Als kind heb je het vast wel meegemaakt, je ziet ergens een zielig klein vogeltje of muisje spartelen en neemt hem mee naar huis om er vervolgens continu mee bezig te zijn om hem van zijn ondergang te redden. Hoeveel moeite je ook doet, het arme diertje komt bruut om het leven.
Als voorbeeld maar even één van mijn vele pogingen tot redding:
Toen ik 10 was zag ik op de grond een klein musje liggen, bijna dood. Als redder der natuur nam ik hem natuurlijk in mijn handen mee naar huis om hem daar in een kartonnen doos te stoppen en hem te voeden. Dat voeden lukte nog wel, hij at zowaar het brood op wat ik in z'n bek stopte. Aan het einde van de dag leek het beestje voldoende op krachten om zelf de meedogenloze moeder natuur te kunnen overleven. In de woonkamer vloog hij al, dus ik gooide hem van het balkon af om vervolgens getuige te zijn van een prachtige vlucht die eindigde in een boom waar het beestje een uur bleef zitten, blijkbaar toch nog niet op krachten om te overleven.
En toen gebeurde het, een grote zwarte kraai zag het arme beestje zitten en zag het als een lekker hapje. Onder mijn ogen pakte de kraai het musje mee om zijn buik te vullen. Als kind was ik daar natuurlijk dagen kapot van, het arme dier

Zulke dingen zijn mij als kind vele malen overkomen, je geeft alles om een diertje te redden maar het komt uiteindelijk bruut om het leven.
Klacht; Jeugdtrauma's met dieren
Post hier je eigen ervaringen