R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ja of je denkt "hmm wacht eens zo had ik het nog niet bekeken".quote:Op zaterdag 15 juni 2013 14:05 schreef _Lily_ het volgende:
[..]
Ok misschien ging ik daar zelf te kort door de bocht. Maar het is wel goed om te realiseren dat het advies van iemand die over fundamentele zaken anders denkt misschien voor jou niet de handigste oplossing is. Just saying
nogmaals, ze forceren niemand tot een abortus. ze hebben (terecht) geen zin om met de zorg voor een baby te zitten. dat ze dat (vanuit emotie) op een verkeerde manier brengen, ja. maar ook dat is wel begrijpelijk wanneer je (stief)dochter opeens vertelt dat ze zwanger is.quote:
[..]
Hier ben ik het echt totaal niet mee eens (en ik ben volwassen) die ouders zouden haar moeten steunen, wat ze ook kiest. Dat zou ik althans wel doen als het mijn kind was. Stel dat je een dochter van 20 hebt die ongewenst zwanger is en geen abortus wil, dan gaat je dat toch aan het hart? Die ga je dan toch niet forceren in een abortus? Ookal kan ze nog niet voor dat kind zorgen? Ik zou mijn kind die mentale pijn niet willen aandoen en me achter haar scharen.
Ik vind jou echt heel hard
Wat verwacht je dan dat ze doen? "wat leuk voor je schat! het is helemaal niet erg dat je geen baan, opleiding, huis oid hebt, want wij zorgen wel voor de baby!"
"Pools are perfect for holding water"
Als je het echt wil is er alles mogelijk, ook zonder je ouders. Ik snap dat je zou willen dat je moeder je gaat steunen maar die kans is vrij klein als ik dit zo lees (maar kan het mis hebben) Gedwongen abortus is gewoon naar. Als je het houd zijn er genoeg instanties en instellingen die je kunnen helpen, ook als je tijdelijk niet meer bij je ouders kan wonen. Denk bijvoorbeeld aan een blijf van mijn lijf-huis die er in heel Nederland zijn. Met wat extra hulp en ondersteuning zou je het prima kunnen redden en als je bent afgestudeerd en een baan hebt kan je het helemaal zelf.
je komt niet zomaar een blijf van mijn lijf huis binnen.quote:Op zaterdag 15 juni 2013 18:37 schreef wild-r0se het volgende:
Als je het echt wil is er alles mogelijk, ook zonder je ouders. Ik snap dat je zou willen dat je moeder je gaat steunen maar die kans is vrij klein als ik dit zo lees (maar kan het mis hebben) Gedwongen abortus is gewoon naar. Als je het houd zijn er genoeg instanties en instellingen die je kunnen helpen, ook als je tijdelijk niet meer bij je ouders kan wonen. Denk bijvoorbeeld aan een blijf van mijn lijf-huis die er in heel Nederland zijn. Met wat extra hulp en ondersteuning zou je het prima kunnen redden en als je bent afgestudeerd en een baan hebt kan je het helemaal zelf.
Verder ben ik het eens met BE en Mishu.
♥ A ♥ & ♥ T ♥
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
Is deze vraag helemaal van de baan?quote:
[..]
Ik vind het eigenlijk zo raar dat jullie zo makkelijk over een abortus kunnen praten alsof het hetzelfde is als naar de supermarkt gaan. Dat is het echt niet. Vooral niet als je geen steun hebt aan je eigen familie en iedereen je raar aankijkt alsof je een domme slet bent. Sorry maar dat gevoel heb ik echt.
Het wordt dus ''waarschijnlijk'' geen abortus nu?quote:Heeft de man dan het recht om het te weten of is het beter om te verzwijgen omdat het waarschijnlijk een abortus wordt?
Of geen abortus maar alleen als je moeder je steunt? Je bent wel 24 jaar toch?
Welke steun verwacht je dan van je moeder? Verwacht je financiële steun, verwacht je dat
ze jou én kind in huis laat wonen of verwacht je dat ze een blije Oma wordt?
Dat zijn een hoop verwachtingen....
En wie noem je dan een slet? Hier in dit topic toch niet en hoe zouden de mensen in de supermarkt moeten weten dat jij een abortus hebt laten doen? Tenzij jij het gaat rondvertellen natuurlijk.
Misschien kijken ze je ook wel raar aan als je ineens zwanger rondloopt zonder partner, daar
zou ik me dan ook maar vast op gaan voorbereiden als ik jou was. Woon je in de Bible Belt ofzo?
Sowieso moet je als moeder altijd zelf voor je kind zorgen. Op een gegeven moment houdt het jonge ouderschap en zeulen met baby's op mag ik hopen.quote:
[..]
Tuurlijk is het haar beslissing om het kind wel of niet te houden. Maar wanneer (gezien haar situatie) de zorg van dat kind ook bij anderen komt te liggen, hebben die anderen toch ook gewoon het recht om te zeggen 'nee, hier doen we niet aan mee, als je dat kind wil is het zonder onze hulp' ?
dat heeft imo niets met chantage te maken.
Sorry maar van wat ik las vond ik TS niet heel erg volwassen overkomen. Ze is meer bezig met haar moeder die haar geen aandacht geeft dan met een leven opbouwen, of dat nou met of zonder baby is. Je jeugd doe je grotendeels met je ouders, je volwassen leven en volwassen keuzes doe je zelf.quote:
[..]
Hier ben ik het echt totaal niet mee eens (en ik ben volwassen) die ouders zouden haar moeten steunen, wat ze ook kiest. Dat zou ik althans wel doen als het mijn kind was. Stel dat je een dochter van 20 hebt die ongewenst zwanger is en geen abortus wil, dan gaat je dat toch aan het hart? Die ga je dan toch niet forceren in een abortus? Ookal kan ze nog niet voor dat kind zorgen? Ik zou mijn kind die mentale pijn niet willen aandoen en me achter haar scharen.
Ik vind jou echt heel hard
En je denkbeelden laten bevestigen bedoel jequote:
[..]
Je moet niet luisteren naar brighteyes en mishu, die gaan ten 1e te kort door de bocht in dit topic en zullen ten 2e nooit hetzelfde als jij denken over dit soort essentiële levenszaken. Uit je posts lees ik al dat jij heel wat meer verdriet en mentale belasting zou hebben van een abortus dan zij omdat het voor jou niet zo natuurlijk voelt. Je kunt beter advies inwinnen van iemand die meer op jouw lijn zit
Straks krijgt TS nog het idee dat het bedje gespreid ligt in de wereld voor een tienermoeder omdat iedereen het zo zielig en mooi vind, zo'n jonge meid, helemaal alleen tegen de wereld. Hier dragen programma's als Teen Mom o.a. aan bij.
TS is 24 jaar dat kan je toch geen Teen Mom meer noemen?quote:
[..]
En je denkbeelden laten bevestigen bedoel je
Straks krijgt TS nog het idee dat het bedje gespreid ligt in de wereld voor een tienermoeder omdat iedereen het zo zielig en mooi vind, zo'n jonge meid, helemaal alleen tegen de wereld. Hier dragen programma's als Teen Mom o.a. aan bij.
Vroeger noemde ze dat gewoon een B.O.M. moeder
http://www.encyclo.nl/begrip/B.O.M.%20Moeder
Zoals ik al zei zie ik geen verschil tussen een tiener en een meid van 24 die nog niks bereikt heeft. Daarentegen een jonge meid van 24 met afgeronde mbo diploma en een vast contract en een koophuis vind ik al weer een stapje verder zitten. Jongeren worden tegenwoordig steeds later volwassen en zelfstandig, zoals blijkt uit de situatie van TS die nog niet eens op zichzelf woont.quote:
[..]
TS is 24 jaar dat kan je toch geen Teen Mom meer noemen?
Vroeger noemde ze dat gewoon een B.O.M. moeder
http://www.encyclo.nl/begrip/B.O.M.%20Moeder
Ja, gut ik woonde en zorgde al voor mezelf vanaf mijn 17e jaar en met 24 jaar had wasquote:
[..]
Zoals ik al zei zie ik geen verschil tussen een tiener en een meid van 24 die nog niks bereikt heeft. Daarentegen een jonge meid van 24 met afgeronde mbo diploma en een vast contract en een koophuis vind ik al weer een stapje verder zitten. Jongeren worden tegenwoordig steeds later volwassen en zelfstandig, zoals blijkt uit de situatie van TS die nog niet eens op zichzelf woont.
ik getrouwd had een huishouden een baan en avondschool dus ik denk dat je op je 24ste écht wel voor jezelf kan zorgen, of je daar een kind wil bij wil als er geen vader is of althans de vader niet
meedoet dat moet je dan zelf weten, ik zou het niet doen, maar ik ben TS niet en ik ken TS ook niet
dus ik weet niet of ze dat zou kunnen. Ze heeft in elk geval de keuze...
[ Bericht 0% gewijzigd door FANNvanhetlaatsteuur op 16-06-2013 14:29:00 ]
Tienermoeder? Ze is 24 ofzo! Dan ben je geen tienermoeder meer hoor, tjeempig, straks wordt gezegd dat je een tienermoeder bent als je onder de 35ste een kind krijgt.quote:
[..]
Ik ga haar niet dwingen maar ik hoop wel dat ze een verantwoordelijke keuze maakt en er vervolgens achter kan staan.
Ik hoop dat ze niet de zoveelste tienermoeder wordt die haar kind een slechte start geeft.
Niet verstandig is wat anders dan tienermoeder zijn.
[ Bericht 3% gewijzigd door erodome op 16-06-2013 14:48:12 ]
Als je altijd doet wat je altijd deed zul je altijd krijgen wat je altijd kreeg.
Ts, ik denk dat je nu niet teveel moet verwachten van je moeder. Natuurlijk is het rot dat ze je niet steunt, maar als dat al jaren zo gaat gaat dat nu niet zomaar veranderen.
Wil je dat dat misschien veranderd dan is afstand nemen het beste wat je kan doen, voor jezelf kiezen, op je eigen benen gaan staan en je er niet meer druk om maken. Dat is de beste kans om toch een normale relatie met je moeder op te bouwen.
Maar dat staat los van de keuze die je nu hebt, richt je daarop ipv op de volgende teleurstelling mbt je moeder. Je twijvelt nogsteeds, dus ga je mogelijkheden langs. Denk goed na over wat het betekend als je dit kind houdt. Hoe gaat het dan verder met school, of ga je werken? Hoe kom je aan een huis die geschikt is voor een kind, hoe ga je dat regelen allemaal? Welke weg je ook kiest, een makkelijke uitweg is er niet. Werk dus de verschillende mogelijkheden uit.
En als je denkt aan het houden, ga dan als de wiederweega de vader inlichten, want of hij wil bijdragen aan de opvoeding maakt veel uit aan wat het betekend om dat kind te houden. Kan hij bv inspringen op bepaalde momenten als jij druk bent met school/werk, of sta je er echt helemaal alleen voor?
Hoe ga je dit financieel regelen, als je bv financieert, hoe ga je dat later afbetalen, hoe zijn je kansen op de arbeidsmarkt met een kind zonder steun(wat betekend dat als het kind ziek is jij niet kan werken enz)?
Zorg dat je alles echt op een rijtje krijgt zodat je een gedegen keuze kan maken en ook echt achter die keuze kan staan.
Wil je dat dat misschien veranderd dan is afstand nemen het beste wat je kan doen, voor jezelf kiezen, op je eigen benen gaan staan en je er niet meer druk om maken. Dat is de beste kans om toch een normale relatie met je moeder op te bouwen.
Maar dat staat los van de keuze die je nu hebt, richt je daarop ipv op de volgende teleurstelling mbt je moeder. Je twijvelt nogsteeds, dus ga je mogelijkheden langs. Denk goed na over wat het betekend als je dit kind houdt. Hoe gaat het dan verder met school, of ga je werken? Hoe kom je aan een huis die geschikt is voor een kind, hoe ga je dat regelen allemaal? Welke weg je ook kiest, een makkelijke uitweg is er niet. Werk dus de verschillende mogelijkheden uit.
En als je denkt aan het houden, ga dan als de wiederweega de vader inlichten, want of hij wil bijdragen aan de opvoeding maakt veel uit aan wat het betekend om dat kind te houden. Kan hij bv inspringen op bepaalde momenten als jij druk bent met school/werk, of sta je er echt helemaal alleen voor?
Hoe ga je dit financieel regelen, als je bv financieert, hoe ga je dat later afbetalen, hoe zijn je kansen op de arbeidsmarkt met een kind zonder steun(wat betekend dat als het kind ziek is jij niet kan werken enz)?
Zorg dat je alles echt op een rijtje krijgt zodat je een gedegen keuze kan maken en ook echt achter die keuze kan staan.
Als je altijd doet wat je altijd deed zul je altijd krijgen wat je altijd kreeg.
ik quote dit even, zodat het er twee keer staat, en er dus een grotere kans is dat het goed tot TS doordringt.quote:
Ts, ik denk dat je nu niet teveel moet verwachten van je moeder. Natuurlijk is het rot dat ze je niet steunt, maar als dat al jaren zo gaat gaat dat nu niet zomaar veranderen.
Wil je dat dat misschien veranderd dan is afstand nemen het beste wat je kan doen, voor jezelf kiezen, op je eigen benen gaan staan en je er niet meer druk om maken. Dat is de beste kans om toch een normale relatie met je moeder op te bouwen.
Maar dat staat los van de keuze die je nu hebt, richt je daarop ipv op de volgende teleurstelling mbt je moeder. Je twijvelt nogsteeds, dus ga je mogelijkheden langs. Denk goed na over wat het betekend als je dit kind houdt. Hoe gaat het dan verder met school, of ga je werken? Hoe kom je aan een huis die geschikt is voor een kind, hoe ga je dat regelen allemaal? Welke weg je ook kiest, een makkelijke uitweg is er niet. Werk dus de verschillende mogelijkheden uit.
En als je denkt aan het houden, ga dan als de wiederweega de vader inlichten, want of hij wil bijdragen aan de opvoeding maakt veel uit aan wat het betekend om dat kind te houden. Kan hij bv inspringen op bepaalde momenten als jij druk bent met school/werk, of sta je er echt helemaal alleen voor?
Hoe ga je dit financieel regelen, als je bv financieert, hoe ga je dat later afbetalen, hoe zijn je kansen op de arbeidsmarkt met een kind zonder steun(wat betekend dat als het kind ziek is jij niet kan werken enz)?
Zorg dat je alles echt op een rijtje krijgt zodat je een gedegen keuze kan maken en ook echt achter die keuze kan staan.
"Pools are perfect for holding water"
Mishu, no offence maar jouw moeder bepaalt nog welke plantjes je in je tuin hebtquote:
[..]
Zoals ik al zei zie ik geen verschil tussen een tiener en een meid van 24 die nog niks bereikt heeft. Daarentegen een jonge meid van 24 met afgeronde mbo diploma en een vast contract en een koophuis vind ik al weer een stapje verder zitten. Jongeren worden tegenwoordig steeds later volwassen en zelfstandig, zoals blijkt uit de situatie van TS die nog niet eens op zichzelf woont.
. Dat TS in jouw optiek niet in de perfecte omstandigheden zit om een kind op te voeden, wil niet zeggen dat ze het helemaal niet kan. 
.
Resistance is futile.
Heb je inmiddels al een besluit genomen?
Tjah...persoonlijk ben ik geen voorstander van abortus. Maar in bepaalde situaties (o.a. jou situatie) is het wel iets wat een uitkomst kan bieden.
Als je besluit om het kindje wel te houden dan moet je die jongen wel inlichten. Desnoods zeg je dan maar dat jij de zorg alleen op je wilt nemen of kunnen jullie een omgangsregeling treffen wanneer hij wel een deel wilt uitmaken van zijn kind (dat recht heeft hij immers ook!).
En als jij besluit om het kindje te houden dan moet je wel echt goed overwegen of jij dit aankan. Uiteindelijk moet JIJ het doen en niet je moeder. Ik begrijp heel goed dat je de steun van je moeder wilt, en hopelijk krijg je die ook. Maar ga er vanuit dat je die niet krijgt en dat je alles alleen moet doen, is het dan voor jou te realiseren?
Heb je woonruimte? Je studeert nu, je kan moederschap wel combineren met studie, maar dat gaat heel zwaar worden en zeker als jij er alleen voor staat. Is er iemand die bereid om jou te helpen met oppassen o.i.d?
Dat moet jij allemaal in overweging nemen, als jij het gevoel hebt dat je het aankan dan zou ik zeggen succes, ga ervoor en geniet van je zwangerschap.
Zo niet, tjah dan zal je waarschijnlijk wel abortus moeten doen. En misschien ben je uiteindelijk wel blij dat het er dan op zit en gewoon verder kan leven. Maar het kan ook heel lang nog (misschien wel voor altijd) aan je knagen en kan je het gevoel hebben van wat als...wat als... Is dat iets waar jij mee kan/wilt leven?
Sterkte iig!
Tjah...persoonlijk ben ik geen voorstander van abortus. Maar in bepaalde situaties (o.a. jou situatie) is het wel iets wat een uitkomst kan bieden.
Als je besluit om het kindje wel te houden dan moet je die jongen wel inlichten. Desnoods zeg je dan maar dat jij de zorg alleen op je wilt nemen of kunnen jullie een omgangsregeling treffen wanneer hij wel een deel wilt uitmaken van zijn kind (dat recht heeft hij immers ook!).
En als jij besluit om het kindje te houden dan moet je wel echt goed overwegen of jij dit aankan. Uiteindelijk moet JIJ het doen en niet je moeder. Ik begrijp heel goed dat je de steun van je moeder wilt, en hopelijk krijg je die ook. Maar ga er vanuit dat je die niet krijgt en dat je alles alleen moet doen, is het dan voor jou te realiseren?
Heb je woonruimte? Je studeert nu, je kan moederschap wel combineren met studie, maar dat gaat heel zwaar worden en zeker als jij er alleen voor staat. Is er iemand die bereid om jou te helpen met oppassen o.i.d?
Dat moet jij allemaal in overweging nemen, als jij het gevoel hebt dat je het aankan dan zou ik zeggen succes, ga ervoor en geniet van je zwangerschap.
Zo niet, tjah dan zal je waarschijnlijk wel abortus moeten doen. En misschien ben je uiteindelijk wel blij dat het er dan op zit en gewoon verder kan leven. Maar het kan ook heel lang nog (misschien wel voor altijd) aan je knagen en kan je het gevoel hebben van wat als...wat als... Is dat iets waar jij mee kan/wilt leven?
Sterkte iig!
Ik quote hem ook evenquote:
Ts, ik denk dat je nu niet teveel moet verwachten van je moeder. Natuurlijk is het rot dat ze je niet steunt, maar als dat al jaren zo gaat gaat dat nu niet zomaar veranderen.
Wil je dat dat misschien veranderd dan is afstand nemen het beste wat je kan doen, voor jezelf kiezen, op je eigen benen gaan staan en je er niet meer druk om maken. Dat is de beste kans om toch een normale relatie met je moeder op te bouwen.
Maar dat staat los van de keuze die je nu hebt, richt je daarop ipv op de volgende teleurstelling mbt je moeder. Je twijvelt nogsteeds, dus ga je mogelijkheden langs. Denk goed na over wat het betekend als je dit kind houdt. Hoe gaat het dan verder met school, of ga je werken? Hoe kom je aan een huis die geschikt is voor een kind, hoe ga je dat regelen allemaal? Welke weg je ook kiest, een makkelijke uitweg is er niet. Werk dus de verschillende mogelijkheden uit.
En als je denkt aan het houden, ga dan als de wiederweega de vader inlichten, want of hij wil bijdragen aan de opvoeding maakt veel uit aan wat het betekend om dat kind te houden. Kan hij bv inspringen op bepaalde momenten als jij druk bent met school/werk, of sta je er echt helemaal alleen voor?
Hoe ga je dit financieel regelen, als je bv financieert, hoe ga je dat later afbetalen, hoe zijn je kansen op de arbeidsmarkt met een kind zonder steun(wat betekend dat als het kind ziek is jij niet kan werken enz)?
Zorg dat je alles echt op een rijtje krijgt zodat je een gedegen keuze kan maken en ook echt achter die keuze kan staan.
hoef ik het niet te zeggen 
Ik had steun verwacht en dat hoeft niet financieel te zijn. Een knuffel of bij haar kunnen uithuilen was al genoeg. En respect voor mijn keuze wat dat ook mag zijn. Ik weet zeker dat als in haar geval mijn dochter zoiets zou vragen ik er 100% voor haar ben en zou steunen ook al was ik het niet eens met de keuze. Zodat ze niet de verkeerde keuze maakt en met zichzelf zou kunnen leven.quote:
[..]
Is deze vraag helemaal van de baan?
[..]
Het wordt dus ''waarschijnlijk'' geen abortus nu?
Of geen abortus maar alleen als je moeder je steunt? Je bent wel 24 jaar toch?
Welke steun verwacht je dan van je moeder? Verwacht je financiële steun, verwacht je dat
ze jou én kind in huis laat wonen of verwacht je dat ze een blije Oma wordt?
Dat zijn een hoop verwachtingen....
En wie noem je dan een slet? Hier in dit topic toch niet en hoe zouden de mensen in de supermarkt moeten weten dat jij een abortus hebt laten doen? Tenzij jij het gaat rondvertellen natuurlijk.
Misschien kijken ze je ook wel raar aan als je ineens zwanger rondloopt zonder partner, daar
zou ik me dan ook maar vast op gaan voorbereiden als ik jou was. Woon je in de Bible Belt ofzo?
Ik heb geen dochter en ik geloof je graag, maar mijn vader zou me met kop en kont het huisquote:
[..]
Ik had steun verwacht en dat hoeft niet financieel te zijn. Een knuffel of bij haar kunnen uithuilen was al genoeg. En respect voor mijn keuze wat dat ook mag zijn. Ik weet zeker dat als in haar geval mijn dochter zoiets zou vragen ik er 100% voor haar ben en zou steunen ook al was ik het niet eens met de keuze. Zodat ze niet de verkeerde keuze maakt en met zichzelf zou kunnen leven.
uit hebben gegooid als ik zwanger thuis was gekomen
Hij had zes dochters en dat heefthij ook altijd letterlijk zo gezegd, maar goed dat waren andere tijden...
Je weet je reactie natuurlijk pas echt zeker als reageren realiteit wordt. Voor die tijd blijft het een what if.
Curiosity cultured the cat
Hoge dames vangen veel wind
Whadda ya hear! Whadda ya say!
What is any ocean but a multitude of drops?
Hoge dames vangen veel wind
Whadda ya hear! Whadda ya say!
What is any ocean but a multitude of drops?
Maar WAT heeft je moeder dan precies gezegd? Want je maakt je zin steeds niet af...quote:
[..]
Ik had steun verwacht en dat hoeft niet financieel te zijn. Een knuffel of bij haar kunnen uithuilen was al genoeg. En respect voor mijn keuze wat dat ook mag zijn. Ik weet zeker dat als in haar geval mijn dochter zoiets zou vragen ik er 100% voor haar ben en zou steunen ook al was ik het niet eens met de keuze. Zodat ze niet de verkeerde keuze maakt en met zichzelf zou kunnen leven.
Als je maar niet denkt... dat.... Als je maar niet denkt dit...
Maak die zinnen eens af.quote:
[..]
Ik zou juist wat steun willen hebben en dan vooral van mijn moeder die haar hele leven al achter haar man aanloopt die mijn stiefvader is. Waar is mijn moeder? Haar hele leven op momenten dat ik haar nodig had moest ik altijd alles alleen doen. Het enige wat ik zou willen is dat mijn eigen moeder er een keer voor mij is als ik haar nodig heb. Waarom is dat zo raar?
Het is hun keuze dat snap ik heel goed, maar moet je het dan zo brengen? "als je maar niet denkt dat...", "als je maar niet denkt dit...", en dit was nog netjes. Nou sorry maar dit kan ik gewoon echt niet snappen en dan ben ik maar zielig.
Ik realiseer mij dat abortus misschien de verstandigste keuze is. Financieel en de manier waarop ik aan onderdak moet komen, studeren, weinig steun, de kans van een vader die ook ouderschap wil hebben en een kind opvoeden is misschien niet realistisch. Met pijn in mijn hart zeg ik dit en wil het helemaal niet, maar als ik de opties bekijk heb ik er vrij weinig. Ik lees ontzettend veel verhalen van andere vrouwen die ook een abortus hebben laten plegen en er psychisch ontzettend veel last hadden van huilbuien tot angst en depressies. Of wat ik het ergst vond om te lezen dat je daarna juist een "nieuwe" baby wil hebben en vooral een stukje wat iemand anders schreef: "Maar ik ga er kapot aan! Elke keer ik alleen ben, begin ik te wenen en verlang ik naar dat klein mensje in mijn buik ..."
Dat vind ik echt verschrikkelijk om te lezen. Ik jank al om alles de laatste dagen maar dit lezen wordt mij echt teveel.
Dat vind ik echt verschrikkelijk om te lezen. Ik jank al om alles de laatste dagen maar dit lezen wordt mij echt teveel.
Je bent jezelf helemaal gek aan het maken.quote:
Ik realiseer mij dat abortus misschien de verstandigste keuze is. Financieel en de manier waarop ik aan onderdak moet komen, studeren, weinig steun, de kans van een vader die ook ouderschap wil hebben en een kind opvoeden is misschien niet realistisch. Met pijn in mijn hart zeg ik dit en wil het helemaal niet, maar als ik de opties bekijk heb ik er vrij weinig. Ik lees ontzettend veel verhalen van andere vrouwen die ook een abortus hebben laten plegen en er psychisch ontzettend veel last hadden van huilbuien tot angst en depressies. Of wat ik het ergst vond om te lezen dat je daarna juist een "nieuwe" baby wil hebben en vooral een stukje wat iemand anders schreef: "Maar ik ga er kapot aan! Elke keer ik alleen ben, begin ik te wenen en verlang ik naar dat klein mensje in mijn buik ..."
Dat vind ik echt verschrikkelijk om te lezen. Ik jank al om alles de laatste dagen maar dit lezen wordt mij echt teveel.
Klein mensje in je buik? Het is nog maar een vruchtje dat weet je toch?
Misschien zijn dit de hormonen wel die gaan spreken of had je die sterke kinderwens ook al
vóórdat je zwanger werd? Ik denk dat je met een dokter moet gaan praten, écht!
Neem het maar van mij aan dat het echt niet zo erg is hoorquote:
Ik realiseer mij dat abortus misschien de verstandigste keuze is. Financieel en de manier waarop ik aan onderdak moet komen, studeren, weinig steun, de kans van een vader die ook ouderschap wil hebben en een kind opvoeden is misschien niet realistisch. Met pijn in mijn hart zeg ik dit en wil het helemaal niet, maar als ik de opties bekijk heb ik er vrij weinig. Ik lees ontzettend veel verhalen van andere vrouwen die ook een abortus hebben laten plegen en er psychisch ontzettend veel last hadden van huilbuien tot angst en depressies. Of wat ik het ergst vond om te lezen dat je daarna juist een "nieuwe" baby wil hebben en vooral een stukje wat iemand anders schreef: "Maar ik ga er kapot aan! Elke keer ik alleen ben, begin ik te wenen en verlang ik naar dat klein mensje in mijn buik ..."
Dat vind ik echt verschrikkelijk om te lezen. Ik jank al om alles de laatste dagen maar dit lezen wordt mij echt teveel.
. 'Dat klein mensje in mijn buik' hou toch op. Het feit dat je abortus overweegt of pleegt geeft toch wel aan dat je in dit stadium bar weinig om dat kleine mensje geeft en dat hoeft ook niet. Je bent niet voor niets 9 maanden zwanger, het duurt even voor zo'n band groeit.
Resistance is futile.
