Lastig Sam. Als ik het goed begrijp, zijn er twee dingen? Dat ze gilt als ze gefrustreerd raakt en dat ze vaak erg aan je hangt en jij niet aan dingen toekomt? Ik kan in ieder geval zeggen dat ik beide dingen herken van toen M zo oud was als L, en dat het hier veel minder is nu. Dat helpt misschien om te bedenken dat het erbij hoort, en dat het vanzelf minder wordt als ze meer gaat snappen en zeggen. Het is dus denk ik niet zo dat je nu "in moet grijpen" omdat het dan erger wordt, maar het is wel belangrijk om het leefbaar te houden voor jullie allebei.
Als eerste het gillen. Ik zou in zo'n geval rustig naast haar gaan zitten en iets zeggen als: "volgens mij lukt het niet wat je graag wilt, wat vervelend. Ik snap dat je boos bent daarom. Maar ik vind het niet fijn als je gilt, dat doet zeer aan mijn oren. Probeer het maar met woorden (of gebaren?) te zeggen" En dan bijvoorbeeld aangeven dat ze "helpen" kan zeggen als iets niet lukt. En vervolgens elke als ze gilt herhalen dat het zeer doet aan je oren, en dat ze helpen kan zeggen. Waar het denk ik om gaat is dat haar emotie (frustratie omdat iets niet lukt) prima is, haar wens (dat het wel lukt) ook prima is, maar de manier waarop ze dat uit (gillen) anders moet. Ik zou daarin stug volhouden.
Wat ik ook merk is dat als ik gegil negeer, M alleen maar harder gaat gillen. Hij vraagt immers om een reactie. Ik probeer dan wel aan te geven dat ik hem gehoord heb, maar eerst wil dat het gegil stopt, voor dat ik er op inga. Ik zeg dat er ook bij "ik heb je gehoord, maar stop eerst maar even met gillen, dan kom ik je helpen." En als hij niet stopt en ik het gegil ga negeren kondig ik dat ook aan. Zo probeerik hem langzaam te leren dat hij ook met subtielere communcatie mijn aandacht krijgt. Maar dan moet je wel laten weten dat hij gehoord wordt. Zijn er dingen die haar altijd gefrustreerd maken? Want die zou ik dan maar even proberen te vermijden.
Dan het aan jou plakken. Hondsvermoeiend, ik ken het. Ik probeer me altijd maar te bedenken dat hun hele wezen er op gericht is om te leren, dus dat ze eigen niet anders kunnen dat erbij willen zijn, dingen te willen zien en te leren. Verder is verlatingsangst ook nog heel normaal op deze leeftijd. Ik probeer M zoveel mogelijk deelgenoot te laten zijn van mijn activiteiten, maar probeer zo min mogelijk te 'zeulen'. Koken was hier ook vaak drama, huilend kind aan mijn been. Hij mag er nu op een krukje bij staan, en zelf mee prutsen. Ondertussen kletst ik met hem en krijgt hij een knuffel bijvoorbeeld. Bij sommige dingen kan het niet anders, of wil ik het niet anders. Ik wil bijvoorbeeld soms graag gewoon rustig naar de wc zonder publiek (bovendien is onze wc boven, dus dat is nogal een gedoe). Ik kondig dat altijd even aan, dat ik naar boven ga, wat ik ga doen, en dat ik snel weer terug ben. Als ik dan weer beneden kom, dan zeg ik dat ik er weer ben en dat ik het fijn vind dat hij lief op me gewacht heeft.
/epistel