R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dankbaar is ook niet echt het juiste woord.quote:Op donderdag 6 maart 2014 22:05 schreef Dehelerambam het volgende:
[..]
Ja dat klopt helemaal, maar daar hoef je haar écht helemaal niet dankbaar voor te zijn!
Maar goed. Je hebt wel een punt.
Zak chips half leeg 
Gast, steek geen energie meer in haar. Echt 0,0. Niet reageren op telefoon, whatsapp, facebook etc. Ook niet over een jaar. Je weet zelf dat dit niet in iets positiefs kan eindigen voor jullie. Ik vind het heel begrijpelijk dat je je zorgen om haar maakt. Je dringt alleen toch niet echt tot haar door dus ze is er blijkbaar niet aan toe om haar les te leren. Ik hoop dat je haar een beetje uit je hoofd kunt zetten. Succes!
Gast, steek geen energie meer in haar. Echt 0,0. Niet reageren op telefoon, whatsapp, facebook etc. Ook niet over een jaar. Je weet zelf dat dit niet in iets positiefs kan eindigen voor jullie. Ik vind het heel begrijpelijk dat je je zorgen om haar maakt. Je dringt alleen toch niet echt tot haar door dus ze is er blijkbaar niet aan toe om haar les te leren. Ik hoop dat je haar een beetje uit je hoofd kunt zetten. Succes!
De tering zeg, hoe hou je het uit? 
Ik weet niet of ik daar een zekere vorm van bewondering voor moet hebben, of het enorm triest moet vinden
Je hebt er al veel te veel energie en tijd ingestoken. Ik zou je handen van haar aftrekken en haar gewoon laten gaan. Je geeft heel veel om haar. Dat weet ze en ze maakt er ontzettende misbruik van wanneer het haar uitkomt. Zo snel mogelijk mee kappen, had je al véél eerder moeten doen
Ik weet niet of ik daar een zekere vorm van bewondering voor moet hebben, of het enorm triest moet vinden
Je hebt er al veel te veel energie en tijd ingestoken. Ik zou je handen van haar aftrekken en haar gewoon laten gaan. Je geeft heel veel om haar. Dat weet ze en ze maakt er ontzettende misbruik van wanneer het haar uitkomt. Zo snel mogelijk mee kappen, had je al véél eerder moeten doen
Ik heb een enorme berg geduld opgebouwd in de jaren. En idd, ik heb er gewoon teveel aan gespendeerd. Maar ik laat haar nu gewoon los.quote:Op donderdag 6 maart 2014 22:22 schreef RipMcPants het volgende:
De tering zeg, hoe hou je het uit?
Ik weet niet of ik daar een zekere vorm van bewondering voor moet hebben, of het enorm triest moet vinden
Je hebt er al veel te veel energie en tijd ingestoken. Ik zou je handen van haar aftrekken en haar gewoon laten gaan. Je geeft heel veel om haar. Dat weet ze en ze maakt er ontzettende misbruik van wanneer het haar uitkomt. Zo snel mogelijk mee kappen, had je al véél eerder moeten doen
Grow a self-esteem, iemand willen helpen is ok maar over je heen laten lopen niet.
Je had al veel eerder een grens moeten trekken: tot hier en niet verder. Je moet eens heel goed nagaan in de toekomst waar jouw grens ligt: liegen, vreemdgaan?
Wat vind je ok en wat niet?
Je had al veel eerder een grens moeten trekken: tot hier en niet verder. Je moet eens heel goed nagaan in de toekomst waar jouw grens ligt: liegen, vreemdgaan?
Wat vind je ok en wat niet?
Uiteindelijk geldt hier dat overbekende en o zo ware spreekwoord dat luidt: "Liefde maakt blind".quote:
Grow a self-esteem, iemand willen helpen is ok maar over je heen laten lopen niet.
Je had al veel eerder een grens moeten trekken: tot hier en niet verder. Je moet eens heel goed nagaan in de toekomst waar jouw grens ligt: liegen, vreemdgaan?
Wat vind je ok en wat niet?
Ik heb nu de lijn getrokken en zal hem in de toekomst in eender welke relatie ook gewoon trekken, omdat ik dat nu heb geleerd. (Hoe vreemd het voor de meeste mensen ook moge klinken, de relatie met dit meisje was mijn eerste in 29 jaar op deze aarde)
Heel verstandig.quote:
[..]
Uiteindelijk geldt hier dat overbekende en o zo ware spreekwoord dat luidt: "Liefde maakt blind".
Ik heb nu de lijn getrokken en zal hem in de toekomst in eender welke relatie ook gewoon trekken, omdat ik dat nu heb geleerd. (Hoe vreemd het voor de meeste mensen ook moge klinken, de relatie met dit meisje was mijn eerste in 29 jaar op deze aarde)
Je bent veel meer waard dan kiezen voor iets omdat het de enigst beschikbare was. Genoeg andere leuke meisjes.quote:
[..]
Uiteindelijk geldt hier dat overbekende en o zo ware spreekwoord dat luidt: "Liefde maakt blind".
Ik heb nu de lijn getrokken en zal hem in de toekomst in eender welke relatie ook gewoon trekken, omdat ik dat nu heb geleerd. (Hoe vreemd het voor de meeste mensen ook moge klinken, de relatie met dit meisje was mijn eerste in 29 jaar op deze aarde)
Ik was stom genoeg te geloven dat er een soort soul-mate-schap was tussen ons. En dat was er op de positieve momenten ook wel, waarin je helemaal niet denkt aan de complicaties of de verdere toekomst, waarin je het meeste op je moet nemen in het huishouden, omdat ze daar dus ook in gesteund moet worden, omdat ze zich anders geen houding weet te geven...quote:
[..]
Je bent veel meer waard dan kiezen voor iets omdat het de enigst beschikbare was. Genoeg andere leuke meisjes.
Anderzijds besef je later ook weer dat soulmates je dit soort naaistreken natuurlijk niet leveren...
Slechte vergelijking want sporten hoeft voor een hartpatient heus niet slecht te zijn. En een diabetespatient kan best een stuk gebak eten hoor.quote:
[..]
Mjah. Over die labeltjes; Ik wil gewoon weten wat iemand mankeert, zodat ik eventueel iets kan doen.
Als jij weet dat je vriend/vriendin hartpatiënt is of diabetes heeft, nodig je hem/haar ook niet uit om samen te gaan joggen of lekker bij een koffiebar een high tea met gebak te gaan eten.
Maar goed, ik kan gewoon niks doen, en daar heb ik me nu bij neergelegd.
Behulpzaam als een waterkraan.
Op woensdag 29 april 2015 16:30 schreef seto het volgende:
als je niet #teamhenk bent ben je gewoon een *weggeFopt*homo
Op woensdag 29 april 2015 16:30 schreef seto het volgende:
als je niet #teamhenk bent ben je gewoon een *weggeFopt*homo
quote:
Pak er een goeie kop thee en een zak chips bij. Ik heb alles zo goed mogelijk op -en omschreven, omdat het voor mij al vrij moeilijk is dit soort dingen te formuleren. Graag serieuze reacties, dingen in de trant tl;dr hoef ik niet te horen.
In 2011 leerde ik via het blad van de NVA (Nederlandse Vereniging Autisme) een leuk meisje kennen. Aangezien ik zelf Asperger heb, en ik dacht dat de drempel niet zo gigantisch hoog lag tussen lotgenoten, besloot ik te reageren. Na een hele leuke middag in Eindhoven weg te zijn geweest, het contact verder onderhouden. Na een hele hoop gesprekken over en weer via Facebook en SMS begon er toch iets tussen ons te groeien. Op een bepaald moment hadden we het allebei gewoon niet meer en bekende tegenover elkaar wat we voelden. Nou ja, begin van een prille relatie. Over en weer bij elkaar langsgegaan en ook bij haar blijven slapen. We voelden elkaar goed aan, en we konden alles op en bloot met elkaar bespreken. . Er waren wel problemen naast haar Asperger ; Zo had ze in het verleden een psychotische episode gehad, en slikte daar medicatie voor om ’s nachts te kunnen slapen. Ze zag in onze relatie soms figuren aan de muur, of mijn in 2008 overleden moeder stond bij haar bed. (Ik heb nog steeds geen idee of dit aandacht zoeken was of waarheid, aangezien ze een keer enorm nijdig werd toen ik haar vroeg wat ze slikte en waarvoor) en dat ze NIET gek was. Ook had ze de sport om van alles uit winkels te pikken, puur omdat het kon en omdat ze met WAJONG niet rond kon komen zonder luxe te missen. Verder waren haar andere relaties intensief en kort, en was ze na een tijd klaar met mensen. Daarbij kwam ook nog eens dat ze rond haar 19e is verkracht door haar toenmalige relatie, die het na de verkrachting direct met haar uitmaakte, iets dat indruk op haar had gemaakt in de negatieve zin.
Ik dacht dat ik het wel kon handelen.
Ze zou ergens rond kerst naar me toe komen, samen kerst vieren, familie erbij, alles ongedwongen en ontspannen. Helaas heb ik de vrijdag vóór kerst toen in mijn onervarenheid/domheid/losheid/stomheid de grap gemaakt dat ze beter niet kon komen, omdat mijn huis nog een puinzooi was. Ze zag dit blijkbaar als een afwijzing, en in volledige blinde woede werd ik op Facebook geblokkeerd en was ze enorm diep gekwetst door mijn opmerking, zelfs toen ik uitlegde dat het een grappig bedoelde opmerking was. Ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik net haar ex was. Na een aantal weken toch weer met elkaar gesproken, ze had het me inmiddels vergeven, maar wou me even niet zien. Na een tijd dook ze weer op op Facebook, accepteerde me weer en het leek weer koek en ei tussen ons. Op een bepaald moment stelde ik voor om eens langs te komen, samen filmpje pakken, allemaal heel ongedwongen. Die middag (ik had de kaarten al klaar liggen) liet ze me zitten omdat de trein niet verder reed, en ze dan met de bus naar mij moest komen. Ik was natuurlijk not amused en voelde me lichtelijk genaaid. Daarna blokkeerde ze me weer op Facebook zonder enige aanleiding, mij in grote onzekerheid en verwarring achter latend.
Bekomen van de –voor mij toch- enorme klap kroop ik langzaam uit het dal en ging mijn leven weer gewoon verder. Ik bleef van mijn kant (omdat ik niemand uit de weg ga en zal gaan!) op haar verjaardag, rond kerst kaartjes sturen, ook al kreeg ik niets terug (het gewone basic werk, fijne kerst, fijne verjaardag, gelukkig nieuwjaar) .
Tot september 2013. Uit het niets kreeg ik op Whatsapp een berichtje. Heel enthousiast, hoe het met me ging. Alles heel ontspannen, over en weer, over koetjes en kalfjes en wat we in dat ‘dode jaar’ allemaal hadden gedaan. Van mijn kant heel veel stress en zenuwen, aangezien ik nog steeds best wel gevoelens voor haar had. Slecht slapen, hartkloppingen zodra ze een berichtje schreef of iets vertelde, het was een hele fijne, maar ook een heel rare tijd. Ik gaf al snel toe dat ik haar enorm miste, en dat gevoel bleek wederzijds. Maand daarna hadden we onze eerste ‘date’ in ruim een jaar. Ik weet nog heel goed hoe die dag verliep, en dat ik niet meer dan 2 happen door mijn keel kon krijgen van verliefdheid en blijdschap moge duidelijk zijn. Het was zo vertrouwd en als vanouds.
2 weken later kwam ze bij mij logeren en hebben we een heel fijn weekend gehad met gesprekken, lekker knuffelen en een beetje op de bank zitten, televisie kijken en alles heel ontspannen doen.
De week daarop weer naar haar toe gegaan, er was een soort festival in het Brabantse, waar we uiteindelijk heen zijn gegaan. Ik haar natuurlijk af en toe zoenen en knuffelen, omdat, ja, verliefd en stapel op haar.
Het leek allemaal helemaal in orde te zijn, tot ik op een middag zei dat ik ff wachtte met iets posten tot de regen voorbij was, omdat ik niet echt zin had om ziek te worden. Ze reageerde ontzettend kwaad dat ik me niet moest aanstellen en dat ik altijd maar zo negatief was en zo vermoeiend en uitputtend was. Ze begon dat ik heel passief was, en alles bij mij een eeuwigheid leek te duren en het beter was als we elkaar even niet zouden zien. Ook werd het me kwalijk genomen dat ik heel erg klef was in dat weekend en ze zich op andere dingen wilde concentreren zoals de muziek. Ze draaide in ieder geval 360 graden. Heel gesprek gehad, me de kritiek enorm aangetrokken en ook echt gekeken of het zo was. Moest haar op sommige punten gelijk geven, terwijl ze bij andere dingen enorm uit haar slof schoot en overdreef. Op de vraag wat me dan zo ‘uitputtend en vermoeiend’ maakte, kon ze me geen antwoord geven.
Op een bepaald moment merkte ik dat ze nog steeds vrij dik was met haar ex, die ze ‘een beste vriend’ noemde. De ex was van het kaliber ‘foute kerel’ die om haar te kwetsen met een andere vrouw stond te zoenen, naar stripclubs ging (of in elk geval een van de initiatiefnemers daartoe was).
Ook zaten ze samen te steengrillen en al dat soort dingen werden op Facebook gepost. Omdat ik er toch het mijne van wilde weten, vroeg ik haar wat er tussen haar en haar ex was. Eerst ontkende ze stellig dat er iets was, tot ze toegaf dat ze samen in bed waren geëindigd omdat zij van mening was dat de relatie over was na het ‘het is beter als we elkaar even niet meer zien.’ Ook was de ‘beste vriend’ geen relatie-materiaal, omdat het een veel oudere man zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel/respect betrof (hij is bij schrijven inmiddels 45, zij is 28 jaar). Natuurlijk voelde ik me diep belazerd en verraden, maar besloot haar toch een kans te geven, zeker omdat ze zelf beloofde helemaal voor mij te gaan.
Voor elk pijntje en moeheid/somberheid/teneergeslagenheid kwam ze naar mij toe, terwijl ik mijn mond maar beter kon houden als ik een keer hoofd of kiespijn had of zelfs somber of teneergeslagen was, uit angst dat ik straks wéér bestempeld zou worden als zijnde slappe aansteller. Ik probeerde haar bij elk van die momenten op te monteren en te motiveren gewoon door te gaan. (achteraf: Ik had zoals ik dat normaal gewoon zo zou zeggen, dat ze zich niet moet aanstellen als een gedeprimeerde zwartkijker) .
Ze bleef ook last hebben van haar foute ex, die zich als een klein kind aan haar bleef opdringen, met het sturen van kaartjes, hoe hij haar miste en ondertussen (volgens haar) de asociale, claimende zak bleef uithangen. Hem ook geblokkeerd op Whatsapp en wilde hem niet meer spreken of zien.
Ondertussen was het rond kerst 2013 dat ze liever bij haar ouders kerst vierde dan bij mij (wat mijn familie an sich heel vreemd vond. Kerst vier je toch met je vriend(je) ?) maar hadden besloten dat ze bij mij gewoon oud en nieuw zou komen vieren. Er ons allebei natuurlijk op verheugd, tot ze 4 dagen van tevoren het bericht stuurde dat kerst haar ontzettend had uitgeput en ze niks meer kon verdragen en hebben en het liefst rust wilde en thuis wilde blijven. Kon ik ergens wel begrijpen, omdat kerst bij haar ouders chaotisch, druk en onoverzichtelijk was en niet rustig en ontspannen zoals zij het graag zag. Goed, zij dus thuis gebleven. Tot ze me doodleuk vertelde dat ze dan wél naar de kroeg zou gaan, om bandjes te kijken. Dondersgoed wetende dat de foute ex er ook wel zou zijn en ik haar waarschuwde voor hem en zijn mooie praatjes. En inderdaad, wie is er ook? De foute ex/’beste vriend’. Hadden blijkbaar een gesprek, alles weer bijgelegd.
Enfin, alleen oud en nieuw gevierd met familie en wat vrienden die langskwamen voor een oliebol en een handje schudden. Mevrouw was ondertussen van kroeg naar kroeg aan het gaan en voelde zich na het middagje concert op zondag weer opperbest en gemotiveerd. Ze was opeens hypersociaal bij vriendinnen film gaan kijken, blijven slapen, etc. Ik was hierdoor al wat geïrriteerd (je kunt wel naar anderen, maar niet naar je vriend?”) begon ze dat ik blij voor haar moest zijn en enthousiast. Dat was ik eigenlijk totaal niet, omdat ik het idee had dat ze me ontweek. Zoals heel Nederland dat doet, wenste ik haar uiteraard een gelukkig nieuwjaar met veel kushandjes, hartjes en andere emoticons. Ik hoorde niks, terwijl ik van de rest van mijn lijst (zelfs van mensen die ik al jaren niet meer had gesproken!) nog nieuwjaarswensen kreeg. Ik probeerde toch een reactie uit haar te krijgen, maar die bleven zelfs op nieuwjaarsdag uit. Ik was ontgoocheld en verbaasd, en toen ze me ’s avonds aansprak zei ze kortaf dat ze moe was en alleen maar sociaal was geweest met iedereen. Ze vertelde me dat een van haar vriendinnen zich de vorige nacht helemaal klem had gezopen, en seks had gehad met een kerel die getrouwd was en een kind had, die haar vervolgens op een bankje bij de kroeg achter had gelaten. Aangezien haar ex in de buurt was, en zij ook behoorlijk teut was, heeft de ex aangeboden haar vriendin naar huis te rijden. Ze vertelde dat ze me niet trouw kon blijven, en dat de stad waarin ze woonde haar plek was waar ze alles had en deed en alleen plezier wilde hebben. Daarop heb ik het met haar uitgemaakt, omdat ik niet in een paranoïde illusie wilde leven van een relatie, terwijl ze in de weekenden met de ex in bed lag.
Lang verhaal kort; vriendin heeft bij de ex geslapen en me voor de tweede keer belazerd. In al mijn woede heb ik hem op Facebook de waarheid verteld, wat voor een ongelooflijk respectloze klootzak het wel niet was om zo’n misbruik van mijn vriendin te maken. Ik kreeg een hele tirade over me heen, wat voor een klootzak ik wel niet was dat ik het in mijn hoofd haalde om aan haar vrienden te komen, en meneer helemaal van de kaart was van wat ik had geschreven. Wederom geblokkeerd op Facebook door haar, maar alles toch bijgepraat op Whatsapp. Ook zij had hem met zijn gedrag geconfronteerd, waarop hij schaamtelijk in huilen uitbarstte en sorry zei. Maar daardoor waren ze wel ‘dichter naar elkaar gegroeid’….
Even de boel laten bezinken en haar zoveel mogelijk genegeerd, wat op zich een helse klus was.
In februari besloot ik om drastisch te minderen met eten en suikers te nuttigen. Vooral de eerste dagen waren een hel (mensen met een verslaving die afkicken weten het wel) , en toch besloot ik haar aan te spreken. De enige reactie die ik kreeg was: “Wat ben je toch zielig!” en toen ik vroeg of dat serieus of sarcastisch was antwoordde ze ‘beide’, en dat ik wéér van iets kleins iets heel groots maakte, omdat zij tijdens hetzelfde proces helemaal geen klachten had gehad. Boos als ik was heb ik haar een egocentrische trut genoemd, die zich alleen op haarzelf richtte, en zodra ik iets had, ik me aanstelde. Twee weken niets van me laten horen (zij ook niet) en de eerste reactie die ik haar schreef omdat ik het toch uitgepraat wilde hebben was dat ik op moest zouten en rotten en ze het allemaal even niet meer wist. Zij weer klachten, ik haar weer motiveren en steunen en luisterend oor zijn. Dag daarna had ze een sombere dag. Moe, futloos, uitgeput, verdrietig. Ze wist dat ze me als vuil had behandeld en dat ik het beste met haar voor had. Ook stelde ze klaar te zijn met mensen in het algemeen omdat ze haar alleen maar kwetsten en pijn deden. Wéér motivatiespeech gedaan, verteld dat ze het beste alles eens met haar psychiater kon bespreken. Zij heel lief en aardig, dank je wel. Weltruste schat, gesprekken met jou zijn fijn en vertrouwd. Enorme complimenten.
Tot de volgende dag. Omdat ze opeens weg was gevallen de vorige avond, vroeg ik haar natuurlijk of er iets was. Ze antwoordde kortaf dat ze in slaap was gevallen. Opeens was ze weer 360 graden gedraaid. Ik haalde haar neer, sleepte haar mee in een spiraal van negativiteit, ze was door mij al 2 dagen aan het piekeren, en ze wilde dat ik haar met rust liet en ik haar niet meer moest benaderen op Whatsapp. Toen ik haar zei dat ik wel het beste met haar voorhad en haar steunde en ze mij niet de schuld van haar twijfels moest geven, werd ik zonder pardon geblokkeerd.
En toch. Ik maak me nog iedere dag zorgen om mijn ex. Ik probeer elke keer te bekijken of ik een fout heb gemaakt, niet te jaloers/claimerig/bezitterig/klef ben geweest. Ik ben elke keer bang dat ze door haar ‘intensieve relaties’ en naïviteit in de problemen komt, en ik moet lezen dat ze een keer de verkeerde is tegengekomen (ze oogt onzeker, is klein en schuchter, voelt zich altijd bekeken door mannen, wordt seksistisch toegesproken door dronken mannen) .
Heb ik überhaupt wel iets goed of fout gedaan? Mensen om mij heen zeggen dat ik haar dankbaar moet zijn, voor alle liefde en levenslessen die ze me heeft meegegeven, omdat ik het gewoonweg niet meer weet. Ik voel me ergens zo fucking schuldig dat ik haar geen andere man heb kunnen laten zien dan ze gewend is en ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Ik probeer door te leven en me op andere dingen te focussen, maar het gemis en het verdriet blijven.
Zijn er mensen die ervaring hebben met dit soort situaties? Ik hoor het heel graag.
Waarom maak je je uberhaupt druk om dat mens. Blokkeren en verder gaan met je leven.
Don't quote me boy, cause I ain't said shit!
Send Banano to: ban_1drjycsqhpwa1i4uxo1mmqau6q8gibgbn6oabtub53zpcrabjunt3uscaqty
Send Banano to: ban_1drjycsqhpwa1i4uxo1mmqau6q8gibgbn6oabtub53zpcrabjunt3uscaqty
Was zij überhaupt wel een "soulmate" voor je?quote:
[..]
Ik was stom genoeg te geloven dat er een soort soul-mate-schap was tussen ons. En dat was er op de positieve momenten ook wel, waarin je helemaal niet denkt aan de complicaties of de verdere toekomst, waarin je het meeste op je moet nemen in het huishouden, omdat ze daar dus ook in gesteund moet worden, omdat ze zich anders geen houding weet te geven...
Anderzijds besef je later ook weer dat soulmates je dit soort naaistreken natuurlijk niet leveren...
Corporate translator
Ja. Het is helemaal over en uit. Ik was zo blind en verliefd te denken dat er buiten de complicerende factoren om een soulmate-gevoel was. Echt: Het spreekwoord liefde maakt blind is geen leugen of slecht excuus nu ik het zo heb mogen ervaren. Maar ik zie voorlopig even af van relaties, nu ik gewoon even bij moet komen van alle aangerichte schade. Ik moet gewoon die ene persoon vinden die zijn linkerarm nog op zou offeren als ik daarmee gered kon worden (en vice versa ook natuurlijk!)quote:
Hoe reageerde zij of heb je niks gezegd en haar meteen op Whatsapp en Facebook geblokkeerd?quote:
[..]
Ja. Het is helemaal over en uit. Ik was zo blind en verliefd te denken dat er buiten de complicerende factoren om een soulmate-gevoel was. Echt: Het spreekwoord liefde maakt blind is geen leugen of slecht excuus nu ik het zo heb mogen ervaren. Maar ik zie voorlopig even af van relaties, nu ik gewoon even bij moet komen van alle aangerichte schade. Ik moet gewoon die ene persoon vinden die zijn linkerarm nog op zou offeren als ik daarmee gered kon worden (en vice versa ook natuurlijk!)
Corporate translator
Ik heb niks meer laten horen. Nadat ze mij op Whatsapp heeft geblokkeerd was dat ook tamelijk nutteloos, haar kennende. Het mag gewoon niet zo zijn dat ze nog invloed op me kan en mag hebben. Of ze doet gewoon normaal, of ze kan uit mijn leven blijven en verder garen in haar probleemsaus...
Ik weet sowieso dat dit voor iemand van 29 jaar (ik zelf dus) vreemde vragen zijn en er legio mensen zijn die al een (zeer) ruime ervaring in de liefde hebben en al zijn facetten (liefdesverdriet, het uitmaken, gedumpt worden, of in het ergste geval iemand verliezen door ziekte of ongeluk etc.)
Ik weet sowieso dat dit voor iemand van 29 jaar (ik zelf dus) vreemde vragen zijn en er legio mensen zijn die al een (zeer) ruime ervaring in de liefde hebben en al zijn facetten (liefdesverdriet, het uitmaken, gedumpt worden, of in het ergste geval iemand verliezen door ziekte of ongeluk etc.)
Vraag tussendoor: Zou het iets uitmaken dat we afspreken om alles af te sluiten? Ook sowieso voor mijn eigen gemoedstoestand?
(Ik heb normaliter geen echte structuur nodig in de meeste situaties, maar omdat dit een hele nieuwe situatie is wil ik dat juist wel)
Ik WEET dat ik niet om antwoorden moet vragen, omdat ik ze niet krijg.
(Ik heb normaliter geen echte structuur nodig in de meeste situaties, maar omdat dit een hele nieuwe situatie is wil ik dat juist wel)
Ik WEET dat ik niet om antwoorden moet vragen, omdat ik ze niet krijg.
Niet doen; niks meer afspreken, geen contact meer zoeken, want dan hoop je toch stiekem op ....quote:
Vraag tussendoor: Zou het iets uitmaken dat we afspreken om alles af te sluiten? Ook sowieso voor mijn eigen gemoedstoestand?
(Ik heb normaliter geen echte structuur nodig in de meeste situaties, maar omdat dit een hele nieuwe situatie is wil ik dat juist wel)
Ik WEET dat ik niet om antwoorden moet vragen, omdat ik ze niet krijg.
Je bent nu zover, laat het zo!
Sterkte en volhouden!
Inderdaad blokkeren die hap en doorgaan met je eigen leven. Heb een paar van dat soort ervaringen gehad en kan je vertellen: hoe eerder je ermee stopt, hoe beter. Het vervelende is dat je soms niet eens merkt hoe psycho iemand kan zijn. Je gaat werkelijk in alles mee en het totaalbeeld dat je van zoiemand hebt strookt niet met de werkelijkheid. Daar maken ze grof misbruik van (al dan niet bewust). Het 'leuke' stuk van zo'n persoon is dan wat je bijblijft, met name omdat dat vaak je eerste indruk is. Die blijft je bij en dat zie je feitelijk als de basis van haar persoonlijkheid. In werkelijkheid is dat alleen maar een omhulsel van iets dat van binnen (pardon my French) gewoon compleet verrot is. Dat omhulsel is dan feitelijk waar je voor gevallen bent, niet de kern van zo'n persoon. Vaak is er, hoe graag je het ook wil, niets aan te doen. Dat kan zijn omdat er simpelweg niets aan te doen is, of het om een stoornis gaat waarvan ze eerst zelf op de hoogte moeten zijn, het accepteren en vervolgens nog eraan moeten willen werken. Als dat laatste al het geval is, moet je jezelf de vraag stellen of je die taak op je hals wil halen. Als je daarvoor kiest, neem dan aan dat je er de rest van je leven mee bezig bent. 't Is echt geen kattepis... Ik raad het je in ieder geval ten zeerste af.
Afgelopen jaar nog gehad met iemand, bleek een borderliner (de zoveelste...). Leek in eerste instantie koek en ei voordat ik erachter kwam dat ze een totaal gestoord figuur was. Draaide letterlijk à la minute compleet wat betreft haar mening (eerst was ik het helemaal, dé beste kerel op aarde, daarna was ik ineens een voetveeg waar ze niet eens ooit naar om zou kijken). Frappant dat juist zij 2 maanden lang zeurde om uit te gaan...? Nadat het overduidelijk had gekraakt en ik had gemeld dat ik niet van haar praktijken gediend was, was de pret zeker niet over. Ze wist me te traceren op een (tijdelijk) telefoonnummer dat ik had toen ik op vakantie was op een ander continent. Geen idee hoe ze erachter kwam, maar ineens ontving ik op dat nummer berichten. Of ik het wel naar m'n zin had daar... Daar was ik minder happy mee op dat moment. Via via hoor je dan nog in je omgeving dat er meerdere kerels min of meer 'bezeikt' zijn, cq de dupe zijn geworden van haar praktijken en aanpak. Enige tip die 'wij' allemaal aan toekomstige kerels kunnen geven is: REN WEG!
Nu is het (gelukkig) rustig aan het front, al gaat ze er nu zelf aardig aan onderdoor. Hoop in ieder geval dat je je rust kunt vinden. Dat gaat, als je het mij vraagt, het makkelijkst als je gewoon ieder contact verbreekt en erin rust dat jij de situatie wel ontgroeit. Zij niet. Makkelijk is dat trouwens niet...
Afgelopen jaar nog gehad met iemand, bleek een borderliner (de zoveelste...). Leek in eerste instantie koek en ei voordat ik erachter kwam dat ze een totaal gestoord figuur was. Draaide letterlijk à la minute compleet wat betreft haar mening (eerst was ik het helemaal, dé beste kerel op aarde, daarna was ik ineens een voetveeg waar ze niet eens ooit naar om zou kijken). Frappant dat juist zij 2 maanden lang zeurde om uit te gaan...? Nadat het overduidelijk had gekraakt en ik had gemeld dat ik niet van haar praktijken gediend was, was de pret zeker niet over. Ze wist me te traceren op een (tijdelijk) telefoonnummer dat ik had toen ik op vakantie was op een ander continent. Geen idee hoe ze erachter kwam, maar ineens ontving ik op dat nummer berichten. Of ik het wel naar m'n zin had daar... Daar was ik minder happy mee op dat moment. Via via hoor je dan nog in je omgeving dat er meerdere kerels min of meer 'bezeikt' zijn, cq de dupe zijn geworden van haar praktijken en aanpak. Enige tip die 'wij' allemaal aan toekomstige kerels kunnen geven is: REN WEG!
Nu is het (gelukkig) rustig aan het front, al gaat ze er nu zelf aardig aan onderdoor. Hoop in ieder geval dat je je rust kunt vinden. Dat gaat, als je het mij vraagt, het makkelijkst als je gewoon ieder contact verbreekt en erin rust dat jij de situatie wel ontgroeit. Zij niet. Makkelijk is dat trouwens niet...
Niet meer afspreken. Contact afkappen, nummers blokkeren, niet meer omkijken.quote:
Vraag tussendoor: Zou het iets uitmaken dat we afspreken om alles af te sluiten? Ook sowieso voor mijn eigen gemoedstoestand?
(Ik heb normaliter geen echte structuur nodig in de meeste situaties, maar omdat dit een hele nieuwe situatie is wil ik dat juist wel)
Ik WEET dat ik niet om antwoorden moet vragen, omdat ik ze niet krijg.
[b]Op dinsdag 10 februari 2004 14:36 schreef Malawi het volgende:[/b]
Het in den oren stoppen van kiwi's is dus een probaat tijgeraanvalafweermiddel
Het in den oren stoppen van kiwi's is dus een probaat tijgeraanvalafweermiddel
Het was vooral dat stuk in hobbies, alternatief en creatief denken dat ons zo met elkaar verbond. Ik heb verder wat vriendinnen (als in vriendschap, niet-relationeel dus) maar daarmee heb ik qua inhoud en denken in principe zo weinig als ik met haar had.We konden het over nieuwe boeken hebben, cd's van obscure bandjes en dito concerten. De vriendinnen weten nét wie Mark Rutte is en dat One Direction de beste muziek maakt (om het zo te zeggen). Niks mis mee, maar diepgang zoals ik dus met mijn ex had? Nee.quote:
Inderdaad blokkeren die hap en doorgaan met je eigen leven. Heb een paar van dat soort ervaringen gehad en kan je vertellen: hoe eerder je ermee stopt, hoe beter. Het vervelende is dat je soms niet eens merkt hoe psycho iemand kan zijn. Je gaat werkelijk in alles mee en het totaalbeeld dat je van zoiemand hebt strookt niet met de werkelijkheid. Daar maken ze grof misbruik van (al dan niet bewust). Het 'leuke' stuk van zo'n persoon is dan wat je bijblijft, met name omdat dat vaak je eerste indruk is. Die blijft je bij en dat zie je feitelijk als de basis van haar persoonlijkheid. In werkelijkheid is dat alleen maar een omhulsel van iets dat van binnen (pardon my French) gewoon compleet verrot is. Dat omhulsel is dan feitelijk waar je voor gevallen bent, niet de kern van zo'n persoon. Vaak is er, hoe graag je het ook wil, niets aan te doen. Dat kan zijn omdat er simpelweg niets aan te doen is, of het om een stoornis gaat waarvan ze eerst zelf op de hoogte moeten zijn, het accepteren en vervolgens nog eraan moeten willen werken. Als dat laatste al het geval is, moet je jezelf de vraag stellen of je die taak op je hals wil halen. Als je daarvoor kiest, neem dan aan dat je er de rest van je leven mee bezig bent. 't Is echt geen kattepis... Ik raad het je in ieder geval ten zeerste af.
Afgelopen jaar nog gehad met iemand, bleek een borderliner (de zoveelste...). Leek in eerste instantie koek en ei voordat ik erachter kwam dat ze een totaal gestoord figuur was. Draaide letterlijk à la minute compleet wat betreft haar mening (eerst was ik het helemaal, dé beste kerel op aarde, daarna was ik ineens een voetveeg waar ze niet eens ooit naar om zou kijken). Frappant dat juist zij 2 maanden lang zeurde om uit te gaan...? Nadat het overduidelijk had gekraakt en ik had gemeld dat ik niet van haar praktijken gediend was, was de pret zeker niet over. Ze wist me te traceren op een (tijdelijk) telefoonnummer dat ik had toen ik op vakantie was op een ander continent. Geen idee hoe ze erachter kwam, maar ineens ontving ik op dat nummer berichten. Of ik het wel naar m'n zin had daar... Daar was ik minder happy mee op dat moment. Via via hoor je dan nog in je omgeving dat er meerdere kerels min of meer 'bezeikt' zijn, cq de dupe zijn geworden van haar praktijken en aanpak. Enige tip die 'wij' allemaal aan toekomstige kerels kunnen geven is: REN WEG!
Nu is het (gelukkig) rustig aan het front, al gaat ze er nu zelf aardig aan onderdoor. Hoop in ieder geval dat je je rust kunt vinden. Dat gaat, als je het mij vraagt, het makkelijkst als je gewoon ieder contact verbreekt en erin rust dat jij de situatie wel ontgroeit. Zij niet. Makkelijk is dat trouwens niet...
hier komt niks uit behalve ellende. Vergeet die psycho en concentreer je op mensen die wel je aandacht en liefde waard zijn. Ze gaat om met vriendinnen die gewoon met een getrouwde vent neuken alsof het niks is, zonder schaamte of gene (hint: hoe egoïstisch ben je dan?? ) en banged zelf paar keer willens en wetens met haar ex terwijl jij niks mag of kunt.
Vergeet deze sicko en ga genieten kerel ^^
) en banged zelf paar keer willens en wetens met haar ex terwijl jij niks mag of kunt.Vergeet deze sicko en ga genieten kerel ^^
Michielos topics zijn als het eten van oesters.
Van de bewuste vriendin WEET ze dat die borderline heeft. (Drinkt ook onzekerheid weg e.d.) Zijzelf ontkent borderline naast haar Asperger en andere problemen. Maar ik vind het echt wel goed geweest. Ik heb de adviezen (van de simpele RENNEN!) tot de diepere teksten gelezen en ben iedereen zeer dankbaar voor de feedback.quote:
hier komt niks uit behalve ellende. Vergeet die psycho en concentreer je op mensen die wel je aandacht en liefde waard zijn. Ze gaat om met vriendinnen die gewoon met een getrouwde vent neuken alsof het niks is, zonder schaamte of gene (hint: hoe egoïstisch ben je dan??
Vergeet deze sicko en ga genieten kerel ^^
Ik ga ook even lekker relaxen en me weer even op mezelf focussen.
|
|
