vraag die niet op te lossen is? Wat de temperatuur is van het glas en de vloeistof. Tja meten is weten maar ik stop geen thermometer in m'n brein. Die zal wel rood uitslaan. Niet te begrijpen. Achja van wie wel? Niemand toch?
Proost.
Ps een monoloog is goed maar kan ook dood gaan aanvoelen. Ik vraag het liefst daarom de waarom vraag aan mezelf. Dan kan ik nog meer begrijpen. Het is dan wel een monoloog en soms ook goed maar het denken is bedoeld om open te zijn. Een monoloog is jezelf werkt op ten duur ook frustrerend omdat het geen einde kent soort van. En dat vind ik ruk. Ik wil iets constant van elke kant kunnen bezien. Niet in een oneindig soort van toestand verkeren als ik denk. Zodra ik ervanaf ben van dat hersenbreken is dat gevoel weg. Heb ik zelf een hekel aan. Ik blijf er vanaf. Vies denken imo gaat te diep ofzo en het heeft geen nut. Tenminste, achteraf misschien wel. Want waarom als men zelf wel een beslissing kan maken? Ballen heeft men als men dat wel durft. Om constant onzeker te zijn en te twijfelen aan zichzelf.
Zelf schrijf ik veel van me af in m'n kladblok ed. Geen problemen of gezeik ofzo. Maar iets logisch onderbouwen. Werkt altijd rustgevend.
Aanvulling op post #249
- rudimentair is,
dan blijft iedere poging om het waarheidsperspectief in te vullen, steken in een intentioneel, emotioneel, functioneel, strategisch deelnemersperspectief.
- misleidend is,
dan doolt men rond in een alternatieve werkelijkheid.
- te complex wordt om te hanteren,
dan verliest men de controle.
Als de invulling van het deelnemersperspectief
- onvoldoende constructief is,
dan ontaardt het in een machtsspel
Als de invulling van het waarheidsperspectiefquote:Er kunnen 3 dingen mis gaan. De doelstelling is onvoldoende constructief, of de invulling van het waarheidsperspectief is incorrect of te complex om te hanteren. Daar wat aan verbeteren is geen hopeloze zaak.
- rudimentair is,
dan blijft iedere poging om het waarheidsperspectief in te vullen, steken in een intentioneel, emotioneel, functioneel, strategisch deelnemersperspectief.
- misleidend is,
dan doolt men rond in een alternatieve werkelijkheid.
- te complex wordt om te hanteren,
dan verliest men de controle.
Als de invulling van het deelnemersperspectief
- onvoldoende constructief is,
dan ontaardt het in een machtsspel
The view from nowhere.
De fundamentele ethische paradox.
We hebben twee criteria:
1. De voorstelling van zaken moet kloppen. Dat is een kwestie van logica en objectiviteit (een invulling van het waarheidsperspectief).
2. Een constructieve insteek. Een tweede criterium dat losstaat van het eerste (Een eerste invulling van het deelnemersperspectief).
Iedere poging om beide criteria samen te voegen, leidt tot een optelling van het waarheidsperspectief en deelnemersperspectief. Maar een optelling is geen vertaling, en dat kan niet kloppen. Dit probleem maakt gehakt van iedere goede insteek.
Je bent een deelnemer in de wereld. Een analyse van het begrip ‘in’ stuit op een fundamenteel probleem. De splitsing van de wereld in subject en object, creeert een blinde vlek. De vertaling van oorzaken in doelen, creeert een lus en dat leidt tot onbeslisbare vragen.
Dit is hét fundamentele probleem bij ieder formulering van een zinnige ethiek.
We hebben twee criteria:
1. De voorstelling van zaken moet kloppen. Dat is een kwestie van logica en objectiviteit (een invulling van het waarheidsperspectief).
2. Een constructieve insteek. Een tweede criterium dat losstaat van het eerste (Een eerste invulling van het deelnemersperspectief).
Iedere poging om beide criteria samen te voegen, leidt tot een optelling van het waarheidsperspectief en deelnemersperspectief. Maar een optelling is geen vertaling, en dat kan niet kloppen. Dit probleem maakt gehakt van iedere goede insteek.
Je bent een deelnemer in de wereld. Een analyse van het begrip ‘in’ stuit op een fundamenteel probleem. De splitsing van de wereld in subject en object, creeert een blinde vlek. De vertaling van oorzaken in doelen, creeert een lus en dat leidt tot onbeslisbare vragen.
Dit is hét fundamentele probleem bij ieder formulering van een zinnige ethiek.
The view from nowhere.
Daarmee komen we weer bij 'we zijn de wereld en de wereld is ons'.
We zijn niet 'in', we zijn de wereld.
Bij elk probleem dat we creëren en menen te moeten oplossen zouden we moeten stilstaan bij het feit dat we zelf de oorzaak zijn, als mensheid zijn we immers de scheppers en in standhouders van de wereld.quote:zo binnen zo buiten, zo buiten zo binnen, onze geestelijke wanorde gieten we uit over de wereld, de wereld weerspiegelt onze geestelijke toestand.
We zijn niet 'in', we zijn de wereld.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Reactie op de post hierboven.
Zo krijg je twee perspectieven die beide dezelfde wereld beschrijven. Deze lus leidt tot een consistentie eis, en die heeft logische implicaties.
We zijn niet de hele wereld, maar slechts een stukje. Zonder dat, kwam je nooit uit deze lus.
Klopt.quote:We zijn niet 'in', we zijn de wereld.
Zo krijg je twee perspectieven die beide dezelfde wereld beschrijven. Deze lus leidt tot een consistentie eis, en die heeft logische implicaties.
We zijn niet de hele wereld, maar slechts een stukje. Zonder dat, kwam je nooit uit deze lus.
The view from nowhere.
Samenvatting
Het begrip 'in' heeft twee betekenissen
1. De eerste betekenis blijkt uit de zin "De auto staat in de garage"
2. De tweede betekenis blijkt uit de zinsnede 'gevormd in' (en dus ook 'bestaand uit')
Voor de tweede betekenis gebruiken mensen ook het begrip ‘van deze wereld’. Ik bedoel met ‘in’ beide tegelijk: in en van de wereld. Het zijn de zielgelovers die dit hebben verward, door in het bestaan van een Ziel te geloven, en een Vrije Wil, en dan stellen “Ik ben wel in, maar niet van deze wereld”. Ze geloven dat ze met 1 been in, en met 1 been buiten de wereld staan.
Maar ook de liberalen, die overal op zoek zijn naar de vrijheid, komen voortdurend met de vrije wil aanzetten, en de vrije markt, en doen alsof alles evident vanzelf vrij is. Ze introduceren zo extra vrijheidsgraden, die niet bestaan. Ze ontkoppelen, ook dat wat niet te ontkoppelen is.
---------------------
Het deelnemersperspectief gaat uit van de eerste betekenis (oppervlakkig gezien).
Het waarheidsperspectief gaat uit van de tweede betekenis.
Waarom gaat het deelnemersperspectief uit van de eerste betekenis?
Daarmee wordt de doellogica in zichzelf gesloten (compleet). De doellogica neemt in dat geval ‘keuzes maken’ als een magisch startpunt, daaruit volgt een doelstelling, en zo heb je aan de doellogica genoeg. Zo kan iemand de tweede betekenis in al zijn analyses omzeilen. Dat is een schijn compleetheid, want de tweede betekenis wordt verwaarloosd.
We zijn de wereld, maar niet de hele wereld. Hooguit een stuk. Als de logica van de wereld consistent en compleet is, dan beschrijft het de deelnemer in dezelfde termen als de levenloze stukken van de wereld. Maar de deelnemer gebruikt zelf een doellogica, die voor de levenloze wereld niet van toepassing is. Dat is nog geen tegenspraak. Een stuk van de wereld (een deelnemer) kan een specifieke logica volgen (specifiek voor dat stuk), zolang deze in de algemene logica, die voor de hele wereld geldig is, ingebed kan worden.
Dat laatste is een consistentie eis, en heeft logische implicaties.
Voorbeeld 1
Je hebt nu twee verschillende logica’s voor de deelnemer (causaal en doelgericht), en ze moeten in de pas lopen (altijd en overal), want het doelgerichte krijgt geen gestalte, zonder een causaal pad dat het handen en voeten geeft. Als de algemene logica, die geldt voor de hele wereld, geen waarden, doelen of keuzes kent, en de specifieke logica van deelnemers wel, dan is de geldigheid van die begrippen beperkt tot de deelnemers (het vloeit voort uit hun constitutie; de tweede betekenis van ‘in’). Waarden, doelen of keuzes zijn binnen die context mogelijk. Dat beperkt het geldigheidsbereik ervan. Om hun doelen te propageren, doen mensen vaak alsof ze waar zijn (het geldigheidsbereik is onbeperkt), en zo smeren ze zichzelf over de hele wereld uit (een projectie).
Als de algemene logica van de wereld de maatstaf is voor objectiviteit, dan zijn waarden, keuzes en doelen niet objectief. Maar waarom moet alles algemeen zijn? Ze zijn niet ongeldig, alleen specifieker. In deze zin vult de deelnemer zijn eigen specifieke logica zelf in (al zijn het geen vrije keuzes). In een groep moeten de deelnemer samen tot groepswaarden en maatstaven komen. Maar niet aan de hand van overwegingen, die strijdig zijn met algemene de logica van de wereld (want dan is het onzin, en dus niet uitvoerbaar).
Voorbeeld 2
Kijken we naar 'het absolute kennisideaal'
- waarin de wereld deterministisch moet zijn, om volledig kenbaar te zijn
- waarin de deelnemer de wereld volledig kent
dan ontstaat een variant op de leugenaarsparadox, als de deelnemer de stelling "De wereld is deterministisch" probeert te falsificeren. Uit de doellogica van het deelnemersperspectief volgt, dat de deelnemer moedwillig de voorspelling in het honderd kan laten lopen. De deelnemer kan de stelling altijd falsificeren. Zelfs als de algemene logica van de wereld wel deterministisch is. Dat is raar. Het betekent, dat dit niet iets zegt over de het determinisme van de wereld zelf, maar duidt op een onvermijdelijke deelnemersbeperking. Een deelnemersbeperking, die het gevolg is van het feit, dat de deelnemer in de wereld is (itt ‘er met 1 been buiten staan’).
Als de wereld deterministisch is, kan een deelnemer niet alles weten. Voor de mensen die terecht vermoedden, dat je ook om praktische redenen niet alles kunt weten: Dat klopt. En als het wel kon (praktisch gezien), kon het ook niet (logisch gezien onmogelijk).
---------------------
Er is nog een derde betekenis van het begrip ‘in’:
- De derde betekenis blijkt uit de zinsnede ‘niet in de wereld aanwezig zijn’.
Deze betekenis beschouwd ‘in de wereld zijn‘ als de tegenhanger van ‘buiten de wereld zijn’. Maar dat is onmogelijk, want je kunt niet in iets anders dan de wereld bestaan. Daaraan voorbijgaand (naief) stelt een mens zich gemakkelijk voor, dat hij van buiten de wereld, naar de wereld zou kunnen kijken. Dat is een bron van misconcepties.
De mensen, die professioneel propaganda bedrijven, hebben ontdekt dat je hiermee mensen kunt verwarren, en daar je voordeel mee kunt doen. Vandaar alle moeizame discussies rond dit thema. Een betere samenleving begint met helderder denken.
Het begrip 'in' heeft twee betekenissen
1. De eerste betekenis blijkt uit de zin "De auto staat in de garage"
2. De tweede betekenis blijkt uit de zinsnede 'gevormd in' (en dus ook 'bestaand uit')
Voor de tweede betekenis gebruiken mensen ook het begrip ‘van deze wereld’. Ik bedoel met ‘in’ beide tegelijk: in en van de wereld. Het zijn de zielgelovers die dit hebben verward, door in het bestaan van een Ziel te geloven, en een Vrije Wil, en dan stellen “Ik ben wel in, maar niet van deze wereld”. Ze geloven dat ze met 1 been in, en met 1 been buiten de wereld staan.
Maar ook de liberalen, die overal op zoek zijn naar de vrijheid, komen voortdurend met de vrije wil aanzetten, en de vrije markt, en doen alsof alles evident vanzelf vrij is. Ze introduceren zo extra vrijheidsgraden, die niet bestaan. Ze ontkoppelen, ook dat wat niet te ontkoppelen is.
---------------------
Het deelnemersperspectief gaat uit van de eerste betekenis (oppervlakkig gezien).
Het waarheidsperspectief gaat uit van de tweede betekenis.
Waarom gaat het deelnemersperspectief uit van de eerste betekenis?
Daarmee wordt de doellogica in zichzelf gesloten (compleet). De doellogica neemt in dat geval ‘keuzes maken’ als een magisch startpunt, daaruit volgt een doelstelling, en zo heb je aan de doellogica genoeg. Zo kan iemand de tweede betekenis in al zijn analyses omzeilen. Dat is een schijn compleetheid, want de tweede betekenis wordt verwaarloosd.
We zijn de wereld, maar niet de hele wereld. Hooguit een stuk. Als de logica van de wereld consistent en compleet is, dan beschrijft het de deelnemer in dezelfde termen als de levenloze stukken van de wereld. Maar de deelnemer gebruikt zelf een doellogica, die voor de levenloze wereld niet van toepassing is. Dat is nog geen tegenspraak. Een stuk van de wereld (een deelnemer) kan een specifieke logica volgen (specifiek voor dat stuk), zolang deze in de algemene logica, die voor de hele wereld geldig is, ingebed kan worden.
Dat laatste is een consistentie eis, en heeft logische implicaties.
Voorbeeld 1
Je hebt nu twee verschillende logica’s voor de deelnemer (causaal en doelgericht), en ze moeten in de pas lopen (altijd en overal), want het doelgerichte krijgt geen gestalte, zonder een causaal pad dat het handen en voeten geeft. Als de algemene logica, die geldt voor de hele wereld, geen waarden, doelen of keuzes kent, en de specifieke logica van deelnemers wel, dan is de geldigheid van die begrippen beperkt tot de deelnemers (het vloeit voort uit hun constitutie; de tweede betekenis van ‘in’). Waarden, doelen of keuzes zijn binnen die context mogelijk. Dat beperkt het geldigheidsbereik ervan. Om hun doelen te propageren, doen mensen vaak alsof ze waar zijn (het geldigheidsbereik is onbeperkt), en zo smeren ze zichzelf over de hele wereld uit (een projectie).
Als de algemene logica van de wereld de maatstaf is voor objectiviteit, dan zijn waarden, keuzes en doelen niet objectief. Maar waarom moet alles algemeen zijn? Ze zijn niet ongeldig, alleen specifieker. In deze zin vult de deelnemer zijn eigen specifieke logica zelf in (al zijn het geen vrije keuzes). In een groep moeten de deelnemer samen tot groepswaarden en maatstaven komen. Maar niet aan de hand van overwegingen, die strijdig zijn met algemene de logica van de wereld (want dan is het onzin, en dus niet uitvoerbaar).
Voorbeeld 2
Kijken we naar 'het absolute kennisideaal'
- waarin de wereld deterministisch moet zijn, om volledig kenbaar te zijn
- waarin de deelnemer de wereld volledig kent
dan ontstaat een variant op de leugenaarsparadox, als de deelnemer de stelling "De wereld is deterministisch" probeert te falsificeren. Uit de doellogica van het deelnemersperspectief volgt, dat de deelnemer moedwillig de voorspelling in het honderd kan laten lopen. De deelnemer kan de stelling altijd falsificeren. Zelfs als de algemene logica van de wereld wel deterministisch is. Dat is raar. Het betekent, dat dit niet iets zegt over de het determinisme van de wereld zelf, maar duidt op een onvermijdelijke deelnemersbeperking. Een deelnemersbeperking, die het gevolg is van het feit, dat de deelnemer in de wereld is (itt ‘er met 1 been buiten staan’).
Als de wereld deterministisch is, kan een deelnemer niet alles weten. Voor de mensen die terecht vermoedden, dat je ook om praktische redenen niet alles kunt weten: Dat klopt. En als het wel kon (praktisch gezien), kon het ook niet (logisch gezien onmogelijk).
---------------------
Er is nog een derde betekenis van het begrip ‘in’:
- De derde betekenis blijkt uit de zinsnede ‘niet in de wereld aanwezig zijn’.
Deze betekenis beschouwd ‘in de wereld zijn‘ als de tegenhanger van ‘buiten de wereld zijn’. Maar dat is onmogelijk, want je kunt niet in iets anders dan de wereld bestaan. Daaraan voorbijgaand (naief) stelt een mens zich gemakkelijk voor, dat hij van buiten de wereld, naar de wereld zou kunnen kijken. Dat is een bron van misconcepties.
De mensen, die professioneel propaganda bedrijven, hebben ontdekt dat je hiermee mensen kunt verwarren, en daar je voordeel mee kunt doen. Vandaar alle moeizame discussies rond dit thema. Een betere samenleving begint met helderder denken.
The view from nowhere.
De menselijke situatie
Je bent een deelnemer in de wereld.
Je positie, als deelnemer in de wereld, creeert een blinde vlek.
Je hebt dus twee zekerheden:
1. Je zult nooit alles begrijpen
2. Je gaat dood
Er is ook troost.
De wereld (als geheel) gaat nooit dood.
Ook de wereld zal nooit alles begrijpen.
Dat wij dit nu al weten, is wonderlijk.
Schrale troost.
-------------
Een ideaal startpunt voor het machtsspel? Je kunt handig van de verwarring gebruik maken, door je van alles toe te eigenen, de nadelen daarvan worden verdeeld over de hele bevolking, en je bent al waarschijnlijk al dood voordat het onleefbaar wordt.
Het machtsspel vermengt het objectieve en subjectieve op dezelfde inconsistente manier (het maakt dezelfde fout). Het enige verschil is, dat de insteek niet meer constructief is. Dat vereenvoudigt het probleem tot ‘alleen jezelf redden’ en zodoende, creëer je meer speelruimte voor jezelf. Maar dit gaat ten koste van de betrouwbaarheid van de samenleving, je omgeving, die je samen leefbaar moet zien te houden. Machtsspel gaat van kwaad tot erger. Hoeveel oorlogen moeten er woeden voordat deze les wordt geleerd? Het is geen verbetering.
---------------------
Laten we de situatie niet misbruiken. Dat is het idee van ‘Liefde’. Laten we het gebruiken, om binnen dit kader iets zinnigs te doen, onder het motto: het pad is het doel, en die leg je samen af. Vandaar het eerste gebod:
Heb uzelf, uw naaste en de wereld lief.
Kan een machtsspeler dat gebod misbruiken?
Ja, dat gekloot blijft.
De complexiteit van de wereld blijkt ons in tal van situaties te ontgaan of te verbijsteren.
Dat blijft ook.
Goede profeten
Lao Tse – De Tao, die jou draagt, is ondoorgrondelijk, en daarin ligt alles al besloten
Boeddha – Het pad is het doel & (geen) handelingen hebben gevolgen
Jezus – Liefde is de leidraad.
Dat is de mystieke hoofdlijn. In zover het niet ontaardt in hocus poces, vallen daar alle bekende aspecten onder. Zoals oefeningen doen die enig licht werpen op de werking van je eigen geest. Zoals iets proberen, waaruit blijkt dat je dat helemaal niet kunt. Zoals bewust nergens aan denken. Twee dingen tegelijk denken, je vakantieverhaal in gedachten nalopen en tegelijk tot 100 tellen. Simpele fenomenologische observaties. Je bewuste aandacht kun je maar op een ding tegelijk richten.
Er zijn meer beperkingen. Je bent niet transparant voor jezelf. Je weet niet, hoe je doet, wat je doet. Het is de werking van de wereld in jou. Het heeft zin om rust te nemen, en te leunen op de werking van de wereld in jezelf, zodat meer daarvan tot je bewustzijn doordringt. Zo kun je tot een inzicht komen, nieuwe openingen vinden, en opnieuw beginnen.
Maar verwacht ook daar niet teveel van. Introspectie blijft altijd vaag. Wandelen doet wonderen. Als je wandelt, zonder doel (een rondwandeling), doe je vrijwel vanzelf van alles precies goed. De ideale, en tevens simpelste, vorm van meditatie. Niets spectaculairs aan dus, wel rustgevend.
Valse profeten
Valse profeten zitten zelf tot hun nek in het machtsspel gevangen.
Friedrich von Hayek – Alle samenwerking leidt naar de Goelag Archipel
Milton Friedman – Je bent een individu, egoïst en ambitieus.
De tegenpool van mystiek is een reclameblok. Als je daar permanent naar zou moeten kijken, wordt je geheid debiel (zoals het naar de knoppen gaan van het lange termijn geheugen). Daar hebben we inmiddels allemaal last van, want in onze commerciële wereld begint het hele leven op een reclameblok te lijken, ook al heb je dat niet in de gaten (een beperking die al doende toeneemt).
Daarom kan het geen kwaad om weer eens contact te maken met conservatie gedachten, die de aandacht richten op behoud. De kringloopgedachte en de gedachte, dat de werking van de wereld volautomatisch is, en uiteindelijk al het werk doet. Niets spectaculairs aan. Eerder rustgevend. Dan raak je zelf meer uit beeld, en dus ook het idee dat je dit moet of dat mist.
Doet dit in een omgeving, waarin ‘in het hier en nu zijn’ daar prima bij aansluit. Zeg, starend naar een kabbelend bergbeekje in een open bos. In alle rust groeit vanzelf het besef, hoe waanzin bevorderend onze commerciële marktwereld is. Is dat besef voldoende gegroeid, dan heb je daarvoor geen bewijs meer nodig (integendeel, je ziet het ineens overal om je heen). Opnieuw een balans zoeken tussen ervaringen opdoen, productief zijn en ontspanning. Die balans ligt voor iedereen anders. Maar de samenleving als geheel is bezig om dol te draaien.
Het vooruitgangsgeloof is een groot geloof.
Met een kleiner geloof word je minder optimistisch.
Je bent een deelnemer in de wereld.
Je positie, als deelnemer in de wereld, creeert een blinde vlek.
Je hebt dus twee zekerheden:
1. Je zult nooit alles begrijpen
2. Je gaat dood
Er is ook troost.
De wereld (als geheel) gaat nooit dood.
Ook de wereld zal nooit alles begrijpen.
Dat wij dit nu al weten, is wonderlijk.
Schrale troost.
-------------
Een ideaal startpunt voor het machtsspel? Je kunt handig van de verwarring gebruik maken, door je van alles toe te eigenen, de nadelen daarvan worden verdeeld over de hele bevolking, en je bent al waarschijnlijk al dood voordat het onleefbaar wordt.
Het machtsspel vermengt het objectieve en subjectieve op dezelfde inconsistente manier (het maakt dezelfde fout). Het enige verschil is, dat de insteek niet meer constructief is. Dat vereenvoudigt het probleem tot ‘alleen jezelf redden’ en zodoende, creëer je meer speelruimte voor jezelf. Maar dit gaat ten koste van de betrouwbaarheid van de samenleving, je omgeving, die je samen leefbaar moet zien te houden. Machtsspel gaat van kwaad tot erger. Hoeveel oorlogen moeten er woeden voordat deze les wordt geleerd? Het is geen verbetering.
---------------------
Laten we de situatie niet misbruiken. Dat is het idee van ‘Liefde’. Laten we het gebruiken, om binnen dit kader iets zinnigs te doen, onder het motto: het pad is het doel, en die leg je samen af. Vandaar het eerste gebod:
Heb uzelf, uw naaste en de wereld lief.
Kan een machtsspeler dat gebod misbruiken?
Ja, dat gekloot blijft.
De complexiteit van de wereld blijkt ons in tal van situaties te ontgaan of te verbijsteren.
Dat blijft ook.
Goede profeten
Lao Tse – De Tao, die jou draagt, is ondoorgrondelijk, en daarin ligt alles al besloten
Boeddha – Het pad is het doel & (geen) handelingen hebben gevolgen
Jezus – Liefde is de leidraad.
Dat is de mystieke hoofdlijn. In zover het niet ontaardt in hocus poces, vallen daar alle bekende aspecten onder. Zoals oefeningen doen die enig licht werpen op de werking van je eigen geest. Zoals iets proberen, waaruit blijkt dat je dat helemaal niet kunt. Zoals bewust nergens aan denken. Twee dingen tegelijk denken, je vakantieverhaal in gedachten nalopen en tegelijk tot 100 tellen. Simpele fenomenologische observaties. Je bewuste aandacht kun je maar op een ding tegelijk richten.
Er zijn meer beperkingen. Je bent niet transparant voor jezelf. Je weet niet, hoe je doet, wat je doet. Het is de werking van de wereld in jou. Het heeft zin om rust te nemen, en te leunen op de werking van de wereld in jezelf, zodat meer daarvan tot je bewustzijn doordringt. Zo kun je tot een inzicht komen, nieuwe openingen vinden, en opnieuw beginnen.
Maar verwacht ook daar niet teveel van. Introspectie blijft altijd vaag. Wandelen doet wonderen. Als je wandelt, zonder doel (een rondwandeling), doe je vrijwel vanzelf van alles precies goed. De ideale, en tevens simpelste, vorm van meditatie. Niets spectaculairs aan dus, wel rustgevend.
Valse profeten
Valse profeten zitten zelf tot hun nek in het machtsspel gevangen.
Friedrich von Hayek – Alle samenwerking leidt naar de Goelag Archipel
Milton Friedman – Je bent een individu, egoïst en ambitieus.
De tegenpool van mystiek is een reclameblok. Als je daar permanent naar zou moeten kijken, wordt je geheid debiel (zoals het naar de knoppen gaan van het lange termijn geheugen). Daar hebben we inmiddels allemaal last van, want in onze commerciële wereld begint het hele leven op een reclameblok te lijken, ook al heb je dat niet in de gaten (een beperking die al doende toeneemt).
Daarom kan het geen kwaad om weer eens contact te maken met conservatie gedachten, die de aandacht richten op behoud. De kringloopgedachte en de gedachte, dat de werking van de wereld volautomatisch is, en uiteindelijk al het werk doet. Niets spectaculairs aan. Eerder rustgevend. Dan raak je zelf meer uit beeld, en dus ook het idee dat je dit moet of dat mist.
Doet dit in een omgeving, waarin ‘in het hier en nu zijn’ daar prima bij aansluit. Zeg, starend naar een kabbelend bergbeekje in een open bos. In alle rust groeit vanzelf het besef, hoe waanzin bevorderend onze commerciële marktwereld is. Is dat besef voldoende gegroeid, dan heb je daarvoor geen bewijs meer nodig (integendeel, je ziet het ineens overal om je heen). Opnieuw een balans zoeken tussen ervaringen opdoen, productief zijn en ontspanning. Die balans ligt voor iedereen anders. Maar de samenleving als geheel is bezig om dol te draaien.
Het vooruitgangsgeloof is een groot geloof.
Met een kleiner geloof word je minder optimistisch.
The view from nowhere.
Het 3 niveaus model
Je hebt 3 niveaus. Zelf zit je op niveau 2. Je bent ergens van overtuigd, maar niet iedereen is het met je eens. Een deel van de mensen zit op niveau 1. Dat is een lager niveau, daarom begrijpen ze het niet goed, en dit is de reden waarom ze tot een andere conclusie komen. Een ander deel zit op niveau 3. Dat is een hoger niveau, daarom begrijpen ze het beter, en dit is de reden waarom ze tot een andere conclusie komen.
Je zit op niveau 2. De vraag is nu, of je doorhebt dat sommige mensen op niveau 3 zitten, of dat je iedereen, die het niet met je eens is, aanziet voor iemand die op niveau 1 zit.
Er is een goede reden, om zondermeer nooit te erkennen, dat een ander iets beter kan beoordelen dan jijzelf. In een machtsspel is het een doodzonde, want daarmee zet je jezelf buiten spel. Je zult dan moeten erkennen, dat het beter is, als degenen op niveau 3 de conclusies trekken. In een machtsspel loopt het dan als snel slecht met je af.
Mensen op niveau 3, moeten voorkomen dat je ze onder de voet gelopen worden, door de meute op de lagere niveaus. Die zijn in de meerderheid, en erkennen dus nooit dat ze het minder goed begrijpen. Je betere inzicht misbruiken om ze plat te manipuleren, is je beste optie.
Ziedaar, dat je elkaar gevangen kunt houden, als er niveau verschillen bestaan. Als je zinniger wilt omgaan met niveau verschillen, dan moet je daar aandacht aan besteden. Zodra je een criterium munt, die niveau verschillen erkent, is er een houvast voor het machtsspel. Het systeem bespelen, leidt ertoe dat het weer in het honderd loopt. Uiteindelijk blijkt er van de algemeen erkende rangorde weinig te kloppen.
Een rigoureuze manier om de juiste rangorde te garanderen, veronderstelt een alwetende, algoede en almachtige God. Want zonder lukt het niet. Maar de combinatie ‘alwetend, algoed en almachtig’ is al tegenstrijdig. Kortom, de strijd om de rangorde maakt gehakt van het ideaal van een meritocratie, en leuteren over een meritocratie wakkert alleen het machtsspel aan.
Het is daarom verstandig, om van de rangorde geen status kwestie te maken. Wie wil iets doen, dat hij niet aankan? Daar wordt je ongelukkig van. Wie wil iets doen, waarin hij zijn kwaliteiten niet kan benutten? Daar word je ook ongelukkig van. Met een beetje realiteitszin lost het rangorde probleem zich vanzelf op. Fok mensen op, rond het thema succes, maak het heel belangrijk, en alles loopt in het honderd.
Dit is nog heel schematisch. Alsof de wereld maar 1 aspect kent, en iedereen langs die lijn zou zijn in te delen. De wereld heeft meerdere aspecten (slim, handig, aardig, mooi, assertief … het fietst allemaal dwars door elkaar heen), en dat maakt het werkelijke probleem complex en onnavolgbaar. Het begrip ‘beter’ wordt een van de meest betwiste begrippen. De vraag van Socrates, “Wat is Goed?”, wordt onmogelijk te beantwoorden.
Je hebt 3 niveaus. Zelf zit je op niveau 2. Je bent ergens van overtuigd, maar niet iedereen is het met je eens. Een deel van de mensen zit op niveau 1. Dat is een lager niveau, daarom begrijpen ze het niet goed, en dit is de reden waarom ze tot een andere conclusie komen. Een ander deel zit op niveau 3. Dat is een hoger niveau, daarom begrijpen ze het beter, en dit is de reden waarom ze tot een andere conclusie komen.
Je zit op niveau 2. De vraag is nu, of je doorhebt dat sommige mensen op niveau 3 zitten, of dat je iedereen, die het niet met je eens is, aanziet voor iemand die op niveau 1 zit.
Er is een goede reden, om zondermeer nooit te erkennen, dat een ander iets beter kan beoordelen dan jijzelf. In een machtsspel is het een doodzonde, want daarmee zet je jezelf buiten spel. Je zult dan moeten erkennen, dat het beter is, als degenen op niveau 3 de conclusies trekken. In een machtsspel loopt het dan als snel slecht met je af.
Mensen op niveau 3, moeten voorkomen dat je ze onder de voet gelopen worden, door de meute op de lagere niveaus. Die zijn in de meerderheid, en erkennen dus nooit dat ze het minder goed begrijpen. Je betere inzicht misbruiken om ze plat te manipuleren, is je beste optie.
Ziedaar, dat je elkaar gevangen kunt houden, als er niveau verschillen bestaan. Als je zinniger wilt omgaan met niveau verschillen, dan moet je daar aandacht aan besteden. Zodra je een criterium munt, die niveau verschillen erkent, is er een houvast voor het machtsspel. Het systeem bespelen, leidt ertoe dat het weer in het honderd loopt. Uiteindelijk blijkt er van de algemeen erkende rangorde weinig te kloppen.
Een rigoureuze manier om de juiste rangorde te garanderen, veronderstelt een alwetende, algoede en almachtige God. Want zonder lukt het niet. Maar de combinatie ‘alwetend, algoed en almachtig’ is al tegenstrijdig. Kortom, de strijd om de rangorde maakt gehakt van het ideaal van een meritocratie, en leuteren over een meritocratie wakkert alleen het machtsspel aan.
Het is daarom verstandig, om van de rangorde geen status kwestie te maken. Wie wil iets doen, dat hij niet aankan? Daar wordt je ongelukkig van. Wie wil iets doen, waarin hij zijn kwaliteiten niet kan benutten? Daar word je ook ongelukkig van. Met een beetje realiteitszin lost het rangorde probleem zich vanzelf op. Fok mensen op, rond het thema succes, maak het heel belangrijk, en alles loopt in het honderd.
Dit is nog heel schematisch. Alsof de wereld maar 1 aspect kent, en iedereen langs die lijn zou zijn in te delen. De wereld heeft meerdere aspecten (slim, handig, aardig, mooi, assertief … het fietst allemaal dwars door elkaar heen), en dat maakt het werkelijke probleem complex en onnavolgbaar. Het begrip ‘beter’ wordt een van de meest betwiste begrippen. De vraag van Socrates, “Wat is Goed?”, wordt onmogelijk te beantwoorden.
The view from nowhere.
Wat is goed?
Goed, abstract geleuter zal weinig mensen kunnen bekoren. Voor een concreet probleem, je fietsband is lek, is het een rare insteek. Maar de samenleving verbeteren, brengt ook de vraag met zich mee, of onze concepten wel op orde zijn. Kijk maar naar politieke filosofie, het is een spel met concepten. Daar vindt een groot deel van de strijd plaats, want met de keuze van je concepten, frame je het hele politieke debat.
Tot een betere samenleving komen begint bij de vraag ’Wat is goed?’. Wat heeft het voor zin om iets te doen, als de doelstelling niet goed is? Hoe weet je of de doelstelling goed is? Het feitelijke antwoord is een stap die de wereld zet, zijn eigen werking volgend. Je kunt het bestuderen zoveel je wilt, maar het bevat geen antwoord op die vraag. Maar zo voelt het niet, en daarmee is de vraag toch beantwoord.
Waar komt dat antwoord dan vandaan? Het lijkt op de vraag of de baard van de kerstman wit is. Het antwoord is evident “Ja”. Maar het is nergens op gebaseerd. Ook al onze overtuigingen rond juiste doelstellingen staan op losse schroeven. Het reduceert alle motieven en doelstellingen tot zelfexpressie, niet veel anders dan een scheet laten. Buiten het feit dat je het doet, valt er niets zinnigs over te zeggen, niet door jezelf, en niet door anderen (ook al geloven ze anders).
Dit geldt niet alleen voor idealistische doelen, maar voor alle doelen die mensen nastreven. Niemand kan, wat hij doet of laat, rechtvaardigen. Het tegenovergestelde doen, is altijd even goed te rechtvaardigen (al evenmin dus). Want rechtvaardigen betekent, een argument geven dat verder reikt dan een zelfexpressie. Er valt dus ook niets te bereiken of te verliezen. Want dat veronderstelt alweer een onderscheid tussen een betere en mindere uitkomst. Alweer een oordeel dat niet te rechtvaardigen is.
-----------------------
Dat nihilisme leven mensen niet echt. Wat doen ze dan wel? Ze switchen voortdurend tussen
- het deelnemersperspectief (waar we spreken in termen van doelen, en alles wat daarmee samenhangt, zoals voorkeuren, intenties, functies, belangen of strategieën):
oorzaak - ik - doel
- het waarheidsperspectief (waar we spreken over oorzaken, en alles wat daarmee samenhangt, zoals gevolgen).
oorzaak - gevolg
Beide zijn een bouwsteen in de beschrijving van een tijdsontwikkeling. Het is consistent, om over de hele linie dezelfde taal en logica aan te houden. Maar wij vertalen oorzaken in doelen, en zolang wij daar zelf als schakel tussen zitten, zien we dat niet als inconsistent. Is het inconsistent?
Gebruik je
‘oorzaak – gevolg’
dan zit tussen beide weinig speling.
Gebruik je,
‘oorzaak - ik – doel’
dan zit onder het begrip 'ik' nog een hele ijsberg, die allerlei structuur en functionaliteit inbrengt. 'ik' is in staat oorzaken om te buigen naar doelen. Dat berust op de interne structuur van het menselijk lichaam. Net zoals een automobiel meer is dan gewoon mobiel, omdat de motor erin opgenomen is. Zo zit in het begrip 'ik' van alles opgenomen, wat onduidelijk maakt hoe je van een oorzaak tot een doel kwam. Dat blijft onduidelijk, hoe diep je dat ook analyseert. We komen alleen mee weg, als we deze analyse achterwege laten. Laten we deze analyse geheel weg, dan lijken alle doelen en waarden uit de lucht gegrepen onzin. Pogingen om dat te repareren, door doelen en waarden zomaar ergens vandaan te toveren, zijn er genoeg.
Wat we mensen verwijten, als hun zelfexpressie ons te gortig wordt, doen we zelf ook (doelstellingen munten, erin geloven, het rechtvaardigen). De een wat effectiever dan de ander, naargelang hoe het lichaam functioneert. Als mensen er onderling over discussiëren, blijkt telkens dat het onderscheid tussen keuze en oorzaak iets willekeurig heeft. Keuzes zijn ook feiten en hebben ook oorzaken.
Wat is het verschil tussen gedwongen worden van binnen uit (zelfexpressie) en gedwongen worden van buiten af (dwang). Niets, het is beide oorzaak en gevolg. Maar het voelt anders. Het heeft een slot-sleutel structuur. Het past (voelt goed) of niet (voelt niet goed). De slot-sleutel structuur is een historisch gegeven. De voorafgaande ontwikkeling, op evolutionaire, geschiedkundige en individuele tijdschaal heeft het zo gevormd. De causale ontwikkeling trekt zijn eigen spoor en houdt zich niet aan de gevoeligheden van onze slot-sleutel structuur. Dat is het kwade. Het kwade leert ons wat het goede is. Het negatieve idee van het goede is het kwade vermijden. Zo is ethiek vaak een reactie op het machtsspel. Het positieve idee van het goede is het passende bevorderen. Vanwege de samenhang der dingen, valt daar wel degelijk iets zinnigs over te zeggen, dat zich leent voor nader onderzoek.
[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 02-09-2017 18:39:29 ]
Goed, abstract geleuter zal weinig mensen kunnen bekoren. Voor een concreet probleem, je fietsband is lek, is het een rare insteek. Maar de samenleving verbeteren, brengt ook de vraag met zich mee, of onze concepten wel op orde zijn. Kijk maar naar politieke filosofie, het is een spel met concepten. Daar vindt een groot deel van de strijd plaats, want met de keuze van je concepten, frame je het hele politieke debat.
Tot een betere samenleving komen begint bij de vraag ’Wat is goed?’. Wat heeft het voor zin om iets te doen, als de doelstelling niet goed is? Hoe weet je of de doelstelling goed is? Het feitelijke antwoord is een stap die de wereld zet, zijn eigen werking volgend. Je kunt het bestuderen zoveel je wilt, maar het bevat geen antwoord op die vraag. Maar zo voelt het niet, en daarmee is de vraag toch beantwoord.
Waar komt dat antwoord dan vandaan? Het lijkt op de vraag of de baard van de kerstman wit is. Het antwoord is evident “Ja”. Maar het is nergens op gebaseerd. Ook al onze overtuigingen rond juiste doelstellingen staan op losse schroeven. Het reduceert alle motieven en doelstellingen tot zelfexpressie, niet veel anders dan een scheet laten. Buiten het feit dat je het doet, valt er niets zinnigs over te zeggen, niet door jezelf, en niet door anderen (ook al geloven ze anders).
Dit geldt niet alleen voor idealistische doelen, maar voor alle doelen die mensen nastreven. Niemand kan, wat hij doet of laat, rechtvaardigen. Het tegenovergestelde doen, is altijd even goed te rechtvaardigen (al evenmin dus). Want rechtvaardigen betekent, een argument geven dat verder reikt dan een zelfexpressie. Er valt dus ook niets te bereiken of te verliezen. Want dat veronderstelt alweer een onderscheid tussen een betere en mindere uitkomst. Alweer een oordeel dat niet te rechtvaardigen is.
-----------------------
Dat nihilisme leven mensen niet echt. Wat doen ze dan wel? Ze switchen voortdurend tussen
- het deelnemersperspectief (waar we spreken in termen van doelen, en alles wat daarmee samenhangt, zoals voorkeuren, intenties, functies, belangen of strategieën):
oorzaak - ik - doel
- het waarheidsperspectief (waar we spreken over oorzaken, en alles wat daarmee samenhangt, zoals gevolgen).
oorzaak - gevolg
Beide zijn een bouwsteen in de beschrijving van een tijdsontwikkeling. Het is consistent, om over de hele linie dezelfde taal en logica aan te houden. Maar wij vertalen oorzaken in doelen, en zolang wij daar zelf als schakel tussen zitten, zien we dat niet als inconsistent. Is het inconsistent?
Gebruik je
‘oorzaak – gevolg’
dan zit tussen beide weinig speling.
Gebruik je,
‘oorzaak - ik – doel’
dan zit onder het begrip 'ik' nog een hele ijsberg, die allerlei structuur en functionaliteit inbrengt. 'ik' is in staat oorzaken om te buigen naar doelen. Dat berust op de interne structuur van het menselijk lichaam. Net zoals een automobiel meer is dan gewoon mobiel, omdat de motor erin opgenomen is. Zo zit in het begrip 'ik' van alles opgenomen, wat onduidelijk maakt hoe je van een oorzaak tot een doel kwam. Dat blijft onduidelijk, hoe diep je dat ook analyseert. We komen alleen mee weg, als we deze analyse achterwege laten. Laten we deze analyse geheel weg, dan lijken alle doelen en waarden uit de lucht gegrepen onzin. Pogingen om dat te repareren, door doelen en waarden zomaar ergens vandaan te toveren, zijn er genoeg.
Wat we mensen verwijten, als hun zelfexpressie ons te gortig wordt, doen we zelf ook (doelstellingen munten, erin geloven, het rechtvaardigen). De een wat effectiever dan de ander, naargelang hoe het lichaam functioneert. Als mensen er onderling over discussiëren, blijkt telkens dat het onderscheid tussen keuze en oorzaak iets willekeurig heeft. Keuzes zijn ook feiten en hebben ook oorzaken.
Wat is het verschil tussen gedwongen worden van binnen uit (zelfexpressie) en gedwongen worden van buiten af (dwang). Niets, het is beide oorzaak en gevolg. Maar het voelt anders. Het heeft een slot-sleutel structuur. Het past (voelt goed) of niet (voelt niet goed). De slot-sleutel structuur is een historisch gegeven. De voorafgaande ontwikkeling, op evolutionaire, geschiedkundige en individuele tijdschaal heeft het zo gevormd. De causale ontwikkeling trekt zijn eigen spoor en houdt zich niet aan de gevoeligheden van onze slot-sleutel structuur. Dat is het kwade. Het kwade leert ons wat het goede is. Het negatieve idee van het goede is het kwade vermijden. Zo is ethiek vaak een reactie op het machtsspel. Het positieve idee van het goede is het passende bevorderen. Vanwege de samenhang der dingen, valt daar wel degelijk iets zinnigs over te zeggen, dat zich leent voor nader onderzoek.
[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 02-09-2017 18:39:29 ]
The view from nowhere.
https://nos.nl/artikel/21(...)elang-jij-kijkt.html
Allemaal voor het hogere doel om bedrijven in staat te stellen om te leren hoe consumenten effectief kunt paaien. Stel, je twijfelt aan dit hogere doel.
Allemaal voor het hogere doel om bedrijven in staat te stellen om te leren hoe consumenten effectief kunt paaien. Stel, je twijfelt aan dit hogere doel.
The view from nowhere.
Ook hier wringt internationalisme met de nationale georganiseerde samenleving. Dat dit ideaal is, vanuit het perspectief van het belasting-ontwijkende internationale bedrijfsleven, kan ik me dit wel voorstellen. Het is een voorbeeld van het socialiseren van de kosten en het privatiseren van de winst.quote:Schiet de internationalisering van Nederlandse universiteiten door?
In 2006 telden Nederlandse universiteiten ruim 12.000 buitenlandse voltijdsstudenten. Tien jaar later waren dat er meer dan 42.000. Het aandeel niet-Nederlandse studenten steeg in tien jaar van 6 naar 16 procent, meer dan een verdubbeling.
Het beeld van een ratrace om de buitenlandse student om zoveel mogelijk geld binnen te halen, herkent hij niet. "Uit onze berekeningen blijkt dat elke student ons meer kost dan hij oplevert.
Volgens Van der Chijs moet uiteindelijk de overheid meer geld uittrekken voor het universitair onderwijs.
https://nos.nl/nieuwsuur/(...)ersiteiten-door.html
The view from nowhere.
Dat is minder schokkend dan dat onze hele handel en wandel van het internet via google/facebook/whatsap/instagram en zo verder gevolgd en vastgelegd wordt.quote:
https://nos.nl/artikel/21(...)elang-jij-kijkt.html
Allemaal voor het hogere doel om bedrijven in staat te stellen om te leren hoe consumenten effectief kunt paaien. Stel, je twijfelt aan dit hogere doel.
Alles is commercieel zelfs onze hersentjes, als we er niets voor krijgen doen we het niet.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
De twee posten hierboven horen niet in dit topic thuis. Kan ze helaas niet verwijderen.
The view from nowhere.
Machtsspel
Het machtsspel in een competitieve markt, in de nationale politiek en de geopolitiek grijpen in elkaar zonder einde. Een machtsspeler kan nooit in zijn eentje het machtsspel aan de wilgen hangen, want dat kost hem de kop. Je zou dus een manier moeten hebben, om boven alle machtsspelers te staan, om van daaruit het machtsspel in goede banen te kunnen leiden. Als dat lukt, creeer je de ideale mogelijkheid voor een machtsspeler, om zo de beslissende slag te slaan. Iedere speler die opwerpt, dat het afgelopen moet zijn met het machtsspel, wordt uitgedaagd het goede voorbeeld te geven. Doet hij dat, is het afgelopen met hem. Een wereldverbeteraar, die eerst het machtsspel meespeelt om de wereld te veroveren, om daarna de wereld te kunnen verbeteren, zal merken dat het machtsspel nooit ophoudt, en je uiteindelijk zelf de machtsspeler wordt die de beslissende slag probeert te slaan.
Het probleem is zo oud als de geschiedenis. Iedereen weet ervan. Iedere moeder zegt wel eens tegen een kind, dat hij moet proberen om de wijste te zijn. Als je er in de praktijk een punt van maakt, laten we wijzer zijn, dan zal een machtsspeler in jou veel onwijsheid ontdekken. Je bent hypocriet. Het cultiveren van een betere moraal, leidt tot misbruik ervan. De betere moraal wordt in de hand van een machtsspeler een wapen. Uiteindelijk wil niemand meer iets met de betere moraal van doen hebben.
De overheid is al snel de plek waar het machtsspel zich concentreert. Kijk maar naar het EU circus in Brussel. De politiek volgend, leert iedere burger hoe rot de wereld is. Het bedrijfsleven claimt dat de spreiding van de macht in een markt groter is (allemaal concurrenten), maar concurrentie is ook een vorm van machtsspel. In dat machtsspel is de concurrentie al snel het eerste slachtoffer. Moordende competitie vindt niemand leuk. Het gaat steeds meer lijken op een overheid, zonder enige vorm van democratie of openbaarheid.
Met miljarden mensen op de aardbol 1 grote machtspiramide te vormen, is gekkenwerk. Behalve het topje zou iedereen een slaafs bestaan leiden. De vrije markt en de democratie hebben enige verlichting gebracht. Maar de samenleving volledig individualiseren maakt iedereen onmachtig. Degenen die volharden in deze levensstijl, verliezen het van degenen die in alle vrijheid groepen vormen. Uiteindelijk blijkt dat iedereen zo snel mogelijk bij een groep moet aansluiten, om nog te kunnen overleven. Het verdelen van de macht leidt tijdelijk tot een andere vorm van het machtsspel. Het machtsspel woekert altijd door.
Het machtsspel verhindert dat de samenleving leert. Door alles te vertroebelen, lukt het niet meer om ergens een helder beeld van te krijgen. Complottheorieën zijn logisch. Onmacht gevoelens zijn logisch. Een gevoel van dreiging en onveiligheid is logisch. Vijandsbeelden zijn logisch. Zo destructief als het machtsspel is, zo onvermijdelijk lijkt het.
Iedereen wordt er gek van.
Het machtsspel in een competitieve markt, in de nationale politiek en de geopolitiek grijpen in elkaar zonder einde. Een machtsspeler kan nooit in zijn eentje het machtsspel aan de wilgen hangen, want dat kost hem de kop. Je zou dus een manier moeten hebben, om boven alle machtsspelers te staan, om van daaruit het machtsspel in goede banen te kunnen leiden. Als dat lukt, creeer je de ideale mogelijkheid voor een machtsspeler, om zo de beslissende slag te slaan. Iedere speler die opwerpt, dat het afgelopen moet zijn met het machtsspel, wordt uitgedaagd het goede voorbeeld te geven. Doet hij dat, is het afgelopen met hem. Een wereldverbeteraar, die eerst het machtsspel meespeelt om de wereld te veroveren, om daarna de wereld te kunnen verbeteren, zal merken dat het machtsspel nooit ophoudt, en je uiteindelijk zelf de machtsspeler wordt die de beslissende slag probeert te slaan.
Het probleem is zo oud als de geschiedenis. Iedereen weet ervan. Iedere moeder zegt wel eens tegen een kind, dat hij moet proberen om de wijste te zijn. Als je er in de praktijk een punt van maakt, laten we wijzer zijn, dan zal een machtsspeler in jou veel onwijsheid ontdekken. Je bent hypocriet. Het cultiveren van een betere moraal, leidt tot misbruik ervan. De betere moraal wordt in de hand van een machtsspeler een wapen. Uiteindelijk wil niemand meer iets met de betere moraal van doen hebben.
De overheid is al snel de plek waar het machtsspel zich concentreert. Kijk maar naar het EU circus in Brussel. De politiek volgend, leert iedere burger hoe rot de wereld is. Het bedrijfsleven claimt dat de spreiding van de macht in een markt groter is (allemaal concurrenten), maar concurrentie is ook een vorm van machtsspel. In dat machtsspel is de concurrentie al snel het eerste slachtoffer. Moordende competitie vindt niemand leuk. Het gaat steeds meer lijken op een overheid, zonder enige vorm van democratie of openbaarheid.
Met miljarden mensen op de aardbol 1 grote machtspiramide te vormen, is gekkenwerk. Behalve het topje zou iedereen een slaafs bestaan leiden. De vrije markt en de democratie hebben enige verlichting gebracht. Maar de samenleving volledig individualiseren maakt iedereen onmachtig. Degenen die volharden in deze levensstijl, verliezen het van degenen die in alle vrijheid groepen vormen. Uiteindelijk blijkt dat iedereen zo snel mogelijk bij een groep moet aansluiten, om nog te kunnen overleven. Het verdelen van de macht leidt tijdelijk tot een andere vorm van het machtsspel. Het machtsspel woekert altijd door.
Het machtsspel verhindert dat de samenleving leert. Door alles te vertroebelen, lukt het niet meer om ergens een helder beeld van te krijgen. Complottheorieën zijn logisch. Onmacht gevoelens zijn logisch. Een gevoel van dreiging en onveiligheid is logisch. Vijandsbeelden zijn logisch. Zo destructief als het machtsspel is, zo onvermijdelijk lijkt het.
Iedereen wordt er gek van.
The view from nowhere.
Dat is het dilemma van de gevangene (prisoner's dilemma).
Als deelnemer in de wereld is 'het machtsspel spelen' altijd je beste optie.
Als iedere deelnemer zo slim is, kies je collectief voor een sub-optimale optie.
Daarom is het dom om zo slim te zijn.
Als deelnemer in de wereld is 'het machtsspel spelen' altijd je beste optie.
Als iedere deelnemer zo slim is, kies je collectief voor een sub-optimale optie.
Daarom is het dom om zo slim te zijn.
The view from nowhere.
Volgens mij juist niet, alleen als individu kun je volledig eigenmachtig zijn (autonoom, soeverein)quote:Maar de samenleving volledig individualiseren maakt iedereen onmachtig. Degenen die volharden in deze levensstijl, verliezen het van degenen die in alle vrijheid groepen vormen. Uiteindelijk blijkt dat iedereen zo snel mogelijk bij een groep moet aansluiten, om nog te kunnen overleven.
Eenmaal alle macht terug, dan kun je alle ongewenste invloeden weren en daarmee ook de macht die anderen op je uitoefenen.
Dat betekent dan niet dat je macht hebt over anderen, je hebt slechts de macht om te zijn wie je bent zonder dat je je hoeft te conformeren aan..
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
Professionalisme
Stel, je vervult een functie. Om de functie te vervullen mag je niet uitgaan van je eigen deelnemersperspectief. Je vervult een rol. Waar kun je dan wel van uitgaan? Dat moet iets zijn, dat fungeert als een invulling van het waarheidsperspectief. Een verhaal dat je kunt rechtvaardigen. Daarom is alleen relevant, wat je in dat verhaal kunt uitdrukken. Dit wordt als een sjabloon over de samenleving uitgerold, in de vorm van professionalisme. Dat introduceert een blinde vlek voor het deelnemersperspectief. Je kunt het deelnemersperspectief nog wel opmerken, maar het is irrelevant. Zo irrelevant, dat het proberen op te merken, overbodig wordt. Niet alleen een geloof neemt het doel op in het waarheidsperspectief, iedere professie heeft daar ook een handje van. Je zou, zo doende, een hele bevolking een deelnemersperspectief kunnen ontzeggen. Dan is, vast en zeker, iedereen irrationeel.
Stel, je vervult een functie. Om de functie te vervullen mag je niet uitgaan van je eigen deelnemersperspectief. Je vervult een rol. Waar kun je dan wel van uitgaan? Dat moet iets zijn, dat fungeert als een invulling van het waarheidsperspectief. Een verhaal dat je kunt rechtvaardigen. Daarom is alleen relevant, wat je in dat verhaal kunt uitdrukken. Dit wordt als een sjabloon over de samenleving uitgerold, in de vorm van professionalisme. Dat introduceert een blinde vlek voor het deelnemersperspectief. Je kunt het deelnemersperspectief nog wel opmerken, maar het is irrelevant. Zo irrelevant, dat het proberen op te merken, overbodig wordt. Niet alleen een geloof neemt het doel op in het waarheidsperspectief, iedere professie heeft daar ook een handje van. Je zou, zo doende, een hele bevolking een deelnemersperspectief kunnen ontzeggen. Dan is, vast en zeker, iedereen irrationeel.
The view from nowhere.
Reactie op post #271 Bedachtzaam
De rest wordt lastig.
Van daaruit betreed je het machtsspel.
Dan ben je als een Robinson Crusoe op zijn onbewoonde eiland, maar dan midden in de samenleving. Conformeren hoeft niet.quote:Volgens mij juist niet, alleen als individu kun je volledig eigenmachtig zijn (autonoom, soeverein)
Eenmaal alle macht terug, dan kun je alle ongewenste invloeden weren en daarmee ook de macht die anderen op je uitoefenen.
Dat betekent dan niet dat je macht hebt over anderen, je hebt slechts de macht om te zijn wie je bent zonder dat je je hoeft te conformeren aan..
De rest wordt lastig.
Van daaruit betreed je het machtsspel.
The view from nowhere.
Door de scheidende houding, als er geen scheidende houding is jegens elkander, dan kan er naar mijn mening ook geen sprake zijn van een machtsverhouding.quote:
Reactie op post #271 Bedachtzaam
[..]
Dan ben je als een Robinson Crusoe op zijn onbewoonde eiland, maar dan midden in de samenleving. Conformeren hoeft niet.
De rest wordt lastig.
Van daaruit betreed je het machtsspel.
De waarheid in iemands hoofd is vaak onbuigzamer dan het sterkste staal.
