Het dreumestopic (1 - 2 jaar) deel 294

Danic

Gulara wat leuk

XM, is ze nog gaan slapen

FR, jeetje dat is vroeg

Ze heeft uiteindelijk een uur lopen spoken. Heb deze week even contact met het cb gehad hierover. Zij gaven aan dat we na 5 minuten even moesten kijken, maar niet praten en geen licht aan en niet uit bed halen. Alleen aai over de bol en je aanwezigheid laten blijken. Dit om hhaar niet aan te leren dat als je gaat staan huilen in bed je vervolgens lekker geknuffeld wordt door mamma of pappa. Dus dat zo gedaan. In eerste instantie ging ze nog harder krijsen. Ze verwachtte opgepakt te worden waarschijnlijk. Zachtjes gezegd dat ze weer moest gaan slapen en weggegaan. Toen volgde 5 minuten gekrijs en drama. Daarna werd het even stil en weer 2-4 minuten huilen, maar hadden grens op 5-6 minuten gezet dus niet meer heengegaan. De intervallen tussen huilen werden langer en het huilen steeds korter en al met al dus een goed uur later was het stil. Ze heeft nog even liggen brabbelen voor ze echt in slaap weer viel. En nu slaapt ze dus nog. Denk dat als het echt pijn oid was geweest, ze niet weer in slaap was gevallen en sowieso langer had gehuild. Misschien moeten we er zo even doorheen en haar idd niet moeten 'belonen' voor zulk gedrag. Cb zei dus absoluut wel heen als ze langer dan 5 minuten huilt voor geruststelling dat je er heus bent, maar niet uit bed halen, licht aan, oogcontact, etc.

Ik ben het niet helemaal eens met die gedachtegang XM. Ten eerste zou ik nooit adviseren om een kind te laten huilen, omdat 'het niet moet denken dat het wordt geknuffeld als het gaat huilen'. Waarom zou dat erg zijn? Dat is juist een van de zekerheden die ik mijn kinderen mee wil geven: als er iets is, zijn wij er. Als jij verdriet hebt, troosten wij je. Ook 's nachts. En natuurlijk moet het niet te gezellig worden, dus niet het grote licht aan en niet uitgebreid gaan spelen, dat zou ik ook niet doen. Maar er zijn als er iets is, is voor mij toch wel een van de basisveiligheden die je een kind biedt.

Of ze pijn had kan niemand zeggen. Maar het is wel een gegeven dat kindjes die geen respons krijgen op hun roep om hulp (gehuil dus) steeds minder huilen, en er uiteindelijk mee stoppen, omdat er dus niet op gereageerd wordt. En dat vind ik zelf een verdrietig gegeven.

Maar goed, ik sta er nogal anders in dan het cb, weet ik. Het is natuurlijk aan jullie hoe jullie ermee om gaan.

XM, het is misschien even wennen, met een normaal altijd goed slapend kind. Hier is het in slaap vallen altijd een gigantische onderneming. Mijne raakt gewoon echt over de rooie als we er niet bij zijn als ze in slaap valt. Een beetje jammeren vind ik oke, maar het is echt paniek. Wij hebben er dus voor gekozen er naast te gaan liggen, duurt vaak een uurtje. Ik maak het niet gezellig, zeg af en toe op neutrale toon 'mama is hier. Nu gaan we slapen.' Zelf vind ik dit fijner werken dan een over de rooie kind, ondanks dat dit dus betekent dat ik pas vanaf 21.30 ongeveer m'n handen vrij heb. Tijdrovend is het dus wel.

Ik had ook wel verwacht dat jij het er niet mee eens zou zijn LE . We proberen hierin ook de gulden middenweg te vinden. We hebben haar wel degelijk getroost. Zijn er naartoe gegaan, aai over de bol, zachtjes gezegd dat het tijd was om te slapen. Toen ik de kamer inkwam, was het ook meteen rustig en brabbel brabbel hihaha en pappaaaaaaa roepen. Die is ook nog even langgeweest voor de aai. Dus dat vond ik toch wel een indicatie dat er niets heeeeel ergs aan de hand was. Huilen werd dus ook erger toen we weer weggingen. Als ze zou blijven huilen en echt in luchtalarmmodus, dan waren we er zeker weer naartoe gegaan en opgepakt.

Ik stond er precies zo in als LE XM.
Maar na een jaar bijna geen slaap konden we niet meer.

Toen zijn we ook telkens naar hem toegegaan. 20 min eruit en knuffelen, daarna leggen we hem uit dat het nog nacht is en hij moet slapen. Daarna gaan wij weg en laten we hem 5 a 10 min huilen. En dan gaan we terug...
Het gaat nu stukken beter met slapen.
Maar het voelt nog steeds rot om Ow huilend achter te laten. Maar gelukkig begrijpt hij nu wel dat ik terugkom als het slapen hem niet lukt.

Nu moeten we nog oefenen met zelf in slaap vallen, want ons "naar bed" ritueel duurt te lang. Het lukt zo niet meer met Js erbij.

Ik ben ook niet van het laten huilen. Ik kan dat gewoon niet over m'n hart verkrijgen en ik wil dat ze zich veilig voelt. Altijd. En als dat betekent dat ik 's nachts voor de 8e keer in m'n pyjama naast het ledikant sta en mevrouw weer in slaapt valt met een handoplegging, dan is dat zo. Of een uur met haar in een deken gewikkeld op een stoel 'slaap'.

Kijk, het feit dat ik (of jij of wie dan ook) niet snapt waarom ze huilt, maakt het voor haar niet minder echt. Dat ik de reden wellicht 'onzin' vind, maakt háár niet minder oprecht in haar gevoel. Dus ben ik er, voor dat gevoel, wat ik er verder zelf ook van moge vinden.
En ja, dan heb ik liever dat ze huilt in mijn armen of als ik ernaast zit, dan alleen. Dat willen wij toch ook, als we zelf verdriet hebben/ pijn hebben/ bang zijn?
_{Ik voer deze discussie ieder sprongetje een keer of 5 met ML...}

Ik snap vooral niet zo goed waarom je zo in de war raakt XM?

Je zou van hier toch moeten weten dat kindjes soms vanuit t niets ineens slecht kunnen slapen. Kan pijn zijn, of een sprong... maar t gaat (meestal!) vanzelf weer over. Ongeacht de methode die je daarvoor gebruikt.

Ik snap ook dat je -zeker nu- misschien niet zo flexibel bent 's nachts, dus rot is het wel...

quote:

Op vrijdag 7 november 2014 09:13 schreef Cwen het volgende:
Ik ben ook niet van het laten huilen. Ik kan dat gewoon niet over m'n hart verkrijgen en ik wil dat ze zich veilig voelt. Altijd. En als dat betekent dat ik 's nachts voor de 8e keer in m'n pyjama naast het ledikant sta en mevrouw weer in slaapt valt met een handoplegging, dan is dat zo. Of een uur met haar in een deken gewikkeld op een stoel 'slaap'.

Kijk, het feit dat ik (of jij of wie dan ook) niet snapt waarom ze huilt, maakt het voor haar niet minder echt. Dat ik de reden wellicht 'onzin' vind, maakt háár niet minder oprecht in haar gevoel. Dus ben ik er, voor dat gevoel, wat ik er verder zelf ook van moge vinden.
En ja, dan heb ik liever dat ze huilt in mijn armen of als ik ernaast zit, dan alleen. Dat willen wij toch ook, als we zelf verdriet hebben/ pijn hebben/ bang zijn?
_{Ik voer deze discussie ieder sprongetje een keer of 5 met ML...}

Oh echt Cwen, je man ziet het anders? Dat lijkt me echt zo moelijk..

Probeer ook om jezelf te verzoenen met de situatie, het vreet namelijk energie als je je ertegen gaat/blijft verzetten. Sluit vrede met de situatie, ook al is het in de eerste instantie niet per se de situatie die je zelf voor ogen had.

Als je meer slaap nodig hebt, dan kun je tijdelijk gewoon om 21 uur je bed in kruipen, de films en series op de bank lopen niet weg, daar komt vanzelf weer een tijd voor om die te kijken

Ontspanning is wel heel belangrijk, maar je kunt ook ontspannen samen met je kindje! Ga lekker 's avonds een poosje in bad samen met je kleintje. Ga daarna samen in pyjama op het kleed in de woonkamer zitten, of op het grote bed of zo, met rustige en mooie muziek aan en zing en dans en knuffel. Wandelen vind ik zelf ook altijd heel ontspannend, overdag vanzelfsprekend, maar ook 's ochtends vroeg, 's avonds, of desnoods 's nachts
En spreek af dat er vaste momenten zijn, bijv. zaterdagmiddag, dat je wederhelft 2 uurtjes iets met je kindje gaat doen, zodat jij dan een mooi ontspanningsmoment hebt om jezelf weer even op te laden. En andersom ook, dat jij dan bijv. op zondagmiddag even naar je ouders oid rijdt terwijl je vriend/man dan iets voor zichzelf kan doen. Op die manier weet iedereen ook waar ie aan toe is wat dat betreft en dat helpt ook, dat je zo'n momentje voor jezelf in het vooruitzicht hebt.

Verder herken ik het dus wel, hier zijn we ook gegaan van 1 late nacht/vroege ochtend voeding naar 3x drinken per nacht (verder wel doorslapen) en van 's avonds om 19uur naar bed naar tegelijk met mij. Daar tegenover slaapt ze 's ochtends wel uit (nu ligt ze nog te slapen) en 's middags maakt ze ook een ruk (zodat ik dan mooi tijd heb om te werken en soms zelfs wat 'me-time'!). Verder geniet ik gewoon maar van de tijd dat we beide wakker zijn en doen we in die tijd echt alleen maar dingen die we allebei leuk vinden, zoals buitenspelen, boekjes lezen, muziek luisteren, knuffelen, wandelen, spelen, naar opa&oma, koken/bakken, winkelen, noem maar op.

En soms heb ik het even nodig dat mijn ouders d'r een avondje ophalen en met d'r spelen, vinden zij allemaal geweldig, dus win-win-win. En soms ga ik ook weleens 's avonds alvast vroeg in bed terwijl kleine Pluis nog op is met mijn lief Ach ja, nu is het nog zo, over een poosje weer heel anders, dan zou ik waarschijnlijk weer willen dat ik zo vaak lekker met d'r kon knuffelen 's avonds <3

ela Hoe is het met jullie?

Wat een fijne positieve post Ela

Wij hebben trouwens ook wel een keer laten huilen toen we er echt helemaal doorheen zaten en het ook even niet meer wisten. Kind over de rooie, mama over de rooie en een schuldgevoel dat nog steeds niet helemaal weg is. Maarrr.... wij maken wel onderscheid tussen verschillende huiltjes. Zo had M het nodig om zich een beetje in slaap te jammeren en J kreunt zich zelf in slaap. En dan gaan troosten werkte dus ook averechts (van jammeren naar compleet over de rooie....).

Wat hier het beste werkt is inderdaad meeveren en accepteren.

Over die nachten.. Sticker zwaait tegenwoordig 's nachts gedag als hij weer gaat slapen, nohhh, zo lief

Hij zwaait ook als hij ons zat is. Als we leuk aan het spelen zijn en hij wil iets anders doen, zegtie 'Daaaaaag!' en daar gaat-ie dan

Wat een slaap problemen hier weer... Ik prijs mezelf toch wel heel gelukkig met die slaapkoppen van mij. Al twee nachten in het nieuwe huis en je legt ze op bed en hoort ze gewoon niet meer tot de volgende ochtend...
(Niet dat ik dan goed slaap overigens.. Eerste nacht geen oog dichtgedaan door verhuisstress, en gisteren hebben we ook de kat verhuisd en afgelopen nacht dus geen oog dichtgedaan door gedoe met dat arme beestje... Gaap! )

Maar!! Alles is dus goed gegaan!! We zijn officieel verhuisd!!
Nu de komende maanden de afwerking nog...
Laat ik beginnen met koffie

Nohhhhhhhh <3 Zo tof dat ie dat dan zo zelf bedenkt ook



Het gaat hartstikke goed hier! Ze lult praat de oren van je kop, zelfs met 2- en 3-woord zinnetjes, zegt ook elk woord meteen na dat ze hoort (ook 1001lettergreepwoorden) en begrijpt ook echt al zoveel qua taal! Ze heeft veel eigen ideetjes over wat ze wil doen en waarmee ze wil spelen bijvoorbeeld. Verstoppertje spelen is momenteel heel erg favoriet, achter het gordijn, achter een jas aan de kapstok, onder een handdoek. Boekjes lezen ook, ze heeft nu geduld voor het hele verhaal en wil er dan ook echt bij op schoot zitten. Haar beer, konijn, bebichhichi en andere knuffels/popjes krijgen de hele dag 'haphap' hapjes en slokjes drinken (ook uit de borst hihi). Kopjes thee zijn ook favoriet, ze zet ze zelf met een theezakje <3 Ze blaast netjes bij hete slokjes en hapjes, en uit een rietje drinken is tof ook! En klimmen! In de speeltuin, thuis, overal op klimmen Ze is ook fan van de maan <3 en van de spin in het raamkozijn

Ze is echt altijd vrolijk en blij, ook heel zachtaardig en geduldig, ontzettend lief, een beetje verlegen bij vreemden maar komt altijd wel los daarna en pakt dan iedereen in natuurlijk

Kortom, een heerlijk dametje!

Oh en ze is echt bezig met poepen en plassen, ze zegt elke keer als ze plast of poept bijvoorbeeld en ze wil ook elke keer de inhoud van d'r luier bekijken

Fijn dat alles goed is gegaan Shandaly! Veel plezier in jullie nieuwe huis! Wij krijgen binnenkort de sleutel en gaan dan aan het grote klussen beginnen

Ohh en hier kan ze ook zo goed knuffelen en kussen, het hoogtepunt is toch wel als papa en mama elkaar kussen geven, ze duwt elke keer onze hoofden naar elkaar Maar ook soms tussendoor gewoon even mij komen aaien en heel verliefd 'mama' tegen me zeggen <3 <3 <3
De meeste gehoorde woorden zijn nu ook wel 'mama tillen' en 'mama stoel', dus dat ik d'r optil of dat ze op schoot wil en dan knuffelen <3 <3 <3

Shandaly, verhuisstress bij de poezel is niet leuk. Die van ons reageert al heftig als we de meubels verplaatsen Zijn jullie al een beetje gesetteld?

ela, ze klinkt En veel is herkenbaar, dat blazen naar eten vind ik zo lief altijd. Hij doet het ook als we zeggen 'Nog even wachten' omdat niet iedereen aan tafel zit bijvoorbeeld, maar hij gaat er vanuit dat hij moet wachten omdat het heet is. Dus zit hij te blazen naar een soepstengel En dat praten, wat goed!

Poep is hier ook reden om naar de luier te wijzen en 'bah' te zeggen. Vind ik wel fijn, oudste deed dat ook en die was snel zindelijk. Zijn we met Sticker niet aan toe (eerst maar leren lopen ) en wie weet duurt het bij hem wel veel langer, zoals alles, maar dat zien we tegen die tijd wel. Plassen voelt hij nog echt niet, geloof ik.

Ik hoor hier niet maar Ela, ik vind jullie zo leuk

Oh herkenbaar L-E

Hier is het ook vaak "dag mama, tot zo. daaaag tot ziens. tottedekeer (vertaling: tot de volgende keer), doeii" En dat dan in koor.

Shandaly is verhuisd! Wat goed dat ze ook in het nieuwe huis zo goed slapen!

Ela, zo leuk om te lezen Veel is ook erg herkenbaar!

Oh ja, dat vergeet ik helemaal, hij loopt al de hele week elke dag een paar stappen los. Uit zichzelf! We zijn er bijna, denk ik

voor sticker!

Kyara, hoe is het met J eigenlijk?

Woahhhh Sticker op stap <3 Zo leuk, als ie dan in de speeltuin kan gaan scharrelen <3
En blazen naar koude dingen doet ze ook ja En als ze iets lekker vindt, dan zwaait ze erbij (zoals mmmmm) en ze zegt dan 'warm' (van de thee, van lekker warm), laatst ook bij een likje ijs 'mmm warm' hahaha Maar toen leerden we d'r koud en nu kent ze dat ook!

Kimpossible, wat lief!

Dat mmmmm ja, ook zo herkenbaar _{Hij doet het ook bij plaatjes van eten, we lezen altijd kookboeken samen} Soms denk ik dat ze stiekem allemaal hetzelfde zijn