quote:
Op zaterdag 8 november 2014 16:15 schreef Rurik het volgende:[..]
Omdat ik niet wil dat iemands sociale omgeving met een opgeheven vingertje zegt
"toe nou, het moet". En dat oudere mensen vanuit die situatie zeggen: ok, vooruit maar dan, om hun een plezier te doen ...................... En dat de overheid dan meehelpt om die persoon te laten sterven.
Overigens zeg ik niet
"mag niet", ik zeg
"mag wel, maar niet heel snel"
Daarom is er juist al die toetsingscommissie: een onafhankelijk arts, die de patiënt niet kent, komt nadat de wens tot euthanasie is uitgesproken tegenover de eigen arts, langs om in een gesprek (zonder familieleden erbij!) te kijken of het werkelijk de overtuiging is van de patiënt zelf. Hier wordt uitgebreid de tijd voor genomen, rapportage van gemaakt, etc.
In mijn ervaring wordt er juist soms te traag gehandeld bij een euthanasiewens in de terminale fase: patiënten zijn helemaal niet op de hoogte van de tweede arts van de toetsingscommissie (die ook alleen op werkdagen te bereiken is!), want die dachten dat ze met een euthanasieverklaring 'er al waren'. Vaak is er dan gewacht tot het allerlaatste stadium, waardoor eigenlijk de toestemming vaak 'te laat' komt: eer dat het rapport binnen is, is de patiënt al overleden. Soms ook op een niet al te prettige manier, die men juist door de euthanasie wilde vermijden.
Ook leuk: op het moment dat de patiënt euthanasie wil, blijkt de huisarts dat om religieuze redenen niet te willen doen. En overname door een andere huisarts zit er niet in, want ja, terminaal hè.
Het overgrote deel van de euthanasieaanvragen gaat dus al vaak niet door. Vraag maar eens aan je huisarts de verhouding van aanvragen tot, en daadwerkelijk uitgevoerde euthanasie...