Opheliaaaa, wat mooi!!

supergefeliciteerd meis, ik duim voor een superfijne zwangerschap en een heel gezond klein manneke of vrouwke

DV, wat een enorme klap moet dat voor je zijn, jemig zeg

fijn wel dat je nu IVF-klaar bent, maar voor het overige.. Bluh..

Klums, och meisje, zo herkenbaar..

wel fijn dat je bijna weer aan de slag bent!

voor de rest even een

(mijn concentratievermogen blijft een beetje sneutjes dus dit is wat is blijven hangen..)
Ennuhm, howdy

Zal ik nog eens vertellen hoe het afliep met het aanhoudende bloedverlies? Niet, want dat hield niet op

anderhalve week geleden moest ik dan ook langs komen voor een echo, dus die arts zag 'een verdikking'. In de baarmoeder, kon niet goed thuisbrengen wat et nou was, ging een beetje stressig zitten doen en zei vervolgens 'maak maar een afspraak voor volgende week, we wachten het nog even af'

kon ik dus gezellig een week na gaan denken over wat die verdikking nou was enzo..

maargoed, afgelopen dinsdag kon ik dus terug en had ik mijn eigen gyn, heel fijn.. Zij zag die verdikking ook, deed er meteen een water-echo achteraan en ja dus, toch een placentarest die is blijven zitten.. Nu moet ik dus een ingreep(je) om deze te laten verwijderen, gelukkig niet zo grof als een curretage, maar dan gaan ze met een camera met een soort grijpertje eraan dat restje uit de baarmoeder halen. Kleine ingreep, maar gisteren bij de anesthesist schrok ik toch even, kreeg een berg pijnstillers voor erna voorgeschreven en er was nog even twijfel of ik niet een nacht moest blijven ook. Ging mijn idee van 'vandaag geholpen, morgen weer werken'

maar ben wel blij hoor, ik ben die bloeding echt echt heel zat en als je eenmaal weet dat er 'iets' zit wil je ook alleen maar dat daar iets aan gebeurt.
So far so good, behalve dan dat ik me op weg naar huis op de fiets ineens dacht dat het net leek alsof Gabriël zo graag had willen leven dat er een stukje van hem in mijn buik is blijven zitten en sindsdien ben ik nogal.. Wiebelig, zeg maar. Echt, ik weet dat het niet echt zo werkt en dat het nergens op slaat, maar de gedachte alleen al was zó confronterend..
Nouja, ik krijg dus een telefonische oproep voor de ingreep binnenkort, ik hoop maar dat het een beetje vlot kan, dan kan ik dit deel van het verhaal écht eens afsluiten. Het klinkt zo naar om te zeggen, maar ik wil zó graag weer dat vooruitzicht op een echt heus levend, gezond kindje in mijn buik dat ik moeite heb om met de zwangerschap van anderen te dealen. Ofzoiets. Nouja..