Sociaal onhandig

quote:

Op maandag 18 februari 2013 16:38 schreef Panaewa het volgende:

[..]

Bedankt man! Het is nu bijna drie maanden later en al is lang niet alles gegaan zoals ik gehoopt had kan ik er toch met een erg goed gevoel op terug kijken. Ik heb veel nieuwe mensen ontmoet en sommigen beter leren kennen. Wat blijken veel mensen toch ongelooflijk aardig te zijn en zichtbaar de poging om actiever/socialer te worden te waarderen. Tenminste, dat denk ik te zien in hun gedrag naar mij toe. Ik heb niemand verteld over mijn streven om socialer/actiever te worden, maar waarschijnlijk valt het wel op.

Een sociaal wonder zal ik nooit kunnen worden, maar ach, dat hoeft ook niet. Nu nog de positieve ervaringen van de laatste drie maanden gebruiken als motivatie om het door te zetten. Binnenkort is er een feest en iemand vroeg me of ik er ook heen ging. Ook al ben ik nog steeds bang wil ik er gewoon heen gaan. Damn it, ik ga het gewoon doen en het gaat lukken!

Hulde.

Ik vind het hartstikke mooi om te lezen dat het toch leuk voor je heeft uitgepakt

YES

quote:

Op vrijdag 1 maart 2013 02:25 schreef Panaewa het volgende:
Ik kon het toch niet laten om nog eenmaal te reageren. Maar uiteindelijk wordt je dan ook nog verliefd op de vrouw die je op dat feest weer tegen bent gekomen. En dan blijkt ze jou ook leuk te vinden

En dat terwijl ik er zo tegenop zag! Echt super super bedankt allemaal! Het heeft allemaal echt geholpen!! Zonder jullie was mij dit misschien nooit gelukt, ik ben jullie echt eeuwig dankbaar! Super bedankt!

Haha, dat doet me wel heel erg denken aan die film:

quote:

Op dinsdag 19 februari 2013 20:49 schreef dyna18 het volgende:

[..]

Dat is zeker de goede instelling.

Ken je de film Yes man (2008) met Jim Carrey? Daarin wordt hij gedwongen om op elke uitnodiging Ja te zeggen. Natuurlijk draait de film daarin lekker extreem door, maar deze instelling heb ik mij ook eigen gemaakt.
Op elke uitnodiging en elke activiteit die ik kan doen, zeg ik 'Ja'. Je weet namelijk maar nooit of het er gezellig wordt en het is altijd weer een kans om je sociale vaardigheden verder te oefenen.
Oftewel bij twijfel altijd 'Ja' zeggen.

Daarin doet die hoofdpersoon ook iets wat hij normaal niet zou doen, wat een beetje tegenvalt maar waarbij hij ook de vrouw ontmoet op wie hij verliefd wordt

ga drinken

Hey,
Ik heb net het verhaal gelezen.
En ik denk dat ik wel iets weet wat je kan helpen.

Ik was vroeger ook sociaal niet handig.
Op gegeven moment was ik het zat en wilde ik hier echt iets aan doen.
Sociaal handig zijn zit voor een deel gewoon in je maar het mooie is dat het gewoon te leren valt.
Google eens, er zijn verschillende boeken die je hier heel goed mee kunnen helpen.

Stuur me anders even een DM als je wat titels wil.

Groeten en veel succes

Het is wel vrij normaal om een cadeau te geven ja. Gelukkig zijn de meeste mensen inspiratieloos dus het is wel normaal om gewoon een kaartje met geld te geven. Of haal een cadeauverpakking bier/sterke drank bij de Gall&Gall.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 14:59 schreef Panaewa het volgende:
Ik kan beter dit topic omhoog kicken dan weer een nieuwe openen. Het gaat allemaal prima met me, en langzaam maar zeker worden mijn sociale skills ook steeds beter. Stuk actiever geworden en zet me nu ook in voor andere zaken. Al is het met de vrouw/meid hierboven helaas niks geworden. Maar verder gaat het allemaal dus heel goed! Ik weet dat ik introvert ben maar ik begin steeds beter het evenwicht tussen de rust die ik nodig heb en sociale interacties te vinden.

Maar ik zit nu toch weer met een moment waar ik echt niet weet hoe ik moet handelen. Ik wordt niet erg vaak uitgenodigd voor verjaardagsfeesten en wanneer ik wel uitgenodigd wordt had ik vaak de gewoonte om niet te gaan. Het waren meestal ook niet meer dan 'kennissen', mijn paar vrienden geven eigenlijk nooit een feest. Voor volgende week ben ik echter weer eens uitgenodigd en ik ben van plan om nu wél te gaan. Persoon in kwestie ken ik goed, net als de mensen die ook gaan.

Maar wordt je verwacht een cadeau te geven? Zo ja, wat voor type cadeaus? Het zijn stomme vragen, maar ik weet het gewoon echt niet en ik weet niet of het vreemd is om mensen die ook gaan te vragen wat ze doen. In de uitnodiging stond simpelweg dat hij woensdag jarig is en dat er na 18:00 bier klaar stond bij hem. Vorig jaar waren er 16 mensen uitgenodigd, dus het zal nu wel weer zoiets zijn.

Schaam me dat ik dit moet vragen, maar ik weet gewoon echt niet wat de gewoonte is omdat ik het eigenlijk niet meer heb meegemaakt sinds de basisschool. En dat klinkt waarschijnlijk triester dan het daadwerkelijk is.

Ik vind geld of drank altijd wel ontzettend saai dus als ik jou was zou ik eens naar zo´n winkel gaan waar ze van die grappige cadeautjes hebben.
Meestal is daar genoeg te vinden. Koop iets waar je echt om kan lachen dat is veel leuker dan geld.

Ik had laatst een feestje van een vriendin die 18 werd en we hebben toch goed gelachen toen ik en een vriend met een sm zweep en handboeien aan kwamen zetten. We hebben de hele avond lol gehad.

Probeer eens iets geks.

quote:

Op vrijdag 1 maart 2013 02:25 schreef Panaewa het volgende:
Ik kon het toch niet laten om nog eenmaal te reageren. Maar uiteindelijk wordt je dan ook nog verliefd op de vrouw die je op dat feest weer tegen bent gekomen. En dan blijkt ze jou ook leuk te vinden

En dat terwijl ik er zo tegenop zag! Echt super super bedankt allemaal! Het heeft allemaal echt geholpen!! Zonder jullie was mij dit misschien nooit gelukt, ik ben jullie echt eeuwig dankbaar! Super bedankt!

ik hou van jou schat

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 14:59 schreef Panaewa het volgende:
Ik kan beter dit topic omhoog kicken dan weer een nieuwe openen. Het gaat allemaal prima met me, en langzaam maar zeker worden mijn sociale skills ook steeds beter. Stuk actiever geworden en zet me nu ook in voor andere zaken. Al is het met de vrouw/meid hierboven helaas niks geworden. Maar verder gaat het allemaal dus heel goed! Ik weet dat ik introvert ben maar ik begin steeds beter het evenwicht tussen de rust die ik nodig heb en sociale interacties te vinden.

Maar ik zit nu toch weer met een moment waar ik echt niet weet hoe ik moet handelen. Ik wordt niet erg vaak uitgenodigd voor verjaardagsfeesten en wanneer ik wel uitgenodigd wordt had ik vaak de gewoonte om niet te gaan. Het waren meestal ook niet meer dan 'kennissen', mijn paar vrienden geven eigenlijk nooit een feest. Voor volgende week ben ik echter weer eens uitgenodigd en ik ben van plan om nu wél te gaan. Persoon in kwestie ken ik goed, net als de mensen die ook gaan.

Maar wordt je verwacht een cadeau te geven? Zo ja, wat voor type cadeaus? Het zijn stomme vragen, maar ik weet het gewoon echt niet en ik weet niet of het vreemd is om mensen die ook gaan te vragen wat ze doen. In de uitnodiging stond simpelweg dat hij woensdag jarig is en dat er na 18:00 bier klaar stond bij hem. Vorig jaar waren er 16 mensen uitgenodigd, dus het zal nu wel weer zoiets zijn.

Schaam me dat ik dit moet vragen, maar ik weet gewoon echt niet wat de gewoonte is omdat ik het eigenlijk niet meer heb meegemaakt sinds de basisschool. En dat klinkt waarschijnlijk triester dan het daadwerkelijk is.

Ja, meestal geef je dan wel een klein cadeautje. Gewoon iets van drank of iets sufs/lolligs zoals katerpillen oid.

vraag die persoon wat hij lekker vindt qua drank en koop er een fles van

goed bezig trouwens

Wat is precies het probleem? Je hebt zelf een helder beeld van je problemen, maar ook van de oplossingen. Het gaat toch de goede kant op zo? Dat je af en toe twijfels/angst hebt lijkt me niet meer dan logisch.

Dit topic is mijn voorbeeld.

quote:

Op woensdag 12 juni 2013 15:10 schreef 6sr het volgende:
Of haal een cadeauverpakking bier/sterke drank bij de Gall&Gall.

Dit zou ook mijn suggestie zijn.

Mijn laatste cadeau voor een verjaardag was trouwens een zak M&M's _{(+ een Pathe film cadeaubon)}

quote:

Op donderdag 29 november 2012 02:07 schreef Panaewa het volgende:

wat een herkenbaar verhaal! het niet jezelf durven/kunnen zijn in gezelschap. zo graag WILLEN: dichterbij anderen komen, liefde vinden, verbinding... en tegelijkertijd beseffen dat je, van dat wat je wil, (zo ver nog) afstaat, boos daarom worden... (nou ja, ik eerder verdrietig, maar toch...)

ik denk dat het mijzelf kunnen zijn bij anderen de belangrijkste schakel is die ik mis in het opbouwen van contacten. en dat is dan ook waar ik mij het meest op richt. niet zozeer op contact, maar op mijzelf zijn. 'wat vind ik er eigenlijk van dat ik hier nu ben, heb ik het naar mijn zin? met wie zou ik willen praten, hoe ga ik dat doen? vind ik het interessant wat iemand tegen mij zegt? kan ik het gesprek wat omgooien? last van mijn rug! ik rek me ff lekker uit!'

ik merk dat ik steeds beter word in het 'mijzelf zijn' en dat geeft mij een gevoel van tevredenheid, in plaats van de frustratie die het richten op 'het eindpunt' me geeft. ik besef immers dat ik op weg ben en op de goede weg zit...
bovendien reageren mensen veel makkelijker op mij: 'he, heb je last van je rug? lange dag gehad?' en dat is weer fijn voor de sociale contacten. andersom probeer ik ook op anderen te reageren

Dit topic blijft populair

Ik herken mezelf heel erg in dit verhaal. Het is in de maatschappij zo dat mensen geacht worden heel sociaal te zijn, maar dit hoeft helemaal niet! Ik kan wel letterlijk lezen dat jij behoefte hebt aan sociale contacten, maar tussen de regels door lees ik dat jij dat diep vanbinnen niet hebt en je jezelf ertoe moet zetten m.b.h. allerlei rare planningen over wat je gaat zeggen (en ik herken mezelf hier ook in, ik heb namelijk dezelfde planningen gemaakt en soms zelfs uitgewerkt en opgeschreven . Ik heb mezelf ook bepaalde dingen voorgenomen, net als jij.

En toen, ineens, heel raar, besefte ik me iets: ik heb mezelf nooit geaccepteerd. Ik heb nooit echt behoefte gehad aan sociale contacten, ik ben niet eens sociaal. Mijn zogenaamde behoefte aan sociale contacten, die ik mezelf altijd heb aangepraat, kwam voort uit een soort van drang om te voldoen aan de maatschappelijke verwachtingen op sociaal gebied. En dat betekent eigenlijk dat je niet genoeg gevoel voor eigenwaarde hebt om te accepteren dat je geen sociaal iemand bent en dit ook nooit zult zijn. Het betekent dat je niet genoeg eigenwaarde hebt om wat jij denkt boven wat de maatschappij van jou zal denken te plaatsen. Het heeft allemaal met eigenwaarde te maken.

Ik hoop dat je beseft dat je altijd enorm veel energie hebt gestoken in voldoen aan andermans verwachtingen. Jij zult nooit, maar dan ook nooit, een sociaal persoon zijn. Je bent er al je hele basisschooltijd en een deel van je uni-tijd mee bezig geweest en je bent nog steeds geen sociaal persoon. Conclusie: je zult het nooit worden ook, het zit niet in je, het is niet een van je eigenschappen, het zit gewoon niet in jouw bouwpakket! En het enige wat jij nu doet is al jouw energie stoppen in iets onmogelijks. Je leven gaat heel miserabel worden als jij jezelf niet leert te accepteren, want daar gaat dit allemaal over: zelfacceptatie. En gevoel voor eigenwaarde.

En trouwens: als je jezelf accepteert, zullen andere mensen je daar om respecteren. Dus eigenlijk zou je zelfs meer sociale contacten kunnen krijgen als je accepteert dat je geen sociaal persoon bent.

Ik vind mensen die een beetje raar of anders zijn meestal het leukst

quote:

Op zondag 23 juni 2013 10:56 schreef Anonymousforlife het volgende:
Ik herken mezelf heel erg in dit verhaal. Het is in de maatschappij zo dat mensen geacht worden heel sociaal te zijn, maar dit hoeft helemaal niet! Ik kan wel letterlijk lezen dat jij behoefte hebt aan sociale contacten, maar tussen de regels door lees ik dat jij dat diep vanbinnen niet hebt en je jezelf ertoe moet zetten m.b.h. allerlei rare planningen over wat je gaat zeggen (en ik herken mezelf hier ook in, ik heb namelijk dezelfde planningen gemaakt en soms zelfs uitgewerkt en opgeschreven . Ik heb mezelf ook bepaalde dingen voorgenomen, net als jij.

En toen, ineens, heel raar, besefte ik me iets: ik heb mezelf nooit geaccepteerd. Ik heb nooit echt behoefte gehad aan sociale contacten, ik ben niet eens sociaal. Mijn zogenaamde behoefte aan sociale contacten, die ik mezelf altijd heb aangepraat, kwam voort uit een soort van drang om te voldoen aan de maatschappelijke verwachtingen op sociaal gebied. En dat betekent eigenlijk dat je niet genoeg gevoel voor eigenwaarde hebt om te accepteren dat je geen sociaal iemand bent en dit ook nooit zult zijn. Het betekent dat je niet genoeg eigenwaarde hebt om wat jij denkt boven wat de maatschappij van jou zal denken te plaatsen. Het heeft allemaal met eigenwaarde te maken.

Ik hoop dat je beseft dat je altijd enorm veel energie hebt gestoken in voldoen aan andermans verwachtingen. Jij zult nooit, maar dan ook nooit, een sociaal persoon zijn. Je bent er al je hele basisschooltijd en een deel van je uni-tijd mee bezig geweest en je bent nog steeds geen sociaal persoon. Conclusie: je zult het nooit worden ook, het zit niet in je, het is niet een van je eigenschappen, het zit gewoon niet in jouw bouwpakket! En het enige wat jij nu doet is al jouw energie stoppen in iets onmogelijks. Je leven gaat heel miserabel worden als jij jezelf niet leert te accepteren, want daar gaat dit allemaal over: zelfacceptatie. En gevoel voor eigenwaarde.

En trouwens: als je jezelf accepteert, zullen andere mensen je daar om respecteren. Dus eigenlijk zou je zelfs meer sociale contacten kunnen krijgen als je accepteert dat je geen sociaal persoon bent.

Nounou. Ik vind het grotendeels waar maar ook wel een beetje pessimistisch