Wie heeft met zijn/haar ouders gebroken?

Mijn vriendin heeft van haar ouders en zus behoorlijk wat emotioneel terrorisme moeten ondergaan in haar leven, ik begrijp niet goed dat ze daar nog naartoe wil. Ze hebben zich inmiddels tegen mij gekeerd. Ik probeer de boel nog bij elkaar te houden, en moet daarvoor behoorlijk mijn eigen comfort zone verlaten, maar ik vrees dat het een kwestie van tijd is voordat ze expliciet of impliciet mijn vriendin voor de keuze stellen: zij of ik.

Zelf heb ik gelukkig over het algemeen geen problemen met mijn ouders en dragen ze mijn vriendin ook op handen.

Volgens mij is dat wel redelijk gezond om te doen.

Ik heb gebroken met mijn ouders toen ze nog leefden, inmiddels 23 jaar geleden.
Never nooit meer contact gehad.
Inmiddels zijn ze allebei overleden en ik heb nog geen seconde spijt van de breuk.

Mag het ook andersom?

Heb zelf zo goed als geen contact met mijn ouders en zusje.

Redenen:

Er wordt van ons verwacht dat we open en eerlijk zijn, terwijl ze dat zelf niet zijn. Keer op keer hebben we ze betrapt op leugens.

Achter ons rug om bij familie roddelen over ons i.p.v. Het met ons te bespreken.
Heel de wereld is fout en hun niet.

Vanaf het moment dat we trouwden en wij ons eigen leventje wilden gaan leiden werd dat niet geaccepteerd door mijn moeder. Haar wil is wet en iedereen in ons gezin moet maar volgen. Ga je je eigen weg dag dan ziet ze niet meer staan.
Mijn vader en zusje zitten onder de plak bij haar en hebben geen eigen wil.

En zo zijn nog meer dingen die er spelen.

Tuurlijk zijn wij ook niet perfect maar als iemand mij/ons op onze fouten wijst dan proberen we daarvan te leren.

Het leven is een grote les en daar moet je continu ervan leren en niet eigenwijs bij je eigen mening/standpunt blijven staan.

quote:

Op maandag 13 juli 2015 23:10 schreef Soulraven het volgende:
Mag het ook andersom?

Wat zegt je psycholoog ervan?

quote:

Op maandag 13 juli 2015 20:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Dank je wel
Dat is een goede reactie van je moeder...
Ik hoop dat het je lukt om er een beetje overheen te komen en verder te gaan met je leven. Zulke dingen zijn ontwrichtend

[..]

Het kan een valkuil zijn, mits je ook echt de ruimte neemt voor jezelf om alles te verwerken en stil te gaan staan bij wat normaal is. Wanneer je daar echt, en serieus, tijd voor uittrekt, moet het te doen zijn. Lijkt me. Zolang je ook eerlijk blijft reflecteren en op tijd aan de bel trekt wanneer het niet lukt.

(desondanks... ik kan geen eens in een relatie zitten zonder weer in deze cirkel te belanden. Ik faal echt op dat gebied. En dan gaat het enkel en alleen ten koste van mezelf. Dus kinderen, en ik ben al 27, ga ik toch echt niet aandurven. Het is zwak, maar ik vrees toch echt te verknipt te zijn geraakt).

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

[ Bericht 0% gewijzigd door Forbry op 14-07-2015 09:50:56 ]

quote:

Op maandag 13 juli 2015 20:00 schreef snakelady het volgende:

[..]

Dat vind ik erg om te lezen, mijn moeder wist het niet en toen ze er achter kwam Is ze meteen gaan scheiden. Daar ben ik haar nog altijd erg dankbaar voor.

Heel veel sterkte.

Mijn ervaring/indruk is dat dat helaas vaak heel anders verloopt... bijzonder, wat fijn en voor je moeder!

Ik zou nooit met mijn dochters kunnen breken als ouder doe een beetje water bij de wijn.

Ik heb met mijn moeder gebroken definitief met heel veel pijn in mijn hart uiteindelijk.

Mijn ouders zijn op jonge leeftijd gescheiden wat natuurlijk erg naar is maar niet onoverkomelijk is. Het contact met vader werd echter vroegtijdig gesaboteerd door moeder die mentaal heel erg instabiel was en snel verminderde in haar stabiliteit en niet alleen mijn vader verjaagde uit haar omgeving maar ook haar andere familie. Kort samengevat kwam het erop neer dat ik mijn twee broertjes en zusje moederziel alleen waren in een slechte wijk met slechts een bijstand om van te leven.

Nu is dit alles niet onoverkomelijk maar toen de echte manische depri buien uitbraken, alcohol en drugs in het spel kwamen liep het snel uit de hand en zorgden mijn broer en ik al snel met zijn tweeën voor het gezin op 11 en 10 jarige leeftijd. Geld van moeders rekening plunderen wanneer we pas hadden, statiegeldflessen inleveren die we her en der "vonden" gratis brood bij de bakker en andere mensen die ons wat toestopten hebben het ons doen overleven. Wij waren als de doods voor de kinderbescherming die als een ware vernietigende plaag door gezinnen van onze vrienden waren getrokken. Dus we deden er alles aan enigzins de schone schijn op te houden voor de voordeur.

Op mijn 13e niet heel vreemd genoeg blijven zitten in 1e havo/vwo en compleet mentaal ingestort en eindelijk hulp gevraagd via mijn decaan. Met hulp van de kerk, oom en tante en uiteindelijk via hersteld contact met vader is alles weer redelijk op zijn voeten terecht gekomen. Maar het heeft jaren geduurd voordat ik weer mentaal op krachten was en heel veel sociale vaardigheden miste ik of waren verminkt wat mij nog jaren heeft gekost om te herstellen en mijn middelbare school was compleet weggegooid.

Later heeft ze d.m.v. therapie een nieuwe vriend met heel veel geduld haar leven weer kunnen oppakken en dankzij medicatie was ze ook weer redelijk stabiel. Ik heb sinds mijn 17e ook goed contact met haar gehad hetzelfde voor mijn broertjes en zusje. Maar toen ze uiteindelijk weer een terugval kreeg omdat ze stopte met medicatie trok ik het niet emotioneel niet meer. Ik had toen veel persoonlijke tegenslag in het leven en besloot heel egoïstisch dat ik aan mezelf moest denken. Later zijn er nog wel bemiddelingspogingen geweest maar nimmer succesvol ik kan het gewoon niet opbrengen.

Tot de dag van vandaag nog enkele storingen aan over gehouden
-Ik heb een angst voor medicatie omdat haar twee maal gevonden heb met medicatie overdosis
-Ik kan er niet tegen als mensen spelen met messen omdat dan letterlijk flashbacks krijg van haar (achteraf gezien) snijden voor aandacht.
-Ik heb een aversie voor mensen met een slecht eigen beeld die uiten.

Nu mis ik haar best wel erg en wellicht ga ik het in de toekomst weer proberen nu ik in stabiele wateren lig met de schaapjes op het droge. Maar ik ben ergens doodsbenauwd dat de doos van pandora open getrokken zal worden.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 00:26 schreef Forbry het volgende:

[..]

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Vergelijken heeft geen zin. Ik denk dat iedereen zo zijn dingen heeft en iedereen mijn verhaal ook aan zou kunnen. Het is niets meer dan een kwestie van geluk of pech hebben. Toevallig ben ik goed geweest in pech hebben. Al kun je het ook andersom zien: ik heb ontzettend veel geluk gehad in mijn leven. Ik doe verdorie twee studies met succes, heb een goed sociaal leven, ben zelfstandig... Altijd ben ik alles goed doorgekomen. Dan kun je toch amper nog van pech spreken (beetje jammer van alle misbruik/mishandeling/verwaarlozing/etc, maar toch)
Ik vind het overigens heel knap van je ouders dat het ze (relatief) goed gelukt is om kinderen op een goede manier groot te brengen. En ik vind het van jou heel erg goed dat je daar begrip voor hebt. Veel mensen zien ouders als een soort wonderwezens die hun achtergrond moeten vergeten zodra ze volwassen zijn. Helaas werkt het leven en de psyche van de mens niet zo. Desondanks denk ik ook niet dat je alles wat je ouders doen, maar oké moet vinden.

Het is denk ik niet meer dan normaal dat je als mens zulke gedachten ervaart. Iedereen kent ze wel en daar hoef jij je niet schuldig over te voelen. Het gaat erom hoe je handelt. Zelfs als je breekt met je ouders, kan dat op een respectvolle manier zonder een trap na te geven. En nadenken over een eventuele breuk is geen misdaad. Daar zijn schuldgevoelens overbodig bij.

En ach... kinderen krijgen is ook maar een maatschappelijke eis. Het zou fijner zijn voor iedereen wanneer mensen, zoals jullie dus doen, daarin keuzes maken die bij hen past en niet bij de sociale druk. Kinderen moet je proberen te krijgen op het moment dat je het ook 100% wilt en daar ook de opofferingen voor wilt nemen. Dat je dat niet gedaan hebt, vind ik heel sterk en bewonderingswaardig. Daar mogen meer mensen een voorbeeld aan nemen.

En dank je wel Ik doe gewoon mijn best (waardoor ik soms wat hard ben) en wil gewoon niet haatdragend zijn. Met hard zijn voor anderen, doe je jezelf net zoveel pijn. Daarnaast zijn er altijd omstandigheden waarom mensen handelen zoals ze doen en daar wil ik toch zoveel mogelijk begrip voor hebben (het is maar goed dat ik geen rechter ben ). Je lieve woorden doen me goed

Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.

Ik merk dat ik heel blij ben dat ik een zus heb waarmee ik het kan delen als een van mijn ouders iets heeft gezegd of gedaan waar ik mee zit. Iemand die ze net zo kent als ik en die dezelfde soort dingen herkent, die de hele context weet. Soms kan iets kleins iets bij me triggeren waarvan andere mensen niet begrijpen waarom ik er boos of verdrietig van wordt en mijn zus begrijpt dat volledig.

Maar nogmaals, vergeleken met de meeste verhalen hier, valt het voor mij best wel mee.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 10:49 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Vergelijken heeft geen zin. Ik denk dat iedereen zo zijn dingen heeft en iedereen mijn verhaal ook aan zou kunnen. Het is niets meer dan een kwestie van geluk of pech hebben. Toevallig ben ik goed geweest in pech hebben. Al kun je het ook andersom zien: ik heb ontzettend veel geluk gehad in mijn leven. Ik doe verdorie twee studies met succes, heb een goed sociaal leven, ben zelfstandig... Altijd ben ik alles goed doorgekomen. Dan kun je toch amper nog van pech spreken (beetje jammer van alle misbruik/mishandeling/verwaarlozing/etc, maar toch)
Ik vind het overigens heel knap van je ouders dat het ze (relatief) goed gelukt is om kinderen op een goede manier groot te brengen. En ik vind het van jou heel erg goed dat je daar begrip voor hebt. Veel mensen zien ouders als een soort wonderwezens die hun achtergrond moeten vergeten zodra ze volwassen zijn. Helaas werkt het leven en de psyche van de mens niet zo. Desondanks denk ik ook niet dat je alles wat je ouders doen, maar oké moet vinden.

Het is denk ik niet meer dan normaal dat je als mens zulke gedachten ervaart. Iedereen kent ze wel en daar hoef jij je niet schuldig over te voelen. Het gaat erom hoe je handelt. Zelfs als je breekt met je ouders, kan dat op een respectvolle manier zonder een trap na te geven. En nadenken over een eventuele breuk is geen misdaad. Daar zijn schuldgevoelens overbodig bij.

En ach... kinderen krijgen is ook maar een maatschappelijke eis. Het zou fijner zijn voor iedereen wanneer mensen, zoals jullie dus doen, daarin keuzes maken die bij hen past en niet bij de sociale druk. Kinderen moet je proberen te krijgen op het moment dat je het ook 100% wilt en daar ook de opofferingen voor wilt nemen. Dat je dat niet gedaan hebt, vind ik heel sterk en bewonderingswaardig. Daar mogen meer mensen een voorbeeld aan nemen.

En dank je wel Ik doe gewoon mijn best (waardoor ik soms wat hard ben) en wil gewoon niet haatdragend zijn. Met hard zijn voor anderen, doe je jezelf net zoveel pijn. Daarnaast zijn er altijd omstandigheden waarom mensen handelen zoals ze doen en daar wil ik toch zoveel mogelijk begrip voor hebben (het is maar goed dat ik geen rechter ben ). Je lieve woorden doen me goed

Hahaha, ik zou waarschijnlijk ook geen goede rechter zijn
Verder: een hoop lieve woorden en een hoop waarheden in je post, dank je wel terug

quote:

Op maandag 13 juli 2015 15:34 schreef Elan het volgende:
Je breekt niet met je familie en zeker niet met je eigen ouders.

Jawel.

quote:

Op maandag 13 juli 2015 15:42 schreef Forbry het volgende:

Mijn vriend is juist gestopt met falen vanaf het moment dat hij met zijn ouders brak...

Mooi!

Heel goed wat kandijfijn zegt, ik denk dat dat ook goed is voor iemand als elan (die vindt dat er te snel de schuld van eigen problemen aan de ouders wordt toegeschreven).

Onvoldoende sociale groei, verkeerde copingstrategieen aanleren. Dat is vast niet iets dat ouders bewust doen, maar veel gedrag is gekopieerd. Als je ouders altijd ruzie maken en schreeuwen, is de kans groot dat jij ook gaat schreeuwen, als iemand in een hoekje gaat zitten, zal jij zoiets ook kunnen gaan doen.
Dat kan je wel leren, maar om dat als volwassene te leren kost het veel meer energie en moeite dan als kind, want je zit in een patroon.

Zelf fantaseer ik wel eens over contactbreuk met m'n moeder, laagbegaafd en sinds kort psychiatrie erbij (heb ik geregeld, vader wilde dit nooit en na de scheiding wilde ze zelf nooit). Ze kost me ontzettend veel energie en het contact is eenzijdig. Ik kan niet bij haar kwijt als ik ergens mee zit en ik kan haar bijna niet wijzen op de effecten van haar gedrag op mij, want dan is ze weer de gehele boeman. Op haar manier heeft ze altijd haar best gedaan, maar ze heeft totaal geen idee hoeveel energie ze vreet bij haar omgeving.
Ik ben blij dat er professionals bij haar zijn, dat geeft me rust. Maar ik zie haar niet als een moeder bij wie ik onvoorwaardelijke steun kan verwachten.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 11:52 schreef MevrouwPuff het volgende:
Maar ik zie haar niet als een moeder bij wie ik onvoorwaardelijke steun kan verwachten.

Misschien spiegelen we ouders ook wel aan een soort sprookjesbeeld. Als kind krijg je mee dat alle moeders lief zijn en voor je zorgen en een soort van engeltjes zijn en dan is het soms confronterend dat het ook maar gewoon mensen zijn, met fouten.

Ik vind het zelf deels fijn en deels confronterend dat ik nu merk dat de relatie met mijn ouders een omslagpunt heeft bereikt. Zij hebben nu meer nodig dat ik voor hun zorg en ik ben nu de persoon met meer inzichten in plaats van andersom.

Als kind moet je ook niet verwachten dat je altijd in de klassieke ouder kind rol blijft zitten, misschien wringt het daar soms ook wel.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 11:12 schreef aquawoman het volgende:
Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.

Ik merk dat ik heel blij ben dat ik een zus heb waarmee ik het kan delen als een van mijn ouders iets heeft gezegd of gedaan waar ik mee zit. Iemand die ze net zo kent als ik en die dezelfde soort dingen herkent, die de hele context weet. Soms kan iets kleins iets bij me triggeren waarvan andere mensen niet begrijpen waarom ik er boos of verdrietig van wordt en mijn zus begrijpt dat volledig.

Maar nogmaals, vergeleken met de meeste verhalen hier, valt het voor mij best wel mee.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 12:17 schreef aquawoman het volgende:

[..]

Misschien spiegelen we ouders ook wel aan een soort sprookjesbeeld. Als kind krijg je mee dat alle moeders lief zijn en voor je zorgen en een soort van engeltjes zijn en dan is het soms confronterend dat het ook maar gewoon mensen zijn, met fouten.

Ik vind het zelf deels fijn en deels confronterend dat ik nu merk dat de relatie met mijn ouders een omslagpunt heeft bereikt. Zij hebben nu meer nodig dat ik voor hun zorg en ik ben nu de persoon met meer inzichten in plaats van andersom.

Als kind moet je ook niet verwachten dat je altijd in de klassieke ouder kind rol blijft zitten, misschien wringt het daar soms ook wel.

Ik denk dat het natuurlijk is voor kinderen om ouders op een voetstuk te hebben staan. Het hoort bij het proces van een eigen leven krijgen dat je langzaamaan in ziet dat je ouders ook maar gewone mensen zijn.

Maar, zoals eerder beschreven, ik heb altijd wel het gevoel dat je je verhaal bij ze kwijt zou moeten kunnen, dat ze met goed advies komen, dat het ze interesseert. Een deel daarvan is wellicht irreël, maar ik merk dat ik het mis dat ik dat soort dingen niet kan delen met ze, dat zorgt voor een andere band dan ik zou willen hebben.

Het is niet de ideale oplossing natuurlijk, maar als er redenen zijn om het contact te breken en als je weet dat dat je meer rust zal geven, moet je zeker kiezen voor jezelf en het contact breken.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 00:33 schreef Forbry het volgende:

[..]

Mijn ervaring/indruk is dat dat helaas vaak heel anders verloopt... bijzonder, wat fijn en voor je moeder!

Ja, ze is er altijd voor mij geweest, alleen praten over wat er gebeurd is is heel moeilijk omdat ze heel veel schuldgevoelens heeft, ze heeft het gevoel dat ze mij niet heeft kunnen beschermen.
Maar ik neem dat haar niet kwalijk.

Wat ik me trouwens serieus afvraag of mensen met de minder goede ouders nou meer "loyaal" zijn naar hun ouders toe (minder hun fouten zullen toegeven etc.)? Dat beeld heb ik altijd een beetje (misschien ook omdat die ouders er vaak wel bewust voor zorgen dat de kinderen loyaal zijn). Of is het mijn verknipte wereldbeeld?

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 13:41 schreef ChildoftheStars het volgende:
Wat ik me trouwens serieus afvraag of mensen met de minder goede ouders nou meer "loyaal" zijn naar hun ouders toe (minder hun fouten zullen toegeven etc.)? Dat beeld heb ik altijd een beetje (misschien ook omdat die ouders er vaak wel bewust voor zorgen dat de kinderen loyaal zijn). Of is het mijn verknipte wereldbeeld?

Ik denk dat loyaal zijn en realistisch zijn elkaar niet hoeft te bijten. Ik kan de typische eigenschappen van mijn ouders goed herkennen, maar dat wil niet zeggen dat ik niet loyaal ben. Ik ga door het vuur voor mijn ouders.

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 13:41 schreef ChildoftheStars het volgende:
Wat ik me trouwens serieus afvraag of mensen met de minder goede ouders nou meer "loyaal" zijn naar hun ouders toe (minder hun fouten zullen toegeven etc.)? Dat beeld heb ik altijd een beetje (misschien ook omdat die ouders er vaak wel bewust voor zorgen dat de kinderen loyaal zijn). Of is het mijn verknipte wereldbeeld?

Dat zou kunnen. Er gebeuren nare dingen, bij/ met of door de mensen die je het meest vertrouwt en waar je afhankelijk van bent. Dat zal je gaan vergoeilijken voor jezelf (het is nu eenmaal zo, kan er niets aan doen, de intentie is goed). Mogelijk een patroon dat je je leven lang bijhoudt, ook naar anderen. Lijkt me prima psychologisch te verklaren.

Ouders die bewust zorgen dat hun kinderen loyaal zijn, dan denk ik in de manipulatieve hoek. Illegaliteit en in mindere mate ook verslaving en persoonlijkheidsstoornis. Maar of iets echt bewust gebeurt of niet, vind ik altijd erg moeilijk.
Klein voorbeeldje: ik haalde m'n broer op naar verjaardag van opa (behoorlijke omweg). Hij is gewend dat m'n pa heel veel van m pikt, maar ik wil duidelijke grenzen stellen, over 3 kwartier sta ik voor je deur en gaan we weg. Eenmaal aangekomen heeft ie eerst nog boodschappen gedaan en moet ie nog onder de douche. Vervolgens staat ie d'r een half uur onder. Voor hem is dat normaal, want anderen nemen dat gedrag van hem. Doet ie het bewust of is het zijn routine om zo met mensen om te gaan? Lastige vraag...

quote:

Op dinsdag 14 juli 2015 11:12 schreef aquawoman het volgende:
Ik vraag me af of de mensen die wel hebben gebroken met hun ouders broers en zussen hebben en of die relatie nog wel bestaat.

Ik merk dat ik heel blij ben dat ik een zus heb waarmee ik het kan delen als een van mijn ouders iets heeft gezegd of gedaan waar ik mee zit. Iemand die ze net zo kent als ik en die dezelfde soort dingen herkent, die de hele context weet. Soms kan iets kleins iets bij me triggeren waarvan andere mensen niet begrijpen waarom ik er boos of verdrietig van wordt en mijn zus begrijpt dat volledig.

Maar nogmaals, vergeleken met de meeste verhalen hier, valt het voor mij best wel mee.

Ik heb bij mijn, , vader twee halfzusjes en een halfbroertje. Aangezien ik die mensen niet ken, of althans bijna niet ken, heb ik daar ook geen familiegevoelens bij. Ik kan het mijn vader gewoon niet vergeven dat hij er mijn hele leven nooit is geweest en aan de andere kant van de stad woonde en daar wel een normaal gezin heeft kunnen opbouwen. Jarenlang hoorde ik niks, wist ik niks en dan zou ik nu in 1 x, helemaal volgens sommigen hier in dit topic, op m'n knieën moeten vallen en hun maar in mijn leven accepteren? Nee zo werkt het niet.