Uitkeringsgerechtigde pleegt vaker zelfmoord

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:21 schreef ThePlaneteer het volgende:

[..]

Topic had ik inderdaad gelezen en dit is inderdaad gewoon simpelweg een domme maatregel.
Maar het is wel lichtelijk offtopic aangezien het hier gaat om hoogopgeleide gehandicapten en dit topic over uitkeringsgerechtigden in het algemeen.

Klopt dit is maar een subgroep. Toch voegen ze ze iets toe aan het hele plaatje, denk ik. Ik zou er niet van opkijken als na 2014 cijfer nog hoger wordt, 'gatekeepers of niet.

Een hulpverlener met een cursusje is geen vervanging voor het perspectief op een baan.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:24 schreef Cherna het volgende:

[..]

Dit

Je kunt ook niet in iemands hoofd kijken op het moment van de keuze om zelfmoord te plegen.

Nee, en heel vaak komt dat zelfs voor de naaste omgeving van zo iemand nog erg onverwacht...

quote:

Ook advocaten die wel nog werk hebben springen voor een trein. Het zijn niet alleen uitkeringsgerechtigden.

Klopt, maar ik kan me toch zo voorstellen dat het bij mensen zonder enig uitzicht om nog wat te maken van hun situatie toch vaker voorkomt dan bij die advocaten - en bij die laatsten denk ik dat die mensen dan toch ook echt aan een klinische depressie leden, wellicht zonder het zelf te willen toegeven, uit (zeer onterechte) schaamte of zo.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:30 schreef ZuidKardinaal het volgende:
Een hulpverlener met een cursusje is geen vervanging voor het perspectief op een baan.

Ik kan me zelfs zo voorstellen dat het voor veel betrokkenen zelfs als beledigend wordt ervaren.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 11:38 schreef P.S._Eudoniem het volgende:

[..]

Ja.
Er zijn simulanten die doen alsof, omdat een WAJONG of een WIA uitkering dan meer is dan bijstand bijvoorbeeld. Dus sommige doen alsof ze ziek zijn, omdat ze dat wenselijk voor zichzelf vinden.
Dus raar maar waar, ja simulanten en ander gespuis zijn weleens gewenst ziek.

En soms kan ik die mensen best begrijpen, die kunnen de druk van werk en samenleving niet inpassen in hun eigen denkwereld, op zich niets mis mee. Maar ga dan voor goede doelen vrijwilligerswerk doen. Dan help je de maatschappij, waarvoor je in ruil dan een uitkering krijgt wegens een sociale arbeidshandicap.
Maar helaas is Nederland te bekrompen daarvoor, en dermate corrupt dat er al snel misbruik van gemaakt zal worden.

Dat zullen dan toch echt uitzonderingen zijn(dan moet je goed toneel kunnen spelen). En dan zou je kunnen zeggen dat ook deze simulanten ziek zijn. Want gewenst ziek zijn is ook ziekelijk.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:32 schreef HetKlusKonijn het volgende:

[..]

Ik kan me zelfs zo voorstellen dat het voor veel betrokkenen zelfs als beledigend wordt ervaren.

En terecht! Eerst een loden bal om je voet doen en vervolgens een therapeut sturen om over die loden bal te praten

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:40 schreef Cherna het volgende:

[..]

Dat zullen dan toch echt uitzonderingen zijn(dan moet je goed toneel kunnen spelen). En dan zou je kunnen zeggen dat ook deze simulanten ziek zijn. Want gewenst ziek zijn is ook ziekelijk.

Héél erg goed toneelspelen - zeg maar Oscar-waardig -, zodanig dat ze ook de artsen om de tuin kunnen leiden... en dat komt vandaag de dag niet vaak meer voor want de eisen om nog in aanmerking te komen voor Wajong/WIA zijn echt enorm verhoogd.
Zomaar "zwak-ziek-en-misselijk" volstaat allang niet meer.

Ik denk dat het beeld van 'veel simulanten' een gevolg is van de beeldvorming uit de jaren 1980-2000, toen er inderdaad veel scheutiger werd omgegaan met de toenmalige WAO. Ik heb er dan ook niks op tegen dat die eisen inderdaad strenger zijn geworden (aangezien simulanten/luiwammessen het verpesten voor degenen die ècht geen enkele andere mogelijkheden hebben), maar dat die eisen tegenwoordig wel erg over-the-top zijn.

In dit verband: een cliënt van mij, zwaar diabetespatiënt (loopt met een insulinepomp op d'r buik), ernstige RSI in schouders-armen-polsen (diverse keren voor geopereerd, opgelopen bij voormalige werkzaamheden als ziekenverzorgende) werd afgewezen voor de WIA. Bezwaarschrift ingediend: ook afgewezen.

Zoals mevrouw het zelf uitdrukt: "en lekker veel kans maak ik op die betaalde baan hè, met die pomp om m'n middel, de werkgevers zien dat echt lekker zitten, toch?"

[ Bericht 17% gewijzigd door HetKlusKonijn op 04-12-2013 17:07:20 ]

Overigens kan ik me prima voorstellen dat je na een aanzienlijke tijd met een uitkering (en bijbehorende ellende die geregeld meespeelt) dusdanig depressief raakt dat je de stekker eruit wilt trekken. Toen ik vanuit het niets vanuit prima vooruitzichten ineens in een uitzichtloze situatie terecht kwam gaf ik er ook nog maar weinig om of ik de volgende dag nog zou halen.

Je komt op een gegeven moment echt op een punt waarbij je denkt, waar doe ik het allemaal nou nog voor.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:59 schreef Lastpost het volgende:
Overigens kan ik me prima voorstellen dat je na een aanzienlijke tijd met een uitkering (en bijbehorende ellende die geregeld meespeelt) dusdanig depressief raakt dat je de stekker eruit wilt trekken. Toen ik vanuit het niets vanuit prima vooruitzichten ineens in een uitzichtloze situatie terecht kwam gaf ik er ook nog maar weinig om of ik de volgende dag nog zou halen.

Je komt op een gegeven moment echt op een punt waarbij je denkt, waar doe ik het allemaal nou nog voor.

Inderdaad.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:09 schreef ZuidKardinaal het volgende:

[..]

Inderdaad.

+1.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 10:59 schreef Brummetje_ het volgende:

[..]

Nee joh, niet doen. Weer eentje minder die geld nodig heeft.

wie zorgt er voor de kinderen die overblijven?

quote:

Op woensdag 4 december 2013 16:57 schreef ZuidKardinaal het volgende:

[..]

En terecht! Eerst een loden bal om je voet doen en vervolgens een therapeut sturen om over die loden bal te praten

En er dan achter komen dat die 'therapeut' een pas afgestudeerd HBO-gastje (m/v) is, die netjes zijn vooraf uit het koppie gestampte scriptje met cliché-riedeltjes opdreunt, maar uiteraard zelf geen flauw idee heeft van hoe het werkelijk voelt om ziek/kansloos werkloos te zijn, laat staan daarmee zelf ervaring heeft.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:15 schreef HetKlusKonijn het volgende:

[..]

En er dan achter komen dat die 'therapeut' een pas afgestudeerd HBO-gastje (m/v) is, die netjes zijn vooraf uit het koppie gestampte scriptje met cliché-riedeltjes opdreunt, maar uiteraard zelf geen flauw idee heeft van hoe het werkelijk voelt om ziek/kansloos werkloos te zijn, laat staan daarmee zelf ervaring heeft.

Misschien kun je gaan..ehh.. hardlopen ofso? Dan kom je van die bank, weetjewel! Dan ben je lekker buiten! Heb gelezen dat je daar véél positiever van wordt!

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:19 schreef ZuidKardinaal het volgende:

[..]

Misschien kun je gaan..ehh.. hardlopen ofso? Dan kom je van die bank, weetjewel! Dan ben je lekker buiten! Heb gelezen dat je daar véél positiever van wordt!

Serieus:

sad, but true...

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:15 schreef HetKlusKonijn het volgende:

[..]

En er dan achter komen dat die 'therapeut' een pas afgestudeerd HBO-gastje (m/v) is, die netjes zijn vooraf uit het koppie gestampte scriptje met cliché-riedeltjes opdreunt, maar uiteraard zelf geen flauw idee heeft van hoe het werkelijk voelt om ziek/kansloos werkloos te zijn, laat staan daarmee zelf ervaring heeft.

Haha daar heb ik helaas ook ervaring mee, werd op een gegeven moment doorverwezen door m'n huisarts n.a.v. m'n gezondheidsproblematiek en het feit dat m'n toenmalig vriendin overleden was en dan word je daar tegenover een 22-jarige jonge dame neergezet bij de psych die je even gaat vertellen wat je wel en niet mag/kan/moet doen.

"Nee, dat moet je niet doen", wat weet jij er nou vanaf joh denk je op dat moment. Ik ben al 6 jaar in een staat dat ik hulp nodig heb om de boterhammen te smeren, m'n vriendin overlijdt en dan kom jij zeggen dat ik geen baco-tje mag drinken vanavond.
"

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:21 schreef Lastpost het volgende:

[..]

Haha daar heb ik helaas ook ervaring mee, werd op een gegeven moment doorverwezen door m'n huisarts n.a.v. m'n gezondheidsproblematiek en het feit dat m'n toenmalig vriendin overleden was en dan word je daar tegenover een 22-jarige jonge dame neergezet bij de psych die je even gaat vertellen wat je wel en niet mag/kan/moet doen.

"Nee, dat moet je niet doen", wat weet jij er nou vanaf joh denk je op dat moment. Ik ben al 6 jaar in een staat dat ik hulp nodig heb om de boterhammen te smeren, m'n vriendin overlijdt en dan kom jij zeggen dat ik geen baco-tje mag drinken vanavond.
"

Tsja, ik spreek dus ook over eigen ervaring inderdaad, toen ik in de put zat na mijn scheiding en ook bij zo'n psych terecht kwam. Te triest voor woorden.
Mensen zonder énige daadwerkelijke levenservaring inzetten op dat soort jobs is eigenlijk al volledig van de zotte.
Maar ja, jong = goedkoop en kneedbaar, hè.

Die standaard-tekstjes... praat me er niet van. Alsof iemand met twee doctorandustitels en 25 jaar werkervaring dat soort trucs niet al meteen doorziet. Die 'therapie' had bij mij overigens het gewenste effect: luidkeels lachend liep ik daar de deur uit. En tot nooit meer ziens maar weer!

Maar hoe moeten die jonge gasten dan ervaring opdoen?

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:28 schreef Specularium het volgende:
Maar hoe moeten die jonge gasten dan ervaring opdoen?

Natuurlijk moeten ze dat, maar zet er dan op z'n minst een goede en ervaren begeleider bij, die aanvult en corrigeert waar dat noodzakelijk is.

En zoals eerder werd opgemerkt is dit weer een heerlijke AD kop natuurlijk.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:30 schreef Specularium het volgende:
En zoals eerder werd opgemerkt is dit weer een heerlijke AD kop natuurlijk.

Ja, maar dat wil niet zeggen dat deze problematiek niet serieus is. Dan doel ik uiteraard niet per sé op het 'zelfmoord'-item (dat vind ik ook enigszins ), maar wel op het feit dat veel mensen die ervaren in een uitzichtloze situatie te zitten, een grote kans lopen op depressiviteit en aanverwante klachten.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 17:34 schreef HetKlusKonijn het volgende:

[..]

Ja, maar dat wil niet zeggen dat deze problematiek niet serieus is. Dan doel ik uiteraard niet per sé op het 'zelfmoord'-item (dat vind ik ook enigszins ), maar wel op het feit dat veel mensen die ervaren in een uitzichtloze situatie te zitten, een grote kans lopen op depressiviteit en aanverwante klachten.

De verharding en de snelheid waarmee zich onze maatschappij ontwikkeld is natuurlijk een oorzaak.
Dat kunnen velen niet aan. Zelfs ik heb daar al moeite mee als gezonde persoon. Al die technologie van tom/tom tot iphone etc gaat mij al te ver. Als ik wel eens om me heen kijk op de stations dan vraag ik me af wanneer men zich de rust neemt.

Vergeet ook niet dat het bij het GGZ ook bij lange na niet alles op rolletjes loopt, lange wachttijden, vrij slechte zorg en vooral uitgebluste psychologen... Tijdig hulp is er vrijwel niet en dan pas als het net niet mis genoeg gaat begint men pas met hulp te bieden.

Zou het niet gewoon kunnen dat mensen die zelfmoord plegen doorgaans psychisch niet helemaal 100% zijn en daardoor vaker in een uitkeringssituatie belanden?

quote:

Op woensdag 4 december 2013 20:14 schreef DS4 het volgende:
Zou het niet gewoon kunnen dat mensen die zelfmoord plegen doorgaans psychisch niet helemaal 100% zijn en daardoor vaker in een uitkeringssituatie belanden?

Ook. Het een sluit het ander niet uit.

quote:

Op woensdag 4 december 2013 20:14 schreef DS4 het volgende:
Zou het niet gewoon kunnen dat mensen die zelfmoord plegen doorgaans psychisch niet helemaal 100% zijn en daardoor vaker in een uitkeringssituatie belanden?

Beide zullen een rol spelen. De mensen in zo'n situatie zullen inderdaad gemiddeld 'zwakker' zijn dan de gemiddelde persoon.

Maar het is ook zo dat in deze maatschappij sociale status sterk gekoppeld is aan werk en geld hebben. Uitkeringstrekkers hebben beide niet en zittend dus onderaan de pikorde. Dat zal wel zijn weerslag hebben.

Ik kan dit niet hard maken met cijfers, maar dit is wat ik om mij heen zie en ervaar.

Veel mensen zien 'wat van je leven maken' toch als één op één gekoppeld aan: je best doen (en slagen) in een betaalde baan.

Op een feestje is toch vaak de eerste vraag 'en, wat doe jij'?