Je kinderen die je uitschelden, hoe pak je dat aan?

quote:

Je kinderen slaan is een teken van onmacht...

Eens, ze geestelijk kapot maken is veel beter.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 16:59 schreef miss_sly het volgende:
een beetje voorleven (met dank aan Moonah ) zal toch ook wel verschil maken.

Maar dat was idd wel het eerste wat in mij opkwam: Waar heeft dat kind het meegemaakt, dat het zich in het hoofd haalt haar moeder uit te schelden. Als je opgroeit in een omgeving waar schelden gebruikelijk is, is de drempel al een stuk lager.

Ik denk dat als je zo ver bent dat je kind je op een dergelijke manier uitscheldt, je al veel eerder steken in de opvoeding hebt laten vallen. Mijn zoon, nu bijna 5, heeft wel eens 'stommerd' ofzo gezegd. Uitproberen. Had hij op school gehoord. Hoewel ik stiekem wel moest lachen om zijn experimenteren heb ik het zeer serieus opgevat. Geen haar op mijn hoofd die het accepteert dat ik word uitgescholden, door niemand. En daar zijn helemaal geen overdreven sancties voor nodig. Ik heb hem rustig verteld dat ik dat absoluut niet wil. Klaar. En toen volgde er een 'Sorry mama' en een kus.
Maar echt, schelden is een uitvloeisel van eerder en ander gedrag. Wij dulden ook geen snauwerig of ongeduldig toontje. Daar wordt hij altijd op aangesproken, in de zin van 'Kun je dat ook anders zeggen?' of 'Thies, ik wil niet dat je zo tegen me praat'.

Nog ééntje Sly, voor op een tegeltje :
Alle gevoelens mogen, maar niet alle gedrag mag.

Een 'onmachtige' maar zeer besliste draai om de oren plus een week direct na school thuiskomen toen mijn oudste me ten overstaan van zijn 12jarige hangvriendjes dacht te kunnen uitmaken voor ***** heeft er toe geleid dat hij nu minstens beleefd tegen me is, ook als zijn vriendjes errbij zijn. Er zijn woorden die je niet gebruikt waar grote mensen bij zijn, dat is hem wel duidelijk.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 18:06 schreef Hanoying het volgende:

[..]

Ik ros hem niet in elkaar hoor maar een pak voor zijn broek zal hij in zo'n geval krijgen.

Jij hebt je daar niet mee te bemoeien

Punt één is het bij wet verboden _{en nee, ik heb geen zin in wederom een discussie daarover}, en punt twee kan het dus ook heel goed op een andere manier. Wellicht food for thought?

quote:

Op woensdag 21 september 2011 17:37 schreef miss_sly het volgende:
Ik vind het wel bijzonder dat mensen denken hun kind respect te leren door ze te slaan, wat op zich toch ook niet echt een respectvolle manier is om met iemand om te gaan.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 16:59 schreef miss_sly het volgende:
Zonder eten naar bed vind ik een slecht idee. Eten is niet iets dat je moet verdienen of kunt verliezen, dat heb je nodig.

Ten tweede is de vraag hoe de ouders zelf zijn, natuurijk. Hoe wordt er thuis gecommuniceerd? Ik wil niet beweren dat kinderen ergens anders niet veel dingen leren,ook slechte, maar een beetje voorleven (met dank aan Moonah ) zal toch ook wel verschil maken.

En verder zou ik erover praten met haar. Ik weet niet wat ik een gepaste straf zou vinden, ik ben niet zo van het straffen, nog niet althans. Ik denk dat we er eens over zouden moeten praten wat wel een geschikte manier is voor haar om haar frustratie en boosheid te uiten.

Inderdaad!

Hier heeft hij ook weleens 'stomme mama' gezegd toen hij boos was. Ik heb toen ook uitgelegd dat hij best boos mag zijn maar dat ik niet wil dat hij dat zegt. Zelfde geldt voor andere (nog redelijk nette) scheldwoorden die hij meekrijgt van de BSO. Hij zegt weleens wat, maar als ik dan vraag wat hij zegt is de hint voor hem al duidelijk.
Heel erg boos worden zou hier volgens mij averecht gaan werken, omdat hij de volgende keer weet hoe hij me boos moet krijgen of er een spelletje van kan gaan maken.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 18:27 schreef Moonah het volgende:

[..]



Maar dat was idd wel het eerste wat in mij opkwam: Waar heeft dat kind het meegemaakt, dat het zich in het hoofd haalt haar moeder uit te schelden. Als je opgroeit in een omgeving waar schelden gebruikelijk is, is de drempel al een stuk lager.

Ik denk dat als je zo ver bent dat je kind je op een dergelijke manier uitscheldt, je al veel eerder steken in de opvoeding hebt laten vallen. Mijn zoon, nu bijna 5, heeft wel eens 'stommerd' ofzo gezegd. Uitproberen. Had hij op school gehoord. Hoewel ik stiekem wel moest lachen om zijn experimenteren heb ik het zeer serieus opgevat. Geen haar op mijn hoofd die het accepteert dat ik word uitgescholden, door niemand. En daar zijn helemaal geen overdreven sancties voor nodig. Ik heb hem rustig verteld dat ik dat absoluut niet wil. Klaar. En toen volgde er een 'Sorry mama' en een kus.
Maar echt, schelden is een uitvloeisel van eerder en ander gedrag. Wij dulden ook geen snauwerig of ongeduldig toontje. Daar wordt hij altijd op aangesproken, in de zin van 'Kun je dat ook anders zeggen?' of 'Thies, ik wil niet dat je zo tegen me praat'.

Ik had vanmiddag niet zoveel tijd om te reageren, maar ik dacht dus inderdaad ook: dit gedrag komt niet op 6-jarige leeftijd ineens uit het niets naar boven. Er moeten eerder al momenten zijn geweest om te reageren zodat je niet op dit moment uitkomt.

quote:

Nog ééntje Sly, voor op een tegeltje :
Alle gevoelens mogen, maar niet alle gedrag mag.

Die had ik nog niet eerder van je gelezen, maar die hoort er hier in huis ook al bij

nja, kindjelief hoeft enkel maar een keer bij de buurvrouw een "kutwijf" mee te krijgen en dan kan je al met de ellende zitten hoor. tis nou niet zo dat als een 6-jarige kind zijn of haar moeder kutwijf noemt, dat je dan gelijk kan concluderen dat schelden heel normaal is in dat gezin. pas als het structureel wordt kan je dat idd concluderen

quote:

Op woensdag 21 september 2011 20:31 schreef simmu het volgende:
nja, kindjelief hoeft enkel maar een keer bij de buurvrouw een "kutwijf" mee te krijgen en dan kan je al met de ellende zitten hoor. tis nou niet zo dat als een 6-jarige kind zijn of haar moeder kutwijf noemt, dat je dan gelijk kan concluderen dat schelden heel normaal is in dat gezin. pas als het structureel wordt kan je dat idd concluderen

Ben ik helemaal niet met je eens. Als je kind van huisuit leert om met respect met mensen om te gaan, en je laat dat gedrag als ouder zelf ook zo zien, dan zal een kind een dergelijk woord niet als scheldwoord naar zijn/haar ouders gaan gebruiken. Daar ben ik van overtuigd. Als een kind dat doet, dan moet er op een of andere manier al een basis voor zijn gelegd. Alsof je een zaadje in vruchtbare grond plant, maar dan in het negatief.

Ik ben het toch wel een beetje met Simmu eens hoor. Kutwijf heb ik nog nooit gehoord, maar ik heb weleens een vriendje van Kyllian hier gehad en die twee hadden de grootste lol door continu het woord "piemel" te zeggen. Kyllian zou dat zelf niet gezegd hebben, ze steken elkaar echt aan. Denk dat het ook met andere woorden zou kunnen gebeuren op de bso als er even geen begeleiding bij is.
Misschien zit er wel wat in dat een kind die weet dat schelden niet leuk is (en niet hoort) het ook niet zou doen hoor, maar als ze dit wel doen om te testen wat er voor reactie komt vind ik niet dat het meteen aan de ouders moet liggen.

Ik denk dat het an sich best mogelijk zou kunnen zijn dat een kind dat het een keer bij de buren heeft gehoord, het zou kunnen gebruiken. Ik denk echter dat de meeste kinderen die het een keer op een ander horen, het niet zouden gebruiken. Daarvoor lijkt me dat ze het vaker moeten horen, om ook het venijn erachter te snappen, en te weten dat je dat zegt als je heel boos bent op iemand.

Miss, dat ze het vaker moeten horen ben ik het mee eens. Je wilt alleen niet weten hoe druk het hier op de bso is (90 kinderen geloof ik) en natuurlijk ook oudere kinderen. Volgens mij wordt daar echt weleens gescholden als leidsters het niet zien/horen. Ik heb Kyllian iig weleens wat horen zeggen al waren die woorden nog vrij onschuldig. Toen ik vroeg waar hij dat gehoord had vertelde hij ook dat kindjes op de bso dat zeiden. Tuurlijk leg ik dan uit dat het stoute woordjes zijn en dat je die niet mag zeggen. Daar luistert hij ook wel naar, maar ik durf niet met zekerheid te zeggen dat het nooit meer zou gebeuren. Ik ben zelf absoluut niet iemand die scheld.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 17:11 schreef gebrokenglas het volgende:
Ok, interessante reactie's. Dus geen eten geven is niet de oplossing. Zal ik aan denken.
Erover praten met het kind, misschien.

Hoe hun thuissituatie is heb ik geen weet van, ik ken ze verder helemaal niet.
Ik denk wel dat de BSO een flink aandeel in het gedrag van een kind zal hebben.... Van wat de kinderen daar onderling van elkaar leren, en het altijd moeten vechten voor hun plek binnen de groep....

Knappe conclusie die je daar trekt... Ik denk eerder dat de manier van communiceren die de ouders hanteren een flink aandeel heeft in het gedrag van een kind. Mijn dochter weet heel goed welke dingen ze wel kan zeggen en welke niet. En Ik accepteer het dus echt niet als ze me uitmaakt voor kutwijf oid.

quote:

Op woensdag 21 september 2011 16:50 schreef Jojoortje het volgende:
Doet me niks. Ze krijgt haar straf nog wel (en zonder eten naar bed is echt te slecht te voor woorden!)

idd straffen en dan zo dat ze het voelt. Daarbij gelijk afleren dat zij in het openbaar jou te kakken zet aangezien kinderen vaak naarmate je niks doet dit als machtsmiddel gaan gebruiken omdat ze weten dat moeders met zoveel mensen die kijken minder gauw hardhandig durven op te treden.

Die van mij probberde het een hele tijd terug ook eens. Maar dan met stommerd. Hij kent nog wel veel ergere scheldwoorden (van de oudere kinderen hier in de straat) dus hij hield het nog netjes. Heb er geen straf voor gegeven maar in eerste instantie alleen een waarschuwing. Dat ik het niet leuk van hem vind als ie mij (of iemand anders) zo noemt. Hij vind het niet leuk als ze dat tegen hem zeggen dan zeg je dat ook niet tegen anderen. En dat als ik het weer zou horen ie er wel straf voor kreeg (niet meer naar buiten voor die dag). Heb het tot nu toe niet meer gehoord. Nu zegt ie vaak als ie boos is: Spagaat Hij denkt dat dat een scheldwoord is. Dus laat ik hem lekker in die waan

quote:

Op woensdag 21 september 2011 20:50 schreef miss_sly het volgende:
Ik denk dat het an sich best mogelijk zou kunnen zijn dat een kind dat het een keer bij de buren heeft gehoord, het zou kunnen gebruiken. Ik denk echter dat de meeste kinderen die het een keer op een ander horen, het niet zouden gebruiken. Daarvoor lijkt me dat ze het vaker moeten horen, om ook het venijn erachter te snappen, en te weten dat je dat zegt als je heel boos bent op iemand.

ik zie selene echt wel voor me staan en met een vragende houding "kutwijf!" tegen me zeggen hoor gewoon uit nieuwsgierigheid naar mijn reactie dan, als ze het andere kindjes heeft zien doen. we zijn nu al bezig met wat netjes is en wat niet (neuspeuteren en dingen donwunder doen we niet in gezelschap, eten blijft in je mond als je het eenmaal gestoken hebt, etc...)

zo ging dat met slaan en duwen ook toen er eenmaal een sla/duw kindje bijkwam op de groep van de peuterspeelzaal.

Miss je wilt niet weten wat voor woorden Mikael heeft geleerd sinds we hier wonen, nu zo'n dikke 3 maanden. Wij gebruiken hier in huis geen scheldwoorden, alleen Kuiken als er iets mis gaat. Dat gebruikt Mikael ook.
Maar buiten hoor ik soms hele andere dingen uit zijn mond komen. Dat kan verschillen van eikelkop tot strondzak ofzo. En heel soms als een ander kindje er een ziekte in gooit wil hij dat ook nog wel eens zeggen. Maar dat doet ie nooit vanuit zichzelf. Maar hij kent ze wel heel goed.

overigens horen mijn kinders elke dag gevloek met dank aan de buurman. die lui rollen soms vechtend over straat. strakjes gaat ze naar school, vloekt daar een keer en denken ze net als moonah dat er dus thuis steeds zo gevloekt wordt. kan nou niet zeggen dat ik dat tof vind eigenlijk.

Bedankt voor je waardevolle bijdrage aan de discussie Sant.

Mijn dochtertje Isabeau is nog geen twee, maar gisteren kreeg ik de eerste "stomme mama" naar mijn hoofd. Ze is nog te jong om te begrijpen wat ze precies zegt, maar kennelijk begrijpt ze al heel goed dat het een manier is om je ongenoegen te uiten. Ik heb heel rustig gezegd dat ik het niet leuk vond dat ze dat zei, maar ik geloof niet dat ik erg tot haar doordrong in haar peuterdriftbui.

Als een kind wat ouder is en begrip heeft van wat kwetsen is lijkt het me gemakkelijker om hierop on te grijpen. Maar altijd met een gesprek. Met slaan geef je alleen maar het signaal dat geweld, lichamelijk én verbaal, kennelijk normaal is.

Sant. een pm-etje lukte niet, dus maar even zo.
Ik heb je posts verwijderd omdat ze echt niets bijdroegen aan de discussie of het topic. Loop de volgende keer maar een blokje om als je weer e neiging voelt iets dergelijks te posten.

Met Miss en Moonah eens, maar ook met de andere die aangeven dat ze het ook door de omgang met kinderen oppikken. Het gaat om de situatie waarin het gebruikt wordt. Ik ben ook weleens wat genoemd door beide meiden, maar toen ik vroeg of ze wisten wat het betekende kreeg ik een "weet ik niet" te horen. Na, uitleg zag ik de schaamte ontstaan, want zoiets zeg je niet....

Maar in woedebuien van beide ben ik ook al eens uitgemaakt voor dom/stom en "ik haat je". In alle gevallen het ik ze gezegd dat ik het niet prettig vond om zo aangesproken te worden (op een iets minder rustige manier dan dit) om ze vervolgens volledig te negeren. Als ze dan erna naar me toe kwamen, dan reageerde ik met: nee, ik praat niet met jou...jij vind mij stom of jij haat mij...dan hoef ik niet meer aardig te doen tegen jou. Dat heeft tot gevolg gehad dat ik niet meer uitgemaakt wordt voor dom/stom of ik haat je. Ik hoor nu wel regelmatig: Ik ben boos en vind jou (even) niet lief. Prima, dat mag.... ik ben ook wel eens boos om de dingen die jij doet, is bijna mijn standaard antwoord op die opmerking. Ik hou van ze -en dat weten ze- maar er zijn inderdaad momenten waarop ik ze niet lief vind om wat ze doen.

Als ze me nu dus echt uitschelden - en dat is tot op heden niet meer gebeurd - dan zou de straf zijn: naar je kamer - nadenken over wat je gezegd hebt - en pas terugkomen als je uit kunt leggen waarom je dat nodig vond en met een fatsoenlijk excuus/sorry komen.

En ja dat heeft mijn vader bij mij ook gedaan toen ik ooit 1x in mijn leven mijn moeder uitgescholden heb. En ik heb toen inderdaad lang op mijn kamer gezeten voordat ik en reden had. Want ik vond dat ik wel gelijk had met het waarom, maar dat het uitschelden inderdaad niet goed was. Maar hoe leg je dat uit als 10 jarig meisje. Uiteindelijk heb ik dus mijn excuus gemaakt voor het schelden, maar wel gezegd dat ik vond dat ik gelijk had in de ruzie die we hadden. Vraag me dus niet waar die ruzie over ging, want dat weet ik dus niet meer.

op de ochtend dat ik meeliep bij de peuterspeelzaal hoorde ik de juf trouwens ook vloeken in een gesprek met de stagair waar alle kindjes bij waren trouwens

Toen F 5 was was ze ook een keer heel boos op mij. Maar ze kon haar woede niet goed uiten. Ze stampte naar boven, sloot haar kamerdeur met een klap. Smeet hem vervolgens weer open, schoof een briefje onder de woonkamerdeur door en stormde weer naar boven.
Op dat briefje stond: Stome mama.

Ik vond het aan de ene kant nog schattig ook .

F vloekt eigenlijk nooit (ze zit op een katholieke school en neemt het niet vloeken wel erg letterlijk ), ze zegt inderdaad wel dingen als "ik ben boos op jou" of "ik vind jou niet lief" . En dan meteen erachteraan: "hoe gaan we dat oplossen mama? Je wilt toch wel dat ik jou lief vind?"

Er waait hier wel eens een "shit" of "kut" door de kamer. Of een welgemeend Jézus!( ) en ja, daar maak ik me ook wel eens schuldig aan. En nou zijn mijn jongens natuurlijk ook een pietsie ouder. als we nu iets doen wat een van de heren niet aanstaat volgt er een verongelijkt: Gast!

Maar me uitschelden zoals in het voorbeeld?? dat halen ze echt niet in hun hoofd. het ergste is toch wel dat ze in al hun boosheid me stom of stommerd vinden. Maar zelfs dat is op de vingers van één hand te tellen. (en ik vind ook wel eens iemand stom, ik ben alleen al zover opgevoed dat ik het aardig voor me kan houden. )
Geen idee of dat komt omdat wij hen ook niet uitschelden. Ik ben van mening dat iedereen wel eens boos op een ander is. Niet vanwege wíe die persoon is, maar vanwege dingen die die persoon doet. Je bent dus boos op gedrag. Dát mag je wel benoemen.
Maar iemand uitschelden,zéker je ouders getuigt van weinig respect. En dat vind ik dan wel weer zorgwekkend.

quote:

Op donderdag 22 september 2011 16:02 schreef debuurvrouw het volgende:
Er waait hier wel eens een "shit" of "kut" door de kamer. Of een welgemeend Jézus!( ) en ja, daar maak ik me ook wel eens schuldig aan. En nou zijn mijn jongens natuurlijk ook een pietsie ouder. als we nu iets doen wat een van de heren niet aanstaat volgt er een verongelijkt: Gast!

Maar me uitschelden zoals in het voorbeeld?? dat halen ze echt niet in hun hoofd. het ergste is toch wel dat ze in al hun boosheid me stom of stommerd vinden. Maar zelfs dat is op de vingers van één hand te tellen. (en ik vind ook wel eens iemand stom, ik ben alleen al zover opgevoed dat ik het aardig voor me kan houden. )
Geen idee of dat komt omdat wij hen ook niet uitschelden. Ik ben van mening dat iedereen wel eens boos op een ander is. Niet vanwege wíe die persoon is, maar vanwege dingen die die persoon doet. Je bent dus boos op gedrag. Dát mag je wel benoemen.
Maar iemand uitschelden,zéker je ouders getuigt van weinig respect. En dat vind ik dan wel weer zorgwekkend.

Dat een jong kind je stom of stommerd noemt, vind ik ook nog niet zo heel erg. Jonge kinderen moeten hun boosheid toch op een manier uiten en dat ze dat nog niet op de meest "politiek correcte" manier doen (dus boos zijn op gedrag in plaats van op een persoon), is volgens mij voor een deel ook gewoon de leeftijd.

Ik vloek zelf in de auto wel eens, als ik weer eens achter zo'n slome bejaarde zit. Ik zei altijd: schiet op, slome sukkel! Maar dat nam F dus over, dus ik heb het aangepast naar slome slak