Derealisatie

Ts: Houd je een dagboek bij?

En ik heb verschillende middelen gelezen in dit topic: Vitamine, slaapritme, voeding etc. Heb je al iets weg kunnen strepen?

Off. Topic:

quote:

Op maandag 31 december 2012 17:54 schreef Comp_Lex het volgende:
malen over dingen die vroeger zijn gebeurd

Noem ik altijd het: "My name is Earl" lijstje. Stomme dingen uit het verleden die je recht wil zetten.

quote:

Op zaterdag 28 juni 2014 10:09 schreef banaantjeEE het volgende:

[..]

Vreemd dat een psycholoog je doorverwijst... Werd er een reden gegeven waarom je niet geholpen kon worden?
De angst is vooral met momenten... kan je niets tegen doen... angstremmers innemen, maar probeer gewoon wat te relativeren.

Er was meer voor nodig dan wat deze kon bieden. Bij de andere konden ze het beter vaststellen wat het was en dus beter helpen. Bij deze zouden 'niet zo snel overgaan'. Heb het gevoel dat er geld mee gemoeid is, of mag ik niet zo negatief over dit soort mensen denken? Ghehe.
Heb je ook van die zinloze angsten? Dat je achteraf denkt; waar slaat dit op? Bijvoorbeeld dat ik na het pinnen een halve dag bang was dat ik op de een of andere manier al mijn geld kwijt was.
Doe jij nog steeds aan psychologie? En hoe gaat het in het dagelijks leven?

quote:

Op zaterdag 28 juni 2014 11:34 schreef pietkanarie het volgende:

[..]

Beetje late reactie maar herkenbaar dus. Inderdaad het gevoel alsof je niet praat, of soms dat het net lijkt alsof iemand anders (ver weg) aan het praten is, terwijl je dat in feite zelf bent. Vooral in professionele gesprekken (ik probeer mijn opleiding pedagogiek af te ronden) loop ik daar nogal op vast.
Maar hopelijk trekt het over een tijdje vanzelf weg. Ik wil het liefst oplossen zonder medicatie, mocht het te lang aanwezig zijn, dan toch maar eens overwegen... al weet ik niet of dat zin heeft. Medicijnen tegen derealisatie zijn vooral angstremmers dacht ik? Maar ik heb dus geen angsten (meer). Misschien dan richten op extra ontgiften, om de toxines in mijn hoofd (die er waarschijnlijk zitten) af te drijven.

Klinkt bekend. Oplossing zonder medicatie zou echt mooi zijn en ga daar ook niet aan beginnen. Zoals je zegt, het is geen oplossing, maar je merkt het even niet.

Hoe bevalt het om de opleiding gewoon te doen? En vooral: hoe ben je van de angsten afgekomen?:o

Succes met je opleiding in ieder geval!

quote:

Op zaterdag 28 juni 2014 13:42 schreef jaykop het volgende:

[..]

Klinkt bekend. Oplossing zonder medicatie zou echt mooi zijn en ga daar ook niet aan beginnen. Zoals je zegt, het is geen oplossing, maar je merkt het even niet.

Hoe bevalt het om de opleiding gewoon te doen? En vooral: hoe ben je van de angsten afgekomen?:o

Succes met je opleiding in ieder geval!

Nee, begrijpelijk dat je niet aan medicatie wilt beginnen!

Het afgelopen half jaar heb ik thuis gestudeerd (doe pedagogiek), op mijn eigen tempo gewerkt aan wat schoolopdrachten. Afgelopen jaar was eigenlijk mijn stagejaar, maar dat ging dus niet. Ik wilde gewoon doorgaan, maar dat mocht helaas niet. Omdat het niet goed genoeg ging. Ook niet zo gek dat het niet liep. Wel jammer!
Nu wil ik in september een nieuwe stage gaan doen. Eén waarbij ik mijn eigen tijd in kan delen, zodat ik mezelf wat meer rust kan geven.

Mijn angst verdween op het moment dat ik de oorzaak wist (neurolyme). Toen ik dat nog niet wist, was ik bang omdat ik geen idee wat er allemaal gebeurde in mijn hoofd. Nu ik weet hoe het komt, ben ik er niet bang voor. Maar in mijn geval was er dus een concrete oorzaak en die is ook gevonden. Als dat niet zo is, lijkt het me een stuk moeilijker om van de angst af te komen.

Tja, hoe bevalt mijn opleiding... het gaat moeilijk, omdat ik informatie moeilijk opsla. Toch haal ik nog wel goede cijfers. Het gaat langzaam, maar het gaat. En in stages heb ik weinig zelfvertrouwen. Want omdat alles vaag is, heb ik te weinig houvast. Dat is tenminste mijn vorige stage-ervaring. Nadat ik antibiotica heb gekregen voel ik me iets beter, dus ik hoop met genoeg rust dit keer wel in staat te zijn om mijn stage goed te doen. Vooral die rust nemen scheelt al heel veel! Op mijn vorige stageplek kon ik niet zelf mijn tijden invullen, hier wel. Ik hoop/denk dat dat scheelt. Minder moe = helderder.
Omdat mijn lyme misschien/waarschijnlijk chronisch is, wil ik zoveel mogelijk doorgaan alsof er weinig aan de hand is. Het kan misschien wel beter worden of tijdelijk weggaan, maar echt blijvend er vanaf komen wordt moeilijk denk ik. Mocht het me lukken om de opleiding af te ronden (deze stage zal daarin doorslaggevend zijn, de rest komt wel goed) dan heb ik in ieder geval weer een extra diploma achter de hand. Opleiding kinderopvang heb ik wel afgerond.

Doe jij werk of een studie dan? Dat staat misschien al wel ergens in dit topic... maar zag het zo gauw niet.

Lang verhaal geworden

[ Bericht 5% gewijzigd door pietkanarie op 28-06-2014 16:07:18 ]

quote:

Op zaterdag 28 juni 2014 16:58 schreef banaantjeEE het volgende:

[..]

Ik heb een tijdje bij een psycholoog gelopen omwille van sociale angst omdat ik nogal onzeker was. Jammer genoeg heb ik er helemaal niets aan gehad!
Dagelijks leven heb ik niets te klagen... ik probeer positief te denken (en vooral niet te veel!), zelfzeker over te komen en de dag te nemen zoals die komt. Enige waarmee ik blijf sukkelen is migraine en sporadisch dat onwerkelijkheidsgevoel (wanneer ik mij moe voel).

Dat is inderdaad wat je vaak over psychologie hoort en dat doet me twijfelen. Maar als ik niets doe gaat het vrees ik ook niet over. Zit nu op zo'n punt dat ik vrees dat het nooit weg zal gaan

quote:

Op zaterdag 28 juni 2014 15:50 schreef pietkanarie het volgende:

[..]

Nee, begrijpelijk dat je niet aan medicatie wilt beginnen!

Het afgelopen half jaar heb ik thuis gestudeerd (doe pedagogiek), op mijn eigen tempo gewerkt aan wat schoolopdrachten. Afgelopen jaar was eigenlijk mijn stagejaar, maar dat ging dus niet. Ik wilde gewoon doorgaan, maar dat mocht helaas niet. Omdat het niet goed genoeg ging. Ook niet zo gek dat het niet liep. Wel jammer!
Nu wil ik in september een nieuwe stage gaan doen. Eén waarbij ik mijn eigen tijd in kan delen, zodat ik mezelf wat meer rust kan geven.

Mijn angst verdween op het moment dat ik de oorzaak wist (neurolyme). Toen ik dat nog niet wist, was ik bang omdat ik geen idee wat er allemaal gebeurde in mijn hoofd. Nu ik weet hoe het komt, ben ik er niet bang voor. Maar in mijn geval was er dus een concrete oorzaak en die is ook gevonden. Als dat niet zo is, lijkt het me een stuk moeilijker om van de angst af te komen.

Tja, hoe bevalt mijn opleiding... het gaat moeilijk, omdat ik informatie moeilijk opsla. Toch haal ik nog wel goede cijfers. Het gaat langzaam, maar het gaat. En in stages heb ik weinig zelfvertrouwen. Want omdat alles vaag is, heb ik te weinig houvast. Dat is tenminste mijn vorige stage-ervaring. Nadat ik antibiotica heb gekregen voel ik me iets beter, dus ik hoop met genoeg rust dit keer wel in staat te zijn om mijn stage goed te doen. Vooral die rust nemen scheelt al heel veel! Op mijn vorige stageplek kon ik niet zelf mijn tijden invullen, hier wel. Ik hoop/denk dat dat scheelt. Minder moe = helderder.
Omdat mijn lyme misschien/waarschijnlijk chronisch is, wil ik zoveel mogelijk doorgaan alsof er weinig aan de hand is. Het kan misschien wel beter worden of tijdelijk weggaan, maar echt blijvend er vanaf komen wordt moeilijk denk ik. Mocht het me lukken om de opleiding af te ronden (deze stage zal daarin doorslaggevend zijn, de rest komt wel goed) dan heb ik in ieder geval weer een extra diploma achter de hand. Opleiding kinderopvang heb ik wel afgerond.

Doe jij werk of een studie dan? Dat staat misschien al wel ergens in dit topic... maar zag het zo gauw niet.

Lang verhaal geworden

De rust helpt echt inderdaad, maar ritme dan weer ook. Heb jij vooral last van het droomgevoel zeg maar? Want ik heb wel ervaren dat dat minder wordt als je gaat sporten, weet niet of dat al doet. Weer geen oplossing, maar het onderdrukt het even. Zelf heb ik een wielrenfiets gekocht (jongensdroom) en dan kan je even echt weg ook.
Maar inderdaad dat moeilijk kunnen concentreren is heel herkenbaar. Net als waar je het eerder over had, dat moeilijk een verhaallijn vast kunnen houden. Hoge cijfers zijn sowieso een goed teken natuurlijk. Je slaat het dus wel op alleen lijkt het van niet.

Ik ga na de zomer beginnen met een studie. Mijn dp komt hoogstwaarschijnlijk van lange stressperioden tijdens mijn vorige studie, waar ik overigens vrij snel mee gestopt ben. Dus ik hoop dat het dit keer goed gaat. (Toen kamers nu niet)
Verder probeer ik alles bij te houden, vriendengroep waarmee ik elk weekend wel wat ga doen, sport enzo. Ben nog jong natuurlijk, dus het is, vind ik, voor mij zaak om het mijn jeugd niet te laten verpesten.

quote:

Op zondag 29 juni 2014 12:13 schreef banaantjeEE het volgende:

[..]

Ja, je moet zoveel mogelijk actief blijven. Ik probeer ook zo weinig mogelijk te annuleren met vrienden...

Ik zit er dan alleen een beetje mee in hoeverre ik het moet vertellen. Ik heb niet het idee dat me iets mankeert en als ik het vertel snappen ze het toch niet

Ik rijd soms wel eens auto op de automatische piloot. Maar das vaak gewoon als ik moe ben

quote:

Op woensdag 2 januari 2013 18:39 schreef banaantjeEE het volgende:
Heeft er nog iemand persoonlijke ervaringen en/of tips in het kader van ermee om te gaan op het werk bijvoorbeeld.
Bedankt voor het privéberichtje ook, jeweetwelwie

Haptonomie een optie? Schijnt voor sommige mensen erg goed te werken.

Heeft een van jullie ook dat je twijfelt aan jezelf? Ben deze week daar heel erg mee bezig. Ligt het aan mij. Ben ik psychisch zo zwak? Ben ik misschien zo'n angsthaas?

Deze week overigens geen angsten gehad. Voelde het wel opkomen, maar kon het redelijk van me afzetten.
Hoe was jullie week?

quote:

Op zondag 29 juni 2014 23:21 schreef eend112 het volgende:

[..]

Haptonomie een optie? Schijnt voor sommige mensen erg goed te werken.

Weet je ook in welke gevallen het goed werkt?
Nog nooit van gehoord in ieder geval.

quote:

Op vrijdag 4 juli 2014 19:30 schreef jaykop het volgende:

[..]

Weet je ook in welke gevallen het goed werkt?
Nog nooit van gehoord in ieder geval.

Het is voor heel veel dingen, angstaanvallen bijvoorbeeld, gewoon net problemen die je bij de psycholoog ook neerlegt. Bij haptonomie is het alleen meer dat ze vanaf je lichaam gaan kijken hoe je het op kan lossen enzo. Het werkt voor veel mensen, voor sommige ook niet. Voor mij werkte het niet, maar zou het gewoon proberen

quote:

Op vrijdag 4 juli 2014 19:29 schreef jaykop het volgende:
Heeft een van jullie ook dat je twijfelt aan jezelf? Ben deze week daar heel erg mee bezig. Ligt het aan mij. Ben ik psychisch zo zwak? Ben ik misschien zo'n angsthaas?

Deze week overigens geen angsten gehad. Voelde het wel opkomen, maar kon het redelijk van me afzetten.
Hoe was jullie week?

Wel twijfelen aan mezelf in de zin van dat ik mezelf overal de schuld van geef. Bijvoorbeeld als ik een conflict heb met iemand. Ik denk dat het allemaal mijn fout is, omdat ik voor mijn idee door de continue waas ook gewoon dingen verkeerd begrijp/aanpak. Maar het gekke is dat je eigenlijk vaak heel normaal reageert voor de buitenwereld. Voor mij zijn er duidelijk goede en slechte dagen, maar mijn omgeving merkt de slechte dagen niet in de zin van dat ik dan raar reageer. Hooguit wat trager.

Maar jij bedoelt volgens mij... aan jezelf twijfelen van: 'wat maakt dat ik wel derealisatie heb en andere mensen niet??'

Goed dat je geen angstaanvallen meer hebt gehad! Houd dat vast

quote:

Op vrijdag 4 juli 2014 20:12 schreef pietkanarie het volgende:

[..]

Wel twijfelen aan mezelf in de zin van dat ik mezelf overal de schuld van geef. Bijvoorbeeld als ik een conflict heb met iemand. Ik denk dat het allemaal mijn fout is, omdat ik voor mijn idee door de continue waas ook gewoon dingen verkeerd begrijp/aanpak. Maar het gekke is dat je eigenlijk vaak heel normaal reageert voor de buitenwereld. Voor mij zijn er duidelijk goede en slechte dagen, maar mijn omgeving merkt de slechte dagen niet in de zin van dat ik dan raar reageer. Hooguit wat trager.

Maar jij bedoelt volgens mij... aan jezelf twijfelen van: 'wat maakt dat ik wel derealisatie heb en andere mensen niet??'

Goed dat je geen angstaanvallen meer hebt gehad! Houd dat vast

Ook dat ja. Geef mezelf ook de schuld van ruzies en in discussies denk ik heel snel: diegene zal wel gelijk hebben. Dacht dat dat meer aan mijn zelfvertrouwen lag. Het gebrek daaraan
Maar inderdaad niemand valt het op. Terwijl je toch anders reageert zo lijk het.

Wat ik bedoelde inderdaad was: hoe kan het dat de mensen om me heen het niet hebben? Als ik nu al dit heb, wat moet de rest van mijn leven dan worden?

quote:

Op zaterdag 19 juli 2014 10:33 schreef banaantjeEE het volgende:
Hoe gaat het hier nog?

Redelijk, bij jou?

quote:

Op zaterdag 19 juli 2014 20:01 schreef banaantjeEE het volgende:

[..]

Ook, heb zeer weinig last om eerlijk te zijn.
Ben dan ook druk in de weer met vanalles en nog wat (huizenjacht, druk met familie en vrienden, werk,...)... Heb momenteel voldoende distractie .

Haha klinkt goed man . Huizenjacht? Reden voor?

Had nog even een vraagje, ik ga binnenkort op vakantie. Veel feesten, dus veel moe. Ik denk dat ik dus zo af ent oe een paniekaanval krijg. Is valdispert daarvoor een oplossing?

quote:

Op dinsdag 22 juli 2014 17:16 schreef banaantjeEE het volgende:

[..]

Tijd om mijn vleugels te strekken hé .
Valdispert ken ik niet. Ben geen voorstander van kalmerings -en slaapmiddelen en ik veronderstel dat het zoiets moet zijn?
Eet gewoon genoeg fruit, drink voldoende water,... en have fun!

Lekker hoor je eigen plekkie. Niemand die op je lip zit.

Valdispert is een kalmeringsmiddel maar dan op volledig natuurlijke basis. Dus geen chemische troep ofzo.