Mijn vrouw verliefd op een ander en mentaal/fysiek kil voor me #2

quote:

Op zondag 6 januari 2013 02:05 schreef Doum het volgende:
Ja fijn he? praten met een buitenstaander. Hoeveel ben je kwijt? Het lijken goedverdoemme wel advocaten! Lijkt me ook een heerlijke (bij)baan. Op fok stikt het trouwens van de amateur-relatietherapeuten realiseer ik me nu.

Bij mij bleek na 2 sessies dat 'zij' niet meer verder wilde. Daar heb ik me uiteindelijk bij neergelegd. En we hebben goede afspraken gemaakt en zo zijn we uit elkaar gegaan. (Om zich een paar maanden later te bedenken maar dat is weer een heel ander verhaal. Vrouwen...ze blijven ON-na-volg-baar)

Duur he die krengen! Bij mij zij ze gelijk. run woman run. Dit wordt niets meer.

Tjonge TS, dat klinkt heftig...

Ik zou er voor jezelf zoveel mogelijk uit proberen te halen, uit die therapie. Antwoorden, frustraties uitspreken etc. Wat ze de kinderen aandoet. Haar egoistische achterbakse verliefdheid die er zogenaamd niet was.

quote:

Op zondag 6 januari 2013 21:45 schreef Ambipur het volgende:

Duur he die krengen! Bij mij zij ze gelijk. run woman run. Dit wordt niets meer.

Dat zei de therapeut?

quote:

Op maandag 7 januari 2013 00:14 schreef Isabeau het volgende:

[..]

Dat zei de therapeut?

Yep! Wel iets netter

Moet zeggen, the bitch was right. Kost een paar centen, maar ach.

quote:

Op maandag 7 januari 2013 00:22 schreef Ambipur het volgende:
Yep! Wel iets netter

Moet zeggen, the bitch was right. Kost een paar centen, maar ach.

En ik maar denken dat ze altijd proberen de boel te redden/lijmen

OEPS, verkeerde topic

quote:

Op maandag 7 januari 2013 01:18 schreef Isabeau het volgende:

[..]

En ik maar denken dat ze altijd proberen de boel te redden/lijmen

Neu. Data uit de VS: als men 2 jaar wachttijd heeft voor het aanvragen van een scheiding, is het percentage dat niet gaat scheiden hoger dan het percentage huwelijken dat gered wordt door een relatietherapeut.

quote:

Op maandag 7 januari 2013 01:18 schreef Isabeau het volgende:

[..]

En ik maar denken dat ze altijd proberen de boel te redden/lijmen

Ja daar betaalde ik voor! Tenzij je de therapie in gaat met andere doelen zou de hij/zij zich daar niet mee moeten bemoeien. Tenzij er echte psychisch problemen bij komen kijken, dan wordt je doorgestuurd naar...iets anders.

Vergeet je jezelf niet TS? Mocht jullie relatie beëindigen dan kan het mogelijk zo zijn dat de emotionele slijtage in deze periode je later nog veel en veel langer bezig gaat houden. Pas op dat zodra verbintenissen zijn ontbonden het later niet onbewust enorm hard in je gezicht ontploft. Sterkte.

Aan de TS: ik heb je hele topic gelezen. Ik snap al je beweegredenen, maar persoonlijk vraag ik me af wat je jezelf aandoet. De reden dat zij niet weggaat lijkt me vooral dat ze opziet zoiets definitiefs te doen, niet omdat ze nog een klein kansje ziet.

Persoonlijk raad ik je aan de stekker eruit te trekken. Of tenminste apart te gaan wonen en de deur op een kier voor haar laten. Kinderen hoeven na een scheiding echt niet altijd zwaar gedupeerd te raken. In jullie geval zijn er twee ouders voor de kids vol met liefde. Dat die ouders dan apart leven kunnen ze op den duur echt wel mee omgaan.

Je huidige situatie vind ik echt mensonterend. Ik zou dat mijn grootste vijand nog niet toewensen. Ik zou dus op zijn minst apart gaan wonen. Maar goed, zo te horen heb je de keuze al gemaakt en ga je de gifbeker volledig leegdrinken. Ik persoonlijk denk echter dat dit niet de goede keus is.

quote:

Op woensdag 9 januari 2013 00:14 schreef Stoffa het volgende:
Aan de TS: ik heb je hele topic gelezen. Ik snap al je beweegredenen, maar persoonlijk vraag ik me af wat je jezelf aandoet. De reden dat zij niet weggaat lijkt me vooral dat ze opziet zoiets definitiefs te doen, niet omdat ze nog een klein kansje ziet.

Persoonlijk raad ik je aan de stekker eruit te trekken. Of tenminste apart te gaan wonen en de deur op een kier voor haar laten. Kinderen hoeven na een scheiding echt niet altijd zwaar gedupeerd te raken. In jullie geval zijn er twee ouders voor de kids vol met liefde. Dat die ouders dan apart leven kunnen ze op den duur echt wel mee omgaan.

Je huidige situatie vind ik echt mensonterend. Ik zou dat mijn grootste vijand nog niet toewensen. Ik zou dus op zijn minst apart gaan wonen. Maar goed, zo te horen heb je de keuze al gemaakt en ga je de gifbeker volledig leegdrinken. Ik persoonlijk denk echter dat dit niet de goede keus is.

Eigenlijk is dit goed advies, waar TS nu mee bezig is is verkeerd. Je vrouw schuift zichzelf in een slachtoffer rol, en jij gaat er volledig in mee. Dit is niet jou schuld ej je vrouw mag in haar handjes knijpen dat je er niet al lang vandoor bent gegaan!

Het zou me juist niets verbazen als dat is wat ze wil. Er zijn een hoop mensen die dit soort definitieve keuze's niet durven/willen maken.

In zo'n geval is het een uitkomst als de ander dan maar de knoop doorhakt, hoe triest dat ook is.

quote:

Op woensdag 9 januari 2013 18:35 schreef Droefheid het volgende:
Gifbeker, misschien wel.
@Stoffa: Uit huis gaan gaat zij niet doen en ik zeker ook niet. Kan je wel vertellen waarom: mocht het ooit NIET in harmonie uit elkaar gaan dan schiet je je als man erg in je eigen voet als je wel de kinderen wilt maar dus wel al uit het (gezins)huis bent gaan wonen. Los daarvan is spart wonen meestal ook gewoon de eerste stap van defintief uit elkaar. Maar qua posite mbt de kinderen zou ik dat advies aan geen enkele man geven (ook al lijkt dat vaak makkelijk, minder zorg voor kids, tijd voor jezelf, geen irritatie.... maar ook... minder kans op voogdij etc). Daar heb ik elders dan weer genoeg nare verhalen in gehooord

Fair enough, maar dat is wel een heel andere motivatie dan dat je daar blijft om de kleine kans dat de relatie met je vrouw weer goedkomt. Van rechten op voogdij heb ik geen kaas gegeten, als je denkt dat je je kinderen niet meer te zien krijgt als je uit huis gaat zou ik ook blijven zitten waar ik zit. Je vrouw lijkt me echter redelijk genoeg om ook voor haar kinderen te willen dat ze hun vader blijven zien.

Wat ik een beetje bij je proef is dat je redenen aangrijpt om maar vooral daar te blijven. Ik heb nu zowel "voor de kinderen" als "voor de kleine kans mijn vrouw nog terug te winnen" gehoord, maar wat is nou echt de reden dat je daar nog zit? Juist DAT moet jij je denk ik afvragen. Je komt nu over alsof je vasthoudt aan valse hoop namelijk.

Ergens snap ik eigenlijk niet waar de discussie hier over gaat omdat jij toch al rotsvast in je besluit lijkt te zijn. Ik zie de discussiewaarde dus niet echt, maar misschien heb je gewoon een uitlaatklep nodig (zou ik ook hebben!).

Ik wens je er in ieder geval oprecht heel veel sterkte mee. Maar nogmaals: je vrouw komt inmiddels over alsof ze een hekel aan je heeft. De kans dat dit nog ooit weer een loving relationship wordt lijkt me echt nagenoeg nul.

quote:

Op woensdag 9 januari 2013 18:56 schreef Droefheid het volgende:
Mijn motivatie is dat ik hoop dat er een kleine kans is, dat was duidelijk.
Mocht het echter helpen dat ik het huis uitga dan zal ik dat nu echter niet doen omdat ik wat meer signalen en ergere signalen van mijn vrouw heb gekregen sinds ik amerika gemailed heb, nu echter nog lastig om in te schatten of het erger was dan gevreesd of dat zeker liefdesverdriet meespeelt.

Mijn wens blijft echter om dingen te repareren... of in ieder geval nog een uiterste best doen ervoor

Discussie was voor mij vooral deel 1.... dat was een lastige keuze...
Heb wel een en ander aan de reacties gehad daarin.

En sinds die keuze.... ik waardeer meningen die ik hier lees sinds daarna wel... helpt me spiegelen.
En wie weet heeft iemand ander tzt nog wat aan het draadje.

Je kan zoveel wensen, als zij niet aan je wensen gehoor wil geven, heb je er niets aan.

En het lijkt er op dit moment aardig op dat jij kan wensen tot je een ons weegt, je aanstaande ex-vrouw zal het (helaas) worst wezen. Ik begrijp je wel, je wil de situatie in de hand hebben. Helaas zitten daar meer factoren aan vast behalve jijzelf. Dat is nog je vrouw met een eigen wil, de reactie van de kinderen op jullie en de buitenwereld (relatietherapeuten, haar ouders, de buurvrouw etc).

Droefheid, ik zeg je 1 ding. Fuck the bitches, get the money.

quote:

Op dinsdag 15 januari 2013 11:53 schreef Baine het volgende:
Droefheid, ik zeg je 1 ding. Fuck the bitches, get the money.

Welk geld? Zij gaat cashen ja

quote:

Op dinsdag 15 januari 2013 11:53 schreef Baine het volgende:
Droefheid, ik zeg je 1 ding. Fuck the bitches, get the money.

Aldus onze eigen Dr. Dre.

quote:

Op woensdag 9 januari 2013 18:56 schreef Droefheid het volgende:
Mijn motivatie is dat ik hoop dat er een kleine kans is, dat was duidelijk.Mocht het echter helpen dat ik het huis uitga dan zal ik dat nu echter niet doen omdat ik wat meer signalen en ergere signalen van mijn vrouw heb gekregen sinds ik amerika gemailed heb, nu echter nog lastig om in te schatten of het erger was dan gevreesd of dat zeker liefdesverdriet meespeelt.

Mijn wens blijft echter om dingen te repareren... of in ieder geval nog een uiterste best doen ervoor

Droefheid, ik zou daar heel rustig de tijd voor gaan nemen, ik bedoel: voor dat 'repareren', want ik denk dat je vrouw jou op dit moment wel kan schieten. En dan gaat het er niet om of ze daar gelijk in heeft (waarschijnlijk niet), het gaat erom dat jij in haar privéspullen hebt gegraven, en dat je vervolgens naar Amerika hebt gebeld. Dat is misschien wel een slimme zet geweest, vanuit jouw positie gezien, maar ik denk dat je vrouw dat heel anders ziet. Ze was misschien wat 'verdacht' bezig, maar bewijzen heb je niet, en die gaan er nu ook niet meer komen. Dus... als je ervan uitgaat dat haar gedrag onschuldig was (ze was labiel, ongelukkig, ze had die aandacht even nodig maar meer ook niet), dan heb jij haar nu wel degelijk schuldig gemáákt. Ik denk dat dat haar probleem is, eerlijk gezegd: dat jij haar in een 'schuldige' positie hebt gemanoevreerd zonder dat er ook maar enig bewijs is voor haar schuld. (Los van die mailtjes en/of telefoontjes, maar daar moet je nou ook weer niet heel zwaar aan tillen, dat valt in de categorie 'aandacht').

Ik denk zelf dat je, ook binnen een relatie/huwelijk, recht hebt op je eigen gedachten, en dus ook op gedachten die misschien niet zo leuk zijn voor de ander. Het blijven vooralsnog gedachten, hč - er is niks concreets of dramatisch voorgevallen. Je vrouw had waarschijnlijk gewoon de tijd willen krijgen om voor zichzelf te bepalen waarom ze met die man mailde, en of dat iets betekende. Nu heeft ze die tijd niet gekregen, jij bent er dwars doorheen gedenderd met je maatregelen, en dat neemt ze jou kwalijk, lijkt me (en terecht, vind ik).

Maar goed, ik snap jouw punt ook wel, en misschien pakt het uiteindelijk goed uit. Je hebt in elk geval laten merken dat je veel voor jullie huwelijk over hebt, al heb je misschien iets minder over voor haar onafhankelijkheid/autonomie, maar dat is wel logisch. Voor jou, dan. Ik denk dat zij hier nog wel even op gaat zitten kauwen

Veel sterkte ermee

quote:

Op woensdag 16 januari 2013 23:25 schreef Nadine26 het volgende:

[..]

Droefheid, ik zou daar heel rustig de tijd voor gaan nemen, ik bedoel: voor dat 'repareren', want ik denk dat je vrouw jou op dit moment wel kan schieten. En dan gaat het er niet om of ze daar gelijk in heeft (waarschijnlijk niet), het gaat erom dat jij in haar privéspullen hebt gegraven, en dat je vervolgens naar Amerika hebt gebeld. Dat is misschien wel een slimme zet geweest, vanuit jouw positie gezien, maar ik denk dat je vrouw dat heel anders ziet. Ze was misschien wat 'verdacht' bezig, maar bewijzen heb je niet, en die gaan er nu ook niet meer komen. Dus... als je ervan uitgaat dat haar gedrag onschuldig was (ze was labiel, ongelukkig, ze had die aandacht even nodig maar meer ook niet), dan heb jij haar nu wel degelijk schuldig gemáákt. Ik denk dat dat haar probleem is, eerlijk gezegd: dat jij haar in een 'schuldige' positie hebt gemanoevreerd zonder dat er ook maar enig bewijs is voor haar schuld. (Los van die mailtjes en/of telefoontjes, maar daar moet je nou ook weer niet heel zwaar aan tillen, dat valt in de categorie 'aandacht').

Ik denk zelf dat je, ook binnen een relatie/huwelijk, recht hebt op je eigen gedachten, en dus ook op gedachten die misschien niet zo leuk zijn voor de ander. Het blijven vooralsnog gedachten, hč - er is niks concreets of dramatisch voorgevallen. Je vrouw had waarschijnlijk gewoon de tijd willen krijgen om voor zichzelf te bepalen waarom ze met die man mailde, en of dat iets betekende. Nu heeft ze die tijd niet gekregen, jij bent er dwars doorheen gedenderd met je maatregelen, en dat neemt ze jou kwalijk, lijkt me (en terecht, vind ik).

Maar goed, ik snap jouw punt ook wel, en misschien pakt het uiteindelijk goed uit. Je hebt in elk geval laten merken dat je veel voor jullie huwelijk over hebt, al heb je misschien iets minder over voor haar onafhankelijkheid/autonomie, maar dat is wel logisch. Voor jou, dan. Ik denk dat zij hier nog wel even op gaat zitten kauwen

Veel sterkte ermee

Ehm, in een huwelijk ga je 1000 km reizen om af te spreken met iemand die je leuk vind?

Ik neem geen blad voor de mond,dus ik zegt het je gewoon man groei wat ruggengraat,ik snap hoe jij je voelt maar dit kan echt niet,je laat niet mensen over je heen lopen en al helemaal niet jouw bloedeigen vrouw ik heb de topic nog niet helemaal gelezen maar wel de oude en jezus je moet echt flink aan de bak

quote:

Op donderdag 17 januari 2013 01:46 schreef Mishu het volgende:

[..]

Ehm, in een huwelijk ga je 1000 km reizen om af te spreken met iemand die je leuk vind?

Zoals ik het heb begrepen, moest zij 1000 km reizen voor een congres. En ja, in een huwelijk gaan mensen soms naar een congres. Op zo'n congres kan van alles gebeuren: saaie speeches, leuke mannen... je weet het niet. Maar dat is het risico van het leven, en van het huwelijk: je weet het nooit. Beetje vertrouwen hebben, dus