Kansloosheid ten top, maar helaas heb ik verder niemand waarmee ik dit probleem kan bespreken, dus moet het interweb maar uitkomst bieden.
Het volgende; Ik, twintiger, heb een relatie en woon samen met een fantastische vent. Hij is lief, knap, intelligent, undsoweiter undsoweiter, en er is dan ook geen enkele reden voor trouble in paradise. Je voelt de wending al aankomen; het addertje onder het gras, en wel in de vorm van de persoon die ik beschouw als mijn beste vriendin, laten we haar X noemen voor het gemak.
Aan deze vriendschap gaat een wat bijzonder verhaal vooraf, het is namelijk zo dat ik voor ik mijn huidige vriend ontmoette altijd overtuigd lesbisch ben geweest. Zo begon ook de verhouding tussen mij en X niet platonisch, toen we elkaar een aantal jaar terug ontmoetten trapten we af als ordinaire fuckbuddies, ik omdat ik net uit een lange relatie kwam met exvriendin en verlangde naar vers meisjesvlees, zij omdat ze vermoedde dat er ergens een lesbienne in haar school en die vermoedens eens wilde uitpluizen door middel van seks met een meisje.
Na een paar maand ontmoette zij een jongen en klopte mijn exvriendin bij me aan, dus gingen we, in wederzijdse overeenstemming, over tot een platonische vriendschap. Ik moet er bij zeggen dat dat niet helemaal naar mijn zin ging, ik had destijds al wel gevoelens voor 'r en was graag overgegaan tot een vaste relatie, maar haar twijfels omtrent geaardheid en niet al te stabiele geestelijke gesteldheid lieten dit niet toe, dus daar heb ik me bij moeten neerleggen. Tot voor kort had ik de situatie voor m'n gevoel ook geaccepteerd, natuurlijk viel het me af en toe wel eens zwaar, oude liefde roest niet, zegt men, maar ik was uitstekend in staat om dit alles in goede banen te lijden, zonder hartzeer en zonder het onderwerp aan te hoeven snijden: Dikke vriendjes zonder bijbedoelingen.
Nu heeft ze een tijdje terug te kennen gegeven dat ze wel eens spijt heeft dat ze destijds geen stappen heeft ondernomen en me heeft laten gaan. Naar eigen zeggen kijkt ze nu wel eens met lede ogen toe dat ik nu met m'n vriend ben. Door deze bekentenissen laaiden bij mij, tot m'n grote frustratie, de gevoelens weer op en zit ik nu al een maand of 3 met een slepend gevoel van frustratie. Ik ben namelijk stapelgek op m'n vriend en wil hem absoluut niet kwijt, maar hetzelfde geldt nu eigenlijk voor m'n beste vriendin; ik betrap mezelf wel eens vaker op heimelijke gevoelens, die ik overigens absoluut niet uitspreek, ik heb na haar bekentenissen gezegd: "We moeten ons er maar gewoon overheen zetten, ik ben met m'n vriend en een relatie zit er voor ons toch niet in".
Nu blijkt dit, helaas, makkelijker gezegd dan gedaan, want ik voel me af en toe behoorlijk verscheurd: Ik ben verliefd op m'n vriend, maar koester tegelijkertijd gevoelens voor m'n beste vriendin. Ik wil beiden voor geen goud kwijt, maar ik voel me schuldig naar beiden dat die gevoelens er zijn.
Heeft iemand hier misschien iets zinnigs aan toe te voegen? Ik voel de "je bent een verraderlijke slet en je verdient je vriend"-comments al aankomen, maar oprecht kan ik zeggen: Zo zit het niet.