`Sshtt..stil nou’’ hoor ik mijn kleine broertje paniekerig achter me sissen, `Je maakt veel te veel geluid, straks worden we betrapt en je weet wat papa dan doet’’ Mijn broertje had gelijk. Als mijn vader eens wist wat voor kattenkwaad we allemaal uithaalde overdag wanneer hij samen met mama op de markt stond. Maar we konden er niks aan doen, de hele dag doorkomen met met een bakje rijst was geen optie dus kwam Jamal op het ingenieuze idee om met een zelfgemaakte vishengel via het slaapkamerraampje 1 bakje fruitje naar boven te hengelen.
Mijn broertje mag dan twee weken geleden 7 jaar oud zijn geworden, hij is al een pientere jongen voor zijn leeftijd en erg handig met zijn kleine vingers. Omdat hij de vishengel in elkaar heeft weten te zetten heeft hij mij automatisch veroordeelt voor het vervelende werk: de vangst.
Tergend langzaam beweeg ik mijn vishengel uit het raam. In mijn ooghoek zie ik de marktkoopman druk in de weer zijn klanten binnen te halen en toeristen de lekkerste specerijen uit Rabat te laten proeven. Waar deze drukke en hechtische stad voor ons gewoonte is, laten de westerse toeristen dagelijks zien hoe ongemakkelijk ze het vinden om hier hun weg te vinden. Ik vraag me weleens af hoe het leven in Europa dan moet zijn, rustig, vredig. Waarschijnlijk zijn er helemaal geen markten zoals hier in Marokko en kopen mensen hun kleding en voedsel niet op straat.
Er is een begin
“And forget not that the earth delights to feel your bare feet and the winds long to play with your hair.”