Zwanger... en dan gaat het mis #17

Hi,

Voel me de laatste tijd weer erg neerslachtig tov de miskraam van afgelopen januari. Vind dat heel raar en naar, zo met een plonkende Jaap.. Van alles doet me terugdenken aan die periode, en hoe rot ik me toen voelde. Muziek, spelletje op de iPad, zelfs het weer. Is natuurlijk ook bijna een jaar geleden dat ik positief testte. Herkent iemand dit?

Ja momo. Heel bekend. Denk dat juist nu alles weer voorbij komt... De blijdschap van de positieve test tot en met de pijn toen het misging. Hier is het nu net een jaar geleden sinds de miskraam en ik merk dat ik het nu langzaam aan wel iets beter kan plaatsen. Maar ik ben en blijf jankerig hoor. Bij het minste heb ik de tranen al weer hoog zitten. Waarschijnlijk maakt het het weer zwanger zijn de emoties ook nog een slagje erger....

Idd hobbesje. De hormonen zullen ook niet mee helpen. Maar toch prettig ff te kunnen klankborden en wat herkenning te vinden.

Is het ook bij iemand bekend om stomme, nergens op slaande, valse hoop te hebben? Want je leest toch wel eens op forums van vrouwen die bloedverlies hadden en toch zwanger bleven "en het resultaat is al twee en half...." ontkenning is ook een fase toch, nou ja ik heb mezelf een flinke schop onder mijn kont gegeven en een test gedaan. En ik ben niet zwanger. Dus mijn arme man moet deze week maar weer van stal

Ja hoor, zelfs toen ik naar de gynaecoloog ging om de opties te bespreken om de miskraam op te wekken had ik ergens nog een sprankje hoop dat ik toch nog iets zou zien leven op de echo
Kus voor jou! En ook voor Momo en hobbes

Hier ook sprankjes hoop gehad en mezelf wijs maken dat professionals ook fouten kunnen maken
Zeker omdat je lichaam je ook nog in de maling neemt door gewoon door te zwangeren door het hormoon, ik bleef misselijk en spugen. Na ruim 2 weken wachten op dat mijn lichaam het zou afstoten, jankend de vk gebeld of ze ajb een curretage kon regelen omdat ik het zowel mentaal als lichamelijk niet meer trok. Ik had geen bloedingen of erge krampen dus alleen rationeel gezien wist ik dat het niet goed zat.
Ben nu twee maanden verder en ik weet niet meer wat ik wil. Óf ik überhaupt nog wel wil proberen zwanger te raken of dat ik gewoon gelukkig moet zijn met alleen onze dochter

Sterkte dames het is allemaal niet niks.

Nou wil ik iedereen weer knuffelen! Wat is een miskraam ook een rotzaak! Zoveel vrouwen hebben er zo veel verdriet van.

Hier ook herkenbaar hoor, dat sprankje hoop. Ik voelde me nog steeds zwanger dus misschien had de gyn het fout gezien.

Momo, ik heb het ook gehad. Zelfs nadat E. hier al was geboren werd ik een avondje heel verdrietig toen ik terug dacht.

Geppie een digiknuf voor jou!

Wanneer is bij jullie je cyclus weer verder gegaan? En maakt het nog uit of je een vroege of verder gevorderde miskraam hebt gehad.

zit een beetje te wachten tot het weer opstart. En geduld is zeker niet my middle name

Bij mij duurde het een week of 6 voor ik weer ongesteld werd na demiskraam van ruim 14 weken (en na die van 6,5 week ook zoiets). Dat is wat er gemiddeld zo'n beetje voor staat, ik heb het toen meteen nagevraagd (ik hebook echt geen geduld wat dit aangaat). Maar het kan helaas ook veel langer duren... op hoeveel weken zit jij nu?

Jeetje hobbesje, als ik alle verhalen lees heb ik echt het gevoel mazzel te hebben ondanks dat het best wel klote was. Ik stelde gisteravond de vraag, werd vanmorgen ongesteld. Heel netjes 27 dagen na mijn miskraam! Heb nu echt het gevoel dat ik het kan afsluiten!

Fijn dnd!

Bij mij duurde het de vorige keer 32 dagen vanaf de miskraam bij een cyclus van gemiddeld 29 dagen, viel dus ook mee. Fijn dat het weer op gang is dnd

K brn ook helemaal opgelucht en opeens mezelf weer. Heel gek maar vooral ook heel erg fijn!

Ik heb even getwijfeld, of ik het wel wilde delen, maar ik doe het toch maar.
Soms gaat het binnen hele korte tijd twee keer mis.

Na de vorige miskraam pakte mijn lichaam het ritme snel weer op. Ik werd weer ongesteld. En daarna niet meer. Pats, weer raak. Hoewel ik eigenlijk heel blij zou moeten zijn, was ik het niet. Het voelde onwerkelijk. Te snel, dat kan niet goed zijn. En omdat de vorige keer zo vervelend eindigde, had ik ook het idee dat dit nog een keer zou gaan gebeuren.

Ik heb misschien wel veertig tests gedaan, ik was er helemaal door geobsedeerd, die strepen moesten donkerder worden. En ook al werden ze donkerder, er knaagde iets. Kon er geen vinger op leggen.

Bij de vorige zwangerschap heb ik een aantal voorgevoelens gehad, die klinken misschien heel raar, maar ik had spookbeelden in mijn hoofd die ik niet los kon laten. Een daarvan was "wat nou als ik een echo krijg en ik zie dat het kindje dood gaat" . Eigenlijk is dat wel ongeveer wat er is gebeurd, de eerste keer. De andere was: het gaat pas de derde keer goed, drie keer is scheepsrecht.

Dus of ik verrast was toen ik vorig weekend ineens wat oud bloed had bij het afvegen? Niet echt misschien. Toch voelde ik me vreselijk opgelaten. Maar het bloed kwam niet terug, dus ik kon weer een beetje adem halen.

Afgelopen woensdag (6 weken zwanger) op mijn werk, ging ik naar het toilet en had ineens helderrood bloed bij het afvegen. Een paniekaanval van jewelste. Ik ben naar huis gegaan en heb zo ongeveer de hele dag hysterisch zitten huilen. Ik voelde me ontzettend boos en verslagen. Ik vond het zo oneerlijk.

Er werd geduimd, maar ik wist van binnen al dat het helemaal fout zat. Ik kon nooit zo veel met wat veel mensen zeggen, " je voelt of het goed zit". Maar ik weet nu wel wat men bedoelt. Het zat niet goed en dat wist ik vanaf de eerste dag.

Ik heb er over gepraat nu met mijn man, dat ging wel beter daan de vorige keer. Het voelde dit keer voor ons allebei niet echt echt. De verwerking zal daarom hopelijk makkelijk gaan. Maar ja, eigenlijk heb ik de vorige nog niet echt verwerkt. Twee keer zoiets meemaken in elf weken is gewoon wat te veel van het goede. Dus we gaan even wat gas terug nemen. Want ook al gaat het nu wel redelijk, ik durf een derde keer gewoon even nog niet aan.

Een van de dingen waar ik nu ontzettend mee worstel is jaloezie. Ik WEET wel dat het nergens op slaat, maar ik kan alleen maar kwaad worden als ik denk aan mensen die zwanger zijn / babietjes hebben. Ik hoop dat dat snel minder wordt, en ik er weer een beetje nuchter tegenaan kan kijken. Maar ik ben zo verdomd boos. Liever een jaar lang aanklooien en dan een zwangerschap, die gewoon goed gaat en waar een kindje uit komt, dan het vooruitzicht dat je zo'n beetje elke cyclus zwanger raakt en het ook weer moet inleveren

Ik ben wel benieuwd naar de ervaringen van anderen die het meerdere malen in korte tijd meemaakten. Hoe heb je je gevoelens onder controle gekregen? Wanneer ging de storm weer liggen? Hoe geef je het een plekje?

Jeetje SQ! Wat ontzettend kl*te zeg!

Skjoe wat kut voor je

Sq
Hier niet zo kort op elkaar, maar wel de eerste kans om weer zwanger te zijn en weer mis. De gevoelens zijn heel herkenbaar. En zelfs nu ik 14 weken onderweg ben laat het me nog niet los hoor... dat gevoel blijft, het idee dat je al zwanger had moeten zijn, ondertussen zelfs bevallen... moeilijk om los te laten. Ik doe mijn best, maar het is zo moeilijk te geloven dat het (weer) goed zou kunnegaan. Het wordt wel beter, maar ik blijf het moeilijk vinden om met bepaalde situaties om te gaan.

SQ, wat onwijs kut!

SQ, wat verdrietig! Ongelofelijk kut dat het in zo korte tijd twee keer misgaat.
Ik ken dat niet het twee keer kort achter elkaar zwanger zijn en dat het misgaat, maar de jaloezie herken ik wel. Ik heb daar zo nu en dan maar gewoon aan toegegeven, want het is toch ook heel menselijk dat je dan heel erg verdrietig, boos en jaloers bent? Je kunt niet de hele dag zwelgen in verdriet en jaloezie, maar ik vind dat je daar best je momenten voor mag nemen.

en sterkte!

Sq, veel sterkte. Zou je graag meer kunnen geven, maar echt veel meer dan 'luisteren' kan helaas niet.

Je jaloersheid is heel herkenbaar. Voorgevoel of niet, het blijft naar om mee te moeten maken. Je weet niet wat de toekomst brengt, maar je draagt wel twee nare ervaringen met zwanger zijn met je mee. Nogmaals sterkte. En schrijf van je af als dat voor jou goed voelt (heb ik ook geregeld gedaan in de wachttijd voor ik weer zwanger mocht worden).

Stormqueen, wat erg... Veel sterkte, ook voor je man!

Sq lieverd! voor jou!

Gek genoeg een voorgevoel ken ik, ik was ook al bang toen ik in een streepjesregen zwanger was. Gelijk in mijn hoofd, er gaat er altijd eentje terug.... dat ga ik zijn. En dat bleek ook zo te zijn!

quote:

Op zondag 8 december 2013 18:35 schreef Stormqueen het volgende:
Ik heb even getwijfeld, of ik het wel wilde delen, maar ik doe het toch maar.
Soms gaat het binnen hele korte tijd twee keer mis.

Na de vorige miskraam pakte mijn lichaam het ritme snel weer op. Ik werd weer ongesteld. En daarna niet meer. Pats, weer raak. Hoewel ik eigenlijk heel blij zou moeten zijn, was ik het niet. Het voelde onwerkelijk. Te snel, dat kan niet goed zijn. En omdat de vorige keer zo vervelend eindigde, had ik ook het idee dat dit nog een keer zou gaan gebeuren.

Ik heb misschien wel veertig tests gedaan, ik was er helemaal door geobsedeerd, die strepen moesten donkerder worden. En ook al werden ze donkerder, er knaagde iets. Kon er geen vinger op leggen.

Bij de vorige zwangerschap heb ik een aantal voorgevoelens gehad, die klinken misschien heel raar, maar ik had spookbeelden in mijn hoofd die ik niet los kon laten. Een daarvan was "wat nou als ik een echo krijg en ik zie dat het kindje dood gaat" . Eigenlijk is dat wel ongeveer wat er is gebeurd, de eerste keer. De andere was: het gaat pas de derde keer goed, drie keer is scheepsrecht.

Dus of ik verrast was toen ik vorig weekend ineens wat oud bloed had bij het afvegen? Niet echt misschien. Toch voelde ik me vreselijk opgelaten. Maar het bloed kwam niet terug, dus ik kon weer een beetje adem halen.

Afgelopen woensdag (6 weken zwanger) op mijn werk, ging ik naar het toilet en had ineens helderrood bloed bij het afvegen. Een paniekaanval van jewelste. Ik ben naar huis gegaan en heb zo ongeveer de hele dag hysterisch zitten huilen. Ik voelde me ontzettend boos en verslagen. Ik vond het zo oneerlijk.

Er werd geduimd, maar ik wist van binnen al dat het helemaal fout zat. Ik kon nooit zo veel met wat veel mensen zeggen, " je voelt of het goed zit". Maar ik weet nu wel wat men bedoelt. Het zat niet goed en dat wist ik vanaf de eerste dag.

Ik heb er over gepraat nu met mijn man, dat ging wel beter daan de vorige keer. Het voelde dit keer voor ons allebei niet echt echt. De verwerking zal daarom hopelijk makkelijk gaan. Maar ja, eigenlijk heb ik de vorige nog niet echt verwerkt. Twee keer zoiets meemaken in elf weken is gewoon wat te veel van het goede. Dus we gaan even wat gas terug nemen. Want ook al gaat het nu wel redelijk, ik durf een derde keer gewoon even nog niet aan.

Een van de dingen waar ik nu ontzettend mee worstel is jaloezie. Ik WEET wel dat het nergens op slaat, maar ik kan alleen maar kwaad worden als ik denk aan mensen die zwanger zijn / babietjes hebben. Ik hoop dat dat snel minder wordt, en ik er weer een beetje nuchter tegenaan kan kijken. Maar ik ben zo verdomd boos. Liever een jaar lang aanklooien en dan een zwangerschap, die gewoon goed gaat en waar een kindje uit komt, dan het vooruitzicht dat je zo'n beetje elke cyclus zwanger raakt en het ook weer moet inleveren

Ik ben wel benieuwd naar de ervaringen van anderen die het meerdere malen in korte tijd meemaakten. Hoe heb je je gevoelens onder controle gekregen? Wanneer ging de storm weer liggen? Hoe geef je het een plekje?

moppies

Och SQ wat ongelooflijk k*t dat je dit twee keer mee moet maken.
Heel logisch dat je even rustig aan wil doen nu, dat had ik na één mk al. Ik hoop met heel mijn hart dat drie keer voor jullie gewoon scheepsrecht gaat zijn. 2014 wordt gewoon jullie jaar.

Lieve Skjoe, hier ook nog even een knuffel. Wat ongelofelijk klote! Klinkt een beetje raar wat ik ga zeggen maar ik denk dat jij wel begrijpt wat ik bedoel als ik zeg dat ik uit de grond van mn hart begrijp dat je die jaloezie voelt en dat je daar hartstikke recht op hebt.

I know hon

Ach SQ wat een narigheid

Ik herken je post bijna woord voor woord, alleen waren de miskramen bij mij omgedraaid: eerst een met 6 weken en toen een missed abortion met 8,5 week. En tussen de miskramen in maar 1x ongesteld.

Het is heel heel heftig meid en alle gevoelens, ook en misschien wel juist die van boosheid en jaloersheid, horen erbij.

Enige 'advies' dat ik je kan meegeven is wat anderen hier ook al zeggen: laat het er zijn. Je mág je hartstikke jaloers voelen.

Eigenlijk gingen die gevoelens bij mij pas echt over toen ik weer zwanger werd en het deze keer wel goed ging. Ook dat voelde ik gek genoeg, waar ik bij de eerste twee al vanaf dag 1 het gevoel had dat het niet klopte had ik bij de derde zwangerschap vanaf dag 1 een goed gevoel.

Ik gun jou dat ook wanneer je er weer klaar voor bent! Dikke

SQ, geen ervaring met miskramen, maar voor jou!

En de jaloersigheid snap ik ook wel een beetje hoor! Het is niet dat je het een ander niet gunt, maar je wilt zelf ook gewoon heel erg graag. Heel. Erg. Graag. Ik hoop dat jouw gevoel goed is, en dat het inderdaad 3x-scheepsrecht is voor jullie.

SQ wat moet dat verschrikkelijk zwaar zijn. Heel veel sterkte met alles en ik snap heel erg goed dat je even een pauze neemt van alles

SQ wat onwijs rot!
Ik heb twee keer een miskraam gehad, maar dan niet achter elkaar. Wat ik enorm herken in je verhaal is het al 'weten' dat het niet goed zit, het niet blij zijn met een nieuwe zwangerschap. Alle twee de keren dat het misging, wist ik dat eigenlijk vanaf het begin. En de eerste keer voelde dat zo rot, want dan is iedereen blij, behalve jij zelf. Toen het me na de zwangerschap van de oudste weer overkwam en ik weer meteen niet blij was met een goede test, heb ik me er maar bij neer gelegd. De miskraam die kwam, was rot maar verwacht en dat maakte het minder erg.

En natuurlijk ben je even jaloers en boos, normaal toch? Ik heb je gejankt dat jaar met oud en nieuw. Ik had verdorie hoog zwanger moeten zijn of net bevalen en nou stond ik hier champagne te drinken. Boos dat ik was. Maar het was kennelijk wel nodig om het achter me te laten of me er bij neer te leggen.
Heel veel sterkte voor de komende tijd

heel erg bedankt voor de reacties, het sterkt me!
Ik wil trouwens ook Burdie en Incantrix heel erg veel bedanken, ik heb echt heel veel steun aan deze twee toppers! Dat is echt goud waard.

Fijn SQ!

Ik wilde trouwens nog zeggen dat ik ook je gevoel herken van pas bij de derde keer gaat het goed. Na mijn miskramen legden we de voortuin aan en daarin kwamen twee bomen (dat plan was er al voor ik überhaupt de eerste keer zwanger was) en toen die bomen er stonden dacht ik: mooi dan staan ze een beetje voor de miskramen want de derde keer gaat het goed. Geen idee waar ik dat vandaan haalde maar ik was er heel zeker van.

Hopelijk kun jij dat straks ook zeggen: drie keer is scheepsrecht

SQ..wat enorm klote dat je dit mee hebt moeten maken Ik heb geen wijze woorden of goede tips, maar doe vooral wat goed voelt. Jaloers zijn lijkt me niet meer dan normaal meis. Het is gewoon even niet eerlijk.
Neem even afstand en 3 keer is scheepsrecht.

Ach SQ. Wat vind ik dat rot voor jullie. Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben en aan hier. Ik kan me die gevoelens ook zo voorstellen. Het is bij jullie ook zo gewenst! Veel sterkte voor nu en dat 2014 maar helemaal jullie jaar mag zijn.

SQ, wat enorm klote zeg Het jaloerse gevoel is heel normaal hoor... ik werd zelf altijd pissig als er een zwangere dan zat te klagen over dat ze helemaal beurs geschopt werd. Dan dacht ik, jij wordt tenminste beurs geschopt!

quote:

Op zondag 8 december 2013 22:27 schreef klavertje-4 het volgende:
Fijn SQ!

Ik wilde trouwens nog zeggen dat ik ook je gevoel herken van pas bij de derde keer gaat het goed. Na mijn miskramen legden we de voortuin aan en daarin kwamen twee bomen (dat plan was er al voor ik überhaupt de eerste keer zwanger was) en toen die bomen er stonden dacht ik: mooi dan staan ze een beetje voor de miskramen want de derde keer gaat het goed. Geen idee waar ik dat vandaan haalde maar ik was er heel zeker van.

Hopelijk kun jij dat straks ook zeggen: drie keer is scheepsrecht

Ik hoop het ook, dat ik een volgende keer wèl die zekerheid voel. Ik heb natuurlijk nog geen idee hoe dat dan voelt.
Maar goed, een volgende keer is nog even een ver van mijn bed show, er zijn zo veel succesverhalen overal maar dat voelt nu nog niet als een reële optie. Ooit, ooit....
Bedankt allemaal voor de reacties.

Stormqueen, m'n steun toen ik in Thailand onzeker was...
Lieve Sq, ik had het je zo intens gegund en heb al veel gezegd tegen je de afgelopen week.
Laat je gevoel gaan, of het huilen, boosheid of jaloezie is, het maakt niet uit zolang je maar niets opkropt.
Hou je taai meis en hoop je het komende jaar weer tegen te komen met het bericht over 3 keer is scheepsrecht

quote:

Op maandag 9 december 2013 11:18 schreef BlueEyes het volgende:
Stormqueen, m'n steun toen ik in Thailand onzeker was...
Lieve Sq, ik had het je zo intens gegund en heb al veel gezegd tegen je de afgelopen week.
Laat je gevoel gaan, of het huilen, boosheid of jaloezie is, het maakt niet uit zolang je maar niets opkropt.
Hou je taai meis en hoop je het komende jaar weer tegen te komen met het bericht over 3 keer is scheepsrecht

Nou moet ik weer huilen Jij bent ook lief!

SQ, wat ongelofelijk kut. Sterkte meis, en inderdaad... lekker jaloers zijn, mag best hoor! Stelletje stomme zwangeren!

Ach lieve SQ, wat vreselijk klote. Ik wil je een hele dikke knuffel geven.

Doe wat goed voelt. Jank alles bij elkaar, mep een kussen in elkaar.. Dat mag. En ook jaloers zijn is helemaal niet gek. Rem jezelf niet af omdat je niet 'zou mogen voelen'.

En houd vast aan de drie keer is scheepsrecht.

SQ, wat ontzettend kut en verdrietig. Ik hoop echt echt dat je voorgevoel goed zit en dat de tijd komt dat jullie er weer klaar voor zijn en het dan echt 3 keer is scheepsrecht is.

Buh, net de verloskundige gebeld om de afspraken af te zeggen en natuurlijk vraagt ze allemaal hoe het gaat en hoe ik me voel, maar het resultaat is wel weer dat ik tranen weg zit te slikken op m'n werk

SQ

Ook acuut weer messteken in mijn baarmoeder. Dit is zo stom

Meisje, wil je wel op je werk zijn? Kun je niet beter naar huis gaan?