quote:Six men on the attack
There is a group of six men that's 25" ahead of the peloton after two kilometres of racing in stage five. The riders involved are:
- Sicard (EUS)
- Arashiro and Reza (EUC)
- Lutsenko (AST)
- De Gendt (VCD)
- Delaplace (SOJ)
quote:Namen zijn soms net honden. Ze lijken op hun baasje. Neem Svein Tuft. Dat is geen naam voor een man die met een broodtrommel onder zijn arm naar kantoor gaat. Het is meer een naam voor een Noorse zeehondenknuppelaar of de zwijgzame kapitein van een ijsbreker - zo eentje die zijn tanden poetst met ruwe dieselolie.
Maar Tuft is geen zeehondenknuppelaar. Hij is wielrenner. Gisteren was hij de kapitein van het Australische GreenEdge-schip dat de ploegentijdrit won. Hij reed de halve tijdrit op kop, zo hard dat zijn ploeggenoten huilden in zijn wiel.
Tuft ziet eruit als een kruising tussen een grizzly en een pantserwagen. Hij heeft de schouderpartij van Hulk Hogan en een paar dijen die zo dik zijn dat hij met O-benen moet fietsen. Op zijn armen ligt een tapijt van rossig haar en ik heb wel eens gehoord dat hij zijn stoppelbaard trimt met een schuurmachine. Tuft is geen mens. Tuft is een beest.
Vijftien was Tuft toen hij wegliep van huis. Jarenlang fietste hij op een afgeragde mountainbike door Noord-Amerika, kriskras, zonder doel. Van Vancouver naar Toronto, van Alaska naar Mexico, en weer terug. In zijn aanhangwagentje zaten zijn bezittingen: een zak aardappelen en een hond die Bear heette. Die naam had hij niet voor niets: Bear moest de grizzly's op afstand houden als Tuft sliep.
Een plan had Tuft niet. Hij fietste en hij fietste en hij fietste met het verstand op nul - en hij zag wel waar hij kwam. Op zomaar een dag in zomaar een dorp zag hij dat er een wielerkoers werd georganiseerd, met een aantal Noord-Amerikaanse profs. Tuft loog tegen de wedstrijdorganisatie dat hij een licentie had en deed voor het eerst van zijn leven mee aan een koers. Hij werd vijfde en kreeg een profcontractje aangeboden.
En zo was Tuft ineens wielrenner. Hij verdiende de eerste jaren nauwelijks iets, maar dat maakte niet uit. Tuft had niks nodig. Hij woonde jarenlang in een caravan in de achtertuin van zijn ploegleider. In de wedstrijden reed hij zijn concurrenten aan puin; hij knuppelde ze één voor één dood met een versnelling waar een normaal mens zijn enkels op breekt. Aan tactiek deed hij niet. Hij sleurde gewoon net zo lang op kop totdat er niemand in zijn wiel meer zat.
36 is Tuft inmiddels, en hij debuteert dit jaar in de Tour. Maar hoeveel chaos en hectiek er ook om hem heen is: hij kijkt nergens van op. Niet toen er een bus vastzat onder een aankomstboog, niet toen het halve peloton op het asfalt lag, niet toen zijn ploeggenoot Simon Gerrans een rit won. Hij had gisteren ook niet veel te melden nadat GreenEdge de ploegentijdrit had gewonnen en Gerrans de gele trui had gepakt. Tuft haalde zijn schouders op en werkte een stokbrood met ham in één hap naar binnen.
Hij zal de komende dagen door Frankrijk fietsen en op kop sleuren voor Gerrans zoals hij door de bossen van Alaska sleurde. Het maakt hem geen lor uit of hij een zak aardappelen of de geletruidrager in zijn aanhangwagentje heeft.
Fietsen is fietsen.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |