Avond
Ik besta nog hoor... 't was alleen een beetje hectisch, de afgelopen dagen
Eerst een weekend georganiseerd in Drenthe. Dat was heel gezellig en fijn, maar ook vermoeiend.

Maandag kwam ik terug thuis, en trof daar Pukkie met een gewonde poot aan, liggend op een fleeceplaidje op mijn kamer.

Die bleek de dag er voor zo naar binnegestrompeld te zijn, kon (en kan) niet op haar voorpoot staan. Ze dronk als een malle water, en nog zorgwekkender; er was een een dikke, keiharde bult te voelen in haar flank. (Ik heb Koninginnedag echt vervloekt, ivm dichte DA.) Eerste hupte ze nog wel heen en weer, at ook nog een kattensnoepje, maar aan het eind van de avond wilde ze niks meer. Vanochtend was het een en al een hoopje ellende.
Onze eigen DA is op vakantie en had vandaag dus geen tijd, de waarnemende arts maar van 13:00 tot 14:00 uur. Normaal geen probleem, maar ik had rij-examen..om half 1.....en 't was een speciaal examen (BNOR), dus eh tja....(gevalletje 'gvd...')
Wel geslaagd overigens

Hoewel ik met enorme tegenzin instapte (ik was met mijn gedachten veel bij Puk), toch ergens wel heel blij. Wat een opluchting!
Maar goed, vanavond konden we bij een andere DA terecht. (Ik wilde niet meer wachten tot morgen) Ik moet eerlijk zeggen dat we allemaal er ernstig rekening mee hielden dat het einde oefening zou zijn. Dus we hebben Puk niet meer in een reismandje gepropt, maar in een lekker slaapmandje + haar lievelingskleedjes in een groot boodschappenkrat meegenomen. 't was een slap poppetje, er zat geen puf meer in (er staat normaalgesproken niet voor niets 'kan fel reageren!' bij de DA in de computer...). Ze keek wel even om zich heen buiten, maar kachelde daarna wel weer in slaap. Ik ben buiten maar haar blijven wachten, Puk goed ingestopt, weg van enge geurtjes en blaffende honden in de wachtkamer.
Op de behandeltafel kon de Da ongeveer alles doen met dr wat 'ie wilde; op dr rug draaien, in dr buik prikken (de bult is een veels te volle blaas, het arme dier is te ziek om zich steeds naar de kattenbak te slepen (staat steeds bij haar), en wil zich niet bevuilen.), nouja, noem het. Één klein grommetje was het resultaat.....en geen wonder; 40.1 graden koorst. Bloedvergiftiging door een bijtwond.
Nu heeft ze antibiotica (spuit) gehad, een infuus, en pijnstilling. Vanavond leefde ze al wat meer op; een klein stukje kaasje en het room van een tompouche. Het mag allemaal nu en morgen, als ze maar eet. Anders moeten we morgen terug. (Nu ligt ze lekker te slapen).
Hopelijk gaat dat zo door, want eigenlijk zou de DA het liefste de poot openmaken om de troep eruit te halen. Maar een roesje zou ze nu waarschijnlijk niet overleven.
Maar goed, het was toch ergens een opluchting. (Duimendraaien nu dus!)
Wel ook minder leuk nieuws gekregen; Puk heeft diabetes.
Maar dat gaan we pas proberen te behandelen als ze zich niet zo beroerd meer voelt.
Dus..dubbel dagje zo....ene kant de opluchting van het rij-examen, anderzijds de zorgen om mijn vriendinnetje.
(Lang verhaal geworden...maar dan weten jullie waarom ik mezelf even niet gemeld had de afgelopen dagen)