Wat een heerlijke ochtend gehad zo. Het begon al goed in het bos met de honden, ze waren uitermate vrolijk en ik heb heerlijk gelachen. En bij de paarden zette deze trent zich voort.
Eerst even met de kleine meid bezig gegaan, we zijn aan het beleren voor de kar, beter gezegd, bezig met de voorbereiding, dus er wordt nu heeeeeeeeeeel veel vanuit zone 5 gedaan(oh pardon, parelli praat, achter het paard bedoel ik dus

). Dus eerst de hele pp doorgegaan zo achter haar, bezig met de stemcommando's bevestigen, vooral de "ho" natuurlijk, zeker bij zo'n lekkere peper in haar kont pony is dat wel handig.
Daarna het stilstaan nog meer bevestigen, kortom, gewoon naar achteren sturen aan de lange leadrope en dan in een (denkbeeldig) vak plaatsen waar stilstaan ook echt stilstaan is en niet toch nog een stapje hier en daar heen.
Maar het mooiste kwam toen ik haar terug wilde gaan vragen, ik formuleerde de vraag eerst in mijn hoofd en voordat ik de energie er echt in ging leggen om een suggestie te doen naar haar toe kwam ze al, met een gelukzalig en relaxed hoofd.
Ik zat daar op een blok hout en ze kwam heerlijk bij me staan, ik heb haar hoofd naar beneden gevraagd en heb haar halster afgedaan. Zo hebben we nog een ruime 10 minuten gewoon samen gestaan, wat adem gedeeld, maar vooral gewoon even zijn samen, gewoon zijn in het nu.
Soms valt alles heel even zo op zijn plaats en is het moment gewoon perfect, te perfect om verder nog wat te doen. Wat zijn paarden toch fantastische wezen, want die 10 minuten met haar stond gelijk aan een half uur tot een uur meditatie.
Daarna nog even bij de haf gekropen die lag te suffen, lekker tegen hem aangekropen en zo nog een minuutje of 10 gezeten. Met hem verder niets gedaan vandaag, alhoewel, dat mag ik niet zeggen, undemanding time is erg veel waard, een ondergeschoven kindje in de paardenhouderij.
Als je altijd doet wat je altijd deed zul je altijd krijgen wat je altijd kreeg.