[OUD] Hoe gaat het met ons? #18

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 10:47 schreef Phaidra het volgende:
Ik denk ook wel dat we de lat steeds hoger zijn gaan leggen. En we zijn individualistischer geworden. Als we eens een dagje optrekken met bijvoorbeeld mijn zus + gezin, merk ik pas hoe fijn zo'n sociaal vangnet is. Dat je niet continu je kinderen in de gaten moet houden. De kinderen spelen samen (oudste is 6 en komt ook echt wel melden als er iets is), en er zijn 4 ouders die steeds af en toe een oogje in het zeil kunnen houden. Vroeger was er veel meer de mogelijkheid om het opvoeden 'gezamenlijk' te doen.

De wereld waarin ik mij begeef heeft deels dat vangnet wel: op school van Oudste, en ik kan beamen hoe enorm fijn en steunend dat is. Als ik longonsteking heb stuur ik een appje rond, en vier moeders regelen met elkaar dat mijn kind van en naar school wordt gebracht, de hele week. Toen er vorig jaar kanker bij de vader van een klasgenootje werd geconstateerd, is er een kookrooster opgesteld waardoor dat gezin het gehele schooljaar niet meer zelf hoefde te koken, omdat er om de beurt iemand was die een maaltijd voor ze mee nam. Dat is hier hoe het gaat, en dat maakt inderdaad dat de druk echt een stuk minder is (dan op het vorige schoolplein, waar zulke dingen niet werder gedaan, en ik in ieder geval me een stuk meer alleen voelde dan nu) omdat je weet dat als jij even niet op de volle 100% kan draaien, er anderen zijn die óf jou dragen, óf voor je kinderen zorgen. Ik ben helemaal voor community's waar gezinnen veel meer met en voor elkaar doen, het maakt het leven een stuk makkelijker

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 10:58 schreef Roomsnoes het volgende:
Voor míj is het wel realistisch, watmoetikzeggen, het is het beeld dat ik heb van mijn jeugd. Het was ook wat ik zag bij moeders van vriendinnetjes. Mijn moeder had altijd tijd voor mij. Of mijn moeder het zo ervaarde, dat weet ik niet, en zal ik nooit weten. Maar dit is wat ik weet van moeder zijn, dat zijn mijn eigen herinneringen. En ik denk dat het niet meer dan logisch is dat je naar je eigen jeugd kijkt, als je zelf ouder wordt. De nuances van mijn jeugd zal ik nooit te weten komen. Maar mijn herinneringen zijn wel een soort ideaalbeeld.

En wat hier zo enorm sterk in meespeelt is dat ik geen enkele natuurlijke connectie meer heb met mijn jeugd, anders dan mijn herinneringen. Mijn ouders zijn er niet meer, ik woon in een ander land, het schoolsysteem is anders, de verwachtingen zijn anders. Ik kan hier niet de moeder zijn zoals ik altijd heb gedacht dat ik zou worden. Zo een met twee kinderen op de fiets naar de winkel. Geen sociaal vangnet, niks. En dat zorgt er voor dat we alles zelf moeten doen, zelf moeten uitvogelen en zelf moeten oplossen. En nu ik het zo op een rijtje zet, denk ik misschien wel dat met alles bij elkaar (mijn overleden ouders, mijn emigratie, geen netwerk, het moederschap) gewoon niet in balans te brengen is. Niet nu althans.

Haha dat plaatje, Phaidra

Dat beeld uit mijn jeugd heb ik ook wel, maar ik realiseer me wel dat de meeste herinneringen uit de tijd zijn dat ik al op school zat. Ik was de jongste, dus mijn moeder had elke dag de tijd om in alle rust boodschappen te doen, schoon te maken, te strijken, was te vouwen, op te ruimen en het eten vast voor te bereiden. Dat deel zag ik dus gewoon niet, omdat ik niet thuis was. Voor mijn idee zat mijn moeder dus al die tijd thee te drinken aan tafel met een doktersromannetje .

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:02 schreef L-E het volgende:

[..]

De wereld waarin ik mij begeef heeft deels dat vangnet wel: op school van Oudste, en ik kan beamen hoe enorm fijn en steunend dat is. Als ik longonsteking heb stuur ik een appje rond, en vier moeders regelen met elkaar dat mijn kind van en naar school wordt gebracht, de hele week. Toen er vorig jaar kanker bij de vader van een klasgenootje werd geconstateerd, is er een kookrooster opgesteld waardoor dat gezin het gehele schooljaar niet meer zelf hoefde te koken, omdat er om de beurt iemand was die een maaltijd voor ze mee nam. Dat is hier hoe het gaat, en dat maakt inderdaad dat de druk echt een stuk minder is (dan op het vorige schoolplein, waar zulke dingen niet werder gedaan, en ik in ieder geval me een stuk meer alleen voelde dan nu) omdat je weet dat als jij even niet op de volle 100% kan draaien, er anderen zijn die óf jou dragen, óf voor je kinderen zorgen. Ik ben helemaal voor community's waar gezinnen veel meer met en voor elkaar doen, het maakt het leven een stuk makkelijker

Wat onwijs fijn . Zo zou ik het ook graag willen inderdaad.

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:02 schreef L-E het volgende:

[..]

De wereld waarin ik mij begeef heeft deels dat vangnet wel: op school van Oudste, en ik kan beamen hoe enorm fijn en steunend dat is. Als ik longonsteking heb stuur ik een appje rond, en vier moeders regelen met elkaar dat mijn kind van en naar school wordt gebracht, de hele week. Toen er vorig jaar kanker bij de vader van een klasgenootje werd geconstateerd, is er een kookrooster opgesteld waardoor dat gezin het gehele schooljaar niet meer zelf hoefde te koken, omdat er om de beurt iemand was die een maaltijd voor ze mee nam. Dat is hier hoe het gaat, en dat maakt inderdaad dat de druk echt een stuk minder is (dan op het vorige schoolplein, waar zulke dingen niet werder gedaan, en ik in ieder geval me een stuk meer alleen voelde dan nu) omdat je weet dat als jij even niet op de volle 100% kan draaien, er anderen zijn die óf jou dragen, óf voor je kinderen zorgen. Ik ben helemaal voor community's waar gezinnen veel meer met en voor elkaar doen, het maakt het leven een stuk makkelijker

Waar woon jij?

Ze zeggen wel eens: it takes a village to raise a child.
En wat jij beschrijft is wel heel bijzonder.

Hij gaat naar de Vrije School, het hippiegehalte is daar wel wat hoger dan op een 'gewone' school I guess

Nou ja dat inderdaad. Want nu weet ik dat mijn moeder het druk had. En van het in slaap vallen tijdens het voorlezen weet ik nog. Maar voor mijn idee zat mijn moeder inderdaad rustig thuis te wachten met thee en koekjes als ik uit school kwam en was ze heel relaxed en had niet veel te doen. 's avonds was er dan oppas, maar meestal sliep ik dan gewoon en merkte er niets van!
Maar het scheelt wel dat ik het gewoon kan vragen aan mijn moeder en nu dus weet hoe het ging en hoe moe ze soms was.

Maar het lijkt me wel heel moeilijk om te aarden in een ander land met andere gewoonten en zonder vangnet. Want zeker met feestdagen enzo merk ik erg dat ik teruggrijp op mijn jeugd (sterrekers zaaien, eieren verven, boterlammetje maken mét buxusstaartje enzo..).
Hoop dat het je lukt om het wat meer in balans te krijgen Room! en misschien dat je in de loop van de tijd daar toch een soort vangnet krijgt.

En ík denk nog steeds dat het grotendeels te wijten is aan de enorme shitload aan informatie die we in deze moderne tijd tot ons (kunnen) nemen. En het feit dat we ons dus constant aan anderen zitten te meten. Want het gras bij de buren is altijd groener. Andere moeders doen het altijd beter. En het zijn niet de vijf, tien moeders uit de buurt waar we ons aan meten. Nee, het zijn er honderden. Duizenden. In facebookgroepen, discussiefora. Allemaal met sterke uitgesproken meningen en we zoeken het constant zelf op.

Ik heb vriendinnen zonder facebook, die niet aan forums doen, niet in whatsapp groepen zitten en weinig TLC kijken. (ze bestaan nog, al zijn ze zeldzaam). En die vrouwen hebben vaak een stuk minder van deze (herkenbare) issues. Toeval? Wellicht. Ik denk het eigenlijk niet.

Het doet me zo veel pijn om te lezen dat zoveel lieve meiden hier zó veel eisen stellen aan zichzelf en daar ook zó ongelukkig van worden. En ja, ik herken zeker wel dingen. Maar lieve lieverds, de perfectie ga je nooit bereiken. Het is een mindset die anders moet, een mindset die zo erg van deze tijd is. We koesteren niet meer wat we hebben, wat we kunnen, wie we zijn. We zijn enkel nog bezig met begeren wat we niet hebben, wat we niet zijn, wat we niet kunnen. En de bron is oneindig, want je zal altijd dingen blijven vinden die je niét kunt.

Het zou zo heerlijk zijn als we dit met zijn allen om konden draaien. En ik hoop oprecht dat dat voor iedereen hier een keer gaat gebeuren, al is dat maar een beetje. Dat je soms even naar jezelf kan kijken zoals je kind naar je kijkt: vol bewondering, vol vertrouwen, met de zekerheid dat deze persoon er altijd voor je zal zijn, sterker nog, dat er nog nooit een moment van twijfel is geweest. Want zo zien ze ons echt

Nu is het een warrig epistel geworden denk ik, maar ik weet wel dat ik ieder van jullie bewonder, ieder op haar eigen manier, want iedereen is uniek en tof om een andere reden. Gelukkig maar.

En wat SQ zegt. Om de zoveel tijd wordt het leven mij even te zwaar, en het eerste wat ik dan doe is facebook deactiveren en me uitloggen op fok op mijn telefoon. Weet je hoe veel rust in mijn hoofd dan! !

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:12 schreef L-E het volgende:
Hij gaat naar de Vrije School, het hippiegehalte is daar wel wat hoger dan op een 'gewone' school I guess

Hah, ja mijn moeder had inderdaad wel wat vangnet vanuit school want ik zat ook op een vrije school.
Fijne plek, zou mijn kind er ook zo op doen als er een in de buurt was.
Hoewel er inderdaad wel veel handgebreide linksdraaiende mensen op zitten en ik daar niets mee heb zijn er een hoop dingen die ik daar héél fijn vond!

Nee, heel duidelijk juist, SQ! .

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:14 schreef watmoetikkiezen het volgende:

[..]

Hah, ja mijn moeder had inderdaad wel wat vangnet vanuit school want ik zat ook op een vrije school.
Fijne plek, zou mijn kind er ook zo op doen als er een in de buurt was.
Hoewel er inderdaad wel veel handgebreide linksdraaiende mensen op zitten en ik daar niets mee heb zijn er een hoop dingen die ik daar héél fijn vond!

Nee, ik scheer mijn oksels ook gewoon hoor

Oh en ik baal dat straks op de school waar W heen gaat alles via facebook gecommuniceert lijkt te gaan worden. Want ik wíl geen facebook. ik doe alleen aan fok en probeer verder alle sociale media te mijden als de pest. Inderdaad om de reden die SQ aangeeft.

Vond het trouwens laatst héél fijn om de bezorgfrietjes bij de overburen aan te zien komen. Zie je wel, wij zijn niet de enige die niet altijd alles perfect doen! Was een soort eyeopener. Best onbenullig eigenlijk..

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:14 schreef L-E het volgende:
En wat SQ zegt. Om de zoveel tijd wordt het leven mij even te zwaar, en het eerste wat ik dan doe is facebook deactiveren en me uitloggen op fok op mijn telefoon. Weet je hoe veel rust in mijn hoofd dan! !

Nou dat doe ik dus ook.
Wat klinkt jouw omgeving fijn, L-E

Overigens is iets niet kunnen geen zwakte.
Het niet willen toegeven dat je iets niet kan en dus door blijven sukkelen is wel een zwakte, omdat je daarmee je eigen fundament onderuit schoffelt.
Het heeft me wat tijd gekost om dit door te krijgen, en ironisch genoeg was het ook op mijn werk dat het me eindelijk helder werd. Maar ik bleef maar ja zeggen. En ik ging prutswerk afleveren. Daardoor voelde ik mezelf een falerd, gingen mijn collega's zich aan me ergeren (je zei dat je het zou doen!) hierdoor durfde ik niet meer aan de bel te trekken, enfin, vicieuze cirkel.
Ik geef het nu meteen aan als het niet kan. Ik heb hierdoor de volgende voordelen behaald:
- ik stroom niet over, de werkdruk is goed
- Wat ik doe, kan ik goed doen
- Ik word gewaardeerd om de dingen die ik doe omdat ik ze goed doe
- Mijn collega's weten precies wat ze aan me hebben
- Ik ga blij naar mijn werk en blij naar huis

De nadelen die ik hiervan ondervind:
-

SQ for president <3

Je hebt gelijk.

Ik had een keer een vriendin te logeren hier, met haar baby, 1 nacht. Die week was O ziek geweest en het was een puinhoop. Een echte puinhoop. Dus ik vertelde dat haar: het is wel wat rommelig hoor! Toen we een uurtje later thuis kwamen zei ze: "oh wat fijn, het is hier écht rommelig! Ik wordt toch zo moe van die mensen die zich verontschuldigen voor de rommel, en dat er dan wat sleutels op tafel liggen".
Sindsdien accepteer ik rommel veel beter, gek genoeg. Het hoort er bij. Zolang de toaletten schoon zijn, en we schone was en vaat hebben, ben ik al een heel eind

Ik vind zelfs schone toiletten wat overdreven

Ik verontschuldig me sinds mauwtje ook niet meer voor de rommel. Hoe vaak ben je zelf bij iemand binnen gekomen en dacht je "jemig wat een smerige bende, daar mogen ze zich wel eens voor verontschuldigen"?
Waarschijnlijk nooit

Geen remsporen=schoon, LE

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:25 schreef L-E het volgende:
Ik vind zelfs schone toiletten wat overdreven

ik ook eigenlijk..

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:27 schreef Roomsnoes het volgende:
Geen remsporen=schoon, LE

ah, ja dat ja!

Nu logeert schoonzus een tijd noodgedwongen bij ons en dat vind ik wel lastig. Die maakt steeds opmerkingen over de rommel en ergert zich er zichtbaar aan. Dat vind ik wel lastig. Ze ruimt zelf wel af en toe wat op, maar de rotklussen mag ik dus doen.. Maar dan kom je thuis heeft ze ineens de hele kast anders ingedeeld en dat vind ik niet zo relaxed eigenlijk. Maar ja, het kon inderdaad wel netter ja..
Maar goed nog een paar weekjes en dan is mijn huis weer van mij.. en ze bedoelt het goed, dus ach ik zet me er maar overheen..

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:34 schreef watmoetikkiezen het volgende:
Nu logeert schoonzus een tijd noodgedwongen bij ons en dat vind ik wel lastig. Die maakt steeds opmerkingen over de rommel en ergert zich er zichtbaar aan. Dat vind ik wel lastig. Ze ruimt zelf wel af en toe wat op, maar de rotklussen mag ik dus doen.. Maar dan kom je thuis heeft ze ineens de hele kast anders ingedeeld en dat vind ik niet zo relaxed eigenlijk. Maar ja, het kon inderdaad wel netter ja..
Maar goed nog een paar weekjes en dan is mijn huis weer van mij.. en ze bedoelt het goed, dus ach ik zet me er maar overheen..

Ja? Ik vind dat zij zich er maar overheen moet zetten. Het is joúw huis. Het is al kut genoeg om daar andere mensen in te moeten herbergen, hoe noodgedwongen de situatie ook is. Ze heeft haar commentaar maar voor zich te houden. Sorry.

Ik kan me heel goed voorstellen dat dat het extra moeilijk maakt Roomsnoes, dat je niet op je eigen jeugd kan reflecteren en praten met je ouders. Loodzwaar lijkt me dat Voor wat het waard is: mijn moeder werkte altijd veel, twee banen, in totaal bijna fulltime en met alle administratie en vergaderingen 's avonds zeker. Daarnaast was ze een belangrijk deel van mijn jeugd alleenstaand en zowel mijn vader als stiefvader werkten ook fulltime en deden betrekkelijk weinig thuis Ik heb mijn jeugd als heel ontspannen ervaren, met een moeder die er was en tijd voor me had en naar me luisterde. De keren dat ze weg moest of bezig was waren nooit vervelend voor me.

Pas nu ik zelf een kind heb en probeer twee banen in 32 uur te proppen merk ik dat het voor haar destijds óók een worsteling was. Allemaal enorm leuk en haar werk was en is heel belangrijk, maar het was ook altijd zoeken naar een balans. Maar daar heb ik dus als kind echt niets van gemerkt. Zo streng en kritisch als we naar ons zelf zijn, zo accepterend en vol mededogen zijn onze kinderen. De belangrijkste les die ik van mijn moeder heb geleerd is me niet schuldig te voelen. Als ik werk, dan werk ik en dan sip ik niet over mijn kind dat naar de BSO gaat. Als ik thuis ben, ben ik thuis en dan probeer ik niet 20 werkdingen te regelen. Dit werk en een gezin combineren is een keus die ik heb gemaakt en ik weiger om me daar rot over te voelen zolang mijn kind gelukkig is.

Ik merk dat de balans in kleine dingen zien. Met stip op 1 de schoonmaakster inderdaad En de Albert Heijn bezorgdienst. Maar ook vooruitkoken, 's avonds dingen klaarzetten, een ochtend in de week wat later beginnen zodat het niet rennen-hollen-vliegen is, en zorgen dat ik echt op tijd op mijn werk vertrek, want een kwartier later kan de hele avondplanning al in de war gooien. Het is zoeken naar wat werkt en dat gaat ook met vallen en opstaan.

En verder enorm eens met SQ, wat wat zijn we toch voortdurend aan het vergelijken en wat voelen we ons toch onophoudelijk schuldig tegenover onze kinderen. Terwijl we de wereld voor ze zijn, met alle onvolkomenheden erbij

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:39 schreef Clubsoda het volgende:

De belangrijkste les die ik van mijn moeder heb geleerd is me niet schuldig te voelen. Als ik werk, dan werk ik en dan sip ik niet over mijn kind dat naar de BSO gaat. Als ik thuis ben, ben ik thuis en dan probeer ik niet 20 werkdingen te regelen. Dit werk en een gezin combineren is een keus die ik heb gemaakt en ik weiger om me daar rot over te voelen zolang mijn kind gelukkig is.

Dit is ook wel een hele belangrijke ja! Als je een keuze maakt, zorg dan dat je er achter staat. Dan hoef je je ook niet schuldig te voelen.
Thuis ben ik 100% voor Mauw en op mijn werk ben ik (meestal ) 100% voor mijn baas.

In het kader van schuldgevoel (dat ook hier flink aanwezig is) en een poging daar een goed gesprek over te voeren, vroeg ik Oudste laatst wat hij een heel moeilijk/verdrietig moment in zijn leven had gevonden. Natuurlijk stuurde ik aan op de dood van zijn zusje, veel erger wordt het niet, leek me.

Zijn reactie? 'Dat we naar de stad gingen om Pokémon-kaartjes te kopen en dat de speelgoedwinkel toen al dicht was ! '

Echt, kinderen hebben een ander referentiekader dan wij

quote:

Op woensdag 30 maart 2016 11:44 schreef L-E het volgende:
In het kader van schuldgevoel (dat ook hier flink aanwezig is) en een poging daar een goed gesprek over te voeren, vroeg ik Oudste laatst wat hij een heel moeilijk/verdrietig moment in zijn leven had gevonden. Natuurlijk stuurde ik aan op de dood van zijn zusje, veel erger wordt het niet, leek me.

Zijn reactie? 'Dat we naar de stad gingen om Pokémon-kaartjes te kopen en dat de speelgoedwinkel toen al dicht was ! '

Echt, kinderen hebben een ander referentiekader dan wij

Ja, prachtig eigenlijk Wat voor ons Hele Belangrijke Dingen zijn, zijn voor kinderen slechts decor, wat op de achtergrond speelt van de echte halszaken zoals pokemonkaartjes en het wel of niet krijgen van neonveters in je gympen.