Zo, even de laptop erbij gepakt voor beter typen.
Gister na het bellen van de HAP even gewacht tot mn blaas weer voldoende vol was. Vriend had snel wat bij de snackbar gehaald en hebben eerst rustig gegeten. Ongeveer kwart voor 8 naar de HAP gegaan, onderweg in de auto bedacht ik me dat mn mobiel nog aan de oplader hing thuis. Maakt niet uit, ben zo weer thuis. Zei ik ook al toen vriend vroeg of ie mee moest "Neuh, ben zo weer terug hoor! Even paar min. urine checken en dan kuurtje ophalen of anders vk weer bellen. Tot zo!"
Urine was bij de HAP binnen paar min. gecontroleerd inderdaad. Geen blaasontsteking.. Wel stofjes die erop duiden dat ik te weinig eet (of niet het goede denk ik, geef best vaak toe aan snaaibuien..) want er was wat spierafbraak. Had zo gerekend op blaasontsteking dat ik alleen nog snotterend kon zeggen "Maar waarom heb ik dan toch zoveel buikpijn?". Mocht even langs de arts die verhaal aanhoorde en mn bloeddruk opnam (door spanning iets hoger, maar met 120/60 nog steeds mooi). Daarna moest ik liggen en ging ze aan mn buik voelen. Bijna alles onder mn navel was erg gevoelig en druk erop pijnlijk. Haar vermoeden was verstopping, maar door mn onzekerheid over baby (voel nog niet duidelijk wat en laatste echo is alweer 6 weken terug) ging ze met vk in het ziekenhuis bellen. HAP zit hier in hetzelfde gebouw als rest van het ziekenhuis. Na overleg bleek ik daar terecht te kunnen, dus moest ik 's avonds in een verlaten ziekenhuis opzoek naar de verloskamers. Was erg druk, 3 bevallingen tegelijk dus moest tussendoor steeds even wachten, terwijl ik steeds nerveuzer werd omdat ik vriend niet kon bellen en ik in mn eentje ineens in een verloskamer lag..
Eerste vk kwam na een tijdje met een soort doppler apparaat, denk meer voor wat grotere baby's want het duurde even voordat hij een hartslag had die je maar amper kon horen. Wel meteen wat schuivende geluiden, dat was dus de bewegende baby. Sterker nog, hij zei het te kunnen voelen onder het apparaat! "Voel jij het niet dan?!" ehh

. Daarna om telefoon gevraagd, maar liep kennelijk toch weer anders door drukte want na een tijdje kwam er een vrouw met echo-apparaat die vroeg of het al gelukt was met bellen, nee dus. Vervolgens beebje weer in beweging op het scherm kunnen zien

. Minder heftige schoppen dan vorige keer, maar nog steeds lekker wiebelig. Ze vroeg of ik al wist wat het wordt en of ik het wilde weten. Nou

. En het wordt:
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn
ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis
Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Vervolgens nog even wachten op inwendig onderzoek. Ben toen maar de gang op gegaan en gevraagd naar een telefoon, waardoor ik eindelijk mn ouders kon bellen, want ken nr van vriend niet uit mn hoofd. Zij schrokken natuurlijk dat ik in het ziekenhuis lag en hadden ook zijn nr niet bleek, dus zijn ze even bij em langsgeweest

. Daarna even paar vingers in mn schuif, bmm bleek nog netjes hoog en dicht en met wat Metamucilzakjes voor ontlasting kon ik weer naar huis! Daar kwam ik pas 10 uur weer aan, was me het avondje wel! Maar wel gerustgesteld, het is verstopping en met mn ukje is alles goed