![chris_kinjah.jpg]()
quote:
Hoe Tourfavoriet Froome leerde fietsen van David Kinjah
Als Chris Froome (27) de Tour de France wint, gaat de vlag uit in Kenia. David Kinjah (41) ziet het zo gebeuren. Hij heeft hem leren lijden, leren nadenken.
VAN ONZE VERSLAGGEVER KEES BROERE 27 juni 2013, 00:00
NAIROBI - Wie is er niet groot mee geworden? Ook David Kinjah heeft een flinke pot pindakaas naast zijn bruine boterhammen staan. In de schaaltjes ernaast liggen gekookte eieren en pinda's. Zijn jonge vrouw brengt een kop thee. Het is kort na het middaguur, maar het lijkt alsof Kinjah zijn eerste maal van de dag nuttigt.
Hij is 41, deze man met dreadlocks. Zijn smalle, afgetrainde lichaam zou dat van een 13-jarige kunnen zijn. Dat is zo'n beetje de gemiddelde leeftijd van de jongens die bij hem in het Safari Simbaz Cycling Team verblijven. Een weidse naam voor een omgeving die in eerste instantie meer aan een vergeten hoekje van een krottenwijk of armoedig dorp doet denken.
Neem de woning van David Kinjah aan de rand van de Keniaanse hoofdstad Nairobi. Een gietijzeren dak, slecht gepleisterde muren, en net genoeg ruimte om tussen het bankstel en de salontafel twee magere benen te schuiven. De slaap- annex woonkamers van de pakweg dertig jongens en een meisje zien er al net zo eenvoudig uit. Zo leven zij die het niet breed hebben.
Er is één verschil. In vrijwel elke ruimte hangen aan de plafondbalken racefietsen, mountainbikes, of alles wat daarop ooit zal gaan lijken. Ook in de woonkamer van Kinjah. Bij hem wordt nog duidelijker waar het allemaal om draait. Zelfs zijn kleine verzameling dvd's valt op door films over de Tour de France.
David Kinjah is, nog steeds, een wielrenner. Hoe het daarvan kwam? Nou gewoon, omdat hij zo van voetballen hield. 'Ik woonde vroeger aan de kust, in Mombasa. 's Middags gingen we voetballen op het strand. Ik woonde een eind verderop, dus nam ik mijn fiets en sjeesde zo snel als ik kon naar het strand.' Dat bleek hij behoorlijk snel te doen. Het fietsen werd zijn nieuwe sportliefde. En zijn leven.
'Ik leefde graag in mijn eigen wereld. Ik ben iemand die zichzelf opdrachten kan stellen. Toen ik wist dat ik als wielrenner vooruit wilde komen, was het niet moeilijk mezelf daarvoor de discipline op te leggen. Ik had baantjes, in de bouw, of als schilder. Maar om vijf uur 's morgens, als het nog donker was en niemand nog naar zijn werk ging, zat ik al op de fiets, voor een training van zo'n honderd kilometer. En na het werk maakte ik nog een lange tocht.'
Kinjah was, in Kenia en in andere Afrikaanse landen, succesvol in een sport die in het continent toen nog weinig aanzien genoot. Inmiddels beginnen de eerste Afrikaanse renners, zoals uit Eritrea, wereldwijd successen te boeken. We zullen nog van hen horen. Niet meer van de renner David Kinjah, die is te oud. Maar mogelijk wel van de jongeren die hij opleidt.
Jongeren zoals ene Chris Froome, een blank Keniaans jongetje, dat op een dag bij Kinjah aanklopte, met zijn moeder. Die wil dat Kinjah meer structuur aanbrengt in de avontuurlijke tochten die haar zoon maakt.
David Kinjah was sceptisch toen hij de in Kenia geboren zoon van een blank-Keniaanse moeder en een Britse vader voor het eerst zag. 'Wat me wel opviel, was dat hij als blanke zich volkomen op zijn gemak gedroeg tussen zwarten. Gewoon een kind als anderen. Ik dacht: hij is hier enkel voor de lol. Hij zal de pijn die bij het wielrennen hoort niet kunnen verdragen. Alle stront waar je doorheen moet om een renner te worden.'
Het pakte anders uit. De jonge Froome bleek al snel 'zeer vastbesloten'. En David Kinjah leerde hem hoe hij de fiets serieus moest nemen. 'Als een instrument om jezelf te ontwikkelen. Dus niet alleen fietsen, maar ook nadenken over dat waarmee je bezig bent. Zelf je fiets repareren. En steeds harder werken. In drie jaar tijd zag ik hem veranderen, enorm veranderen.'
Dat Froome een goede klimmer is, vindt Kinjah ook niet vreemd. Samen hebben ze, op de mountainbike over onverharde wegen of op de racefiets, heel wat kilometers afgelegd. 'Ik nam hem ook mee naar de buurt rond Kiambu, waar mijn ouders vandaan komen. Hobbelige wegen, berg op en berg af. Steil naar beneden naar de rivier, zo steil dat je echt niet terug bergop kon fietsen. Ik liet het hem allemaal doen. En hij deed het allemaal.'
Totdat Froome Kenia verliet en zijn inmiddels gescheiden vader volgde naar Zuid-Afrika. In dat land, waar de wegen zo veel beter zijn en de wielersport zo veel meer faciliteiten kent, begon de loopbaan van het Keniaanse ventje serieuze vormen aan te nemen. Inmiddels heeft Froome de Britse nationaliteit. In Kenia is hij sinds 2008, toen zijn moeder overleed, niet meer geweest. David Kinjah en hij hebben nog maar weinig contact.
'We hebben elkaar wel eens aan de telefoon, maar hij is natuurlijk ontzettend druk en wordt door zijn ploeg ook afgeschermd. Hier in Kenia was hij een van de jochies. In Zuid-Afrika begon hij bekend te worden. En nu weet de hele wereld van hem. Hij doet het goed, dat rare kereltje. Misschien wint hij dit jaar de Tour de France wel. Hij is een natuurtalent met een heldere geest. Het zou zo maar kunnen.'
In een van de schuurtjes op het Safari Simbazterrein van David Kinjah staat nog een oude racefiets met de plakletters CFROOME. En de valhelm die hij vorig jaar droeg, stuurde hij met een paar rennersschoenen naar David Kinjah op. 'FROOME' staat op de helm, naast een afbeelding van de Britse vlag.
David Kinjah kijkt ernaar. 'Als de Keniaanse bond zich meer voor hem had geïnteresseerd, had hij zijn Keniaanse nationaliteit nooit opgegeven. Maar ja, een blanke jongen; ze hebben zich niet voor hem ingezet. Maar ik zie hem als een toevallige Brit en nog steeds als een van ons. Zijn hart is Keniaans.'