Niet supersterk stukje, maar moest het toch effe delen met jullie
Daten blijft voor mij een vaag en ongrijpbaar concept. Met je mond dicht eten en net doen of je iemand anders bent, heb ik nooit helemaal begrepen. Net doen of je niet veel rookt, niet veel drinkt en interesse faken. De persoon aan de andere kant van de tafel diep in de ogen aankijken, zonder psychopathisch te lijken, en in je hoofd krampachtig zoeken naar de juiste dingen om te zeggen. Nee, daten is een hel maar het hoort erbij.
Het internet is inmiddels bijna een geaccepteerde ontmoetingsplaats voor deze noodzakelijke paringsdans. Mijn zusjes hebben me opgegeven anders zou het een digitale vijver blijven waar ik mijn hengel niet in zou werpen. Bij inschrijving werden miljoenen vragen op me afgevuurd om op die manier de perfecte partner voor me te vinden. De algoritmes liegen niet maar vertellen ook niet de waarheid. Alleen het invullen van zo’n profiel al is geen sinecure.
Één date heb ik over gehouden aan drie maanden kritisch kijken naar profielen. Een meisje, laten we haar even Naomi noemen, kwam voor mij naar Eindhoven vanuit haar woonplaats Wijchen. Van haar profiel had ik begrepen dat ze dierenarts was en aangezien ik een echte dierenvriend ben, klikte we schijnbaar op dat gebied. Ook onze muzieksmaak en voorkeur voor films had een aantal raakvlakken dus afgesproken om eens te kijken of ze in het echt ook zo leuk was.
Dat bleek niet het geval. Op de eerste plaats was ze geen dierenarts maar gewichtsconsulent voor dikke huisdieren waarop ik heel gevat begon met ‘dus je werkt met obeestjes!’ Kwartje viel niet. OK, dat kan gebeuren natuurlijk. Misschien hoorde ze me niet goed.
Even verderop in het gesprek, ik was bezig aan mijn tweede biertje en zij genoot nog van haar eerste Bacardi Razz met Cola Light, vertelde ze dat ze vakantie had. Geïnteresseerd vroeg ik wat ze dan deed om de dagen te vullen. Ze keek wat televisie waarop ik de logische vervolgvraag stelde ‘waar kijk je dan naar?’ Ze bleek naar Geer en Goor te kijken en bij het zien van mijn vragende blik, moest ze heel hard lachen en kreeg ik een vriendschappelijke klap op mijn schouder. Ik maakte blijkbaar een grapje.
Ik probeerde het ergens anders over te hebben en vroeg me vluchtig af of mijn glas nu half leeg of half vol was. Ik overwoog het met haar te delen maar besloot toch om een andere vraag te stellen. Op haar profiel had ik gelezen dat ze wel van een romannetje op zijn tijd hield dus vroeg ik, zonder introductie, wat ze vond van Herman Brusselmans. Ze hield niet zo van sport.
Mijn klomp brak, mijn emmer liep over en ik wilde haar terug brengen naar het station en nog even alleen door het centrum van Eindhoven slenteren. Op het perron nog wel even innig met haar gezoend maar de trein heb ik niet meer zien vertrekken.
Tijdens mijn wandeling door de stad bedacht ik me wat ik zocht en het antwoord was simpel. Ik wil mezelf kunnen zijn. Ik wil godverdomme gewoon eerlijk zeggen dat ik weleens luister naar Clouseau, dat mijn favoriete smaak ranja grenadine is en ik wil schaamteloos Spareribs kunnen eten tijdens een afspraakje omdat ik dat lekker vind.
Salut,
Luckie