LIF Lifestyle
Alles over gezondheid, uiterlijke verzorging, mode, kleding, make-up, tabak, etc.
Pff, afgelopen week erg veel pijn op de plek waar ze de poortwachter hebben verwijderd, is nu toch een jaar geleden.
En al voelende daar ook een bult ontdekt.
M'n linkerarm voelt raar, hand tintelt soms. Doet eigenlijk best pijn. Kan hem ook minder goed bewegen.
Toch maar naar de huisarts gegaan en maandag afspraak voor echo.
Nu wéét ik dat het geen kanker is, ik denk zelf aan ophoping, vocht, ontsteking, zoiets.
Maar het is wel kut, want je gaat je toch zorgen lopen maken, en ik begin er heel langzaam achter te komen dat na chemo, operatie, bestraling, je er niet zo 1,2,3 los van komt.
Ieder dingetje, pijntje, bobbeltje, laat je toch denken, verdomme het zal toch niet. En dat is vervelend, ik wil gewoon dat het over en achter de rug is.
En al voelende daar ook een bult ontdekt.
M'n linkerarm voelt raar, hand tintelt soms. Doet eigenlijk best pijn. Kan hem ook minder goed bewegen.
Toch maar naar de huisarts gegaan en maandag afspraak voor echo.
Nu wéét ik dat het geen kanker is, ik denk zelf aan ophoping, vocht, ontsteking, zoiets.
Maar het is wel kut, want je gaat je toch zorgen lopen maken, en ik begin er heel langzaam achter te komen dat na chemo, operatie, bestraling, je er niet zo 1,2,3 los van komt.
Ieder dingetje, pijntje, bobbeltje, laat je toch denken, verdomme het zal toch niet. En dat is vervelend, ik wil gewoon dat het over en achter de rug is.
Yvonne riep ergens: Static is gewoon Static, je leeft met hem of niet.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Herkenbaar, Yvonne.
Ook dokters denken zo, is mijn ervaring.
Frozen shoulder, naar de orthopeed, en die liet meteen een skeletscintigrafie maken, om uit te sluiten dat het uitzaaiingen zijn.
Pijn in mijn bovenbeen, uitstralend. Gemeld aan de neuroloog, hoppa, ct-scan.
Voor mij is de diagnose 4,5 jaar geleden en ik heb nog steeds die angst als ik iets mankeer.
Ook dokters denken zo, is mijn ervaring.
Frozen shoulder, naar de orthopeed, en die liet meteen een skeletscintigrafie maken, om uit te sluiten dat het uitzaaiingen zijn.
Pijn in mijn bovenbeen, uitstralend. Gemeld aan de neuroloog, hoppa, ct-scan.
Voor mij is de diagnose 4,5 jaar geleden en ik heb nog steeds die angst als ik iets mankeer.
Er is net iemand gepromoveerd op onderzoek naar die angst:quote:Op vrijdag 10 juni 2016 00:21 schreef Gia het volgende:
Voor mij is de diagnose 4,5 jaar geleden en ik heb nog steeds die angst als ik iets mankeer.
'Te weinig aandacht voor angst dat kanker terugkeert'
"Nederlanders koesteren hun zelfoverschatting, terwijl ze hun gebrek aan beschaving en bescheidenheid als assertiviteit vieren."
Het beheerst mijn leven niet, maar ik ben me wel bewuster van de eindigheid van het leven. Ik kijk minder uit naar een fijne oude dag en probeer nu te genieten.quote:
Er is net iemand gepromoveerd op onderzoek naar die angst:
'Te weinig aandacht voor angst dat kanker terugkeert'
Vorig jaar is mijn vader, vrij snel, overleden. Wij moesten de muziek voor de uitvaart kiezen. Dit heeft mij ertoe doen besluiten alvast een playlist te maken.
Had je dat nog nooit gedaan dan?quote:Op maandag 13 juni 2016 20:17 schreef Gia het volgende:
[..]
Het beheerst mijn leven niet, maar ik ben me wel bewuster van de eindigheid van het leven. Ik kijk minder uit naar een fijne oude dag en probeer nu te genieten.
Vorig jaar is mijn vader, vrij snel, overleden. Wij moesten de muziek voor de uitvaart kiezen. Dit heeft mij ertoe doen besluiten alvast een playlist te maken.
Mijn rouwkaart ligt al jaren klaar. Controlfreak enzo. 
Mocht het bij mij chronisch worden, dan doe ik dat ook. Zodra ik over de eerste schrik heen ben. Ik wissel nu ook jaarlijks tussen begraven, cremeren en/of de nabestaanden beslissen dat. Denk dat ik dan net zo'n controlfreak ben.quote:
[..]
Had je dat nog nooit gedaan dan?
Maar muziek is belangrijk voor mij, dus is dat lijstje vast klaar.
http://www.telegraaf.nl/b(...)cijnen_omlaag__.html
Mooi nieuws. Ik krijg een van de medicijnen die aldoor werd genoemd als zijnde "te duur".
Mooi nieuws. Ik krijg een van de medicijnen die aldoor werd genoemd als zijnde "te duur".
Da's goed nieuws. Nu hopen dat dit de Cure for Cancer is. Zou toch mooi zijn.quote:
http://www.telegraaf.nl/b(...)cijnen_omlaag__.html
Mooi nieuws. Ik krijg een van de medicijnen die aldoor werd genoemd als zijnde "te duur".
Vanochtend naar de pijnpoli geweest. De pijn aan mijn voeten is zoveel minder, dat de arts niet verwacht dat het nog meer kan verbeteren. Is zo ook goed te behappen. Hoef pas over een half jaar terug te komen, of eerder als de klachten toch weer erger worden.
Maar goed, wellicht één specialist minder.
Fijn dat je zoveel vooruitgang hebt geboekt Gia!
Mijn chemo (en andere troep) lijkt echt goed aan te slaan. Mijn leverwaarden zijn al een enorm stuk gezakt. Dr is tevreden en ik dus ook! Anti-biotica is alleen wel weer einde verhaal. Lever sloeg er zo erg van op hol dat ik niet eens chemo kon krijgen. Ben ik stiekem ook wel blij mee. Ik mocht er niet mee in de zon en ik moet bijbruinen voor vakantie.
Mijn chemo (en andere troep) lijkt echt goed aan te slaan. Mijn leverwaarden zijn al een enorm stuk gezakt. Dr is tevreden en ik dus ook! Anti-biotica is alleen wel weer einde verhaal. Lever sloeg er zo erg van op hol dat ik niet eens chemo kon krijgen. Ben ik stiekem ook wel blij mee. Ik mocht er niet mee in de zon en ik moet bijbruinen voor vakantie.
Gia en Mula, gelukkig wat beter nieuws!
Yvonne, hoe is het gelopen met de echo enzo?
Yvonne, hoe is het gelopen met de echo enzo?
[i]Als je iets loslaat heb je 2 handen om iets aan te pakken[/i]
Met mijn vrouw alles ok, werkt 3 dagen, gaat best aardig. Volgende week weer een botscan. Ga ik maar weer eens mee. Lang geleden, het ziekenhuis. Was voorheen wel anders.
https://www.kanker.nl/bib(...)ker?utm_source=em-82
kreeg dit vandaag in de mail.
Post het hier, misschien interessant voor sommigen.
kreeg dit vandaag in de mail.
Post het hier, misschien interessant voor sommigen.
Fijn te lezen dat het goed met je vrouw gaat. Waarom krijgt ze een botscan? Die geven ze niet standaard.quote:
Met mijn vrouw alles ok, werkt 3 dagen, gaat best aardig. Volgende week weer een botscan. Ga ik maar weer eens mee. Lang geleden, het ziekenhuis. Was voorheen wel anders.
We moeten bereid zijn het leven dat we gepland hebben op te geven om het leven te vinden dat op ons wacht.
Vanwege dat ze aan de tamoxifen zit. Doordat ze vervroegd in de overgang is, worden de botten ook zwakker en zo houden ze bij hoe het er mee staat. Er was vorige keer al te zien dat ze minder goed zijn dan bij een gezonde meid van 31.quote:
[..]
Fijn te lezen dat het goed met je vrouw gaat. Waarom krijgt ze een botscan? Die geven ze niet standaard.
O wat fijn. Dat hebben ze bij mij nooit aangeboden. Maar scheelt misschien dat ik 41 was bij de diagnose.
We moeten bereid zijn het leven dat we gepland hebben op te geven om het leven te vinden dat op ons wacht.
Ik ben met de laatste loodjes bezig, Herceptin tot eind september en dan heb ik er anderhalf jaar gifzooi opzitten, oh en bestralen en operatie natuurlijk.
Maar wat ik vragen wilde, is dit herkenbaar: ik word soms o overvallen door pijn in de borst+borststreek, bot, spieren, weefsel, gewoon een valse gemene pijn, net of het van binnen aan het scheuren is.
Echo was trouwens goed, ik had ook niks anders verwacht er zit gewoon rond de littekens, oksel, en borst gewoon iets niet goed. Soms een voelbare schijf en dan zoals vandaag weer zo'n scheurende pijn.
Ik bennog lang niet de oude en heb het idee dat ik me moeier voel dan na de operatie.
Nou ja, ik voel me soms zo'n zeur, ik zie er toch goed uit? Ben bijna klaar? Maar ik voel me niet echt geweldig. Bleh, bleh, bleh.
Maar wat ik vragen wilde, is dit herkenbaar: ik word soms o overvallen door pijn in de borst+borststreek, bot, spieren, weefsel, gewoon een valse gemene pijn, net of het van binnen aan het scheuren is.
Echo was trouwens goed, ik had ook niks anders verwacht er zit gewoon rond de littekens, oksel, en borst gewoon iets niet goed. Soms een voelbare schijf en dan zoals vandaag weer zo'n scheurende pijn.
Ik bennog lang niet de oude en heb het idee dat ik me moeier voel dan na de operatie.
Nou ja, ik voel me soms zo'n zeur, ik zie er toch goed uit? Ben bijna klaar? Maar ik voel me niet echt geweldig. Bleh, bleh, bleh.
Yvonne riep ergens: Static is gewoon Static, je leeft met hem of niet.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Scheurend gevoel herken ik niet, wel de gemene pijn in het borstgebied. Het wordt getriggerd door bepaalde bewegingen en soms door niks. Het is een soort kramp denk ik en zorgt ervoor dat ik ineens geen adem meer krijg. Net alsof mijn borstspieren het ineens niet meer doen. Heel eng. Het begint bij het uiteinde van mn litteken. Heb het aan beide kanten, maar vooral (en in veel ergere mate) aan de bestraalde kant. Volgens de fysio heeft het waarschijnlijk te maken met littekenweefsel na operatie en bestraling.
Wat rot dat je je nog steeds niet goed voelt Yvonne. Hopelijk knapt het echt op nadat je stopt met de Herceptin.
Met mij gaat het goed. Af en toe (heel erg) moe en af en toe stekende botpijn (in zo'n beetje mn hele lijf
), maar verder wel ok. Nog niks aangekomen tot nu toe 
en zelfs het haar geeft het nog niet op.
Het begint bij het uiteinde van mn litteken. Heb het aan beide kanten, maar vooral (en in veel ergere mate) aan de bestraalde kant. Volgens de fysio heeft het waarschijnlijk te maken met littekenweefsel na operatie en bestraling. Wat rot dat je je nog steeds niet goed voelt Yvonne. Hopelijk knapt het echt op nadat je stopt met de Herceptin.
Met mij gaat het goed. Af en toe (heel erg) moe en af en toe stekende botpijn (in zo'n beetje mn hele lijf
), maar verder wel ok. Nog niks aangekomen tot nu toe en zelfs het haar geeft het nog niet op.
Zoiets heb ik ook, ja. Net alsof soms alle spieren keihard samentrekken. Soort kramp, inderdaad.
Heb ik soms in mijn rug als ik gewoon plat lig. Soms ook aan de zijkant van mijn onderste ribben.
Heb ik soms in mijn rug als ik gewoon plat lig. Soms ook aan de zijkant van mijn onderste ribben.
ik heb het vooral als ik iets voorover buk en dan opzij draai. Bijv op de rand van het bed zitten en dan mn rechtersok aandoen. Of op een laag krukje in de tuin werken en dan net te ver opzij werken zonder het krukje mee te schuiven. Het is inderdaad net alsof de spieren ineens keihard samentrekken. Ik vind het echt rot. Het voelt vervelend, maar het doet ook gewoon pijn. En ik heb tot nu toe nog niks gevonden waar het beter van wordt. Alleen afwachten. 
Ik duim voor je vanuit Belgie.quote:
Ik ben met de laatste loodjes bezig, Herceptin tot eind september en dan heb ik er anderhalf jaar gifzooi opzitten, oh en bestralen en operatie natuurlijk.
Maar wat ik vragen wilde, is dit herkenbaar: ik word soms o overvallen door pijn in de borst+borststreek, bot, spieren, weefsel, gewoon een valse gemene pijn, net of het van binnen aan het scheuren is.
Echo was trouwens goed, ik had ook niks anders verwacht er zit gewoon rond de littekens, oksel, en borst gewoon iets niet goed. Soms een voelbare schijf en dan zoals vandaag weer zo'n scheurende pijn.
Ik bennog lang niet de oude en heb het idee dat ik me moeier voel dan na de operatie.
Nou ja, ik voel me soms zo'n zeur, ik zie er toch goed uit? Ben bijna klaar? Maar ik voel me niet echt geweldig. Bleh, bleh, bleh.
Knuffies voor iedereen!
Werewolf
Papa 15/11/1950 - 29/08/2025
Papa 15/11/1950 - 29/08/2025
Beequeen is gister overleden na een jarenlange strijd tegen drie soorten kanker.
Haar topic staat hier:
UTO / R.I.P Beequeen
[ Bericht 0% gewijzigd door yvonne op 04-08-2016 20:43:28 ]
Haar topic staat hier:
UTO / R.I.P Beequeen
[ Bericht 0% gewijzigd door yvonne op 04-08-2016 20:43:28 ]
Yvonne riep ergens: Static is gewoon Static, je leeft met hem of niet.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Haar strijd is helemaal aan me voorbij gegaan. Schrik hier wel van.quote:Op donderdag 4 augustus 2016 11:42 schreef yvonne het volgende:
Beequeen is gister overleden na een jarenlange strijd tegen drie soorten kanker.
Haar topic staat hier:
UTO / R.I.P Beequeen
Is ook al de zoveelste fokker die overleden is.
Hoop dat ze daar boven, als er een boven is, een gezellige community hebben.
Hoe gaat het met iedereen? We zijn net terug van een weekje vakantie. Met mijn vrouw gaat het best aardig, harde matras niet goed voor haar heupen en door de medicatie merkt ze ook dat afvallen lastig is.
Hoop niet dat ze teveel is aangekomen door het eten tijdens de vakantie.
Hoop niet dat ze teveel is aangekomen door het eten tijdens de vakantie.
Poe, ik merk dat ik best moeite heb om hier een update te doen.
Ik ben klaar met de Herceptin, na anderhalf jaar eindelijk klaar.
Of ik schoon ben dat wordt niet gezegd je hoort tegenwoordig dat er op dit moment geen zichtbare kankercellen zitten.
De laatste rondes vielen me zwaar, erg zwaar, qua vermoeidheid heb ik een behoorlijke tik gekregen en ook mentaal.
Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe dat zit met vermoeidheid Maar ik kan soms zelfs m'n hoofd niet recht houden, zo moe.
Ik vroeg hier in het begin: verander ik.
En ja, ik ben veranderd, alles is kleiner geworden, je leven staat stil, je richt je op hele kleine dingen, je zoekt naar een nieuwe balans, en je probeert tegen de stroom van geweld in te zwemmen en dat put alleen maar uit.
Ik ben enorm blij dat dit klaar is, ik kan gaan revalideren, vroeger had ik verpleegsterskuiten, nu heb ik vel en bot, spierweefsel is vrijwel overal flink verminderd, ik had vuurvaste handen, bij het minste of geringste brand ik me, warm eten gaat zo enorm langzaam, alles brandt, maar goed, alles maar dan ook alles is kapot geweest.
De vrouwen die hier ook hormoonpillen slikken en de Herceptin hebben gehad kennen de waslijst aan klachten, die hoef ik niet op te noemen
Dan zitten we hier morgen nog.
Ik kan ook nu pas aan verwerking beginnen, hoervoor was er iedere week wel iets, zo'n heel traject is niet bepaald rustgevend.
M'n brein is de grootste handicap, hele dingen kwijt, vergeten wat ik doe of zeg, vreselijk chaotisch, inn gesprek met anderen moet ik weg want dat kan ik niet verwerken, een op een wel, meerdere mensen: nope.
Gelukkig hebben ze de boel getest ( lange test, 3 uur, uitputtend) en het goede nieuws, het zit er allemaal nog, en was ik voor mijn leeftijd bovengemiddeld snel en slim. Alleen, er is altijd een alleen, ik vaar op automatische piloot, waarbij ik ook enorme fouten maak.
En alles komt wel terug, maar dan moet ik heeeeeeeeeeeeeel veel geduld hebben. En sowieso dagelijks oefenen. Maar dit kan jaren duren.
En dat bedoel ik met alles is kleiner geworden, dat iets nog jaren kan duren kan ik nieteens overzien. Het zegt me niets.
Maar ik ben klaar jongens, KLAAR!
En ik word oma
Alleen moet ik ook in oktober terugkomen voor een darmonderzoek, men vond bloed bij onderzoek dus moet het beter nagekeken worden.
Gedoe, uiteraard zit er bloed bij, wat denk je wat al die medicatie doet?
Maar goed, weer iets op m'n bordje, maar dat schuif ik eronder, ik weet dat het niks is.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is, hak op de tak
Ik ben klaar met de Herceptin, na anderhalf jaar eindelijk klaar.
Of ik schoon ben dat wordt niet gezegd je hoort tegenwoordig dat er op dit moment geen zichtbare kankercellen zitten.
De laatste rondes vielen me zwaar, erg zwaar, qua vermoeidheid heb ik een behoorlijke tik gekregen en ook mentaal.
Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe dat zit met vermoeidheid
Maar ik kan soms zelfs m'n hoofd niet recht houden, zo moe.Ik vroeg hier in het begin: verander ik.
En ja, ik ben veranderd, alles is kleiner geworden, je leven staat stil, je richt je op hele kleine dingen, je zoekt naar een nieuwe balans, en je probeert tegen de stroom van geweld in te zwemmen en dat put alleen maar uit.
Ik ben enorm blij dat dit klaar is, ik kan gaan revalideren, vroeger had ik verpleegsterskuiten, nu heb ik vel en bot, spierweefsel is vrijwel overal flink verminderd, ik had vuurvaste handen, bij het minste of geringste brand ik me, warm eten gaat zo enorm langzaam, alles brandt, maar goed, alles maar dan ook alles is kapot geweest.
De vrouwen die hier ook hormoonpillen slikken en de Herceptin hebben gehad kennen de waslijst aan klachten, die hoef ik niet op te noemen
Dan zitten we hier morgen nog.
Ik kan ook nu pas aan verwerking beginnen, hoervoor was er iedere week wel iets, zo'n heel traject is niet bepaald rustgevend.
M'n brein is de grootste handicap, hele dingen kwijt, vergeten wat ik doe of zeg, vreselijk chaotisch, inn gesprek met anderen moet ik weg want dat kan ik niet verwerken, een op een wel, meerdere mensen: nope.
Gelukkig hebben ze de boel getest ( lange test, 3 uur, uitputtend) en het goede nieuws, het zit er allemaal nog, en was ik voor mijn leeftijd bovengemiddeld snel en slim. Alleen, er is altijd een alleen, ik vaar op automatische piloot, waarbij ik ook enorme fouten maak.
En alles komt wel terug, maar dan moet ik heeeeeeeeeeeeeel veel geduld hebben. En sowieso dagelijks oefenen. Maar dit kan jaren duren.
En dat bedoel ik met alles is kleiner geworden, dat iets nog jaren kan duren kan ik nieteens overzien. Het zegt me niets.
Maar ik ben klaar jongens, KLAAR!
En ik word oma
Alleen moet ik ook in oktober terugkomen voor een darmonderzoek, men vond bloed bij onderzoek dus moet het beter nagekeken worden.
Gedoe, uiteraard zit er bloed bij, wat denk je wat al die medicatie doet?
Maar goed, weer iets op m'n bordje, maar dat schuif ik eronder, ik weet dat het niks is.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is, hak op de tak
Yvonne riep ergens: Static is gewoon Static, je leeft met hem of niet.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Geen verborgen agenda's, trouw, grote muil, lief hartje, bang voor bloed, scheld FA's graag uit voor lul.
Op dinsdag 26 oktober 2021 16:46 schreef Elan het volgende:
Hier sta ik dan weer niet van te kijken Zelfs het virus is bang voor jou.
Sterke, sterke vrouwquote:
Poe, ik merk dat ik best moeite heb om hier een update te doen.
Ik ben klaar met de Herceptin, na anderhalf jaar eindelijk klaar.
Of ik schoon ben dat wordt niet gezegd je hoort tegenwoordig dat er op dit moment geen zichtbare kankercellen zitten.
De laatste rondes vielen me zwaar, erg zwaar, qua vermoeidheid heb ik een behoorlijke tik gekregen en ook mentaal.
Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe dat zit met vermoeidheid
Ik vroeg hier in het begin: verander ik.
En ja, ik ben veranderd, alles is kleiner geworden, je leven staat stil, je richt je op hele kleine dingen, je zoekt naar een nieuwe balans, en je probeert tegen de stroom van geweld in te zwemmen en dat put alleen maar uit.
Ik ben enorm blij dat dit klaar is, ik kan gaan revalideren, vroeger had ik verpleegsterskuiten, nu heb ik vel en bot, spierweefsel is vrijwel overal flink verminderd, ik had vuurvaste handen, bij het minste of geringste brand ik me, warm eten gaat zo enorm langzaam, alles brandt, maar goed, alles maar dan ook alles is kapot geweest.
De vrouwen die hier ook hormoonpillen slikken en de Herceptin hebben gehad kennen de waslijst aan klachten, die hoef ik niet op te noemen
Dan zitten we hier morgen nog.
Ik kan ook nu pas aan verwerking beginnen, hoervoor was er iedere week wel iets, zo'n heel traject is niet bepaald rustgevend.
M'n brein is de grootste handicap, hele dingen kwijt, vergeten wat ik doe of zeg, vreselijk chaotisch, inn gesprek met anderen moet ik weg want dat kan ik niet verwerken, een op een wel, meerdere mensen: nope.
Gelukkig hebben ze de boel getest ( lange test, 3 uur, uitputtend) en het goede nieuws, het zit er allemaal nog, en was ik voor mijn leeftijd bovengemiddeld snel en slim. Alleen, er is altijd een alleen, ik vaar op automatische piloot, waarbij ik ook enorme fouten maak.
En alles komt wel terug, maar dan moet ik heeeeeeeeeeeeeel veel geduld hebben. En sowieso dagelijks oefenen. Maar dit kan jaren duren.
En dat bedoel ik met alles is kleiner geworden, dat iets nog jaren kan duren kan ik nieteens overzien. Het zegt me niets.
Maar ik ben klaar jongens, KLAAR!
En ik word oma
Alleen moet ik ook in oktober terugkomen voor een darmonderzoek, men vond bloed bij onderzoek dus moet het beter nagekeken worden.
Gedoe, uiteraard zit er bloed bij, wat denk je wat al die medicatie doet?
Maar goed, weer iets op m'n bordje, maar dat schuif ik eronder, ik weet dat het niks is.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is, hak op de tak
En ik wens je nog meer sterkte toe in het her- of opnieuw vinden van jezelf. 
Ik viel zo maar binnen en las
Je verhaal is prima te volgen.
...from the labyrinth beyond time and space, seeks her way out to a clearing
Het is goed te volgen Yvonne.
Hoop dat mbt vermoeidheid en andere klachten toch snel verbetering gaat laten zien
Hoop dat mbt vermoeidheid en andere klachten toch snel verbetering gaat laten zien
Oma Yvonne!
Wat fijn dat je klaar bent Yvonne! Lekker vooruit vanaf nu.
Hier gaat het goed. Paar weken geleden deed het bloed vreemd en was het maar de vraag of de chemo nog werkte. Met spoed een ctscan gehad en dat zag er goed uit. Goed nieuws dus (alleen jammer dat ik een enorme bak stress kreeg in de week voor vakantie ). Maar goed, vakantie gelukt, bloed vandaag ook weer ok dus rest van de dag mag ik weer aan een infuus hangen. Laatste keer was 5 weken geleden. Mn haar groeit gewoon.
Wat fijn dat je klaar bent Yvonne! Lekker vooruit vanaf nu.
Hier gaat het goed. Paar weken geleden deed het bloed vreemd en was het maar de vraag of de chemo nog werkte. Met spoed een ctscan gehad en dat zag er goed uit. Goed nieuws dus (alleen jammer dat ik een enorme bak stress kreeg in de week voor vakantie
). Maar goed, vakantie gelukt, bloed vandaag ook weer ok dus rest van de dag mag ik weer aan een infuus hangen. Laatste keer was 5 weken geleden. Mn haar groeit gewoon.
ik kan volgen hoor kanjer!quote:
Poe, ik merk dat ik best moeite heb om hier een update te doen.
Ik ben klaar met de Herceptin, na anderhalf jaar eindelijk klaar.
Of ik schoon ben dat wordt niet gezegd je hoort tegenwoordig dat er op dit moment geen zichtbare kankercellen zitten.
De laatste rondes vielen me zwaar, erg zwaar, qua vermoeidheid heb ik een behoorlijke tik gekregen en ook mentaal.
Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe dat zit met vermoeidheid
Ik vroeg hier in het begin: verander ik.
En ja, ik ben veranderd, alles is kleiner geworden, je leven staat stil, je richt je op hele kleine dingen, je zoekt naar een nieuwe balans, en je probeert tegen de stroom van geweld in te zwemmen en dat put alleen maar uit.
Ik ben enorm blij dat dit klaar is, ik kan gaan revalideren, vroeger had ik verpleegsterskuiten, nu heb ik vel en bot, spierweefsel is vrijwel overal flink verminderd, ik had vuurvaste handen, bij het minste of geringste brand ik me, warm eten gaat zo enorm langzaam, alles brandt, maar goed, alles maar dan ook alles is kapot geweest.
De vrouwen die hier ook hormoonpillen slikken en de Herceptin hebben gehad kennen de waslijst aan klachten, die hoef ik niet op te noemen
Dan zitten we hier morgen nog.
Ik kan ook nu pas aan verwerking beginnen, hoervoor was er iedere week wel iets, zo'n heel traject is niet bepaald rustgevend.
M'n brein is de grootste handicap, hele dingen kwijt, vergeten wat ik doe of zeg, vreselijk chaotisch, inn gesprek met anderen moet ik weg want dat kan ik niet verwerken, een op een wel, meerdere mensen: nope.
Gelukkig hebben ze de boel getest ( lange test, 3 uur, uitputtend) en het goede nieuws, het zit er allemaal nog, en was ik voor mijn leeftijd bovengemiddeld snel en slim. Alleen, er is altijd een alleen, ik vaar op automatische piloot, waarbij ik ook enorme fouten maak.
En alles komt wel terug, maar dan moet ik heeeeeeeeeeeeeel veel geduld hebben. En sowieso dagelijks oefenen. Maar dit kan jaren duren.
En dat bedoel ik met alles is kleiner geworden, dat iets nog jaren kan duren kan ik nieteens overzien. Het zegt me niets.
Maar ik ben klaar jongens, KLAAR!
En ik word oma
Alleen moet ik ook in oktober terugkomen voor een darmonderzoek, men vond bloed bij onderzoek dus moet het beter nagekeken worden.
Gedoe, uiteraard zit er bloed bij, wat denk je wat al die medicatie doet?
Maar goed, weer iets op m'n bordje, maar dat schuif ik eronder, ik weet dat het niks is.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is, hak op de tak
nu kan je gaan genieten van je toekomstig kleinkind!!
Werewolf
Papa 15/11/1950 - 29/08/2025
Papa 15/11/1950 - 29/08/2025
