Die ouders spreken bijna geen Nederlands. Zij wel maar snapt mijn gevoel net zo min als ik die van hun ooit zal overnemen. Dat wil zeggen, we kunnen precies begrijpen wat we zeggen maar zullen het nooit zelf zo voelen.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:39 schreef K44S het volgende:
En heb je dit al met je vriendin en haar ouders er over gehad hoe jij daar dus over denkt?
Ga uit van een paar duizend euro. Niet echt symbolisch. Wat ook mijn punt is; het gaat om geld dus is het handel. Het geven van geld wordt in die cultuur niet echt als handel gezien maar als een geukswens.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:40 schreef Lienekien het volgende:
Hoe moet die bruidsschat eruitzien? Is die niet vooral symbolisch?
Heel normaal. Het is haar cultuur. Haar zwager (ook Chinees) heeft het wel betaalt voor haar zus. Haar zusje is met een Nederlander en die trouwen gewoon niet. Wat voor haar ouders weer heel lastig is geweest, ook al accepteren ze hem nu wel helemaal.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:42 schreef Fera het volgende:
Wat vind je vriendin van die bruidsschat?
Ook in Hong Kong vrij gebruikelijk.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:44 schreef DrDentz het volgende:
Komen ze uit Hong Kong? Klinkt meer als mainland China mensen.
Je betaalt het aan de familie. Die op hun beurt het voor een deel wel weer teruggeeft in de vorm van sieraden bij de bruiloft (wat ik net zo absurd vind trouwens).quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:43 schreef zarGon het volgende:
Bruidsschat is bedoeld voor de vrouw/bruid eh, niet voor de familie.
Gedeeltelijk maar niet helemaal inderdaad. Wat ik dan nog steeds lastig vind; ik zou er al heel veel minder moeite mee hebben als ik voor dat bedrag zelf cadeaus uit zou zoeken. Dan zou ik het nog steeds raar vinden maar het zou me niet het gevoel geven dat ik onderhandel over de prijs van een persoon.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:47 schreef erodome het volgende:
Volgens mij is het vooral de bedoeling dat die 2 met elkaar in balans zijn, een geven van giften en het nemen van giften.
Ah, daarmee wordt het een soort "waardeverzekering" voor haar, voor het geval het huwelijk spaak loopt.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:45 schreef Monotin het volgende:
[..]
Je betaalt het aan de familie. Die op hun beurt het voor een deel wel weer teruggeeft in de vorm van sieraden bij de bruiloft (wat ik net zo absurd vind trouwens).
Ik denk het niet. Ze zeggen zelf dat het helemaal een teken van respect en waardering is. En aan de andere kant, als we zouden scheiden is nog steeds de helft van de inboedel van mij.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:49 schreef Leandra het volgende:
[..]
Ah, daarmee wordt het een soort "waardeverzekering" voor haar, voor het geval het huwelijk spaak loopt.
In geval van nood kan ze haar sieraden dan nog verkopen, als haar man haar laat stikken.
Volgens mij onderhandel je niet over de waarde van haar persoon, volgens mij geef je een soort onderpand dat zij kan gebruiken als het huwelijk geen succes blijkt.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:49 schreef Monotin het volgende:
[..]
Gedeeltelijk maar niet helemaal inderdaad. Wat ik dan nog steeds lastig vind; ik zou er al heel veel minder moeite mee hebben als ik voor dat bedrag zelf cadeaus uit zou zoeken. Dan zou ik het nog steeds raar vinden maar het zou me niet het gevoel geven dat ik onderhandel over de prijs van een persoon.
Ja, zo zal men dat best noemen, maar ik acht de kans groot dat als je naar de oorsprong van het gebruik kijkt, dat het dan gewoon een soort van "verzekering" voor de vrouw is, dat ze niet met lege handen staat.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:50 schreef Monotin het volgende:
[..]
Ik denk het niet. Ze zeggen zelf dat het helemaal een teken van respect en waardering is. En aan de andere kant, als we zouden scheiden is nog steeds de helft van de inboedel van mij.
Dat zou kunnen maar dan heb ik daar een principieel bezwaar tegen; ik ga 100% voor het huwelijk of niet. Dat het dan nog verkeerd kan aflopen weet ik maar om al gelijk te beginnen met geven van geld voor die situatie gaat me te ver.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:51 schreef Leandra het volgende:
dan nog steeds lastig vind; ik zou er al heel veel minder moeite mee hebben als ik voor dat bedrag zelf cadeaus uit zou zoeken. Dan zou ik het nog steeds raar vinden maar het zou me niet het gevoel geven dat ik onderhandel over de prijs van een persoon.
Volgens mij onderhandel je niet over de waarde van haar persoon, volgens mij geef je een soort onderpand dat zij kan gebruiken als het huwelijk geen succes blijkt.
Dat is inderdaad de gedachte achter een bruidsschat. Deels worden daar ook de kosten mee gedekt die de familie moest maken om een dochter op te voeden en te eten. Vrouwen worden in de meeste culturen niet gezien als zelfstandige of zelfredzame wezens. Dus als een kostenpost die gecompenseerd moet worden. Daar zit weinig respectvol achter maar valt wel goed te verklaren.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:51 schreef Leandra het volgende:
[..]
Volgens mij onderhandel je niet over de waarde van haar persoon, volgens mij geef je een soort onderpand dat zij kan gebruiken als het huwelijk geen succes blijkt.
Dat wil ik best geloven. Alleen heb ik daar helemaal niets aan. Het lukt me al niet om de Chinese situatie anno 2016 te verenigen met de Nederlandse van 2016, laat staan dat ik die van heel lang geleden er ook nog tussen ga proppen.quote:Op dinsdag 19 januari 2016 13:52 schreef Leandra het volgende:
[..]
Ja, zo zal men dat best noemen, maar ik acht de kans groot dat als je naar de oorsprong van het gebruik kijkt, dat het dan gewoon een soort van "verzekering" voor de vrouw is, dat ze niet met lege handen staat.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |