R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ja dat zei ik zelf ook al he!?quote:Op dinsdag 1 april 2014 17:31 schreef Forbry het volgende:
[..]
Jij bent in dat geval de aso, niet die ander(en)
Prima dat jij dat vindt. Ik vind je asociaal en onfatsoenlijk.quote:
[..]
Ik ben een baaassssss...dan mag dat
2000 light years from home
Is het natuurlijk uiteindelijk ook. (En egoïstisch)quote:
[..]
Prima dat jij dat vindt. Ik vind je asociaal en onfatsoenlijk.
Door reacties als die van deviezeman, welke ik ook in het dagelijks leven heb mogen ervaren, dreigt mijn fragiele vertrouwen in de mensheid helemaal te verpulveren. Gelukkig kan ik wel tegen een stootje, ik knap snel op, ik móet want gun het die kerel niet dat ie mijn leven stuk maakt, maar de samenleving staat nogal wankel als men dit soort mensen ruim baan gaat geven uit angst. Ik ga in ieder geval nog steeds niet aan de kant voor aso's en zal dat hopelijk nooit doen, daar heb ik desnoods nog zo'n tik voor over...
'k Heb mijn deel aan tactloze opmerkingen toch wel voor de kiezen gehad, zoals een collega die een brandwondje had en letterlijk zei, dan kun je nog beter op je bek geslagen worden. Toen voelde ik m'n gal wel even borrelen. Ben benieuwd of hij ook nachtmerries heeft van ontploffende kroketjes, of op straat constant om zich heen moet kijken omdat hij om elke hoek kroketjes verwacht.
Ik rijd paard en heb geleerd dat je, als je eraf lazert, er gelijk weer op moet klauteren anders durf je het nooit meer. Hoe moeilijk ook, dit probeer ik zeker te doen.
Daags na de mep ben ik, met bibberende knieën, dat wel, weer achter het stuur gekropen en heb ik over diezelfde weg gereden. Met wederom een bumperklever, dat was een erg angstig moment en heb even flink gehuild en geschreeuwd daarna, maar ik moest er toch doorheen.
In de weken die volgden ben ik, met blauw oog en kapje, "gewoon" mijn boodschappen gaan doen, op mijn werk langs geweest, gaan winkelen want da's altijd een goede troost (doch 't was geen pretje om in de passpiegel te kijken), met geheven hoofd want ik gun het hem verdomme niet dat ik thuis zit te kniezen. Het lijkt nog steeds een nachtmerrie, die eerste weken. Die geschokte gezichten, want gelukkig is het niet normaal om er als vrouw zo toegetakeld bij te lopen. Bij elk hard geluid de grond onder m'n voeten weg voelen zakken tot full-blown paniekaanvallen toe, mezelf oververmoeien omdat ik álles en íedereen in de gaten moest houden, steeds weer dat verhaal afdraaien, maar inderdaad, de tyfus voor hem. Het lijkt te hebben geholpen want ik kan nu alweer redelijk functioneren, al ben ik nog wel onzeker en emotioneel en kan ik alleen lieflijke dingen kijken op t.v. Elke vorm van geweld heeft een enorme impact, dan zie ik het meteen weer gebeuren. En hoewel ik zelfs bij de aangifte heb gezegd dat hij 'zonnebankbruin' was omdat ik niet wil stigmatiseren, en tegen de meeste mensen geen woord rep over zijn herkomst, word ik nu woest als ik weer eens iets over die bepaalde groep medelanders hoor of lees, en dat vind ik serieus héél erg.
Ik vraag me ook af waar dit heen moet als men zo gaat denken. Zelfs de bedrijfsarts vond dat ik dom bezig was door me aan de regels te houden en niet aan de kant te gaan dan wel mijn autootje op heur staartje te trappen.quote:
[..]
En dan nog is het totale waanzin om te verwachten van andere mensen de wet voor jou gaan overtreden, met alle eventuele gevolgen van dien. Mensen als asociaal zien omdat zij niet de wet overtreden is echt de omgekeerde wereld hoor. Maar je hebt gelijk, dit is redelijk offtopic.
'k Heb mijn deel aan tactloze opmerkingen toch wel voor de kiezen gehad, zoals een collega die een brandwondje had en letterlijk zei, dan kun je nog beter op je bek geslagen worden. Toen voelde ik m'n gal wel even borrelen. Ben benieuwd of hij ook nachtmerries heeft van ontploffende kroketjes, of op straat constant om zich heen moet kijken omdat hij om elke hoek kroketjes verwacht.
Thanks! Ik heb vandaag mijn tweede intakegesprek bij een psycholoog en die dacht hier ook aan. Ben benieuwd, vooral omdat door dit gebeuren ook wat andere onverwerkte trauma's hun lelijke kop op komen steken. Zal er voorlopig nog niet klaar mee zijn.quote:
[..]
Jij bent in dat geval de aso, niet die ander(en)
@TS
EMDR kan in dit soort gevallen nog wel eens uitkomst bieden... heel veel sterkte!
Als je bij werkzaamheden 30 km te hard rijdt, wordt dat toch als 60 km gezien? Dag roze papiertje. Is mij het risico niet waard nee.quote:
als ze flitsen kun je NOOIT je papiertje kwijtraken
Zo hoop ik ook dat karma hem in komt halen en klem zet zoals hij bij mij deed, ja. Helaas weet ik slechts de eerste twee letters van zijn kenteken, en hopen dat hij nog zoiets flikt zodat ze mijn ervaring daaraan kunnen koppelen gaat me te ver, dat gun ik niemand.quote:[quote]
Sjezus, wat een droeftoeter.
Jammergenoeg zijn er types die hun karakter op medemensen botvieren omdat ze te lame zijn om verantwoordelijkheid voor hun eigen shit te nemen. Krijg iets waar de dokter niet bij kan en geniet van je kutleven denk ik dan.
Kop op girl
En anders kan je zijn nummerbord altijd nog ff posten
Toch erg dapperquote:Op dinsdag 11 maart 2014 13:38 schreef Seikcid het volgende:
Niet in de slachtofferrol proberen te kruipen. Makkelijk gezegd maar dat is wel de 'truc'.
Ik spreek uit ervaring, hoewel ik niet zo passief was ben ik toen ik 17 was in elkaar geslagen door meerdere mannen in een cafe. Een paar dagen later zat ik in hetzelfde cafe, inclusief het neuskapje wat ik moest dragen. De tyfus voor ze.
En was een heftige ervaring hoor, afgevoerd met ambulance, overal politie etc. Op een bepaalde manier ben ik 'gewoon' verder gegaan. Met inderdaad die enigszins scheve neus als herinnering.
Ik rijd paard en heb geleerd dat je, als je eraf lazert, er gelijk weer op moet klauteren anders durf je het nooit meer. Hoe moeilijk ook, dit probeer ik zeker te doen.
Daags na de mep ben ik, met bibberende knieën, dat wel, weer achter het stuur gekropen en heb ik over diezelfde weg gereden. Met wederom een bumperklever, dat was een erg angstig moment en heb even flink gehuild en geschreeuwd daarna, maar ik moest er toch doorheen.
In de weken die volgden ben ik, met blauw oog en kapje, "gewoon" mijn boodschappen gaan doen, op mijn werk langs geweest, gaan winkelen want da's altijd een goede troost (doch 't was geen pretje om in de passpiegel te kijken), met geheven hoofd want ik gun het hem verdomme niet dat ik thuis zit te kniezen. Het lijkt nog steeds een nachtmerrie, die eerste weken. Die geschokte gezichten, want gelukkig is het niet normaal om er als vrouw zo toegetakeld bij te lopen. Bij elk hard geluid de grond onder m'n voeten weg voelen zakken tot full-blown paniekaanvallen toe, mezelf oververmoeien omdat ik álles en íedereen in de gaten moest houden, steeds weer dat verhaal afdraaien, maar inderdaad, de tyfus voor hem. Het lijkt te hebben geholpen want ik kan nu alweer redelijk functioneren, al ben ik nog wel onzeker en emotioneel en kan ik alleen lieflijke dingen kijken op t.v. Elke vorm van geweld heeft een enorme impact, dan zie ik het meteen weer gebeuren. En hoewel ik zelfs bij de aangifte heb gezegd dat hij 'zonnebankbruin' was omdat ik niet wil stigmatiseren, en tegen de meeste mensen geen woord rep over zijn herkomst, word ik nu woest als ik weer eens iets over die bepaalde groep medelanders hoor of lees, en dat vind ik serieus héél erg.
Nou ja, naar omstandigheden dus heel behoorlijk. Behalve een loopneus heb ik toch iets leuks aan het gebeuren overgehouden. Misschien dankzij de hersenschudding en een beetje shock durfde ik eindelijk werk te maken van die jongen, die ik al een tijdje leuk vond, en naar wiens feestje ik die avond zou gaan. Dat moest ik wel zelf doen want hij was zo verlegen, maar dat bleek ie alleen maar te zijn omdat hij mij ook niet uit zijn hoofd kon zetten. Van die timiditeit is dus niks meer over en we zijn heel gelukkig met elkaar.quote:
power to the people
Ondanks alles toch leuk om dit te horenquote:
Door reacties als die van deviezeman, welke ik ook in het dagelijks leven heb mogen ervaren, dreigt mijn fragiele vertrouwen in de mensheid helemaal te verpulveren. Gelukkig kan ik wel tegen een stootje, ik knap snel op, ik móet want gun het die kerel niet dat ie mijn leven stuk maakt, maar de samenleving staat nogal wankel als men dit soort mensen ruim baan gaat geven uit angst. Ik ga in ieder geval nog steeds niet aan de kant voor aso's en zal dat hopelijk nooit doen, daar heb ik desnoods nog zo'n tik voor over...
[..]
Ik vraag me ook af waar dit heen moet als men zo gaat denken. Zelfs de bedrijfsarts vond dat ik dom bezig was door me aan de regels te houden en niet aan de kant te gaan dan wel mijn autootje op heur staartje te trappen.
'k Heb mijn deel aan tactloze opmerkingen toch wel voor de kiezen gehad, zoals een collega die een brandwondje had en letterlijk zei, dan kun je nog beter op je bek geslagen worden. Toen voelde ik m'n gal wel even borrelen. Ben benieuwd of hij ook nachtmerries heeft van ontploffende kroketjes, of op straat constant om zich heen moet kijken omdat hij om elke hoek kroketjes verwacht.
[..]
Thanks! Ik heb vandaag mijn tweede intakegesprek bij een psycholoog en die dacht hier ook aan. Ben benieuwd, vooral omdat door dit gebeuren ook wat andere onverwerkte trauma's hun lelijke kop op komen steken. Zal er voorlopig nog niet klaar mee zijn.
[..]
Als je bij werkzaamheden 30 km te hard rijdt, wordt dat toch als 60 km gezien? Dag roze papiertje. Is mij het risico niet waard nee.
[..]
Zo hoop ik ook dat karma hem in komt halen en klem zet zoals hij bij mij deed, ja. Helaas weet ik slechts de eerste twee letters van zijn kenteken, en hopen dat hij nog zoiets flikt zodat ze mijn ervaring daaraan kunnen koppelen gaat me te ver, dat gun ik niemand.
[..]
Toch erg dapper
Ik rijd paard en heb geleerd dat je, als je eraf lazert, er gelijk weer op moet klauteren anders durf je het nooit meer. Hoe moeilijk ook, dit probeer ik zeker te doen.
Daags na de mep ben ik, met bibberende knieën, dat wel, weer achter het stuur gekropen en heb ik over diezelfde weg gereden. Met wederom een bumperklever, dat was een erg angstig moment en heb even flink gehuild en geschreeuwd daarna, maar ik moest er toch doorheen.
In de weken die volgden ben ik, met blauw oog en kapje, "gewoon" mijn boodschappen gaan doen, op mijn werk langs geweest, gaan winkelen want da's altijd een goede troost (doch 't was geen pretje om in de passpiegel te kijken), met geheven hoofd want ik gun het hem verdomme niet dat ik thuis zit te kniezen. Het lijkt nog steeds een nachtmerrie, die eerste weken. Die geschokte gezichten, want gelukkig is het niet normaal om er als vrouw zo toegetakeld bij te lopen. Bij elk hard geluid de grond onder m'n voeten weg voelen zakken tot full-blown paniekaanvallen toe, mezelf oververmoeien omdat ik álles en íedereen in de gaten moest houden, steeds weer dat verhaal afdraaien, maar inderdaad, de tyfus voor hem. Het lijkt te hebben geholpen want ik kan nu alweer redelijk functioneren, al ben ik nog wel onzeker en emotioneel en kan ik alleen lieflijke dingen kijken op t.v. Elke vorm van geweld heeft een enorme impact, dan zie ik het meteen weer gebeuren. En hoewel ik zelfs bij de aangifte heb gezegd dat hij 'zonnebankbruin' was omdat ik niet wil stigmatiseren, en tegen de meeste mensen geen woord rep over zijn herkomst, word ik nu woest als ik weer eens iets over die bepaalde groep medelanders hoor of lees, en dat vind ik serieus héél erg.
[..]
Nou ja, naar omstandigheden dus heel behoorlijk. Behalve een loopneus heb ik toch iets leuks aan het gebeuren overgehouden. Misschien dankzij de hersenschudding en een beetje shock durfde ik eindelijk werk te maken van die jongen, die ik al een tijdje leuk vond, en naar wiens feestje ik die avond zou gaan. Dat moest ik wel zelf doen want hij was zo verlegen, maar dat bleek ie alleen maar te zijn omdat hij mij ook niet uit zijn hoofd kon zetten. Van die timiditeit is dus niks meer over en we zijn heel gelukkig met elkaar.
focus je daar op 
fuck alle negativiteit. Succes!
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
Goed om te horen dat het een stuk beter met je gaat! En dat je deze ervaring jouw karakter niet laat beinvloeden!
Jongens....gewoon even lekker relativeren.
Ach, kop op. 
Omdat het nu nog kort geleden is zit het nog vers in je geest en komen de beelden dus regelmatig 'terug', ook gecombineerd met andere nare gebeurtenissen die je meegemaakt hebt, waardoor het verloop van je leven wellicht zwartgalliger lijkt dan het daadwerkelijk is geweest.
Maar ik spreek (helaas) uit ervaring als ik zeg dat ook nare herinneren uiteindelijk wel enigszins wegslijten.
Omdat het nu nog kort geleden is zit het nog vers in je geest en komen de beelden dus regelmatig 'terug', ook gecombineerd met andere nare gebeurtenissen die je meegemaakt hebt, waardoor het verloop van je leven wellicht zwartgalliger lijkt dan het daadwerkelijk is geweest.Maar ik spreek (helaas) uit ervaring als ik zeg dat ook nare herinneren uiteindelijk wel enigszins wegslijten.
Ik snap je gevoel wel een beetje TS, maar meer in de zin dat je opeens gaat twijfelen aan de goedheid van mensen enzo. Heb zelf niet echt zoiets meegemaakt maar ik kan het me wel voorstellen. Hoop dat het een beetje goedkomt, kop op! 
*huil*
what a difference a day makes... hopelijk staat mijn neus morgen weer de goede kant op, haha see what I did there?
[ Bericht 17% gewijzigd door beestjuh op 10-04-2014 06:30:48 ]
what a difference a day makes... hopelijk staat mijn neus morgen weer de goede kant op, haha see what I did there?
[ Bericht 17% gewijzigd door beestjuh op 10-04-2014 06:30:48 ]
power to the people
Situatie: Ernstig ongeval op werk heb een jongen voor mijn ogen dood zien gaan was erg van het padje af niet depressief maar wel totaal afgevlakt en concentratie van een gehandicapte blinde duif.
EMDR-therapie, ga dit écht doen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Was ook sceptisch, dacht wat is dit voor zweverig gelul met piepjes maar ben er écht beter uitgekomen.
EMDR-therapie, ga dit écht doen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Was ook sceptisch, dacht wat is dit voor zweverig gelul met piepjes maar ben er écht beter uitgekomen.
blablablabla
26 april heb ik de eerste afspraak met een therapeut die bekend is met EMDR. Tot die tijd vermaak ik mezelf met lezen over deze vorm van therapie en de onderliggende post-traumatische stress.
Kom ik er gaandeweg achter dat ik hier al jaren aan blijk te lijden. Alle herinneringen die ik vakkundig heb verzopen met een flinke molensteen eraan, lijken door die stomp losgeraakt en komen ineens weer aan de oppervlakte drijven. Alleen als ik bij hem ben voel ik me even goed, maar dat is ook weer vluchtgedrag misschien en ook mijn omgang met hem triggert allerlei oud zeer. Alwaar hij overigens heel begripvol en lief reageert, maar ik hou me, uit alle macht, in want als ik die hele bak ellende over hem uit zou storten moet ie me toch niet meer (om met de woorden van moedertje lief te spreken).
Zelfs bij mijn beestjes voel ik me niet prettig meer, ze verdienen immers een veel beter baasje maar ik heb ze wel nodig als houvast, zonder hen is er van mij helemaal niks over.
Kom ik er gaandeweg achter dat ik hier al jaren aan blijk te lijden. Alle herinneringen die ik vakkundig heb verzopen met een flinke molensteen eraan, lijken door die stomp losgeraakt en komen ineens weer aan de oppervlakte drijven. Alleen als ik bij
hem ben voel ik me even goed, maar dat is ook weer vluchtgedrag misschien en ook mijn omgang met hem triggert allerlei oud zeer. Alwaar hij overigens heel begripvol en lief reageert, maar ik hou me, uit alle macht, in want als ik die hele bak ellende over hem uit zou storten moet ie me toch niet meer (om met de woorden van moedertje lief te spreken). Zelfs bij mijn beestjes voel ik me niet prettig meer, ze verdienen immers een veel beter baasje maar ik heb ze wel nodig als houvast, zonder hen is er van mij helemaal niks over.
power to the people
Lief dagboek
Zo af en toe een dag waarop alles me teveel lijkt laat me des te dankbaarder zijn voor dagen als vandaag, waarop ik ervan overtuigd ben dat ik nu wel sterk genoeg ben om korte metten te maken met zowel dit incident, als mijn verleden. Het was niet geheel en al mijn schuld, hoe de dingen zijn gelopen, al dringt dat maar langzaam tot me door.
Me koesterend in het zonnetje, ben ik blij dat ik ondanks dit alles nog genieten kan van een sliert baby-eendjes, of een vriendelijk woord van de buurman, of elk ander klein teken dat het leven zo slecht niet hoeft te zijn. Die waardeloze dagen moet ik dan even voor lief nemen, al staat zelfs dan mijn lieve paard te trappelen om mijn zorgen weg te dragen.
*zweeft verder*
Zo af en toe een dag waarop alles me teveel lijkt laat me des te dankbaarder zijn voor dagen als vandaag, waarop ik ervan overtuigd ben dat ik nu wel sterk genoeg ben om korte metten te maken met zowel dit incident, als mijn verleden. Het was niet geheel en al mijn schuld, hoe de dingen zijn gelopen, al dringt dat maar langzaam tot me door.
Me koesterend in het zonnetje, ben ik blij dat ik ondanks dit alles nog genieten kan van een sliert baby-eendjes, of een vriendelijk woord van de buurman, of elk ander klein teken dat het leven zo slecht niet hoeft te zijn. Die waardeloze dagen moet ik dan even voor lief nemen, al staat zelfs dan mijn lieve paard te trappelen om mijn zorgen weg te dragen.
![Roger Hodgson - Dreamer [Live]](http://i.ytimg.com/vi/urMjGAimtRc/default.jpg)
*zweeft verder*
power to the people
EMDR gaat je helpen, maar je hebt zelf ook nog veel te doen als het een berg oud zeer betreft. Ik ben al 3 jaar aan het opruimen en nog lang niet klaar. Maar de goede dingen helpen ook om het positieve te zienquote:
Lief dagboek
Zo af en toe een dag waarop alles me teveel lijkt laat me des te dankbaarder zijn voor dagen als vandaag, waarop ik ervan overtuigd ben dat ik nu wel sterk genoeg ben om korte metten te maken met zowel dit incident, als mijn verleden. Het was niet geheel en al mijn schuld, hoe de dingen zijn gelopen, al dringt dat maar langzaam tot me door.
Me koesterend in het zonnetje, ben ik blij dat ik ondanks dit alles nog genieten kan van een sliert baby-eendjes, of een vriendelijk woord van de buurman, of elk ander klein teken dat het leven zo slecht niet hoeft te zijn. Die waardeloze dagen moet ik dan even voor lief nemen, al staat zelfs dan mijn lieve paard te trappelen om mijn zorgen weg te dragen.
*zweeft verder*
"In the midst of winter, I found there was, within me, an invincible summer".
-Albert Camus.
-Albert Camus.
3 jaar al...quote:
[..]
EMDR gaat je helpen, maar je hebt zelf ook nog veel te doen als het een berg oud zeer betreft. Ik ben al 3 jaar aan het opruimen en nog lang niet klaar. Maar de goede dingen helpen ook om het positieve te zien
Wat goed dat je vol blijft houden. Ik hou in ieder geval met het ergste rekening. Wil niet dat dit me over 10 jaar of nog later weer in de billen komt bijten. Bemerk dat het me wel heeft veranderd. Eergister moest ik met de bus, wat ik niet heb gedurfd sinds die klap op mijn snoetje, en natuurlijk reden er geen treinen dus was het waanzinnig druk. Er stapte een oudere man in, en meteen grepen de mensen op de voorste zitplaatsen naar hun smartphone, om hem maar te kunnen negeren. Normaliter had ik die aso's (jonge gasten die gewoon op hadden moeten staan voor die meneer, die zich al trillend met twee handen vastklampte) op dat walgelijke gedrag aangesproken, nu was ik gewoon bang. Boos ook, op die gasten, maar eigenlijk vooral op mezelf. Diepe teleurstelling omdat er kennelijk iets heel moois in mij stuk is gemaakt. Hopelijk valt het nog te repareren.
Daarnaast heb ik allerlei andere blokkades die zich tussen de lakens opwerpen. Ook jammer in een prille relatie. Ik had al niet veel vertrouwen in mezelf of in de mensheid, toch iemand gevonden die mij niet zal kwetsen, zo blij, maar onbewust geloof ik er klaarblijkelijk nog geen reet van.
power to the people
Ik heb geen andere keus, het is nogal aanwezig allemaal. Maar ben wel op de goede weg gelukkig.quote:
[..]
3 jaar al...
Bemerk dat het me wel heeft veranderd. Eergister moest ik met de bus, wat ik niet heb gedurfd sinds die klap op mijn snoetje, en natuurlijk reden er geen treinen dus was het waanzinnig druk. Er stapte een oudere man in, en meteen grepen de mensen op de voorste zitplaatsen naar hun smartphone, om hem maar te kunnen negeren. Normaliter had ik die aso's (jonge gasten die gewoon op hadden moeten staan voor die meneer, die zich al trillend met twee handen vastklampte) op dat walgelijke gedrag aangesproken, nu was ik gewoon bang. Boos ook, op die gasten, maar eigenlijk vooral op mezelf. Diepe teleurstelling omdat er kennelijk iets heel moois in mij stuk is gemaakt. Hopelijk valt het nog te repareren.
Daarnaast heb ik allerlei andere blokkades die zich tussen de lakens opwerpen. Ook jammer in een prille relatie. Ik had al niet veel vertrouwen in mezelf of in de mensheid, toch iemand gevonden die mij niet zal kwetsen, zo blij, maar onbewust geloof ik er klaarblijkelijk nog geen reet van.
Praat erover met je partner, als hij je lief genoeg vindt zal hij er begrip voor hebben. Ik hoop dat je je weer beter zal gaan voelen.
"In the midst of winter, I found there was, within me, an invincible summer".
-Albert Camus.
-Albert Camus.
|
|
