Zwanger... en dan gaat het mis #18

Die kwaaltjes zijn ook een wassen neus dan.
De verloskundige zei dat de kans dat het de volgende keer goed ging veel groter was (zei ze de vorige keer ook al) en dat god mijn kindje bij zich wilde. Ja nou, jammer dan. Maar daar heb ik niet zoveel aan.

Ik denk dat de kwaaltjes wel kloppen met je hcg level in je lijf. En daar zijn die kwaaltjes aan verbonden. Dus wassen neus is het natuurlijk niet, ook al snap ik dat je het zo ziet. Ik hoop dat je dat in de toekomst ook wat beter kunt nuanceren voor jezelf, want ik denk dat het verdriet dan een plekje geven wel iets makkelijker is.
En nu mag je zo boos zijn als je wil en alle kwaaltjes niet passend vinden bij wat je dacht dat een goede zwangerschap was. Want dat hoort er nu even bij.
Ik voel je boosheid hier ( en boos zijn mag en is goed), ik hoop voor je dat je die boosheid in verdriet kunt omzetten als de tijd daar is voor jou om er mee om te kunnen gaan. (ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel )

En dat van die VK zou ik ook niet tegen kunnen. Maar ik heb niks met het geloof en mijn dochtertje is dus ook zeker niet bij God...

[ Bericht 1% gewijzigd door Lingue op 13-08-2014 12:25:48 ]

Ik ben niet boos hoor. Maar wassen neus als in valse zekerheid, dat het dus niks hoeft te zeggen over of de zwangerschap goed is of niet. Voor nu wil ik gewoon niet meer voor niks ziek zijn, dus daarom de curettage.

Ik heb ook niks met het geloof dus ik kon daar ook niet zoveel mee.

Kwaaltjes hebben sowieso nooit wat gezegd over de kwaliteit van een zwangerschap, dat moet je echt niet vergeten
Verder wil ik even zeggen dat ik veel denk aan jullie en het verdriet waar je doorheen gaat. En ik hoop ook echt dat voor jullie het vertrouwen ooit in de toekomst weer terug komt. Want ik weet dat het nu allemaal heel anders voelt, maar ik weet ook dat het kan veranderen. En ik hoop dus dat jullie dat zelf ook weer mogen ervaren, want ik kan dat nu wel zeggen, maar daar kun je waarschijnlijk helemaal niets mee. En dat geeft ook niet. Ik zal blijven duimen.

Voor nu: neem de tijd, en goed ook dat jullie je gevoelens zo openlijk uiten hier. Dat lucht op.

Ok, nee dat snap ik. Fijn dat je niet boos op de situatie bent. Scheelt energie die je nu beter kunt gebruiken.
Maar snap heel goed dat je die klachten niet wilt hebben.
Had je daar de eerste keer geen last van? En bij hoeveel weken is het toen mis gegaan?

Ik vond dat mijn lichaam heel snel veranderde na de doodgeboorte van mn dochter. Gevoelige borsten namen af, buikje weg, altijd maar willen eten weg, en dingen waar ik bijna 12 weken niet zonder kon (zoals s ochtends volle chocomel van Nutricia nuttigen of geen verse melk meer lusten) dat veranderde heel snel. En nu lust ik geen chocomel meer en is verse melk niet aan te slepen
Hoop dat dat bij jou ook snel gebeurd zodat je weer wat meer jezelf kunt voelen in je lijf.

Eerste keer had ik nauwelijks klachten, dat ging ook al bij 5+6 mis.
Nu heb ik eigenlijk alle klachten nog, geen eetlust, misselijk, moe. Ik wil nu ook gewoon verder en niet 3 weken bloeden en fysieke pijn van de miskraam. MIsschien de makkelijkste weg, maar dat voelt nu fijner. Ik vond het ook wel prettig dat de gynaecoloog dat begreep. En het gewoon snel heeft geregeld. Had ik niet verwacht.

Dat is zeker fijn dat je een meedenkende gyn hebt en het voor je regelt.

Het lijkt mij ook wel raar om te weten dat je kindje niet meer leeft maar nog wel in je buik zit. Hoop dat het snel maandag is en je klachten dan snel afnemen.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2014 12:49 schreef Cygne het volgende:
Eerste keer had ik nauwelijks klachten, dat ging ook al bij 5+6 mis.
Nu heb ik eigenlijk alle klachten nog, geen eetlust, misselijk, moe. Ik wil nu ook gewoon verder en niet 3 weken bloeden en fysieke pijn van de miskraam. MIsschien de makkelijkste weg, maar dat voelt nu fijner. Ik vond het ook wel prettig dat de gynaecoloog dat begreep. En het gewoon snel heeft geregeld. Had ik niet verwacht.

Ik vind dat niet 'de makkelijkste weg' hoor. Ik vond het emotioneel zwaar genoeg en vond het fijn dat het lichamelijke snel achter de rug was. Dan had ik dat maar gehad..

ik denk dat curettage veel ingrijpender is dan een natuurlijke miskraam. Ik heb natuurlijk nooit een curettage gehad, maar het voelde voor mij meer beladen dan miskraam via tabletten / natuurlijke weg (en ik durfde ook gewoon niet). Dus ik zou het ook zeker niet als de makkelijkste weg benoemen

Dat vond de verloskundige die ik maandag had. Ik vond mijn mk in februari echt vreselijk. En ik had een hele makkelijke. Lastige was ook dat t een tijdje duurde voor het echt goed doorzette. Dat ik nu een plan heb voelt prettig.

En ook een beetje wat jij zegt, IMA. Hoe gaat t met jou nu?

Curettage is achter de rug. Nu wel veel bloedverlies. Als dat dadelijk minder wordt, mag ik naar huis. Volgens de gyn had het nog wel eens heel erg lang kunnen duren als ik niet gecuretteerd was. Het hartje klopte niet meer maar hij plakte nog als de beste... Vandaar ook het behoorlijke bloedverlies.

Cygne, Lingue en iedereen die het nodig heeft

Fijn dat de curettage goed is gegaan. Hopelijk wordt t bloedverlies snel minder, dat je straks lekker naar huis kunt.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2014 11:07 schreef Lingue het volgende:
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat best heel lastig vind. Het acceptatie proces dat ik mijn dochtertje ben verloren zou makkelijker zijn als er iets was gevonden wat bij de deling van de cellen oid mis gegaan was, maar zeker geen consequenties heeft voor toekomstige zwangerschappen (geen genetische afwijkingen oid). Nu blijft de status 'domme pech' lastig te accepteren dat het toch mis gegaan is, terwijl ik de 'kritieke fase' voorbij was. En ik dus nooit meer zonder zorgen zwanger zal zijn.
En het is ook wel iets wat mij de laatste week veel bezig houdt. Er is geen middeltje om de pijn te verzachten en ook geen woorden of rationelere gedachten om deze uitslag en mijn bijbehorende gevoel te vergemakkelijken. Het is ronduit kut en het voelt ook echt oprecht klote dat zonder aanwijsbare reden mijn dochtertje er niet meer is. Maar ook of ik eerder aan de bel had moeten trekken met klachten en het daar mee te maken kan hebben. Of dat het toch de stress van mijn situatie is geweest. Ik probeer daarmee misschien ook weer te veel de schuld bij mij neer te leggen, wat rationeel gezien ook niet eerlijk is...

Wat jij voelt, is normaal. Het "waarom ik/mijn baby", het "wat had ik kunnen doen", etc. zal nog heel lang door je hoofd blijven gaan. Cliche, maar toch: tijd helpt. In mijn ervaring komt het verdriet langzaam minder vaak (maar niet minder heftig als het gebeurt).
Letterlijk uitspreken "ik ben/wij zijn ons dochtertje verloren" doet mij nog steeds heel veel pijn. Als je het hardop zegt is het opeens zoveel echter.

Moeilijke opmerkingen van mensen zal je blijven horen. Zowel nu, als in een volgende zwangerschap. En op momenten dat je het niet verwacht, komt het het hardst aan. Vrijwel iedereen bedoelt het goed, en gelukkig voor hen weten ze niet eens dat hun opmerking verkeerd kan vallen. Ik laat het er maar bij, tenzij het iemand is die ik goed ken (dan leg ik uit hoe het overkomt).

Onbezorgd zwanger zijn is inderdaad voorbij. Ik kwam er 2 dagen geleden door een gebeurtenis achter dat de angst bij mij aanzienlijk harder aanwezig is dan ik dacht. Mijn vrouw is ondertussen de 26 weken gepasseerd. Vanaf 37 weken durven we ons veilig te gaan voelen. Of in ieder geval de baby is dan redelijk veilig voor pre-eclampsia. Tot die tijd tellen we de dagen. Momenteel tellen we af tot week 28, gewoon om een doel te hebben dat niet al te ver weg is.

Fijn dat het goed gegaan is Malteser. Hoop dat je al weer thuis bent.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2014 15:38 schreef RemcoDelft het volgende:

[..]

Wat jij voelt, is normaal. Het "waarom ik/mijn baby", het "wat had ik kunnen doen", etc. zal nog heel lang door je hoofd blijven gaan. Cliche, maar toch: tijd helpt. In mijn ervaring komt het verdriet langzaam minder vaak (maar niet minder heftig als het gebeurt).
Letterlijk uitspreken "ik ben/wij zijn ons dochtertje verloren" doet mij nog steeds heel veel pijn. Als je het hardop zegt is het opeens zoveel echter.

Moeilijke opmerkingen van mensen zal je blijven horen. Zowel nu, als in een volgende zwangerschap. En op momenten dat je het niet verwacht, komt het het hardst aan. Vrijwel iedereen bedoelt het goed, en gelukkig voor hen weten ze niet eens dat hun opmerking verkeerd kan vallen. Ik laat het er maar bij, tenzij het iemand is die ik goed ken (dan leg ik uit hoe het overkomt).

Onbezorgd zwanger zijn is inderdaad voorbij. Ik kwam er 2 dagen geleden door een gebeurtenis achter dat de angst bij mij aanzienlijk harder aanwezig is dan ik dacht. Mijn vrouw is ondertussen de 26 weken gepasseerd. Vanaf 37 weken durven we ons veilig te gaan voelen. Of in ieder geval de baby is dan redelijk veilig voor pre-eclampsia. Tot die tijd tellen we de dagen. Momenteel tellen we af tot week 28, gewoon om een doel te hebben dat niet al te ver weg is.

Ik heb mijn gevoel nu een tijdje op de achtergrond laten sudderen, maar merk de laatste dagen dat het dus weer op de oppervlakte drijft en het verdriet idd heftig voelt. Ik probeer er maar aan toe te geven en hier er over schrijven helpt wel omdat mensen hier het ook meegemaakt hebben en dus ongeveer weten hoe ik het ervaar en weten wat ik voel. Hopelijk komt het daarmee ook beter los. Moet weer even iets meer uit mijn ratio stappen en mijn gevoel ervaren.
Denk dat ik zo mijn dagboek er eens bij ga pakken en de brieven die ik voor mn dochtertje had geschreven (ook nadat het mis ging) eens ga lezen en lekker ga janken op de bank. Die behoefte voel ik wel sterk vandaag.

Ik wil jullie een mooie zwangerschap nog toewensen RemcoDelft. Onbezorgd zal hij idd niet zijn, maar hoop dat jullie wel kunnen genieten van iedere mijlpijl die jullie zelf hebben dat die weer achter de rug is en de veiligere periode voor jullie gevoel dichterbij komt.

voor lingue en remco. Hoop dat de zwangerschap verder voorspoedig verloopt.

Hoop ook dat malteser weer lekker thuis is.

Hier gaat t beter. Misselijkheid neemt af en het voelt goed dat ik stappen heb gezet om verder te kunnen. In september ga ik met iemand praten. Hopelijk helpt t.

Fijn Cygne. Ook dat je je goed voelt bij de vervolgstappen. Ik vond het een hele stap, maar het geeft veel houvast in je eigen denkpatroon en hoe je dat kunt verbeteren.
Het is bijna september

Lig weer veilig in mijn eigen bed. Bloedverlies is stabiel geworden vanmiddag (ze hadden het over 700 cc bloedverlies op de OK, geen idee of dat weinig, normaal of veel is #leek). Maar vloeien werd stabiel vanmiddag en ik was goed wakker. HB is nog geprikt en mag heerlijk aan de Roosvicee Ferro. Lig ik dan in mijn netbroek met pamper op een celstofmatje met mijn glaasje roosvicee. Puur genieten. "Komt wel goed schatje..."

Ach Malteser... Herkenbaar. Fijn dat je in je eigen bed ligt
Hou de paracetamol bij de hand want dat kan wel erg prettig zijn vooral vanavond als je wil gaan slapen.

Mijn tip met de ferro maak het aan met een lekkerder smaakje roosvicee dan is het al beter weg te krijgen. Ik vond het echt naar ijzer smaken anders. bah.

Ik vind alle roosvicee lekker.
Na de eerste miskraam heeft dat echt snel geholpen.

Malteser, laat je maar goed verwennen.

quote:

Op woensdag 13 augustus 2014 13:37 schreef Cygne het volgende:
Dat vond de verloskundige die ik maandag had. Ik vond mijn mk in februari echt vreselijk. En ik had een hele makkelijke. Lastige was ook dat t een tijdje duurde voor het echt goed doorzette. Dat ik nu een plan heb voelt prettig.

En ook een beetje wat jij zegt, IMA. Hoe gaat t met jou nu?

Goed! Na drie maanden merkte ik dat ik er lichamelijk weer helemaal was (hormonen duren toch een tijdje) en geestelijk gaat het ook best goed. Af en toe wel momenten dat het nog heel oneerlijk voelt, maar dat wordt wel minder. En soms ben ik er heilig van overtuigd dat het nog een keer gaat gebeuren, en dan voelt het proberen nu zo nutteloos. Maar misschien is het ook een soort zelfbescherming, omdat het dan alleen kan meevallen.

Sterkte Malteser, echt rustig aan doen! Ik heb nog flink last gehad van de narcose.

Gelukkig dat t weer beter gaat. Dat oneerlijke gevoel heb ik ook. Ook nog een beetje van de eerste miskraam. Voor mijn gevoel gaat dat pas weg als ik een kind krijg. En dat proberen zinloos voelt snap ik ook. Ik heb nu t gevoel dat ik nooit een goede zwangerschap krijg. En dus ook nooit een kind. Zo erg dat ik voorlopig echt niet meer zwanger wil worden omdat ik gewoon even niet meer durf.

[ Bericht 29% gewijzigd door Cygne op 13-08-2014 21:50:53 ]

Pre-operatief gesprek gehad. Ik moet maandag om 7 uur in t ziekenhuis zijn. Ben als eerste aan de beurt.

Voelde het gesprek goed? Al je vragen kunnen stellen en geen verdere zorgen? Fijn dat je lekker vroeg terecht kunt!

Ja voelde wel fijn. De arts-assistent ging voor mijn gevoel wel iets te veel in op hoe naar het allemaal was. En dat is ook wel zo, maar ik moet tóch verder. De anesthesioloog was zelf wel fijn en de vpk was een beetje dom, deed alsof ik een klein kind was. De gynaecoloog en de anesthesioloog voelden allebei wel goed aan dat ik wist waar ik het over had en hoe ik me voelde en daar werd goed op ingespeeld.

Verder werd ik nog gematst door de mevrouw van de apotheek. Ik krijg diclofenac en omeprazol en omeprazol is niet vergoed. Maar omdat ze t allemaal zo lullig vond en ik in 2010 al eens die medicatie heb gekregen heeft ze geen eerste uitgiftekosten gerekend.