R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Maar die kinderen kunnen daar toch niks aan doen? Dat je boos bent op je vader snap ik best wel, maar waarom zou je hun daarop oordelen? Van mij hoef je helemaal niks, maar ik zou zelf denk ik wel nieuwsgierig zijn. Wie weet zijn ze wel heel leuk als je ze leert kennen.quote:Op dinsdag 14 juli 2015 14:08 schreef MPC60 het volgende:
[..]
Ik heb bij mijn,, vader twee halfzusjes en een halfbroertje. Aangezien ik die mensen niet ken, of althans bijna niet ken, heb ik daar ook geen familiegevoelens bij. Ik kan het mijn vader gewoon niet vergeven dat hij er mijn hele leven nooit is geweest en aan de andere kant van de stad woonde en daar wel een normaal gezin heeft kunnen opbouwen. Jarenlang hoorde ik niks, wist ik niks en dan zou ik nu in 1 x, helemaal volgens sommigen hier in dit topic, op m'n knieën moeten vallen en hun maar in mijn leven accepteren? Nee zo werkt het niet.
Frankly, my dear, I don't give a damn.
Mogelijk speelt er ook jaloezie in dit geval, waarom kan hij met hen wel een gezin hebben?quote:Op dinsdag 14 juli 2015 14:15 schreef aquawoman het volgende:
[..]
Maar die kinderen kunnen daar toch niks aan doen? Dat je boos bent op je vader snap ik best wel, maar waarom zou je hun daarop oordelen? Van mij hoef je helemaal niks, maar ik zou zelf denk ik wel nieuwsgierig zijn. Wie weet zijn ze wel heel leuk als je ze leert kennen.
Ik hoef niet naar een psycholoog alleen omdat mijn vader een eikel is die geen contact wil hoor.quote:
Ik heb een jaar of vijf alle contact met mijn moeder verbroken. Nu sinds een paar jaar wel weer contact, maar het is toch niet hetzelfde. Of je bij de buurvrouw op de koffie gaat ipv bij je moeder langs gaat
Laffe huichelaar
Ik heb op mijn 17e gebroken met mijn vader, nu alweer dertig jaar terug. De band met mijn moeder is altijd erg sterk geweest en gebleven, die met mijn zus en broer was altijd minder. Tot mijn vader nu alweer negen jaar geleden stierf. Alsof er een wig werd weggehaald, zijn we sindsdien een stuk closer.quote:
Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.
Curiosity cultured the cat
Hoge dames vangen veel wind
Whadda ya hear! Whadda ya say!
What is any ocean but a multitude of drops?
Hoge dames vangen veel wind
Whadda ya hear! Whadda ya say!
What is any ocean but a multitude of drops?
Mijn grootouders hebben vier kinderen, en bij mijn weten hebben ze er met drie geen contact en hebben alle vier de kinderen onderling ook geen contact.quote:
Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.
Jaloezie speelt zeker een rol, al vind ik dat zelf ook kinderachtig. Misschien moet ik wat meer vertellen, mijn moeder ging weg bij mijn vader omdat die met heroïne en andere drugs aan het spelen was. Vervolgens blijven mijn ouders in dezelfde stad wonen maar weet ik niets van mijn vader. Die begint gezinnetje spelen met z'n nieuwe vrouw en krijgt daar kinderen. Een jaar of 25 later wordt er contact met mij gezocht en is de verwachting dat ik lekker aansluit en mee doe.quote:
[..]
Maar die kinderen kunnen daar toch niks aan doen? Dat je boos bent op je vader snap ik best wel, maar waarom zou je hun daarop oordelen? Van mij hoef je helemaal niks, maar ik zou zelf denk ik wel nieuwsgierig zijn. Wie weet zijn ze wel heel leuk als je ze leert kennen.
Ik kan dat niet, ik heb een vreselijke jeugd gehad, veel mishandeling en alchoholmisbruik en moet er na 25 jaar achter komen dat mijn vader mij mijn halve leven in de gaten heeft gehouden, via andere mensen dingen over mij weet en zelf deze dingen nooit aan mij gevraagd heeft terwijl hij daar wel de mogelijkheden toe had. En misschien wel het ergste nooit ook maar iets heeft gedaan om mijn leven te verbeteren. Hetzelfde geld voor die kinderen, die zijn hun hele leven een broer voor gehouden die ooit thuis gaat komen. Dat halve huis bleek vol te hangen met foto's van mij.
Ik heb dus nooit van hun geweten, althans tot het moment dat er contact was. Ik heb bij hun ook geen gevoelens behalve idd de slechte gedachtes van waarom zij wel en ik niet. Ik kan mijzelf ook niet zover krijgen om die stap wel te zetten want ik kan mijn vader zijn gedrag gewoon niet vergeven.
Dus ben ik nou egoïstisch of niet? Ik heb er gewoon geen zin meer in, familie spelen met mensen die niet als familie voelen. Ondertussen ben ik ook die klootzak geworden die niks met hun te maken wil hebben dus daar zal toch nooit een normale broer/zus verhouding uit voor komen.
Leuk man leven.
Op maandag 8 januari 2018 14:29 schreef BadderHaring het volgende:
Ajax is geen club. Dat is een bedrijf.
Ajax is geen club. Dat is een bedrijf.
Ik vind je geen klootzak, ik snap je gevoelens wel.quote:
[..]
Jaloezie speelt zeker een rol, al vind ik dat zelf ook kinderachtig. Misschien moet ik wat meer vertellen, mijn moeder ging weg bij mijn vader omdat die met heroïne en andere drugs aan het spelen was. Vervolgens blijven mijn ouders in dezelfde stad wonen maar weet ik niets van mijn vader. Die begint gezinnetje spelen met z'n nieuwe vrouw en krijgt daar kinderen. Een jaar of 25 later wordt er contact met mij gezocht en is de verwachting dat ik lekker aansluit en mee doe.
Ik kan dat niet, ik heb een vreselijke jeugd gehad, veel mishandeling en alchoholmisbruik en moet er na 25 jaar achter komen dat mijn vader mij mijn halve leven in de gaten heeft gehouden, via andere mensen dingen over mij weet en zelf deze dingen nooit aan mij gevraagd heeft terwijl hij daar wel de mogelijkheden toe had. En misschien wel het ergste nooit ook maar iets heeft gedaan om mijn leven te verbeteren. Hetzelfde geld voor die kinderen, die zijn hun hele leven een broer voor gehouden die ooit thuis gaat komen. Dat halve huis bleek vol te hangen met foto's van mij.
Ik heb dus nooit van hun geweten, althans tot het moment dat er contact was. Ik heb bij hun ook geen gevoelens behalve idd de slechte gedachtes van waarom zij wel en ik niet. Ik kan mijzelf ook niet zover krijgen om die stap wel te zetten want ik kan mijn vader zijn gedrag gewoon niet vergeven.
Dus ben ik nou egoïstisch of niet? Ik heb er gewoon geen zin meer in, familie spelen met mensen die niet als familie voelen. Ondertussen ben ik ook die klootzak geworden die niks met hun te maken wil hebben dus daar zal toch nooit een normale broer/zus verhouding uit voor komen.
Leuk man leven.
Ik denk alleen wel dat je misschien eens naar een therapeut of zo zou kunnen gaan om die gevoelens te verwerken. Misschien kies je aan de hand daarvan er wel voor om alsnog een band op te bouwen - het is in ieder geval zo dat de andere kant dat graag zou willen en dat is vaak ook niet het geval. Maar misschien ook niet.
Je bent niemand iets verplicht, jij hebt niet gekozen voor deze situatie. maar ik denk dat je jezelf geen plezier doet door vast te houden aan woede en verdriet over het verlend. Daarmee zeg ik niet dat die gevoelens niet logisch zijn en ook niet dat je op stel en sprong opeeens iets anders zou moeten voelen. Maar wie weet kun je, als je die gevoelens een plek leert te geven, wel een familieband opbouwen en voor de volgende 50 jaar wel genieten van wat je tot nu toe gemist hebt (geen idee hoe oud je bent).
Frankly, my dear, I don't give a damn.
Nee inderdaad hij zou het dan aan die van hem moeten vragen!quote:
[..]
Ik hoef niet naar een psycholoog alleen omdat mijn vader een eikel is die geen contact wil hoor.
Volgens mij hebben trouwens alle ouders als eerste contact met hun kind verbroken (of niet eens opgebouwd), al lang voordat een kind jaren later ophoudt met proberen om contact met die ouder te krijgen. Ik denk daarom dat kinderen niet eens kunnen breken. Er is dan al lang met hun gebroken. En dan valt er in principe al niets meer te breken, want er is niks.
Als je vader jou totaal heeft laten barsten, kan hij nooit de perfecte modelvader geweest zijn voor zijn andere gezin. Ik denk dat je halfbroers en/of halfzussen ook zijn egoïstische kant kennen. Wie weet kunnen ze jou juist tot steun zijn.quote:
[..]
Jaloezie speelt zeker een rol, al vind ik dat zelf ook kinderachtig. Misschien moet ik wat meer vertellen, mijn moeder ging weg bij mijn vader omdat die met heroïne en andere drugs aan het spelen was. Vervolgens blijven mijn ouders in dezelfde stad wonen maar weet ik niets van mijn vader. Die begint gezinnetje spelen met z'n nieuwe vrouw en krijgt daar kinderen. Een jaar of 25 later wordt er contact met mij gezocht en is de verwachting dat ik lekker aansluit en mee doe.
Ik kan dat niet, ik heb een vreselijke jeugd gehad, veel mishandeling en alchoholmisbruik en moet er na 25 jaar achter komen dat mijn vader mij mijn halve leven in de gaten heeft gehouden, via andere mensen dingen over mij weet en zelf deze dingen nooit aan mij gevraagd heeft terwijl hij daar wel de mogelijkheden toe had. En misschien wel het ergste nooit ook maar iets heeft gedaan om mijn leven te verbeteren. Hetzelfde geld voor die kinderen, die zijn hun hele leven een broer voor gehouden die ooit thuis gaat komen. Dat halve huis bleek vol te hangen met foto's van mij.
Ik heb dus nooit van hun geweten, althans tot het moment dat er contact was. Ik heb bij hun ook geen gevoelens behalve idd de slechte gedachtes van waarom zij wel en ik niet. Ik kan mijzelf ook niet zover krijgen om die stap wel te zetten want ik kan mijn vader zijn gedrag gewoon niet vergeven.
Dus ben ik nou egoïstisch of niet? Ik heb er gewoon geen zin meer in, familie spelen met mensen die niet als familie voelen. Ondertussen ben ik ook die klootzak geworden die niks met hun te maken wil hebben dus daar zal toch nooit een normale broer/zus verhouding uit voor komen.
Leuk man leven.
En hoe weet je dat ze jou een klootzak vinden? Hebben ze dat tegen je gezegd? Heeft iemand dat (zogenaamd) namens hen tegen je verteld? Of vul jij dat zelf in?
Als ik opeens zou horen dat ik een halfbroer of halfzus zou hebben die mijn vader heeft laten barsten, zou ik absoluut begrijpen dat die geen contact met mijn vader wilt. En ik zou het mijn vader hoogst kwalijk nemen.
Op 
Mijn verhaal is iets anders dan gemiddeld. Mijn ouders zijn goede mensen, hebben mij nooit mishandeld oid. Maar een tijd ging het slecht met mij en ik was depressief. Ik mailde en sprak met mijn ouders over m'n problemen totdat zij het blijkbaar genoeg vonden en besloten de zorg 'uit te besteden' en namen contact op met de geestelijke gezondheidszorg.
Ik wist niet wat me overkwam, ik kreeg bezoek van psychiaters en een brief van de rechtbank dat ik moest verschijnen. Ik was een zorgmijder en moest per direct opgenomen worden en uiteindelijk meer dan een half jaar in een inrichting verblijven. En dan heb ik nog geluk gehad, de hoofdbehandelaar wilde dat ik nog een jaar bleef maar gelukkig had ik een goede advocaat waardoor ik weer mocht gaan. Helaas hoorde er ook gedwongen medicatie bij.
Het enige wat mijn ouders hoefden te doen was een luisterend oor bieden en wat positiefs zeggen maar ze kozen voor iets anders. Ik geloof wel dat ze het deden met goede bedoelingen want het contact is er nog wel maar van mij hoeft het niet meer zo en omdat ik ze moeilijk kan vergeven dat zij die beslissing voor mij namen ipv dat ze me gewoon vertelden niet meer m'n negatieve verhalen aan te willen horen en dat ik zelf dan maar bij de geestelijke gezondheidszorg moest aankloppen.
Terwijl ik hen nu heel anders zie heb ik het idee dat zij geloven hun oude zoon weer terug te hebben. Ik laat hen maar in die waan maar eigenlijk zie ik weinig toekomst meer. Ik neem het hen kwalijk dat zij blijkbaar een beeld hebben geschetst wat gedwongen opname rechtvaardigde terwijl ik vind dat het wel meeviel, ik kan het ze moeilijk vergeven en ik ben vooral bang dat ik iets verkeerds zeg of doe waardoor zij weer contact opnemen met ggz en ik mogelijk weer in een inrichting beland. Ook het idee dat zij wel het leuke willen meemaken maar niet thuis geven als het minder gaat vind ik teleurstellend.
Het is nu al een paar jaar verder en het losmaken gaat heel langzaam maar ik voel me er wel beter bij. Ik vind het wel erg jammer want mijn ouders zijn zoals ik al zei op zich goede mensen. Was het maar anders geweest.
Ik wist niet wat me overkwam, ik kreeg bezoek van psychiaters en een brief van de rechtbank dat ik moest verschijnen. Ik was een zorgmijder en moest per direct opgenomen worden en uiteindelijk meer dan een half jaar in een inrichting verblijven. En dan heb ik nog geluk gehad, de hoofdbehandelaar wilde dat ik nog een jaar bleef maar gelukkig had ik een goede advocaat waardoor ik weer mocht gaan. Helaas hoorde er ook gedwongen medicatie bij.
Het enige wat mijn ouders hoefden te doen was een luisterend oor bieden en wat positiefs zeggen maar ze kozen voor iets anders. Ik geloof wel dat ze het deden met goede bedoelingen want het contact is er nog wel maar van mij hoeft het niet meer zo en omdat ik ze moeilijk kan vergeven dat zij die beslissing voor mij namen ipv dat ze me gewoon vertelden niet meer m'n negatieve verhalen aan te willen horen en dat ik zelf dan maar bij de geestelijke gezondheidszorg moest aankloppen.
Terwijl ik hen nu heel anders zie heb ik het idee dat zij geloven hun oude zoon weer terug te hebben. Ik laat hen maar in die waan maar eigenlijk zie ik weinig toekomst meer. Ik neem het hen kwalijk dat zij blijkbaar een beeld hebben geschetst wat gedwongen opname rechtvaardigde terwijl ik vind dat het wel meeviel, ik kan het ze moeilijk vergeven en ik ben vooral bang dat ik iets verkeerds zeg of doe waardoor zij weer contact opnemen met ggz en ik mogelijk weer in een inrichting beland. Ook het idee dat zij wel het leuke willen meemaken maar niet thuis geven als het minder gaat vind ik teleurstellend.
Het is nu al een paar jaar verder en het losmaken gaat heel langzaam maar ik voel me er wel beter bij. Ik vind het wel erg jammer want mijn ouders zijn zoals ik al zei op zich goede mensen. Was het maar anders geweest.
Dit vind ik een hele rake en goede opmerking!quote:
[..]
Volgens mij hebben trouwens alle ouders als eerste contact met hun kind verbroken (of niet eens opgebouwd), al lang voordat een kind jaren later ophoudt met proberen om contact met die ouder te krijgen. Ik denk daarom dat kinderen niet eens kunnen breken. Er is dan al lang met hun gebroken. En dan valt er in principe al niets meer te breken, want er is niks.
Ja daar heeft Snakelady wat aan.quote:
[..]
Klopt.
Je ouders moet je respecteren daarnaast doet mijn vader dat soort dingen niet.
Corporate translator
quote:
[..]
Nee inderdaad hij zou het dan aan die van hem moeten vragen!
Volgens mij hebben trouwens alle ouders als eerste contact met hun kind verbroken (of niet eens opgebouwd), al lang voordat een kind jaren later ophoudt met proberen om contact met die ouder te krijgen. Ik denk daarom dat kinderen niet eens kunnen breken. Er is dan al lang met hun gebroken. En dan valt er in principe al niets meer te breken, want er is niks.
Ik heb inmiddels 16 jaar geleden gebroken met mijn ouders. Vreselijk moeilijk, maar het beste besluit dat ik ooit heb genomen voor mezelf.
Nadat ik het contact heb verbroken kwam ik in contact met vroegere vrienden van hen en familie. Mijn vader vertelde altijd verhalen die realistisch bekeken erg vreemd waren maar geloofwaardig omdat het je vader is. Mijn familie en kennissen hebben mij een heel andere kant laten zien van die verhalen en ik geloof hen. Deze verhalen en herinneringen waren moeilijk om te horen maar sterkten mij in mijn besluit. Never nooit meer zal ik contact met mijn vader willen hebben. Wellicht ooit met mijn moeder, maar dan zal eerst mijn vader overleden moeten zijn of zij zal een paar ballen moeten laten groeien.
Nadat ik het contact heb verbroken kwam ik in contact met vroegere vrienden van hen en familie. Mijn vader vertelde altijd verhalen die realistisch bekeken erg vreemd waren maar geloofwaardig omdat het je vader is. Mijn familie en kennissen hebben mij een heel andere kant laten zien van die verhalen en ik geloof hen. Deze verhalen en herinneringen waren moeilijk om te horen maar sterkten mij in mijn besluit. Never nooit meer zal ik contact met mijn vader willen hebben. Wellicht ooit met mijn moeder, maar dan zal eerst mijn vader overleden moeten zijn of zij zal een paar ballen moeten laten groeien.
Ik heb het contact nog niet gebroken en met mijn vader zal ik het sowieso nooit breken, maar mijn moeder vraagt er wel echt om.
Ze heeft zo'n aparte karakter, zo tegengesteld met mij. Ik kan mensen vergeven en normaal doen (als de situatie niet te erg is tenminste), maar zij blijft boos en maakt altijd alles moeilijk. Zij wilt altijd alles bepalen, wat zij zegt is wet en zij weet altijd alles het beste.
Mocht je 'koppig' doen en je eigen beslissing nemen, nou dan zwaait er wat. Het geschreeuw en geruzie begint en reken maar op minstens een week geruzie en moeilijk doenerij.
Ik trek het steeds minder en minder en vooral na de zomervakantie wanneer ik ga bekendmaken dat ik ga trouwen met mijn vriend, zal het erg lastig worden en vermoed ik dat ik (tijdelijk) geen contact meer ga hebben.
Ze heeft zo'n aparte karakter, zo tegengesteld met mij. Ik kan mensen vergeven en normaal doen (als de situatie niet te erg is tenminste), maar zij blijft boos en maakt altijd alles moeilijk. Zij wilt altijd alles bepalen, wat zij zegt is wet en zij weet altijd alles het beste.
Mocht je 'koppig' doen en je eigen beslissing nemen, nou dan zwaait er wat. Het geschreeuw en geruzie begint en reken maar op minstens een week geruzie en moeilijk doenerij.
Ik trek het steeds minder en minder en vooral na de zomervakantie wanneer ik ga bekendmaken dat ik ga trouwen met mijn vriend, zal het erg lastig worden en vermoed ik dat ik (tijdelijk) geen contact meer ga hebben.
Ik ben van mijn ouders gescheiden, omdat mijn moeder me als kind meerdere keren heeft geprobeerd te vermoorden door verdrinking, vergiftiging en geweld. Ze brak mijn botten en bracht me pas dagen later naar het ziekenhuis. Mijn vader is mijn leven lang een zware alcoholist geweest, die zich niets voor mij interesseerde. Ik was maar levend meubilair, ongewenst en gehaat. Na jarenlange verzoeningspogingen heb ik mezelf het recht gegeven om van mezelf te houden, en het contact met mijn ouders volledig verbroken. Na bijna dertig jaar uiterst manipulatieve psychologische mishandeling ben ik op weg een mens te worden.
Mijn moeder is ook de strengste van de 2. Ze beseft soms nog niet helemaal dat ik over een paar maanden al 16 wordt.quote:
Ik heb het contact nog niet gebroken en met mijn vader zal ik het sowieso nooit breken, maar mijn moeder vraagt er wel echt om.
Ze heeft zo'n aparte karakter, zo tegengesteld met mij. Ik kan mensen vergeven en normaal doen (als de situatie niet te erg is tenminste), maar zij blijft boos en maakt altijd alles moeilijk. Zij wilt altijd alles bepalen, wat zij zegt is wet en zij weet altijd alles het beste.
Mocht je 'koppig' doen en je eigen beslissing nemen, nou dan zwaait er wat. Het geschreeuw en geruzie begint en reken maar op minstens een week geruzie en moeilijk doenerij.
Ik trek het steeds minder en minder en vooral na de zomervakantie wanneer ik ga bekendmaken dat ik ga trouwen met mijn vriend, zal het erg lastig worden en vermoed ik dat ik (tijdelijk) geen contact meer ga hebben.
Doet dan ook moeilijk met dingen als 's-avonds soms niet meer naar buiten, op tijd naar bed of een vette straf als ik iets in haar ogen gedaan heb wat niet door de beugel kan.
Mijn vader heeft dat niet zozeer alleen staat hij dan natuurlijk wel achter mijn moeder.
Maar goed, voor breken voor nu en de toekomst moet er natuurlijk veel meer gebeuren. Zo het er nu naar uitziet blijf ik nog een aantal jaren thuiswonen.
Klinkt als een normale opvoeding.quote:
[..]
Mijn moeder is ook de strengste van de 2. Ze beseft soms nog niet helemaal dat ik over een paar maanden al 16 wordt.
Doet dan ook moeilijk met dingen als 's-avonds soms niet meer naar buiten, op tijd naar bed of een vette straf als ik iets in haar ogen gedaan heb wat niet door de beugel kan.
Mijn vader heeft dat niet zozeer alleen staat hij dan natuurlijk wel achter mijn moeder.
Maar goed, voor breken voor nu en de toekomst moet er natuurlijk veel meer gebeuren. Zo het er nu naar uitziet blijf ik nog een aantal jaren thuiswonen.
All she wants and needs is just a little taste..
M'n biologische vader ook al ruim 24 jaar niet gezien (nu 30) en jaren terug zelfs m'n achternaam laten wijzigen in die van mijn stiefvader.
Totaal geen spijt van en evenmin behoefte om hem te zien of te spreken.
[ Bericht 67% gewijzigd door Lastpost op 23-07-2015 16:02:12 ]
Totaal geen spijt van en evenmin behoefte om hem te zien of te spreken.
Ik zou het niet eens weten joh, of m'n 'vader' überhaupt nog leeft al niet eens. Ik zou dat dan wel weer heel zuur vinden mocht ik nog halfbroertjes of zusjes hebben trouwens, dan weet ik het liever überhaupt niet dan dat ik er nu pas achter zou komen en ze al tieners/twintigers zouden zijn denk ik.quote:
Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.
[ Bericht 67% gewijzigd door Lastpost op 23-07-2015 16:02:12 ]
Eigenlijk wel. Ik vergelijk het dan altijd maar met mijn vriendjes of andere leeftijdsgenoten. Dan valt het op dat hun veel meer vrijheid hebben. Zij mogen bijvoorbeeld weg in het weekend, ik niet.quote:
Zij gaan naar bed wanneer ze dat zelf willen, ik moet een bepaalde tijd.
Huisarrest heb ik ook nog weleens. Daar lachen zij allemaal om.
Daarom lijkt mijn moeder veel strenger. Komt omdat ze zelf vroeger ook streng is opgevoed.
Haha, zo'n actie heb ik weleens tegen ze gemaakt. Niet zó opvallend maar duidelijk genoeg.quote:
|
|
